Mostrar mensagens com a etiqueta Alberto Caeiro. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Alberto Caeiro. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 13 de janeiro de 2009

L Guardador de Ganados - XVI

Quien me dira que mie bida fura un carro de buis
Que ben a chiar, purmanhanica cedo, pula strada,
I que para de adonde ben torna adepuis,
Quaije cun de nuite pula mesma strada.

You nun tenie que tener spranças – tenie solo que tener ruodras…
La mie belheç nun tenie angúrrias nien pelo rúcio…
Quando you yá nun serbie, sacában-me las ruodras
I you quedaba buolto i scachado al fondo dun barranco.

Ou antoce fazien de mi qualquiera cousa defrente
I you nun sabie nada de l que de mi fazien…
Mas you nun sou un carro, sou defrente,
Mas an quei sou rialmente defrente nunca me dezirien.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Quem me dera que a minha vida fosse um carro de bois
Quem vem a chiar, manhaninha cedo, pela estrada,
E que para de onde vem volta depois,
Quase à noitinha pela mesma estrada.

Eu não tinha que ter esperanças – tinha só que ter rodas…
A minha velhice não tinha rugas nem cabelos brancos…
Quando eu já não servia, tiravam-me as rodas
E eu ficava virado e partido no fundo de um barranco.

Ou então faziam de mim qualquer coisa diferente
E eu não sabia nada do que de mim faziam…
Mas eu não sou um carro, sou diferente,
Mas em que sou realmente diferente nunca me diriam.]

segunda-feira, 12 de janeiro de 2009

L Guardador de Ganados - XV

Las quatro canciones que bénen a seguir
Apártan-se de todo l que penso,
Mínten a todo l que you sinto,
Son l alrobés de l que you sou…

Screbi-las stando malo
I por esso eilhas son naturales
I cuncórdan cun aqueilho que sinto,
Cuncórdan cun aqueilho cun que nun cuncórdan…
Stando malo debo de pensar l cuntrairo
De l que penso quando stou sano
(Senó nun starie malo),
Debo de sentir l cuntrairo de l que sinto
Quando sou you na salude,
Debo de mintir a la mie natureza
De criatura que sinte de cierta maneira…
Debo de ser todo malo – eideias i todo.
Quando stou malo, nun stou malo para outra cousa.

Por esso essas canciones que me renégan
Nun son capazes de m’arrenegar
I son paisaige de la mie alma de nuite,
La mesma al alrobés…

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

As quatro canções que seguem
Separam-se de tudo o que penso,
Mentem a tudo o que eu sinto,
São o contrário do que eu sou…

Escrevia-as estando doente
E por isso elas são naturais
E concordam com aquilo que sinto,
Concordam com aquilo com que não concordam…
Estando doente devo pensar o contrário
Do que penso quando estou são
(Senão não estaria doente),
Devo sentir o contrário do que sinto
Quando sou eu na saúde,
Devo mentir à minha natureza
De criatura que sente de certa maneira…
Devo ser todo doente – ideias e tudo.
Quando estou doente, não estou doente para outra cousa.

Por isso essas canções que me renegam
Não são capazes de me renegar
E são paisagem da minha alma de noite,
A mesma ao contrário…]

sexta-feira, 26 de setembro de 2008

L Guardador de Ganados XI

Aqueilha tie ten un piano
Que ye buono de oubir mas nun ye l correr de ls rius
Nien l bruído que las arbles fázen…

Para quei ye perciso tener un piano?
L melhor ye tener oubidos
I amar la Natureza.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Aquela senhora tem um piano
Que é agradável mas não é o correr dos rios
Nem o murmúrio que as árvores fazem…

Para que é preciso ter um piano?
O melhor é ter ouvidos
E amar a Natureza.]

quarta-feira, 17 de setembro de 2008

L Guardador de Ganados - V

Hai metafísica bastante an nun pensar an nada.

Quei penso you de l mundo?
Sei alhá l que penso de l mundo!
Se you quedasse malo pensarie nesso.

Que eideia tengo you de las cousas?
Que oupenion tengo subre las causas i ls eifeitos?
Que tengo you meditado subre Dius i l’alma
I subre la criaçon de l mundo?
Nun sei. Para mi pensar nesso ye cerrar ls uolhos
I nun pensar. Ye correr ls cortinados
De la mie jinela (mas eilha nun ten cortinados).

L mistério de las cousas? Sei alhá l que ye mistério!
L único mistério ye haber quien pense ne l mistério.
Quien stá al sol i cerra ls uolhos,
Ampeça a nun saber l que ye l sol
I a pensar muita cousa chena de calor.
Mas abre ls uolhos i bei l sol,
I yá nun puode pensar an nada,
Porque la lhuç de l sol bal mais que ls pensamientos
De todos ls filósofos i de todos ls poetas.
La lhuç de l sol nun sabe l que faç
I por esso nun erra i ye quemun i buona.

Metafísica? Que metafísica ténen las arbles?
La de séren berdes i rodrosas i de tenéren muito galho
I la de dáren fruito na sue hora, l que nun mos faç pensar,
A nós, que nun sabemos dar por eilhas.
Mas que melhor metafísica que la deilhas,
Que ye la de nun sabéren para quei bíben
Nien sabéren l que nun sáben?

»Custituiçon íntema de las cousas»…
«Sentímo íntemo de l ouniberso»…
Todo esto ye falso, todo esto nun quier dezir nada.
Ye ancredible que se puoda pensar an cousas dessas.
Ye cumo pensar an rezones i fines
Quando l ampeço de la manhana stá a raiar, i puls lhados de las arbles
Un zlido ouro lhustroso bai perdendo la scuridon.

Pensar ne l sentido íntemo de las cousas
Ye acrecentando, ye cumo pensar na salude
Ou lhebar un copo a l’auga de las fuontes.

L único sentido íntimo de las cousas
Ye eilhas nun tenéren sentido íntimo nanhun.

Nun acradito an Dius porque nunca l bi.
Se el quejisse que you acraditasse nel,
Pula cierta benirie a falar cumigo
I antrarie pula mie puorta al para adrento
Dezindo-me, Eiqui stou.

(Esto ye talbeç redículo als oubidos
De quien, por nun saber l que ye mirar pa las cousas.
Nun antende quien fala deilhas
Cul modo de falar que mirar para eilhas ansina.)

Mas se Dius ye las froles i las arbles
I ls montes i sol i l lhunar,
Antoce acradito nel,
Antoce acradito nel a to la hora,
I la mie bida ye toda ua ouracion i ua missa,
I ua quemunhon culs uolhos i puls oubidos.

Mas se Dius ye las arbles i las froles
I ls montes i l lhunar i l sol,
Para que le chamo you Dius?
Chamo-le froles i arbles i monte i sol i lhunar;
Porque, se el se fizo, para you l ber,
Sol i lhunar i froles i arbles i montes,
Se el m’aparece cumo sendo arbles i montes
I lhunar i sol i froles,
Ye que el quier que you l conheça
Cumo arbles i montes i froles i lhunar i sol.

I por esso you oubedeço-le,
(Que mais sei you de Dius do que Dius del mesmo?),
Oubedeço-le a bibir, spuntaneamente,
Cumo quien abre ls uolhos i bei,
I chamo-le lhunar i sol i froles i arbles i montes,
I amo-lo sin pensar nel,
I penso-lo bendo i oubindo,
I ando cun el a to la hora

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:Há metafísica bastante em não pensar em nada.

O que penso eu do mundo?
Sei lá o que penso do mundo!
Se eu adoecesse pensaria nisso.

Que ideia tenho eu das cousas?
Que opinião tenho sobre as causas e os efeitos?
Que tenho eu meditado sobre Deus e a alma
E sobre a criação do mundo?
Não sei. Para mim pensar nisso é fechar os olhos
E não pensar. É correr as cortinas
Da minha janela (mas ela não tem cortinas).

O mistério das cousas? Sei lá o que é mistério!
O único mistério é haver quem pense no mistério.
Quem está ao sol e fecha os olhos,
Começa a não saber o que é o sol
E a pensar muitas cousas cheias de calor.
Mas abre os olhos e vê o sol,
E já não pode pensar em nada,
Porque a luz do sol vale mais que os pensamentos
De todos os filósofos e de todos os poetas.
A luz do sol não sabe o que faz
E por isso não erra e é comum e boa.

Metafísica? Que metafísica têm as árvores?
A de serem verdes e copadas e de terem ramos
E a de dar fruto na sua hora, o que não nos faz pensar,
A nós, que não sabemos dar por elas.
Mas que melhor metafísica que a delas,
Que é a de não saber para que vivem
Nem saber o que não sabem?

«Constituição íntima das cousas»…
«Sentido íntimo do universo»…
Tudo isto é falso, tudo isto não quer dizer nada.
É incrível que se possa pensar em cousas dessas.
É como pensar em razões e fins
Quando o começo da manhã está raiando, e pelos lados das árvores
Um vago ouro lustroso vai perdendo a escuridão.

Pensar no sentido íntimo das cousas
É acrescentado, é como pensar na saúde
Ou levar um copo à água das fontes.

O único sentido íntimo das cousas
É elas não terem sentido íntimo nenhum.

Não acredito em Deus porque nunca o vi.
Se ele quisesse que eu acreditasse nele,
Sem dúvida que viria falar comigo
E entraria pela minha porta adentro
Dizendo-me, Aqui estou.

(Isto é talvez ridículo aos ouvidos
De quem, por não saber o que é olhar para as cousas,
Não compreende quem fala delas
Com o modo de falar que reparar para elas ensina.)

Mas se Deus é as flores e as árvores
E os montes e sol e o luar,
Então acredito nele,
Então acredito nele a toda a hora,
E a minha vida é toda uma oração e uma missa,
E uma comunhão com os olhos e pelos ouvidos.

Mas se Deus é as árvores e as flores
E os montes e o luar e o sol,
Para que lhe chamo eu Deus?
Chamo-lhe flores e árvores e montes e sol e luar;
Porque, se ele se fez, para eu o ver,
Sol e luar e flores e árvores e montes,
Se ele me aparece como sendo árvores e montes
E luar e sol e flores,
É que ele quer que eu o conheça
Como árvores e montes e flores e luar e sol.

E por isso eu obedeço-lhe,
(Que mais sei eu de Deus que Deus de si próprio?),
Obedeço-lhe a viver, espontaneamente,
Como quem abre os olhos e vê,
E chamo-lhe luar e sol e flores e árvores e montes,
E amo-o sem pensar nele,
E penso-o vendo e ouvindo,
E ando com ele a toda a hora.]

segunda-feira, 25 de agosto de 2008

L Guardador de Ganados - XVIII

Quien me dira que you fura l puolo de la strada
I que ls pies de ls probes me stubíssen pisando…

Quien me dira que you fura ls rius que cuorren
I que las lhabadeiras stubíssen a la borda de mi…

Quien me dira que you fura ls choupos à la borda de l riu
I tubisse solo l cielo porriba i l’auga por baixo…

Quien me dira que you fura l burro de l molineiro
I que el me disse i me stimasse…

Antes esso que ser l que atrabessa la bida
Mirando para trás del i tenendo pena…

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Quem me dera que eu fosse o pó da estrada
E que os pés dos pobres me estivessem pisando…

Quem me dera que eu fosse os rios que correm
E que as lavadeiras estivesse à minha beira…

Quem me dera que eu fosse os choupos à margem do rio
E tivesse só o céu por cima e a água por baixo…

Quem me dera que eu fosse o burro do moleiro
E que ele me batesse e me estimasse…

Antes isso que ser o que atravessa a vida
Olhando para trás de si e tendo pena…]

quarta-feira, 30 de julho de 2008

L Guardador de Ganados - IV

Esta tarde la truniada caiu
Pulas lhadeiras de l cielo al para baixo
Cumo un cantabouço çcunforme…

Cumo alguien que dua jinela alta
Sacude ua toalha de mesa,
I las forfalhas, por se caiéren todas a la par,
Fázen algun bruído al caier,
La chuiba chiou de l cielo
I atenegrou ls caminos…

Quando ls relhampos sacudien l aire
I abanában l spácio
Cumo ua grande cabeça que diç que nó,
Nun sei porquei – you nun tenie miedo –
Pus-me a querer rezar a Santa Bárbela
Cumo se you fura la bielha tie de alguien…

Ah! Ye que rezando a Santa Bàrbela
You sentie-me mais simpres
Do que cuido que sou…
Sentie-me familiar i caseiro
I habendo passado la bida
Serenamente, cumo la parede de l huorto;
Tengo eideias i sentimientos por ls tener
Cumo ua frol ten prefume i quelor …

Sentie-me alguien que puoda acraditar na Santa Bárbela…
Ah, poder acraditar an Santa Bárbela!

Quien acradita que hai Santa Bárbela,
Cuidará que eilha ye giente i bisible
Ou que cuidará deilha?

(Que artefício! Quei sáben
Las froles, las arbles, ls ganados,
De Santa Bárbela? … Un galho de arble,
Se pensasse, nunca podie
Custruir santos nin anjos…
Poderie cuidar que l sol
Alumbra, i que la truniada
Ye un juntouro de giente
Anrabiada porriba de nós…
Ah, cumo ls mais simpres de ls homes
Son dolientes i cunfusos i burros
An pie la clara simprecidade
I salude an eisistir
De las arbles i de las yerbas?


I you, pensando an todo esto,
Quedei outra beç menos feliç…
Quedei selumbriu i amalinado i saturno
Cumo un die an que to l die la truniada amanaça
I nin sequiera de nuite chega…

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:
Esta tarde a trovoada caiu
Pelas encostas do céu abaixo
Como um predegulho enorme…

Como alguém que duma janela alta
Sacode uma toalha de mesa,
E as migalhas, por caírem todas juntas,
Fazem algum barulho ao cair,
A chuva chiou do céu
E enegreceu os caminhos…

Quando os relâmpagos sacudiam o ar
E abanavam o espaço
Como uma grande cabeça que diz que não,
Não sei porquê – eu não tinha medo –
Pus-me a querer rezar a Santa Bárbara
Como se eu fosse a velha tia de alguém…

Ah! É que rezando a Santa Bárbara
Eu sentia-me ainda mais simples
Do que julgo que sou …
Sentia-me familiar e caseiro
E tendo passado a vida
Tranquilamente, como o muro do quintal;
Tendo ideias e sentimentos por os ter
Como uma flor tem perfume e cor…

Sentia-me alguém que possa acreditar em Santa Bárbara…
Ah, poder crer em Santa Bárbara!

(Quem crê que há Santa Bárbara,
Julgará que ela é gente e visível
Ou que julgará dela?)

(Que artifício! Que sabem
As flores, as árvores, os rebanhos,
De Santa Bárbara?... Um ramo de árvore,
Se pensasse, nunca podia
Construir santos nem anjos…
Poderia julgar que o sol
Alumia, e que a trovoada
É uma quantidade de gente
Zangada por cima de nós…
Ah, como os mais simples dos homens
São doentes e confuos e estúpidos
Ao pé da clara simplicidade
E saúde em existir
Das árvores e das plantas?

E eu, pensando em tudo isto,
Fiquei outra vez menos feliz…
Fiquei sombrio e adoecido e soturno
Como um dia em que todo o dia a trovoada ameaça
E nem sequer de noite chega…]

sexta-feira, 25 de julho de 2008

L Guardador de Ganados - III

Al benir la tarchica, assomado a la jinela,
I sabendo de mirar an zlhado que hai tierras delantre,
Leio até m’ardéren ls uolhos
L lhibro de Cesário Verde.

Que pena tengo del! El era un camposino
Que andaba preso na lhibardade pula cidade.
Mas l modo cumo miranba pa las casas,
I l modo cumo arreparaba nas rues,
I la maneira cumo se daba de cuonta de las pessonas,
Ye l de quien mira pa las arbles,
I de quien abaixa ls uolhos pula strada por adonde bai andando
I anda a arreparar nas froles que hai puls campos…

Por esso el tenie aqueilha grande tristeza
Que el nunca dixo bien que tenie,
Mas andaba na cidade cumo quien nun anda ne l campo
I triste cumo smagar froles na lhibros
I poner froles an jarros…)

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Ao entardecer, debruçado pela janela,
E sabendo de soslaio que há campos em frente,
Leio até me arderem os olhos
O livro de Cesário Verde.

Que pena que tenho dele! Ele era um camponês
Que andava preso em liberdade pela cidade.
Mas o modo como olhava para as casas,
E o modo como reparava nas ruas,
E a maneira como dava pelas pessoas,
É o de quem olha para as árvores,
E de quem desce os olhos pela estrada por onde vai andando
E anda a reparar nas flores que há pelos campos…

Por isso ele tinha aquela grande tristeza
Que ele nunca disse bem que tinha,
Mas andava na cidade como quem não anda no campo
E triste como esmagar flores em livros
E pôr plantas em jarros…]

segunda-feira, 21 de julho de 2008

L Guardador de Ganados - II

L miu oulhar ye aceso cumo un girassol.
Tengo la questume de andar pulas stradas
Mirando pa la mano dreita i pa la mano squierda,
I de beç an quando mirando al para trás…
I l que beio a cada sfergante
Ye aqueilho que nunca antes you habie bido,
I you sei dar por esso mui bien…
Sei tener l spanto cumigo
Que ten un nino se, al nacer,
Arreparasse que nacira deberas…
Sinto-me nacido a cada sfergante
Pa l’eiterna nobidade de l mundo…

Acradito ne l mundo cumo nun malmequier,
Porque l beio. Mas nun penso nel
Porque pensar ye nun antender…
L mundo nun se fizo para pensarmos nel
(Pensar ye star malo de ls uolhos)
Mas para mirarmos para el i starmos d’acuordo.

You nun tengo filosofie: tengo sentidos…
Se falo na Natureza não ye porque saba l que eilha ye.
Mas porque la amo, i amo-la por esso,
Porque quien ama nunca sabe l que ama
Nien sabe porque ama, nin l que ye amar….

Amar ye l’eiterna einocença
I la única einocença ye nun pensar…

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
O meu olhar é nítido como um girassol.
Tenho o costume de andar pelas estradas
Olhando para a direita e para a esquerda,
E de vez em quando olhando para trás…
E o que vejo a cada momento
É aquilo que nunca antes eu tinha visto,
E eu sei dar por isso muito bem…
Sei ter o pasmo comigo
Que tem uma criança se, ao nascer,
Reparasse que nascera deveras…
Sinto-me nascido a cada momento
Para a eterna novidade do mundo…

Creio no mundo como num malmequer,
Porque o vejo. Mas não penso nele
Porque pensar é não compreender…
O mundo não se fez para pensarmos nele
(Pensar é estar doente dos olhos)
Mas para olharmos para ele e estarmos de acordo.

Eu não tenho filosofia: tenho sentidos…
Se falo na Natureza não é porque saiba o que ela é,
Mas porque a amo, e amo-a por isso,
Porque quem ama nunca sabe o que ama
Nem sabe porque ama, nem o que é amar…

Amar é a eterna inocência,
E a única inocência é não pensar…]

sexta-feira, 18 de julho de 2008

L Guardador de Ganados - I

You nunca guardei ganados,
Mas ye cumo se ls guardasse.
Mie alma ye cumo un pastor,
Conhece l aire i l sol
I anda pula mano de las Staçones
A seguir i a mirar.
Toda la paz de la Natureza sin giente
Se ben a sentar al lhado de mi.
Mas you quedo triste cumo un çponer de l Sol
Pa la nuossa manginaçon,
Quando sfria al fondo la prainada
I se sinte la nuite antrada
Cumo ua paxarina pula jinela.

Mas la mie tristeza ye assossego
Porque ye natural i justa
I ye l que debe de star na alma
Quando yá cuida que eisiste
I las manos apánhan froles sin eilha se dar de cuonta.

Cun un rugido de chocalhos
Para alhá la rebuolta de la strada,
Ls mius pensamientos son cuntentos.
Solo tengo pena de saber que eilhes son cuntentos,
Porque, se nun l soubira,
An beç de séren cuntentos i tristes,
Serien alegres i cuntentos.

Pensar anquemoda cumo andar a la chuiba
Quando l aire crece i parece que chuobe mais.

Nun tengo ambiçones nin deseios
Ser poeta nun ye ua ambiçon mie
Ye l miu modo de star you solo.

I se deseio a las bezes
Por manginar, ser cordeirico
(Ou ser l ganado todo
Para andar arramado por to la lhadeira
A ser muita cousa feliç al mesmo tiempo),
Ye solo porque sinto l que scribo al çponer de l Sol,
Ou quando ua nubre passa la mano porriba la lhuç
I fuge un silenço pula yerba alantre.

Quando me sento a screbir bersos
Ou, andando puls caminos ou puls atalhos,
Scribo bersos nun papel que stá ne l miu pensamiento,
Sinto un caiato nas manos
I beio ua figura de mi
A la punta de riba dun cabeço,
Mirando pa l miu ganado i bendo las mies eideias,
Ou mirando pa las mies eideias i bendo l miu ganado,
I dando-me a modo ua risica cumo quien nun antende l que se diç
I quier fazer de cuonta que antende.

Saludo a todos ls que me líren
Tirando-le l chapéu ancho
Quando me béien a la mie puorta
Mal apenas la deligença lhebanta a la punta de riba de l cabeço.
Saludo-los i deseio-le sol,
I auga, quando l’auga ye percisa,
I que sues casas téngan
A la borda dua jinela abierta
Ua cadeira de que mais gústan
Adonde se sénten, lendo ls mius bersos.
I al léren ls mius bersos pénsen
Que sou qualquiera natural –
Por eisemplo, l’arble antiga
A la selombra de la qual quando ninos
Se sentában cun un baque, cansados de jogar,
Cula manga de l bibe riscado.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
Eu nunca guardei rebanhos,
Mas é como se os guardasse.
Minha alma é como um pastor,
Conhece o vento e o sol
E anda pela mão das Estações
A seguir e a olhar.
Toda a paz da Natureza sem gente
Vem sentar-se a meu lado.
Mas eu fico triste como um pôr de Sol
Para a nossa imaginação,
Quando esfria no fundo da planície
E se sente a noite entrada
Como uma borboleta pela janela.

Mas a minha tristeza é sossego
Porque é natural e justa
E é o que deve estar na alma
Quando já pensa que existe
E as mãos colhem flores sem ela dar por isso.

Como um ruído de chocalhos
Para além da curva da estrada,
Os meus pensamentos são contentes.
Só tenho pena de saber que eles são contentes,
Porque, se o não soubesse,
Em vez de serem contentes e tristes,
Seriam alegres e contentes.

Pensar incomoda como andar à chuva
Quando o vento cresce e parece que chove mais.

Não tenho ambições nem desejos
Ser poeta não é uma ambição minha
É a minha maneira de estar sozinho.

E se desejo às vezes
Por imaginar, ser cordeirinho
(Ou ser o rebanho todo
Para andar espalhado por toda a encosta
A ser muita coisa feliz ao mesmo tempo),
É só porque sinto o que escrevo ao pôr do Sol,
Ou quando uma nuvem passa a mão por cima da luz
E corre um silêncio pela erva fora.

Quando me sento a escrever versos
Ou, passeando pelos caminhos ou pelos atalhos,
Escrevo versos num papel que está no meu pensamento,
Sinto um cajado nas mãos
E vejo um recorte de mim
No cimo dum outeiro,
Olhando para o meu rebanho e vendo as minhas ideias,
Ou olhando para as minhas ideias e vendo o meu rebanho,
E sorrindo vagamente como quem não compreende o que se diz
E quer fingir que compreende.

Saúdo todos os que me lerem,
Tirando-lhes o chapéu largo
Quando me vêem à minha porta
Mal a diligência levanta no cimo do outeiro.
Saúdo-os e desejo-lhe sol,
E chuva, quando a chuva é precisa,
E que as suas casas tenham
Ao pé duma janela aberta
Uma cadeira predilecta
Onde se sentem, lendo os meus versos.
E ao lerem os meus versos pensem
Que sou qualquer coisa natural –
Por exemplo, a árvore antiga
À sombra da qual quando crianças
Se sentavam com um baque, cansados de brincar,
Com a manga do bibe riscado.]

domingo, 13 de julho de 2008

L Guardador de Ganados - XXVIII


Li hoije quaije dues fuolhas
De l lhibro dun poeta místico,
I dou-me la risa cumo quien ten chorado muito.


Ls poetas místicos son filósofos malos,
I ls filósofos son homes boubos.


Porque ls poetas místicos dízen que las froles síten
I dízen que las piedras ténen alma
I que ls rius ténen éistases al lhunar.


Mas las froles, se sentíran, nun éran froles,
Éran giente;
I se las piedras tubíran alma, éran cousas bibas, nun éran piedras;
I se ls rius tubíran éistases al lhunar,
Ls rius serien homes malos.


Ye perciso nun saber l que son froles i piedras i rius
Para falar de ls sentimientgos deilhes.
Falar de l’alma de las piedras, de las froles, de ls rius,
Ye falar del mesmo i de ls sous falsos pensamientos.
Grácias a Dius que las piedras son solo piedras,
I que ls rius nun son mais que rius,
I que las froles son solamente froles.


Por mi, scribo la prosa de ls mius bersos
I quedo cuntento,
Porque sei que antendo la Natureza por fuora;
I nun atendo por andrento
Porque la Natureza nun ten andrento;
Senó nun era la Natureza.


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Li hoje quase duas páginas
Do livro dum poeta místico,
E ri como quem tem chorado muito.


Os poetas místicos são filósofos doentes,
E os filósofos são homens doidos.


Porque os poetas místicos dizem que as flores sentem
E dizem que as pedras têm alma
E que os rios têm êxtases ao luar.


Mas as flores, se sentissem, não eram flores,
Eram gente;
E se as pedras tivessem alma, eram coisas vivas, não eram pedras;
E se os rios tivessem êxtases ao luar,
Os rios seriam homens doentes.


É preciso não saber o que são flores e pedras e rios
Para falar dos sentimentos deles.
Falar da alma das pedras, das flores, dos rios,
É falar de si próprio e dos seus falsos pensamentos.
Graças a Deus que as pedras são só pedras,
E que os rios não são senão rios,
E que as flores são apenas flores.


Por mim, escrevo a prosa dos meus versos
E fico contente,
Porque sei que compreendo a Natureza por fora;
E não compreendo por dentro
Porque a Natureza não tem dentro;
Senão não era a Natureza.]




quinta-feira, 10 de julho de 2008

L Guardador de Ganados - XXX

Se quejirdes que you tenga un misticismo, stá bien, tengo-lo.
Sou místico, mas solo cul cuorpo.
La mie alma ye simples i nun pensa.
L mil misticismo ye nun querer saber.
Ye bibir i nun pensar nesso.

Nun sei l que ye la Natureza: canto-la.
Bibo al la punta de riba dun cabeço
Nua casa ancaliada i solica,
I essa ye la mie defeniçon.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:
Se quiserem que eu tenha um misticismo, está bem, tenho-o.
Sou místico, mas só com o corpo.
A minha alma é simples e não pensa.
O meu misticismo é não querer saber.
É viver e não pensar nisso.

Não sei o que é a Natureza: canto-a.
Vivo no cimo dum outeiro
Numa casa caiada e sozinha,
E essa é a minha definição.]

domingo, 6 de julho de 2008

L Guardador de Ganados - XXVII

Solo la natureza ye debina, i eilha nun ye debina...


Se falo deilha cumo de un ente
Ye que para falar deilha perciso ousar la fala de ls homes
Que le dá personalidade a las cousas,
I ampon nome a las cousas.
Mas las cousas nun ténen nome nin personalidade:
Eisísten, i l cielo ye grande la tierra ancha,
I l nuosso coraçon de la grandura dun punho cerrado...


Bendito seia you por todo quanto sei.
Gozo todo esso cumo quien sabe que hai l Sol.]

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Só a natureza é divina, e ela não é divina...

Se falo dela como de um ente
É que para falar dela preciso usar da linguagem dos homens
Que dá personalidade às coisas,
E impõe nome às coisas.
Mas as coisas não têm nome nem personalidade:
Existem, e o céu é grande a terra larga,
E o nosso coração do tamanho de um punho fechado...


Bendito seja eu por tudo quanto sei.
Gozo tudo isso como quem sabe que há o Sol.]

sábado, 28 de junho de 2008

L Guardador de Ganados - XXVI



A las bezes, an dies de lhuç purfeita i eisata,
An que las cousas ténen toda la rialidade que puoden tener,
Pregunto-me a mi mesmo debagar
Porquei sequiera le dou you
Beleza a las cousas.


Ua flor ten beleza?
Ten beleza acauso un fruito?
Nó: ténen quelor i forma
I eisistença solamente.
La beleza ye l nome de qualquiera cousa que nun eisiste
Que you le dou a las cousas an pagas de l gusto que me dan.
Nun quier dezir nada.
Antoce por que digo you de las cousas: son guapas?


Si, até a mi, que bibo solo de bibir,
Ambisibles, bénen a tener cumigo las mintiras de ls homes
Delantre las cousas,
Delantre las cousas que simplesmente nun eisísten.


Que defícele ye ser própio i nun ber senó l bisible!]


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Às vezes, em dias de luz perfeita e exacta,
Em que as coisas têm toda a realidade que podem ter,
Pergunto a mim próprio devagar
Por que sequer atribuo eu
Beleza às coisas.


Uma flor acaso tem beleza?
Tem beleza acaso um fruto?
Não: têm cor e forma
E existência apenas.
A beleza é o nome de qualquer coisa que não existe
Que eu dou às coisas em troca do agrado que me dão.
Não significa nada.
Então por que digo eu das coisas: são belas?


Sim, mesmo a mim, que vivo só de viver,
Invisíveis, vêm ter comigo as mentiras dos homens
Perante as coisas,
Perante as coisas que simplesmente existem.


Que difícil ser próprio e não ver senão o visível!]

domingo, 22 de junho de 2008

L Guardador de Ganados - XXV

Las bolas de xabon que este garotico
Se antreten a fazer cua palhica
Son traslhucidamente ua filosofie toda.
Clas, einúteles i passageiras cumo la Natureza,
Amigas de ls uolhos cumo las cousas,
Son aqueilho que son
Cun ua precison redundica i aérea,
I naide, nin mesmo l garotico que las faç,
Quier que eilhas séian mais do que parécen ser.


Algues mal se béien ne l aire lhúcido.
Son cumo l airico que passa i mal apenas topa nas froles
I que solo sabemos que passa
Porque qualquiera cousa se adelgeira an nós
I aceita todo mais çclaradamente.


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

As bolas de sabão que esta criança
Se entretem a largar de uma palhinha
São translucidamente uma filosofia toda.
Claras, inúteis e passageiras como a Natureza,
Amigas dos olhos como as coisas,
São aquilo que são
Com uma precisão redondinha e aérea,
E ninguém, nem mesmo a criança que as deixa,
Pretende que elas são mais do que parecem ser.


Algumas mal se vêem no ar lúcido.
São como a brisa que passa e mal toca nas flores
E que só sabemos que passa
Porque qualquer coisa se aligeira em nós
E aceita tudo mais nitidamente.]


sexta-feira, 13 de junho de 2008

L Guardador de Ganados - XXIV


L que nós bemos de las cousas son las cousas.
Porque beriemos nós ua cousa se houbira outra?
Por que ye que ber i oubir serie eiludirmos-mos
Se ber i oubir son ber i oubir?


L eissencial ye saber ber,
Saber ber sin star a pensar,
Saber ber quando se bei,
I nin pensar quando se bei
Nin ber quando se pensa.


Mas esso (tristes de nós que traiemos l’alma bestida!),
Esso eisige un studo fondo,
Ua aprendisaige de zaprender
I un ancerradeiro na lhibardade daquel cumbento
De que ls poetas dízen que las streilhas son freiras eiternas
I las froles las penitentes cumbencidas de un solo die,
Mas adonde al fin las streilhas nun son mais que streilhas
Nin las froles son mais que froles,
Sendo por bias desso que le chamamos streilhas i froles.


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

O que nós vemos das coisas são as coisas.
Porque veríamos nós uma coisa se houvesse outra?
Por que é que ver e ouvir seria iludirmo-nos
Se ver e ouvir são ver e ouvir?


O essencial é saber ver,
Saber ver sem estar a pensar,
Saber ver quando se vê,
E nem pensar quando se vê
Nem ver quando se pensa.


Mas isso (tristes de nós que trazemos a alma vestida!),
Isso exige um estudo profundo,
Uma aprendizagem de desaprender
E uma sequestração na liberdade daquele convento
De que os poetas dizem que as estrelas são as freiras eternas
E as flores as penitentes convictas de um só dia,
Mas onde afinal as estrelas não são senão estrelas
Nem as flores senão flores,
Sendo por isso que lhes chamamos estrelas e flores.]


[Faç hoije 120 anhos que naciu Fernando Pessoa. Hai inda outra pessona mui special que faç hoije anhos: para el todo l melhor de l mundo, siempre.]

segunda-feira, 9 de junho de 2008

L Guardador de Ganados - XXIII


L miu mirar azul cumo l cielo
Ye sereno cumo l’auga al sol.
Ye assi, azul i sereno,
Porque nun anterroga nin se spanta...


Se you anterrogasse i me spantasse
Nun nacien froles nuobas ne ls cerrados
Nin demudarie qualquiera cousa ne l sol de modo a el quedar mais guapo...
(Inda se nacíran froles nuobas ne l cerrado
I se l sol demudasse para mais guapo,
You sentirie menos froles ne l cerrado
I achaba mais feio l sol...
Porque todo ye cumo ye i assi ye que ye,
I you aceito, i nin agradeço,
Pa nun parecer que penso nesso...)

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

O meu olhar azul como o céu
É calmo como a água ao sol.
É assim, azul e calmo,
Porque não interroga nem se espanta...


Se eu interrogasse e me espantasse
Não nasciam flores novas nos prados
Nem mudaria qualquer coisa no sol de modo a ele ficar mais belo...
(Mesmo se nascessem flores novas no prado
E se o sol mudasse para mais belo,
Eu sentiria menos flores no prado
E achava mais feio o sol...
Porque tudo é como é e assim é que é,
E eu aceito, e nem agradeço,
Para não parecer que penso nisso...)]


quarta-feira, 4 de junho de 2008

L Guardador de Ganados XXII




Cumo quien nun die de berano abre la puorta de casa
I spreita pa la calor de la rue cula cara toda,
A las bezes, nun pronto, dá-me la Natureza de xapa
Na cara de ls mius sentidos,
I you quedo cunfuso, albrotado, querendo antender
Nun sei bien cumo nin l quei.

Mas quien me mandou a mi querer antender?
Quien me dixo que habie que antender?

Quando l berano me passa pula cara
La mano lhebe i caliente de l sou airico,
Solo tengo que sentir agrado porque ye airico
Ou que sentir zagrado porque ye caliente,
I assi i todo que you l sinta,
Assi, porque assi l sinto, ye que ye miu deber senti-lo…
.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
.
.
.
.
.
[an pertués:
Como quem nun dia de Verão abre a porta de casa
E espreita para o calor dos campos com a cara toda,
Às vezes, de repente, bate-me a Natureza de chapa
Na cara dos meus sentidos,
E eu fico confuso, perturbado, querendo perceber
Não sei bem como nem o quê...

Mas quem me mandou a mim querer perceber?
Quem me disse que havia que perceber?

Quando o Verão me passa pela cara
A mão leve e quente da sua brisa,
Só tenho que sentir agrado porque é brisa
Ou que sentir desagrado porque é quente,
E de qualquer maneira que eu o sinta,
Assim, porque assim o sinto, é que é meu dever senti-lo...]

sábado, 31 de maio de 2008

L Guardador de Ganados - XXXI


Se a las bezes digo que a las froles le dá la risa
I se you dezir que ls rius cántan,
Nun ye porque you cuide que hai risas nas froles
I modas ne l correr de ls rius...
Ye porque assi fago-le mais sentir als homes falsos
L’eisistença berdadeiramente rial de las froles i de ls rius.


Porque scribo para eilhes me léren sacrafico-me a las bezes
A la sue burrice de sentidos...
Nun cuncordo cumigo mas perdono-me,
Porque solo sou essa cousa séria, un antreprete de la Natureza,
Porque hai homes que nun anténden la sue fala,
Por eilha nun ser fala nanhue.


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Se às vezes digo que as flores sorriem
E se eu disser que os rios cantam,
Não é porque eu julgue que há sorrisos nas flores
E cantos no correr dos rios...
É porque assim faço mais sentir aos homens falsos
A existência verdadeiramente real das flores e dos rios.


Porque escrevo para eles me lerem sacrifico-me às vezes
À sua estupidez de sentidos...
Não concordo comigo mas absolvo-me,
Porque só sou essa coisa séria, um intérprete da Natureza,
Porque há homens que não percebem a sua linguagem,
Por ela não ser linguagem nenhuma.]

quinta-feira, 29 de maio de 2008

L Guardador de Ganados XXI

Se you podira morder la tierra toda
I sentir-le un gusto,
I se la tierra fura ua cousa para morder
Seria mais feliç un sfergante…
Mas you nien siempre quiero ser feliç.
Ye perciso ser de beç an quando anfeliç
Para se poder ser natural…
Nien todo ye dies de sol,
I l’auga, quando falta muito, pide-se.
Por esso agarro l’anfelcidade cumo felcidade
Naturalmente, cumo quien nun stranha
Que haba muntanhas i baixas
I que haba peinhas i yerba…

L que ye perciso ye ser-se natural i sereno
Na felcidade ou na anfelcidade,
Sentir cumo quien mira,
Pensar cumo quien anda,
I quando se bai a morrer, lembrá-se de que l die se muorre,
I que l poniente ye guapo i ye guapa la nuite que queda…
Assi ye i assi seia…

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Se eu pudesse trincar a terra toda
E sentir-lhe um paladar,
E se a terra fosse uma cousa para trincar
Seria mais feliz um momento…
Mas eu nem sempre quero ser feliz.
É preciso ser de vez em quando infeliz
Para se poder ser natural…
Nem tudo é dias de sol,
E a chuva, quando falta muito, pede-se.
Por isso tomo a infelicidade como felecidade
Naturalmente, como quem não estranha
Que haja montanhas e planícies
E que haja rochedos e erva…

O que é preciso é ser-se natural e calmo
Na felecidade ou na infelicidade,
Sentir como quem olha,
Pensar como quem anda,
E quando se vai morrer, lembrar-se de que o dia morre,
E que o poente é belo e é bela a noite que fica…
Assim é e assim seja…]

domingo, 18 de maio de 2008

L Guardador de Ganados - XXIX



Nin siempre sou armano ne l que digo i scribo.
Demudo, mas nun demudo muito.
La quelor de las froles nun ye la mesma al sol
Do que quando ua nubre passa
Ou quando entra la nuite
I las froles son quelor de la selombra.


Mas quien mira bien bei que son las mesmas froles.
Por esso quando aspareço nun cuncordar cumigo,
Mirai bien para mi:
Se staba buolto pa la dreita,
Bolbi-me agora pa la squierda,
Mas sou siempre you, assente subre ls mesmos pies –
L mesmo siempre, grácias al cielo i a la tierra
I als mius uolhos i oubidos atentos
I a la mie clara semprecidade d’alma...


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Nem sempre sou igual no que digo e escrevo.
Mudo, mas não mudo muito.
A cor das flores não é a mesma ao sol
De que quando uma nuvem passa
Ou quando entra a noite
E as flores são cor da sombra.


Mas quem olha bem vê que são as mesmas flores.
Por isso quando pareço não concordar comigo,
Reparem bem para mim:
Se estava virado para a direita,
Voltei-me agora para a esquerda,
Mas sou sempre eu, assente sobre os mesmos pés –
O mesmo sempre, graças ao céu e à terra
E aos meus olhos e ouvidos atentos
E à minha clara simplicidade de alma...]