«Abiso als lheitores: l outor deste l lhibro morriu-se sien que tubira screbido l segundo belume.»
sexta-feira, 29 de outubro de 2010
cuontas nanas (4)
«Abiso als lheitores: l outor deste l lhibro morriu-se sien que tubira screbido l segundo belume.»
quarta-feira, 22 de setembro de 2010
cuontas nanas (3)
- Tu ye que sós santa, que you solo tengo l nome.
- You sou ua figueira.
- Puis sós, i stás biba…
quinta-feira, 9 de setembro de 2010
cuontas nanas (2)
L’aldé tornara-se llharga de mais pa las piernas del. Besitas solo las que passában ou alguien que benie d’aperpósito, mais ralamente que ls merujeiros. La mulhier morrira-se iba a fazer seis meses. Nun quijo ir pa l lhar nien que ls filhos l lhebáran. Lhuitaba contra aqueilha eideia de star a mais, que nun le salie de la cabeça, quando oubiu:
- Nun tengo cun quien jogar la bola. Quieres jogar cumigo?
- Yá mal ando i nun tengo fuorça nas piernas. Quien será l garotico? preguntaba-se, puis nunca l bira puli.
- Anton quedas a guarda-redes, retrucou l garotico çparando l purmeiro xuto.
La bola acertou-le mesmo nas narizes i l rapazico zatou nua risada.
- Un a zero! Stás a botar sangre. Bai-te a lhabar.
Lhebou a las manos a las narizes i si era berdade.
- Manhana a la mesma hora torno. Agora stás lesionado.
Mal alhebantou ls uolhos yá se habie sumido. Agora, eilhi staba el agarrado al puial, a la spera de l rapazico, mais nerbioso do que quando le pedira a la sue Marie para se casar cun el. Nunca le fizo preguntas cun miedo que naide le respundira ou que nun tornasse.
domingo, 5 de setembro de 2010
cuontas nanas (01)
- Chamar? Nunca naide me chamou nada. Ye tan guapo todo eiqui anriba…
- Anton, passas-te a chamar Piçarrica Curjidosa. Deixa que l sol me deia mesmo anriba i berás, acrecentou l Xeixo Relhuziente, cheno de proua i cun algun çprézio por aqueilha piçarra scura.
Mas la Piçarrica Curjidosa nun paraba de manginar l que haberie para alhá de l sítio adonde staba i l suonho deilha era ir pul mundo a çcubrir. Un die, bieno outra mundiada i lhebou-la, tornando-la dun liso ameroso que le puso a la muostra strelhicas de mica i la spetou a la borda dun camino. Un die parou an pie deilha un xeixo cheno de tierra, anferrujado i que le stában siempre a caier cachicos.
- Sou la Piçarrica Curjidosa. I tu, cumo te chamas?
- Que guapa te faziste… You sou l Xeixo Relhuziente, nun se te lhembra?
- Mas you siempre fui assi. Ls tous uolhos stában tan chenos de ti que nunca bírun para alhá la mie piel.