Mostrar mensagens com a etiqueta cuontas nanas. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta cuontas nanas. Mostrar todas as mensagens

sexta-feira, 29 de outubro de 2010

cuontas nanas (4)

Custou-me a acabar l lhibro, siempre a andar para un castielho que nunca mais aparecie. Pul camino habie que quemer uas yerbas a cada lhégua, mas quaije siempre era mui custoso dar cun eilhas. Las yerbas essas dában un yerbamiento que duraba dous dies i neilhes salie-le ua rapaza mui guapa que nun se le tiraba de anriba. Ampeçara l camino als binte anhos i yá iba an 45, pouco mais que piel i uossos, puis nun se daba de cuonta que la rapaza guapa era ua bruxa que le chochaba l’alma als cachicos. A cada ancruzelhada aparecien-le uns perros que nun lo querien deixar ir por nanhun de ls caminos i nun solo tenie que scolher, mas tamien de scamugir ls perros. Quando fizo 30 anhos ampeçou a ber l castielho al loinge, mas a cada anho quedaba mais loinge. Mas nunca zistie porque habie sonhado que naquel castielho iba a ser feliç i, anque alhá chegara bielho, habie de remoçar. Tamien, apuis de haber salido hai tanto tiempo de adonde nacira, yá nun tenie tiempo para tornar nien sabie l camino, puis las yerbas que quemie solo ansinában l camino al palantre. Na fin de l lhibro tenie ua pequeinha nota que dezie:
«Abiso als lheitores: l outor deste l lhibro morriu-se sien que tubira screbido l segundo belume.»

quarta-feira, 22 de setembro de 2010

cuontas nanas (3)

Ls aires nun le faltában i a las bezes até éran de mais, mas auga era cousa que pouco bie. De l pouco quemido yá nun se queixaba, puis, cumo nun medrara muito, cuntentaba-se cun pouco. Al ampeço si quedaba chena de miedo quando miraba al para baixo, que até las fuolhas se le ponien de punta. Até se afazira a que ls páixaros le beníran a spenhicar ls figos porque un die un le dixo al oubido de l tuoro que benira pali ambrulhada an cagado de páixaro. L que yá nun aguantaba era aquel badalhar a todas las horas i a las meias, mas todo aguantaba pulas bistas que tenie de l Sagrado i de las salidas de las peciçones. Solo inda nun antendiu la fala que l santico que staba mesmo por baixo le dixo:
- Tu ye que sós santa, que you solo tengo l nome.
- You sou ua figueira.
- Puis sós, i stás biba…

quinta-feira, 9 de setembro de 2010

cuontas nanas (2)

L’aldé tornara-se llharga de mais pa las piernas del. Besitas solo las que passában ou alguien que benie d’aperpósito, mais ralamente que ls merujeiros. La mulhier morrira-se iba a fazer seis meses. Nun quijo ir pa l lhar nien que ls filhos l lhebáran. Lhuitaba contra aqueilha eideia de star a mais, que nun le salie de la cabeça, quando oubiu:

- Nun tengo cun quien jogar la bola. Quieres jogar cumigo?

- Yá mal ando i nun tengo fuorça nas piernas. Quien será l garotico? preguntaba-se, puis nunca l bira puli.

- Anton quedas a guarda-redes, retrucou l garotico çparando l purmeiro xuto.

La bola acertou-le mesmo nas narizes i l rapazico zatou nua risada.

- Un a zero! Stás a botar sangre. Bai-te a lhabar.

Lhebou a las manos a las narizes i si era berdade.

- Manhana a la mesma hora torno. Agora stás lesionado.

Mal alhebantou ls uolhos yá se habie sumido. Agora, eilhi staba el agarrado al puial, a la spera de l rapazico, mais nerbioso do que quando le pedira a la sue Marie para se casar cun el. Nunca le fizo preguntas cun miedo que naide le respundira ou que nun tornasse.

domingo, 5 de setembro de 2010

cuontas nanas (01)

- Bien benida, diç-le ua piedra para outra bezina, que habie acabado de ser çcubierta por ua mundiada. Chamo-me Xeixo Relhuziente. I tu, cumo te chamas?
- Chamar? Nunca naide me chamou nada. Ye tan guapo todo eiqui anriba…
- Anton, passas-te a chamar Piçarrica Curjidosa. Deixa que l sol me deia mesmo anriba i berás, acrecentou l Xeixo Relhuziente, cheno de proua i cun algun çprézio por aqueilha piçarra scura.
Mas la Piçarrica Curjidosa nun paraba de manginar l que haberie para alhá de l sítio adonde staba i l suonho deilha era ir pul mundo a çcubrir. Un die, bieno outra mundiada i lhebou-la, tornando-la dun liso ameroso que le puso a la muostra strelhicas de mica i la spetou a la borda dun camino. Un die parou an pie deilha un xeixo cheno de tierra, anferrujado i que le stában siempre a caier cachicos.
- Sou la Piçarrica Curjidosa. I tu, cumo te chamas?
- Que guapa te faziste… You sou l Xeixo Relhuziente, nun se te lhembra?
- Mas you siempre fui assi. Ls tous uolhos stában tan chenos de ti que nunca bírun para alhá la mie piel.