terça-feira, 30 de setembro de 2008
Oubrigado!
segunda-feira, 29 de setembro de 2008
Babel i Sion (2)
Son cumo rius estas augas
Cun que demolho esta fuolha;
Bien parece mala scuolha
Bariadade de maugas
I an Babel cunfusion cuolha.
Cumo home que, para eisemplo,
De ls males an que s’achou,
Mal la guerra s’acabou,
Pulas paredes de l templo
Sues armas alhá colgou;
Assi, apuis que assentei
Que todo l tiempo açagaba,
Cula pena que agarrei,
De ls salgueiros çpindurei
Ls uorganos que tocaba.
L alegre strumiento cedo
Deixei d’la bida atrasada,
Dezindo: - Música amada,
Deixo-bos neste alboredo,
A lhembráncias cunsagrada.
Á fraita mie que, tocando,
Ls montes fazies benir
Pra donde stabas andando,
I las augas, abeixando,
Tornában-se lhougo a oupir,
Nunca mais bos oubiran
Ls triges, que se amansában;
Las canhonas que pastában,
De yerbas se cansaran
Que pa bos oubir deixában.
Nun fazereis docemiente
An rosas bolber ls picos
Ne l rigueiro relhuziente;
Nin parareis la corriente,
Sendo a mais de mius oulhicos.
Nun bulhireis la spessura,
Nin podereis yá traer
Atrás bós la fuonte pura,
Pus nun pudistes mexer
Çcuncertos de la bintura.
Quedareis ouferecida
A la Fama, guapa streilha,
Fraita de mi tan querida;
Pus, demudando la bida,
Demúdan-se ls gustos deilha.
[Cuntina]
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Babel e Sião (2)
Bem são rios estas águas
Com que banho este papel;
Bem parece ser cruel
Variedade de mágoas
E confusão de Babel.
Como homem que, por exemplo,
Dos transes em que se achou,
Depois que a guerra deixou,
Pelas paredes do templo
Suas armas pendurou;
Assim, depois que assentei
Que tudo o tempo gastava,
Da tristeza que tomei,
Nos salgueiros pendurei
Os órgãos com que cantava.
Aquele instrumento ledo
Deixei da vida passada,
Dizendo: - Música amada,
Deixo-vos neste arvoredo,
À memória consagrada.
Frauta minha que, tangendo,
Os montes fazíeis vir
Pra onde estáveis correndo,
E as águas, que iam descendo,
Tornavam logo a subir,
Jamais vos não ouvirão
Os tigres, que se amansavam;
E as ovelhas que pastavam,
Das ervas se fartarão
Que por vos ouvir deixavam.
Já não fareis docemente
Em rosas tornar abrolhos
Na ribeira florescente;
Nem poreis freio à corrente,
E mais se for dos meus olhos.
Não movereis a espessura,
Nem podereis já trazer
Atrás vós a fonte pura,
Pois não pudestes mover
Desconcertos da ventura.
Ficareis oferecida
À Fama, que sempre vela,
Frauta de mim tão querida;
Porque, mudando-se a vida,
Se mudam os gostos dela.]
L sbarrulhar de ls castielhos
domingo, 28 de setembro de 2008
tragédias
La stória cumo tragédia ten ua eidade armana a la de ls homes que la fazírun, mais que todo tragédias culturales: cria-se l mito de la superioriodade de l que ben apuis - çctruindo l que staba antes - i pronto, todo stá an cundiçones de ser aceite. Ansinórun-mos que çcubrimos África, mas eilha yá staba bien çcubierta pula giente que alhá bibie sue bida, sue lhéngua, sue cultura, sous diuses, sues guerras, sou tiempo, sous filhos, sues glórias i misérias. Quando Colombo chegou a Cuba ou Cabral al Brasil, que fui que çcubrírun, se fúrun recebidos pula giente que bibie naqueilhas tierras, las tierras deilhes? Houbo que criar l mito de la cebelizaçon superior, de l nuosso dius cumo berdadeiro i superior, a que todos tenien de se cumberter. Quantos hourrores i houlocaustos an nome de todas essas nobres eideias, a salir de la cabeça de la giente mais culta, mais sabida i mais relegiosa! Merda para essa giente toda i sue cultura que se custruiu cumo superior a todo i a todos, sien por esso tener que dar justeficaçones. Agora, parece que se bolbiu todo al alrobés i la Ouropa yá nun ye la casa mai centro de l mundo, se ye que algue beç l fui a nun ser para nós mesmos. Até hai quien querga cuntinar a defender l mito de que hai culturas i lhénguas superiores, mesmo ne l meio de nós, amponendo esses mitos cun ua dóndia fuorça i termientas de denheiro. I até ansísten que tenemos de ser ansinados i de ser salbos, inda que nun quérgamos. Sento-me na redadeira camada que l tiempo puso porriba la tierra i sonho ne ls rius de sangre i de delor, de fuorça i alegrie, de magie i de saber, que cuorren pulas outras andadas, yá feitas peinha, tierra, raízes, retombos que solo ls mais atentos óuben i, assi i todo, inda mos aguántan l anquelíbrio de bibir i le dan de comer a la nuossa sede de sonhar. Nun hai que perder muito tiempo cun tragédias, que esso faç-le mal a la piel i al coraçon. Mas hai que las lhembrar, hai que saber ls anfiernos para adonde ls homes ténen tendéncia para lhebar l mundo, quaije siempre an nome de eidiales i de l que le cháman porgresso i abanço científico. Sien eimenda. Lhembrá-las yá ye un ampeço para las frenar i le sacar la çamarra mansa de cordeirico cun a las bezes bénen bestidas por anganho.
sábado, 27 de setembro de 2008
ser
A las bezes, l solo ser que sobra son las palabras de l poema, brigada adonde s'arrima la sustáncia de las cousas, que an nada mais se colga que an palabras. Fuora, ne l mundo que habie d'ancarnar esse ser, bai quedando l'andefréncia i sues selombras, essa malina que todo quier çfazer an auga chuoca i oulor a pocho: l'andrefréncia ye l eibereste de l eigoísmo, la óndia mais fuorte de l tsunami anti-social, la borraixa mais eificaç an apagar la stória. Claro que la rialidade, l ser, nun se deixa bencir, strefigura-se. Cumo you t'antendo, amigo Platon! Bá, a ber se sales pa l sagrado que hemos de falar destas cousas de que naide quier saber.
sexta-feira, 26 de setembro de 2008
L Guardador de Ganados XI
Que ye buono de oubir mas nun ye l correr de ls rius
Nien l bruído que las arbles fázen…
Para quei ye perciso tener un piano?
L melhor ye tener oubidos
I amar la Natureza.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Aquela senhora tem um piano
Que é agradável mas não é o correr dos rios
Nem o murmúrio que as árvores fazem…
Para que é preciso ter um piano?
O melhor é ter ouvidos
E amar a Natureza.]
L Mar de ls Rumiacos.
Un die, yá muitos anhos, sali cula eideia de que talbeç fusse possible tornar: zdende to las salidas nun ténen passado de raleiras que se me ban alhargando antre cada pequerrica stada. Al ampeço, tenie bien cuncéncia dessas raleiras, de l punto de adonde salie i adonde siempre tornaba. Cul tiempo, fui assentando mais eiqui ou eilhi i fúrun-se-me ambaralhando ls puntos de salida, mas nunca fui sustituído l punto de salida oureginal a spera dun bolber defenitibo: bien gustarie que nun fura cumo l tornar de las anguilas al Mar de ls Rumiacos, apuis dua bida loinje, mas quien l puode saber!? Ye nestas raleiras antre salir i bolber que me nace la poesie, a mei camino antre l spácio i l tiempo, fuora de cada ua dessas dimensiones i mui fondas an cada ua deilhas, assi cumo un sereno buldrejon que nunca me deixa assentar, siempre a tornar i siempre loinge, siempre a salir i siempre acá.
quinta-feira, 25 de setembro de 2008
Dá-le de trás!
Diç-le l dito al duonho de l burro que nun trabalha cumo debe de ser: dá-le de trás! Quier dezir, aquemoda-lo bien antes de l aponer al trabalho, pa que ganhe fuorça. L mesmo bal para ua pessona i para un pobo, causo an que l dito dezirie: dá-le passado, dá-le stória! Percisamos ourgentemente de passado i ten sido la falta del que mos ha deficultado l persente i mos pon l feturo andeble. Ye de l passado que ben l'eidentidade, ye ne l passado que se fórman ls mitos sien ls quales ua sociadade nun subrebibe, ye ne l passado que assenta la boç i la proua que mos ampurra palantre. L purmeiro passo pa la reablitaçon de la nuossa lhéngua fui stablecer-le l belhete d'eidentidade, amostrando de quien ye filha i de cumo fui falada por reis, pul clero, pula nobreza i pul pobo até ua cierta altura. Antes de sabermos esso, la nuossa lhéngua nun passaba, als uolhos de todos, dua fala charra, caçurra, sien la denidade dua lhéngua, sendo apersentada cumo corrupçon bruta i eignorante doutra fala mais nobre, l pertués. Mas l que digo para la nuossa lhéngua bal para todo, an special pa l pobo que fala essa lhéngua. Cumo dezerie Sócrates, l filósofo griego, tenemos que mos coincer a nós mesmos, mirar bien para nós cumo pobo i, assi, cuntinar a poner ls aliçaces de la nuossa proua, las lhinhas de l nuosso feturo. Todo esso solo se fai seguindo l dito: dá-le de trás! Nunca ye tarde para abançarmos por esse camino, mas cada beç se faç mais tarde. Tenemos de saber fazer essa nuossa stória, de çcubrir ls padamiegos que la aguántan, yá que neilha tenemos reis a menos i pobo a mais, batalhas i muortos a mais i eisércitos a menos, grandes feitos a menos i ua anfenidade de pequeníssimos feitos haróicos [l haroico solo stá ne l pequeinho cuntino i nunca ne l grande casual]: tenemos que daprender a ler ls feitiços que l tiempo mos trouxo i a nun le dar solo amportança al que outros fúrun screbindo para mos oubrigar a pensar l que eilhes querien. Seremos capazes?
quarta-feira, 24 de setembro de 2008
ancolhírun-me l mundo
segunda-feira, 22 de setembro de 2008
Babel i Sion (1)
A mirar ls rius que ban
Por Babilónia, me achei,
Donde sentado chorei
Lhembráncias que an Sion stan
I quanto neilha passei.
Eilhi, aquel riu corriente
De mius uolhos fui manado;
I, bien todo acumparado,
Babilónia al mal persente,
Sion al tiempo atrasado.
Eilhi, lhembráncias amadas
N’alma se m’apersentórun;
I las mies cousas fastadas
Se fazírun tan çclaradas,
Parece que nun passórun.
Eilhi, apuis de spertado,
Cul rostro alhagado an auga,
Deste suonho manginado,
Bi que todo l bien passado
Nun ye gusto, mas ye mauga.
I bi que todos ls danhos
Me salien de las mudanças
I las mudanças de ls anhos;
Ende bi quantos anganhos
L tiempo fai a las spranças.
Eilhi bi l que mais cumben
Tan pouco tiempo que dura;
L mal que debrebe ben,
I triste figura ten
Quien se finta na bintura.
Bi aqueilho que mais bal,
Anton melhor antendido,
Quanto mais stubir perdido;
Bi al bien achar-se mal
I, al mal, pior star metido.
I bi cun muito trabalho
Mercar arrependimiento.
Bi niun cuntentamiento,
I beio-me a mi, que spalho
Tristes palabras al biento.
[Cuntina]
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Babel e Sião
Sôbolos rios que vão
Por Babilónia, me achei,
Onde sentado chorei
As lembranças de Sião
E quanto nela passei.
Ali, o rio corrente
De meus olhos foi manado;
E, tudo bem comparado,
Babilónia ao mal presente,
Sião ao tempo passado.
Ali, lembranças contentes
Na alma se representaram;
E minhas cousas ausentes
Se fizeram tão presentes
Como se nunca passaram.
Ali, depois de acordado,
Co rosto banhado em água,
deste sonho imaginado,
Vi que todo o bem passado
Não é gosto, mas é mágoa.
E vi que todos os danos
Se causavam das mudanças
E as mudanças dos anos;
Onde vi quantos enganos
Faz o tempo às esperanças.
Ali vi o maior bem
Quão pouco espaço que dura;
O mal que depressa vem,
E quão triste estado tem
Quem se fia na ventura.
Vi aquilo que mais vale,
Que então se entende melhor,
Quanto mais perdido for;
Vi o bem suceder mal
E, ao mal, muito pior.
E vi com muito trabalho
Comprar arrependimento.
Vi nenhum contentamento,
E vejo-me a mim, que espalho
domingo, 21 de setembro de 2008
Douros
sábado, 20 de setembro de 2008
L campo
sexta-feira, 19 de setembro de 2008
Caminografie
Yá ls fenascos todo amarelhórun i silbas cásan borda cun borda de l camino: bien campo acúpan ls passos que, adonde pássan, nada mais crece! Assi i todo, quando passei, lhougo dixe: eiqui ye l camino, mas nun dá para passar; i meti por andrento la tierra de arada. Ls nuobos caminos puoden ampeçar assi: nun ye perciso querer, bonda tener mesmo que passar. Un camino deixa de ser camino quando yá nun dá para passar, mas tamien quando yá nun queremos passar por el i outro, al lhado, anque inda por fazer, mos atrai ls passos. Talbeç até seia fácele de splicar esta mudança, mas porquei ha de haber ua splicaçon? Aquel camino eilhi, yá anhos que nun passaba por alhá i, bisto assi, çcaminado, miraba-me cun aquel zprézio cun que respíran las cousas deixadas a la sementeira de las airaçadas. Amarrei-me para ler las pisagadas, mas, de tan zlidas, solo un berdadeiro specialista serie capaç, cumo se passa cun to ls antigos decumientos: uns precísan de quien saba de paleografie, outros solo se léien cun saber de caminografie. L melhor ye asperar las purmeiras augas i ber adonde l'auga inda faç poça, a adundiar las ronchas que l tiempo nun fui capaç d'alisar: esse ye un bun punto para ampeçar la lheitura. Ler caminos ye un oufício de pacéncia i de sabedorie, mas subretodo daquel amor que, cumo oupor, le agarremos als sítios que un die mos agarrórun, al andá-los: todo al alrobés de l apressiado caminante, zlhumbrado cula lhargueza de las guapas bistas i alheno a las benas por adonde l tiempo s'anfrisgou de tal maneira que ls uolhos yá nun bóndan para ber.
quinta-feira, 18 de setembro de 2008
La peinha
quarta-feira, 17 de setembro de 2008
L Guardador de Ganados - V
Quei penso you de l mundo?
Sei alhá l que penso de l mundo!
Se you quedasse malo pensarie nesso.
Que eideia tengo you de las cousas?
Que oupenion tengo subre las causas i ls eifeitos?
Que tengo you meditado subre Dius i l’alma
I subre la criaçon de l mundo?
Nun sei. Para mi pensar nesso ye cerrar ls uolhos
I nun pensar. Ye correr ls cortinados
De la mie jinela (mas eilha nun ten cortinados).
L mistério de las cousas? Sei alhá l que ye mistério!
L único mistério ye haber quien pense ne l mistério.
Quien stá al sol i cerra ls uolhos,
Ampeça a nun saber l que ye l sol
I a pensar muita cousa chena de calor.
Mas abre ls uolhos i bei l sol,
I yá nun puode pensar an nada,
Porque la lhuç de l sol bal mais que ls pensamientos
De todos ls filósofos i de todos ls poetas.
La lhuç de l sol nun sabe l que faç
I por esso nun erra i ye quemun i buona.
Metafísica? Que metafísica ténen las arbles?
La de séren berdes i rodrosas i de tenéren muito galho
I la de dáren fruito na sue hora, l que nun mos faç pensar,
A nós, que nun sabemos dar por eilhas.
Mas que melhor metafísica que la deilhas,
Que ye la de nun sabéren para quei bíben
Nien sabéren l que nun sáben?
»Custituiçon íntema de las cousas»…
«Sentímo íntemo de l ouniberso»…
Todo esto ye falso, todo esto nun quier dezir nada.
Ye ancredible que se puoda pensar an cousas dessas.
Ye cumo pensar an rezones i fines
Quando l ampeço de la manhana stá a raiar, i puls lhados de las arbles
Un zlido ouro lhustroso bai perdendo la scuridon.
Pensar ne l sentido íntemo de las cousas
Ye acrecentando, ye cumo pensar na salude
Ou lhebar un copo a l’auga de las fuontes.
L único sentido íntimo de las cousas
Ye eilhas nun tenéren sentido íntimo nanhun.
Nun acradito an Dius porque nunca l bi.
Se el quejisse que you acraditasse nel,
Pula cierta benirie a falar cumigo
I antrarie pula mie puorta al para adrento
Dezindo-me, Eiqui stou.
(Esto ye talbeç redículo als oubidos
De quien, por nun saber l que ye mirar pa las cousas.
Nun antende quien fala deilhas
Cul modo de falar que mirar para eilhas ansina.)
Mas se Dius ye las froles i las arbles
I ls montes i sol i l lhunar,
Antoce acradito nel,
Antoce acradito nel a to la hora,
I la mie bida ye toda ua ouracion i ua missa,
I ua quemunhon culs uolhos i puls oubidos.
Mas se Dius ye las arbles i las froles
I ls montes i l lhunar i l sol,
Para que le chamo you Dius?
Chamo-le froles i arbles i monte i sol i lhunar;
Porque, se el se fizo, para you l ber,
Sol i lhunar i froles i arbles i montes,
Se el m’aparece cumo sendo arbles i montes
I lhunar i sol i froles,
Ye que el quier que you l conheça
Cumo arbles i montes i froles i lhunar i sol.
I por esso you oubedeço-le,
(Que mais sei you de Dius do que Dius del mesmo?),
Oubedeço-le a bibir, spuntaneamente,
Cumo quien abre ls uolhos i bei,
I chamo-le lhunar i sol i froles i arbles i montes,
I amo-lo sin pensar nel,
I penso-lo bendo i oubindo,
I ando cun el a to la hora
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:Há metafísica bastante em não pensar em nada.
O que penso eu do mundo?
Sei lá o que penso do mundo!
Se eu adoecesse pensaria nisso.
Que ideia tenho eu das cousas?
Que opinião tenho sobre as causas e os efeitos?
Que tenho eu meditado sobre Deus e a alma
E sobre a criação do mundo?
Não sei. Para mim pensar nisso é fechar os olhos
E não pensar. É correr as cortinas
Da minha janela (mas ela não tem cortinas).
O mistério das cousas? Sei lá o que é mistério!
O único mistério é haver quem pense no mistério.
Quem está ao sol e fecha os olhos,
Começa a não saber o que é o sol
E a pensar muitas cousas cheias de calor.
Mas abre os olhos e vê o sol,
E já não pode pensar em nada,
Porque a luz do sol vale mais que os pensamentos
De todos os filósofos e de todos os poetas.
A luz do sol não sabe o que faz
E por isso não erra e é comum e boa.
Metafísica? Que metafísica têm as árvores?
A de serem verdes e copadas e de terem ramos
E a de dar fruto na sua hora, o que não nos faz pensar,
A nós, que não sabemos dar por elas.
Mas que melhor metafísica que a delas,
Que é a de não saber para que vivem
Nem saber o que não sabem?
«Constituição íntima das cousas»…
«Sentido íntimo do universo»…
Tudo isto é falso, tudo isto não quer dizer nada.
É incrível que se possa pensar em cousas dessas.
É como pensar em razões e fins
Quando o começo da manhã está raiando, e pelos lados das árvores
Um vago ouro lustroso vai perdendo a escuridão.
Pensar no sentido íntimo das cousas
É acrescentado, é como pensar na saúde
Ou levar um copo à água das fontes.
O único sentido íntimo das cousas
É elas não terem sentido íntimo nenhum.
Não acredito em Deus porque nunca o vi.
Se ele quisesse que eu acreditasse nele,
Sem dúvida que viria falar comigo
E entraria pela minha porta adentro
Dizendo-me, Aqui estou.
(Isto é talvez ridículo aos ouvidos
De quem, por não saber o que é olhar para as cousas,
Não compreende quem fala delas
Com o modo de falar que reparar para elas ensina.)
Mas se Deus é as flores e as árvores
E os montes e sol e o luar,
Então acredito nele,
Então acredito nele a toda a hora,
E a minha vida é toda uma oração e uma missa,
E uma comunhão com os olhos e pelos ouvidos.
Mas se Deus é as árvores e as flores
E os montes e o luar e o sol,
Para que lhe chamo eu Deus?
Chamo-lhe flores e árvores e montes e sol e luar;
Porque, se ele se fez, para eu o ver,
Sol e luar e flores e árvores e montes,
Se ele me aparece como sendo árvores e montes
E luar e sol e flores,
É que ele quer que eu o conheça
Como árvores e montes e flores e luar e sol.
E por isso eu obedeço-lhe,
(Que mais sei eu de Deus que Deus de si próprio?),
Obedeço-lhe a viver, espontaneamente,
Como quem abre os olhos e vê,
E chamo-lhe luar e sol e flores e árvores e montes,
E amo-o sem pensar nele,
E penso-o vendo e ouvindo,
E ando com ele a toda a hora.]
A meio de Setembre
terça-feira, 16 de setembro de 2008
La raposa i l macaco
Ua raposa andaba a biajar pul mundo i fazie-le cumpanhie un macaco. A cierta altura ampeçórun dambos a dous a çcutir subre qual deilhes era l mais nobre de nacimiento. I alhá fúrun çcutindo, cada un deilhes puxando sous galones i apersentando sous títalos. Nesto, chegórun a ua tierra i, al passar pul semitério, l macaco puso-se a chorar cumo un perdido. Antoce, la raposa preguntou-le l que se passaba para se botar a chorar daqueilha maneira. L macaco respundiu-le, anquanto apuntaba para uas sepulturas:
- Anton nun habie de chorar al ber las sepulturas desses grandes haróis que fúrun ls mius antrepassados!?...
- Puodes dezir las minturas que te dir la gana, dixo-le la raposa, yá que nanhun deilhes se bai a lhebantar para negar l que dizes.
Porqui se bei que un debe de ser siempre hounesto an todo l que faç i diç, pus nunca se puode adebinar se nun hai alguien que sabe la berdade i puoda cuncordar culas tues palabras ou zminti-las.
sábado, 13 de setembro de 2008
Zgrácias
sexta-feira, 12 de setembro de 2008
L gato i l poema
Bai para ua sumana que tengo un gato an casa, de trés meses. Receita dua doutora, cousa que nin sabie que se poderie dar cumo malzina. Cunfesso que siempre gustei mais de perros. Als poucos bou antendendo que un gato puode ajudar a curar dun mal que mos arródia i crece cumo grama: la andefréncia de l mundo i de las pessonas. L gato nunca queda andefrente. Agora, yá nun passo la mano solo pul lhombo de l poema, fazendo saltar chiçpas de las palabras i anroscando-me a eilhas a saber de cherume. Mas ua defréncia se manten: l gato drume l mais de l tiempo, mas las palabras assobélan-me sin paraige, seia de die ou de nuite, inda que an suonhos. Esso quie dezir que solo las palabras i l poema me bótan raiç, esse ampeço de todo adonde (me) bében: que admirança que puoda passar sin gato...
quinta-feira, 11 de setembro de 2008
Nun deixes atamar la rábia
quarta-feira, 10 de setembro de 2008
Quando miro para ti
Abanças cula lhinterna rue abaixo, alhumbrando atrás i alantre, nua eimaige purfeita de l tiempo: tanto l feturo - l alantre -, cumo l passado - l atrás -, solo eisísten zde l persente i ne l modo cumo l persente ls alhumbra; tira-le l persente i eilhes zaparécen cumo por magie. Quando miro para ti, beio-me passado i, mirando para mi, beio-te feturo. Por esso torno als sítios de adonde nunca sali pa nun me zafazer de la casa que le puso paredes al cortineiro de l miu mundo. Cerro ls uolhos, ancosto-me para trás na cadeira i todo te recortas cun ua clareza que ls uolhos abiertos nun serien capazes de ber: ye sereno i claro l rostro, ls sítios, ls géstios, cumo un clarin sónan las palabras, l silenço abafa cumo ua nubrada. A las bezes, dizes que gustaries de tener cinquenta anhos: i you, que pouco mais tengo, l que fago cun eilhes? Scribo-te de uolhos cerrados i cumo se deiqui a muito, muito tiempo, cuntinaras a fazer anhos, cumo hoije. Nunca liste aquel poema de Fernando Pessoa an que el diç que era feliç ne l tiempo an festejában l die de ls anhos del, si sei bien que nunca l liste, mas se l liras lhougo deziries, - bó! mas nesse tiempo nunca festejában l die de ls mius anhos, acho que nin you me lhembraba l mais de las bezes... Apuis, ibas-te a preguntar se assi i todo fuste feliç, mas la pregunta queda-te a meio la gorja, pus lhougo bés que nun ten sentido fazé-la: ye de bielho que festéijan l die de ls tous anhos! Tornar a garotico yá me deziste que gustabas, mas çque te deixássen lhebar l tiempo d'agora! Assi, quedas cumo aquel que joga ne l totoloto, mas siempre le falta algun númaro pa la suorte grande. Fui-te l tiempo traiendo até agora, debagarosamente, i l tou miedo ye que la tie de la gadanha benga i te lhiebe nun sfergante, nin sequiera preguntando se te dá la gana ir cun eilha: nun adelantra dezir que nun hai dreito, porque l dreito faç-lo eilha i naide te mandou acraditar que l dreito - ou quien l faç - ten que ser justo, digo-te l you que até sou jurista i todo. Oubes las amboras na telbison a dezir que l mundo anda malo i dá-te la risa pus para ti nunca stubo tan buono, se çcuntarmos ls delores, claro, i l cuorpo meimuorto, tamien, i essa falta de acion que te mete un fernesin cumo naide mangina. Assi i todo podie ser pior, dizes muita beç, cumo se l tiempo fura la melhor rosquilha que guardas al fondo de l'arca a spera de ls próssimos natales. Anquanto i nó, bás aguantando ls géstios, siempre ls mesmos a cada die, cumo se tubiras miedo de te squecer deilhes i la bida te squecira cun eilhes. Ne ls géstios fúrun-se-te acobelhando las palabras, que cada beç percisas menos deilhas para te dezires, cumo se l filo de la bida stubira agarrado a aquel andeble oupor que se albanta de l silenço, i an que mantené-lo nun depende de nós, i un qualquiera airico puode spartiçar. Nun te mates la cabeça: bendo bien, ye tan pouco l que depende de nós, que esse pouco tenemos oubrigaçon de l fazer na purfeiçon i nun mos aponermos a staias an que nun tenemos fouce al modo para segar. Sabes, habie tanta cousa que you gustarie de te dezir!, mas tamien sabes que nunca acharie palabras para meter alhá essas cousas todas: yá te deste de cuonta de porquei me sento an pie de ti tan calhado cumo se l mundo nun tubira un germo, i por tanto tiempo cumo se me squecira de que stamos eilhi, eiqui adonde stamos? Tamien para esso perciso de tiempo, un cacho mais de tiempo, ye l que te pido. Quanto, nun te saberei dezir, mas quando bires que se te stá a acabar, pregunta-me, i ende lhougo te l dezirei, i hei de fazer cun que essa prenda bala por todas las que nun te dei. Agora, nun me preguntes cumo todo esso se faç: fuste tu que daprendiste a agarrar l aire ne ls dedos, i outras ampossiblidades cumo essa. Antoce, talbeç te afagas al milagre que cada die siempre ye. Nun compres yá l belhete, que han de passar outros camboios para te lhebar, un die, quando acá yá nun tubires campo. Ende, serenamente, tamien haberá chegado l tiempo de fazer la mie reserba ...
terça-feira, 9 de setembro de 2008
Uorfano
Un solo queda uorfano de berdade quando deixa de tener certezas a que se agarre. Nien que essas certezas solo séian las sues: se todos somos defrentes, porque haberie de haber certezas armanas para todos? Talbeç las haba, mas nunca chegamos a saber, cun certeza, que essas séian las nuossas. Esso tamien nun ye amportante, pus ye cun nós que tenemos de bibir. Quier dezir, nós somos la sola cousa de que la nuossa bida nunca puode çpender: para ampeço de certeza, yá bonda. Antoce, l mais grande peligro ye quedarmos uorfanos de nós mesmos.
segunda-feira, 8 de setembro de 2008
Arder an claro
Un campo sumbrado tan spesso que las pencas s'agarrássen uas a las outras ye ua ampossiblidade: nada assi crecerie ou nacerie, nin arranado sequiera. Hai que haber anterbalos antre las cousas. Tamien na bida assi ten que ser: la cuntina felcidade ye ua ampossiblidade houmana. A eisistir, serie cumo arder an claro. Quien esto nun soubir, mais zaspera anquanto bibe tiempos menos felizes: cuidará que l sol yá nun mais nace ou que solo a el le calha todo mal. Mas nó, la sprança tamien se daprende, cumo se zaprende l zaspero. Bendo bien, l outimismo puode ser un mal sin cura, mas que naide cuide que esse ye l camino mais fácele: hai que passar l anterbalos antre cada cachico de felcidade i ye ende que se spéssan ls remissacos de l camino. Para un nun se perder, cumben lhebar l oulor de las antigas pisagadas.
domingo, 7 de setembro de 2008
La risada
Ciertos demingos, an que nun salo de casa, quedo to l die meio antre l suonho i l spertar. Ye algo mais do que quedar a chocar na cama, mas menos do que l aire que a cada manhana mos spera al salir de casa. Yá passaba de las nuobe de la nuite quando fui a dar ua boltica, assi cumo quien percisa de la çculpa de ir a çpejar l lixo ou de ir a tomar un café. Stranhamente, l centro comercial parece que ten menos giente que questumado, talbeç menos giente steia de bacanças i nun tenga tanto campo para andar por ende, talbeç porque ls dous dies atrasados caírun las purmeiras augas a anunciar l cerrar de l berano i ls purmeiros frescores. Ls altemobles parécen salir de la nubrina i dou cumigo a pensar que tengo de lhimpar ls oclos. A cierta altura ua risada, que se repite cumo un retumbar, speta-se pula praça adonde passo. Un grupico drobaba la squina i nin cheguei a ber quien era, quedando la risa, an ser, a las buoltas cumo se nun houbira salido de naide. Dában agora mais lhuç ls candeeiros i ls altemobles bien-se a trabar de loinge por bias de la passadeira. Staba na hora de tornar a casa, que, nun tardaba, iba-me a bater a la puorta l suonho i you mal acabara de spertar.
sábado, 6 de setembro de 2008
Remanse LIII ou de las palabras aéreas
Ai, palabras, ai palabras,
que stranha fuorça, la buossa!
Ai, palabras, ai palabras
sodes d'aire, ides ne l aire,
ne l aire que nun rebuolbe,
i, an sue tan cúrtia eisistença,
todo se forma i streforma!
Sodes d’aire, ides ne l aire,
i quedais, cun suorte nuoba!
Ai, palabras, ai palabras,
que stranha fuorça, la buossa!
Todo l sentido de la bida
ampeça a la buossa puorta;
l miel de l amor cristaliza
sou prefume an buossa rosa;
sodes l suono i sodes l’oudácia
denome, roubo, derrota...
La lhibardade de las almas,
ai! cun las lhetras se faç...
I de ls benenos houmanos
sodes la mais fino purparo:
salagre, salagre cumo l bidro
i mais que l aço poderosa!
Reis, ampérios, pobos, tiempos,
pula buossa fuorça ródan...
Por trás de buossas paredes,
de mansico, quien bos çfolha?
Pareceis de fina seda
sin peso de acion nin de hora...
- i stais na punta de las prumas
- i stais na tinta que las molha
- i stais nas manos de ls juízes
- i sodes l fierro que arrocha
- i sodes l barco pa l eizílio
- i sodes Moçambique i Angola!
Ai, palabras, ai palabras,
íbades pula strada afuora,
oupindo alas mui anciertas,
antre berdade i galhofa,
deseios de l tiempo zanquietos,
pormessas que l mundo assopra...
Ai, palabras, ai palabras,
mirai-bos: que sodes agora?
- Acusaçones, centinelas
bacamarte, algema, scolta;
- l uolho ardiente de la maldade
a belar, na nuite muorta;
- la humidade de las cadenas
- la solidon grimesina
- duro fierro de preguntas,
cun sangre an cada repuosta;
- i la senténcia que camina
- i la sprança que nun torna
- i l coraçon que dubida
- i l castigo que scatrapulha...
Ai, palabras, ai palabras,
que stranha fuorça, la buossa!
Perdon podiedes haber sido!
- sodes madeira que se corta
- sodes binte scalones de scalada
- sodes un cacho de cuorda...
- sodes pobo pulas jinelas
peciçon, bandeira, tropa...
Ai, palabras, ai palabras,
que stranha fuorça, la buossa!
Érades un assopro na araige...
- sodes un home que s’anforca!
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués:
Ai, palavras, ai palavras,
que estranha potência, a vossa!
Ai, palavras, ai palavras,
sois de vento, ides no vento,
no vento que não retorna,
e, em tão rápida existência,
tudo se forma e transforma!
Sois de vento, ides no vento,
e quedais, com sorte nova!
Ai, palavras, ai palavras,
que estranha potência, a vossa!
Todo o sentido da vida
principia à vossa porta;
o mel do amor cristaliza
seu perfume em vossa rosa;
sois o sonho e sois a audácia,
calúnia furta, derrota...
A liberdade das almas,
ai! com letras se elabora...
E dos venenos humanos
sois a mais fina retorta:
frágil, frágil como o vidro
e mais que o aço poderosa!
Reis, impérios, povos, tempos,
pelo vosso impulso rodam...
Detrás de vossas paredes,
de leve, quem vos desfolha?
Pareceis de ténue seda,
sem peso de acção nem de hora...
- e estais no bico das penas
- e estais na tinta que as molha
- e estais nas mãos dos juízes
- e sois o ferro que arrocha
- e sois o barco para o exílio
- e sois Moçambique e Angola!
Ai, palavras, ai palavras,
íeis pela estrada afora,
erguendo asas muito incertas,
entre verdade e galhofa,
desejos do tempo inquieto,
promessas que o mundo sopra...
Ai, palavras, ai palavras,
mirai-vos: que sois agora?
- Acusações, sentinelas,
bacamarte, algema, escolta;
- o olho ardente da perfídia
a velar, na noite morta;
- a humidade dos presídios
- a solidão pavorosa;
- duro ferro de perguntas,
com sangue em cada resposta;
- e a sentença que caminha
- e a esperança que não volta
- e o coração que vacila
- e o castigo que galopa...
Ai, palavras, ai palavras,
que estranha potência, a vossa!
Perdão podíeis ter sido!
- sois madeira que se corta
- sois vinte degraus de escada
- sois um pedaço de corda...
- sois povo pelas janelas
cortejo, bandeira, tropa...
Ai, palavras, ai palavras,
que estranha potência, a voss!
Éreis um sopro na aragem...
- sois um homem que se enforca!]
sexta-feira, 5 de setembro de 2008
La raposa que querie ser cumo ua serpiente
- Bou-me a deitar al lhado de la serpiente i a sticar l cuorpo bien sticado, puode ser que quede tan lharga cumo eilha.
La raposa, fizo cumo habie pensado, mas tanto se sticou que arrebentou.
Porqui se bei que un nun puode eimitar outros mais grandes antes de criar las cundiçones para que todo cuorra bien.
Un cierto aire a mofo
Hai ciertas palabras que, a poder de nun las dezirmos, acában por ganhar mofo: uas porque parece mal dezi-las i assi mos ansinórun, outras porque nin manginamos que eisísten i mos aguárdan çpinduradas de l lhímbio de las palabras cumo morcieganos ne l telhado de ls lhapos. A las bezes, las truniadas sémbran pul aire un cierto oulor a alxofre. Mas se mos chegar un aire a mofo que nun sabemos d'adonde ben, talbeç seia algue riestra de palabras que naide quier ou se lhembra de dezir. Al menos, cul tiempo, podie-las lhebar l caruncho, mas nó, quédan eiternamente eilhi colgadas: que stranha cundiçon, que mala bida que nin muorte i foia dina le cunsínten! Bendo bien, até que serie bien fácele cada un armar-se an lhibartador. La paga? Buono, cada un reciberá la que fur capaç ou talbeç nanhue, mas digo-bos you que hai a palabras que tráien cun eilhas sfergantes de cielo, tan sfergantes cumo l rastro de lhuç que aqueilhas streilhas que parece que se cáien le róuban al cielo: a las streilhas hai que las ber, a las palabras hai que las dezir.
quinta-feira, 4 de setembro de 2008
Panorama
i ye firme la tierra
cumo l fondo de l mar.
Abáixan ls montes até al mar
i cuntínan abaixando até al fondo de l mar.
Mar i tierra! mar i tierra!
i solo queda l sonhar
ua buolta pula mano de las streilhas
pa zanfadar de la tierra i de l mar.
Sonhar sin drumir
i nun çpertar de l suonho
deixar l suonho mos lhebar
i nun mos deixar
l suonho por sonhar.
Ándan ls barcos ne l mar
chenos de fumo a sonhar
i las casas an tierra
culs chupones a fumar;
barcos i casas a funcionar.
Funciona l sol, la lhuna i las streilhas
l mar i la tierra
i las nubres passibas adonde l aire las quejir
cada die há-de funcionar
haba l que houbir
todo funciona de die i de nuite
deixe que desear.
Quien deixou l mundo a funcionar solico?
Stá todo ampregado a fazer funcionar l
mundo
i l mundo funciona solico
i l home por sonhar!
José de Almada Negreiros
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Panorama
A terra assoma acima do mar
e é firme a terra
como o fundo do mar.
Descem os montes até ao mar
e seguem descendo até ao fundo do mar.
Mar e terra! mar e terra!
e só fica o sonhar
uma volta pla mão das estrelas
pra compensar da terra e do mar.
Sonhar sem dormir
e não despertar o sonho
deixar o sonho nos levar
e não nos deixar
o sonho por sonhar.
Andam barcos no mar
cheios de fumo a sonhar
e as casas em terra
co’as chaminés a fumar;
barcos e casas a funcionar.
Funciona o sol, a lua e as estrelas
o mar e a terra
e as nuvens passivas onde o vento as quiser
cada dia há-de funcionar
haja o que houver
tudo funciona de dia e de noite
deixe que desejar.
Quem deixou o mundo sozinho a funcionar?
Está tudo empregado a fazer funcionar o mundo
e o mundo funciona sozinho
e o homem por sonhar!]
Sedes
quarta-feira, 3 de setembro de 2008
Suonhos mius
Melhores que la berdade,
Quando sonho, sou feliç,
Mas sin l ser na rialidade.
Amor, benes ne ls mius suonhos
Aplaquiar-me l coraçon;
Mas, crudo! Quanto pormetes
Nun passa dua eiluson!
Sonhei, tirano, esta nuite,
Sonhei que tu me chamabas,
I que subre l’yerba tienra
Eras tu que m’arrolhabas.
Deziste-me “Drume Alcipe,
Squece todos tous cuidados;
Porque Amor subre ti bela,
Mal puodes temer ls fados.”
Drumi neste doble suonho
M’achei nun palácio d’ouro;
Antregórun-me ua chabe
Para que abrira un tesouro.
- “Chabe mágica, sublime,
Que me bás tu a çcubrir?
Se ye menos que deseio,
Será melhor nun abrir...”
- “Abre, Alcipe” – qual truno
Bózia l Dius que m’assistie.
Spertei-me subressaltada,
I abriu-se, mas fui l die.
Marquesa de Alorna
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Sonhos meus, suaves sonhos,
Sois melhores que a verdade;
Quando sonho, sou ditosa,
Sem o ser na realidade.
Amor, tu vens nos meus sonhos
Acalmar-me o coração;
Mas, cruel! Quanto prometes
Não passa de uma ilusão!
Sonhei, tirano, esta noite,
Sonhei que tu me chamavas,
E que sobre a relva branda
Tu mesmo me acalentavas.
Disseste-me “Dorme Alcipe,
Depõe todos teus cuidados;
Amor sobre ti vigia,
Mal podes temer os fados.”
Dormi neste dobre sono
Me achei nun palácio d’ouro;
Entregaram-me uma chave
Para que abrisse um tesouro.
- “Chave mágica, sublime,
Que me vais tu descobrir?
Se é menos do que desejo,
Será melhor não abrir ...”
- “Abre, Alcipe” – qual trovão
Brada o Deos que me vigia.
Acordei sobressaltada,
E abrio-se, mas foi o dia.]
Para hoije i pa manhana
La raposa i l cortador de arbles
Ua beç, andában uns caçadores atrás dua raposa. Esta biu-se tan mal que, al passar por un sítio adonde andada un tiu a cortar arbles, le pediu que la scundira i la salbasse. L home, parecendo tener pena deilha, mandou-la antrar pa la sue cabanha. Nesto, chegórun ls caçadores i preguntórun-le al home se habie bido ua raposa a fugir. L lenhador, anquanto por palabras le dezie als caçadores que nun la habie bisto, fazie-le seinhas cula mano a apuntar pa la cabanha adonde la raposa se habie scundido. Mas ls caçadores, por bias de la priessa que lhebában, oubírun las palabras i nin sequiera mirórun pa las manos de l lenhador i cuntinórun a ber s’agarrában la raposa. Quando biu que ls caçadores yá se habien ido ambora, la raposa saliu de cabanha i, sin dezir nada, purparaba-se para se ir ambora. Al bé-la tan calhada, l lenhador dixo-te:
- Anton salbei-te la bida i nin sequira me agradeces?!
- Agradecerie-te se las tues manos i la tue boca faláran de la mesma maneira, respundiu-le la raposa.
Porqui se bei que nun se debe de negar culs feitos l que se apregona an palabras.
terça-feira, 2 de setembro de 2008
Scuolhas
sexta-feira, 29 de agosto de 2008
Carta als mius filhos subre ls fuzilamientos de Goya
Ye possible, todo ye possible, que el seia
aquel que you quiero para bós. Un simples
mundo,
adonde todo tenga solo la deficuldade que ben
de nada haber que nun seia simples i natural.
Un mundo an que todo seia premitido,
cunsante l buosso gusto, la buossa gana, l
buosso prazer,
l buosso respeito puls outros, l respeito de ls
outros por bós.
I ye possible que nun seia esto, nin seia
sequiera esto
l que bos antresse para bibir. Todo ye possible,
inda quando lhúitemos, cumo debemos lhuitar,
por aqueilho que mos pareça la lhibardade i la
justícia,
ó mais que qualquiera deilhas ua fiel
antrega a la honra de star bibo.
Un die sabereis que mais que la houmanidade
nun ten cuonta l númaro de ls que pensórun assi,
amórun l sou bezino ne l que el tenie de
solo sou,
de stranho, de lhibre, de defrente,
i fúrun sacraficados, torturados, molidos de
porrada,
i antregues heipocritamente a la justícia de l rei,
para que ls matasse “cum grande piadade i sin
arramar sangre.”
Por séren fiéles a un dius, a un pensamiento,
a ua pátria, ua sprança, ó tan solamente
a la fame eirrespundible que le robie las
antranhas,
fúrun stripados, çfolhados, queimados, gazeados,
i ls sous cuorpos amuntonados tan
anonimamente quanto habien bibido,
ó las sues cinzas spalhadas para que deilhas nun
quedasse lhembráncia.
Uas bezes, por séren dua raça, outras
por séren dua classe, pagórun todos
ls erros que nun habien feito ó nun
tenien cuncéncia
de haber feito. Mas tamien acunteciu
i acuntece que nun fúrun muortos.
Houbo siempre anfenitas maneiras de
quedar po riba,
matando amerosamente, delicadamente,
por mui stranhos caminos cumo se diç que son
stranhos ls de Dius.
Estes fuzilamientos, este heiroísmo, este hourror,
fui ua cousa, antre miles, passada an Spanha
hai mais dun seclo i que por biolenta i
anjusta
oufendiu l coraçon dun pintor chamado Goya,
que tenie un coraçon mi grande, cheno de
rábia
i d’amor. Mas esto nada ye, mius filhos.
Solo un causo, un causo cúrtio,
nesta corriente de que sodes ua argolha
(ó nun sereis)
de fierro i de sudor i sangre i algue semiente
a camino de l mundo que bos sonho.
Acraditai que nanhun mundo, que nada nin
naide
bal más que ua bida ó l’alegrie de tené-la.
Ye esto l que mais amporta – essa alegrie.
Acraditai que la denidade an que han-de falar-
bos tanto
nun ye senó essa alegrie que ben
de un star bibo i sabendo que nanhue beç
alguien stá menos bibo ó suofre ó se muorre
para que un solo de bós rejista un cachico mais
a la muorte que ye de todos i benirá.
Que todo esto sabereis serenamente,
sin culpas a naide, sin terror, sin ambicion,
i subretodo sin zassossego ó andefréncia,
cun to la fuorça l aspero. Tanto sangre,
tanto delor, tanta agonia, un die
- mesmo que l fastiu dun mundo feliç bos
persiga -
nun han-de ser ambalde. Cunfesso que
muita beç, pensando ne l hourror de tantos
seclos
d’oupression i maldade, dubido por un cachico
i un zgusto m’afoga ancunselable.
Seran ó nó ambalde? Mas, mesmo que nun l
séian,
quien rucecita esses milhones, quien debuolbe
nun solo la bida, mas todo l que le fui roubado?
Nanhun Juízo Final, mius filhos, le puode dar
aquel cachico que nun bibírun, aqueilha cousa
que nun çfruitórun, aquel géstio
d’amor, que fazerien “manhana”.
I, por esso, l mesmo mundo que críemos
debemos tené-lo cun cuidado, cumo cousa
que nun ye solo nuossa, que mos ye antregue
pa la guardarmos cun respeito
an lhembáncia de l sangre que mos cuorre nas
benas,
de la nuossa chicha que fui outra, de l amor que
outros nun amórun porque se l roubórun.
Jorge de Sena
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Carta a meus filhos sobre os fuzilamentos de Goya
Não sei, meus filhos, que mundo será o vosso.
É possível, tudo é possível, que ele seja
aquele que eu desejo para vós. Um simples
mundo,
onde tudo tenha apenas a dificuldade que advém
de nada haver que não seja simples e natural.
Um mundo em que tudo seja permitido,
conforme o vosso gosto, o vosso anseio, o vosso
prazer,
o vosso respeito pelos outros, o respeito dos
outros por vós.
E é possível que não seja isto, nem seja
sequer isto
o que vos interesse para viver. Tudo é possível,
ainda quando lutemos, como devemos lutar,
por quanto nos pareça a liberdade e a
justiça,
ou mais que qualquer delas uma fiel
dedicação à honra de estar vivo.
Um dia sabereis que mais que a humanidade
não tem conta o número dos que pensaram assim,
amaram o seu semelhante no que ele tinha de
único,
de insólito, de livre, de diferente,
e foram sacrificados, torturados,
espancados,
e entregues hipocritamente à secular justiça,
para que os liquidasse “com suma piedade e sem
efusão de sangue.”
Por serem fiéis a um deus, a um pensamento,
a uma pátria, uma esperança, ou muito apenas
à fome irrespondível que lhes roía as
entranhas,
foram estripados, esfolados, queimados, gaseados,
e os seus corpos amontoados tão
anonimamente quanto haviam vivido,
ou suas cinzas dispersas para que delas não
restasse memória.
Às vezes, por serem de uma raça, outras
por serem de uma classe, expiaram todos
os erros que não tinham cometido ou não
tinham consciência
de haver cometido. Mas também aconteceu
e acontece que não foram mortos.
Houve sempre infinitas maneiras de
prevalecer,
aniquilando mansamente, delicadamente,
por ínvios caminhos quais se diz que são
ínvios os de Deus.
Estes fuzilamentos, este heroísmo, este horror,
foi uma coisa, entre mil, acontecida em Espanha
há mais de um século e que por violenta e
injusta
ofendeu o coração de um pintor chamado Goya,
que tinha um coração muito grande, cheio de
fúria
e de amor. Mas isto nada é, meus filhos.
Apenas um episódio, um episódio breve,
nesta cadeia de que sois um elo
(ou não sereis)
de ferro e de suor e sangue e algum sémen
a caminho do mundo que vos sonho.
Acreditai que nenhum mundo, que nada nem
ninguém
vale mais que uma vida ou a alegria de tê-la.
É isto o que mais importa – essa alegria.
Acreditai que a dignidade em que hão-de falar-
vos tanto
não é senão essa alegria que vem
de estar-se vivo e sabendo que nenhuma vez
alguém está menos vivo ou sofre ou morre
para que um só de vós resista um pouco mais
à morte que é de todos e virá.
Que tudo isto sabereis serenamente,
sem culpas a ninguém, sem terror, sem ambição,
e sobretudo sem desassossego ou indiferença,
ardentemente espero. Tanto sangue,
tanta dor, tanta angústia, um dia
- mesmo que o tédio de um mundo feliz vos
persiga -
não hão-de ser em vão. Confesso que
muitas vezes, pensando no horror de tantos
séculos
de opressão e crueldade, hesito por momentos
e uma amargura me submerge inconsolável.
Serão ou não em vão? Mas, mesmo que o não
sejam,
Quem ressuscita esses milhões, quem restitui
não só a vida, mas tudo o que lhes foi tirado?
Nenhum Juízo Final, meus filhos, pode dar-lhes
aquele instante que não viveram, aquele objecto
que não fruíram, aquele gesto
de amor, que fariam “amanhã”.
E, por isso, o mesmo mundo que criemos
nos cumpre tê-lo com cuidado, como coisa
que não é só nossa, que nos é cedida
para a guardarmos respeitosamente
em memória do sangue que nos corre nas
veias,
da nossa carne que foi outra, do amor que
outros não amaram porque lho roubaram.]
quinta-feira, 28 de agosto de 2008
quarta-feira, 27 de agosto de 2008
La raposa i l spineiro
- Acudi a ti para recebir ajuda, mas an beç desso feriste-me!
I l spino respundiu-le:
- Tu ye que tenes la culpa, amiga, por te agarrares a mi, pus bien sabes que sou buono para anganchar i ferir a todo mundo, i tu nun sós defrente de ls outros.
Porqui se bei que nun debes de pedir ajuda a quien tenga de, por natureza, fazer danho.
Agosto an Lisboua
Pátria
Por un paíç de lhuç purfeita i clara
Pul negro de la tierra i pul branco de l muro
Puls rostros de silenço i de pacéncia
Que la miséria lhargamente zenhou
Rente als uossos cun to l'eisatidon
Dun lhargo relatório eirrecusable
I puls rostros armjanos al sol i al aire
I pula claridade de las tan amadas
Palabras siempre dezidas cun paixon
Pula quelor i pul peso de las palabras
Pul cuncreto silenço lhimpo de las palabras
Adonde s'úpen las cousas nomeadas
Pula znudeç de las palabras zlhumbradas
- Piedra riu aire casa
Choro die canto aliento
Spácio raiç i auga
Á mie pátria i miu centro
Me duol la lhuna me saluça l mar
I l eisílio s'anscribe an pleno tiempo
Sophia de Mello Breyner Andresen
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Por um país de pedra e vento duro
Por um país de luz perfeita e clara
Pelo negro da terra e pelo branco do muro
Pelos rostos de silêncio e de paciência
Que a miséria longamente desenhou
Rente aos ossos com toda a exactidão
Dum longo relatório irrecusável
E pelos rostos iguais ao sol e ao vento
E pela limpidez das tão amadas
Palavras sempre ditas com paixão
Pela cor e pelo peso das palavras
Pelo concreto silêncio limpo das palavras
Donde se erguem as coisas nomeadas
Pela nudez das palavras deslumbradas
- Pedra rio vento casa
Pranto dia canto alento
Espaço raiz e água
Ó minha pátria e meu centro
Me dói a lua me soluça o mar
E o exílio se inscreve em pleno tempo]
terça-feira, 26 de agosto de 2008
La raposa que anchiu la pança
Staba la raposa naqueilha ampostura quando calhou a passar puli outra raposa. Al oubir ls gemidos, achegou-se de l buraco i preguntou-le a la raposo l que se passa. Apuis de oubir la cuonta, dixo:
- Deixa-te star ende bien quieta, armana, até que la barriga te torne a quedar cumo era antes, i ende yá poderás salir sien porblema.
Porqui se bei cumo la pacéncia puode ajudar a resolber muito porblema.
Un cierto aire a truniada
Las rues inda spéran passos, altemobles, na mundiada que siempre ye la fin d'agosto: quien nun l soubir ou nun stubir cun atento nunca antenderá este aire a truniada que carrega las tardes de fin de berano. Se nun aguantares l suberrolho, mais bal sperares l outonho: tiempo nun ye l que tenes a fazer i poner ls reloijos a andar mais debrebe nun te cabe na mano. Nun tengas pena de las férias que s'acában, yá que nun te chegórun a dar campo para un bibir struturado: cuidas que nó, mas se le seguiras l camino series menos feliç, cumo te sintes an todo l que ye pobisório: para esso bondas tu.
segunda-feira, 25 de agosto de 2008
L Guardador de Ganados - XVIII
I que ls pies de ls probes me stubíssen pisando…
Quien me dira que you fura ls rius que cuorren
I que las lhabadeiras stubíssen a la borda de mi…
Quien me dira que you fura ls choupos à la borda de l riu
I tubisse solo l cielo porriba i l’auga por baixo…
Quien me dira que you fura l burro de l molineiro
I que el me disse i me stimasse…
Antes esso que ser l que atrabessa la bida
Mirando para trás del i tenendo pena…
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Quem me dera que eu fosse o pó da estrada
E que os pés dos pobres me estivessem pisando…
Quem me dera que eu fosse os rios que correm
E que as lavadeiras estivesse à minha beira…
Quem me dera que eu fosse os choupos à margem do rio
E tivesse só o céu por cima e a água por baixo…
Quem me dera que eu fosse o burro do moleiro
E que ele me batesse e me estimasse…
Antes isso que ser o que atravessa a vida
Olhando para trás de si e tendo pena…]
Outra beç
Cumo la fin de bacanças ye mal sien cura, acá stou outra beç, siempre cumo quien bai de camino. Nun ye defrente esse tiempo, mas dou para ajuntar - na cabeça, claro! - scritas para muitos dies de blogue. Essa ua proba de que l tiempo nun ye cumpletamente redondo. I, cumo an todos ls ampeços, inda stou mei sien geito. Mas hai algo que me deixa pensatible: stube quaije un més sien screbir an nanhun blogue i l mundo nun s'acabou! Cumo dezerie l outro, vanitas, vanitatum, omnia vanitas.
quinta-feira, 31 de julho de 2008
L lhobo cun piel de canhona
Cuidando que esso l ajudar a caçar mais i, assi, comer mais i melhor, l lhobo decidiu mudar l sou bisual. Ende resolbiu mete-se nua piel de canhona i fui-se a pacer cun un ganado. Tan bien l fizo que l pastor nien se dou de cuonta, de modo que, a la nuite, lhebou l ganado pa la corriça i cerrou la puorta.
Pula nuite, l pastor, cumo muita beç fazie, fui-se a saber dua canhona pa la matar i assi tener de comer pa ls dies alantre. I a quien ye que habie de le calhar a ser agarrado? Al lhobo bestido de canhona.
Porqui se bei que a la bezes poderemos recbir danho cunsante l anganho que fazirmos.
poetas i poemas
Gusto de bos lhembrar, bielhos poetas muortos. Çculpai-me se, al lhembrar-bos, bos squeço: quien bos mandou screbir poemas tan guapos que yá nin de bós percísan? tan guapos que se ríen de l tiempo? l tiempo que a bós nun bos perdona?
quarta-feira, 30 de julho de 2008
L Guardador de Ganados - IV
Pulas lhadeiras de l cielo al para baixo
Cumo un cantabouço çcunforme…
Cumo alguien que dua jinela alta
Sacude ua toalha de mesa,
I las forfalhas, por se caiéren todas a la par,
Fázen algun bruído al caier,
La chuiba chiou de l cielo
I atenegrou ls caminos…
Quando ls relhampos sacudien l aire
I abanában l spácio
Cumo ua grande cabeça que diç que nó,
Nun sei porquei – you nun tenie miedo –
Pus-me a querer rezar a Santa Bárbela
Cumo se you fura la bielha tie de alguien…
Ah! Ye que rezando a Santa Bàrbela
You sentie-me mais simpres
Do que cuido que sou…
Sentie-me familiar i caseiro
I habendo passado la bida
Serenamente, cumo la parede de l huorto;
Tengo eideias i sentimientos por ls tener
Cumo ua frol ten prefume i quelor …
Sentie-me alguien que puoda acraditar na Santa Bárbela…
Ah, poder acraditar an Santa Bárbela!
Quien acradita que hai Santa Bárbela,
Cuidará que eilha ye giente i bisible
Ou que cuidará deilha?
(Que artefício! Quei sáben
Las froles, las arbles, ls ganados,
De Santa Bárbela? … Un galho de arble,
Se pensasse, nunca podie
Custruir santos nin anjos…
Poderie cuidar que l sol
Alumbra, i que la truniada
Ye un juntouro de giente
Anrabiada porriba de nós…
Ah, cumo ls mais simpres de ls homes
Son dolientes i cunfusos i burros
An pie la clara simprecidade
I salude an eisistir
De las arbles i de las yerbas?
I you, pensando an todo esto,
Quedei outra beç menos feliç…
Quedei selumbriu i amalinado i saturno
Cumo un die an que to l die la truniada amanaça
I nin sequiera de nuite chega…
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Esta tarde a trovoada caiu
Pelas encostas do céu abaixo
Como um predegulho enorme…
Como alguém que duma janela alta
Sacode uma toalha de mesa,
E as migalhas, por caírem todas juntas,
Fazem algum barulho ao cair,
A chuva chiou do céu
E enegreceu os caminhos…
Quando os relâmpagos sacudiam o ar
E abanavam o espaço
Como uma grande cabeça que diz que não,
Não sei porquê – eu não tinha medo –
Pus-me a querer rezar a Santa Bárbara
Como se eu fosse a velha tia de alguém…
Ah! É que rezando a Santa Bárbara
Eu sentia-me ainda mais simples
Do que julgo que sou …
Sentia-me familiar e caseiro
E tendo passado a vida
Tranquilamente, como o muro do quintal;
Tendo ideias e sentimentos por os ter
Como uma flor tem perfume e cor…
Sentia-me alguém que possa acreditar em Santa Bárbara…
Ah, poder crer em Santa Bárbara!
(Quem crê que há Santa Bárbara,
Julgará que ela é gente e visível
Ou que julgará dela?)
(Que artifício! Que sabem
As flores, as árvores, os rebanhos,
De Santa Bárbara?... Um ramo de árvore,
Se pensasse, nunca podia
Construir santos nem anjos…
Poderia julgar que o sol
Alumia, e que a trovoada
É uma quantidade de gente
Zangada por cima de nós…
Ah, como os mais simples dos homens
São doentes e confuos e estúpidos
Ao pé da clara simplicidade
E saúde em existir
Das árvores e das plantas?
E eu, pensando em tudo isto,
Fiquei outra vez menos feliz…
Fiquei sombrio e adoecido e soturno
Como um dia em que todo o dia a trovoada ameaça
E nem sequer de noite chega…]
termientas
terça-feira, 29 de julho de 2008
marcadores de l tiempo
Houbo un tiempo an que you nun fazie anhos. Nessa altura, las pessonas yá éran (ou quaije) bielhas cula eidade que tengo hoije: era ne l cuorpo que medrában ls marcadores de l tiempo. Apuis lhebórun-me a poner esses marcadores an númaros, cumo se nada passasse pul cuorpo i este stubira arredado de l tiempo: ansinórun-me a festear ls anhos i, a la par, a nun querer fazer anhos, nua cuntradiçon cultural que puode custar a antender. A la ua, fago la fiesta por cuntinar bibo - i tiempos de guerra, de malinas, de dureç para alhá de ls lhemites, de bibir, ansínan de modo mui fuorte l bien que ye cada die de bida a mais, cumo ye grande la bitória que a cada segundo trabamos contra la muorte; a la outra, nun quiero fazer anhos porque sei que la muorte ye cierta i a cada anho mais me achego a eilha, cumo se un abismo me atraísse i you nada podisse fazer para me zbiar dessa antropie que m'angulhe, assi i todo cul sprito a bolar an sentido cuntrário i nunca parando de bolar inda sabendo que esso nun me bal de nada. Cumo hei de tener dúbedas se la mie rue era un formieiro de gente i agora stá zerta? Inda ls beios a todos, un por un i sin falhar a naide, todos bibos porque la mie lhembráncia ls manten bibos, porque l miu bibir tamien se alimenta deilhes i muito deilhes bibe ne l que sou: cumigo, todos se morreran. Nunca naide se muorre el solo, pus lhieba cun el todos ls que coinciu i guardou bien bibos, cun sous rostros, sues risas, sues lhágrimas, sou sudor, sous abraços: quando you me morrir bai a ser ua mortandade tan grande que até me dá grima, i la berdade ye que la mie muorte ye solo mie i de mais naide, cumo la muorte de cada ua dessas pessonas ye tan de cada ua cumo l fui la própia bida. Toda essa gente marca l miu tiempo i le dá sentido, cumo las paredes márcan ua casa, la defénden de las airaçadas i manténen ls miedos arredados. You perciso desta mie lhéngua para falar cun essa gente toda, para eilha cuntinar a falar cumigo, i nun deixar que l silenço benga antes de tiempo: bénen-me siempre a la mimória las frases que m'ansinórun, las lhonas que tanto me fazírun dar la risa, las palabras adonde colgában ls delores lhargos i negros cumo selombra an fin de tarde i que l cuorpo yá nun aguantaba. Ye por esso que la fala ye l sítio de l sin tiempo, adonde nun ténen scanho anhos i sous marcadores, l solo ancerradeiro adonde se puode prender l tiempo ou passar bien sin el: bou a dous ou trés seclos atrás i saco-le uas palabras, nuobas framantes cumo se houbíran nacido agora mesmo. Quando you nun fazie anhos, tenie ua defrente relaçon cul tiempo, nunca me passaba pula eideia de ganhar prendas solo por bias de la passaige de ls anhos, mas pensaba assi: quando tubir eidade para me dáren l reloijo que stou a ganhar pul miu trabalho de garotico, ende serei tan claramente feliç cumo l relampo de l sol a baté-le ne l bidro. Cumo podie adebinar que l reloijo me iba a fazer mordesquina de l sudor ne l pulso? Fui onte. Cheguei eiqui i andube caminos que nunca me passórun pula eimaginaçon, que la bida stá muito para alhá deilha. Todo bien abaluado, nun sei para quei tengo you de fazer anhos!
segunda-feira, 28 de julho de 2008
poetas
Dízen que Nero le mandou pegar fuogo a Roma para fazer un grande poema. Hai poemas, cumo la Eilíada, de Houmero, que nádan an sangre i adonde a cada cachico se sinte l rugido de la guerra i s’assóman las gárrias de la muorte. Há muitos poemas, subretodo ls que le cháman épicos, cumo Jarusalen Lhibartada, de Torcato Tasso, que justefícan la guerra para chegar a ciertos fins. La berdade ye que nun se questuma pensar an nada desso quando se pensa an poesie. Mas fala-se agora dun creminal de la Sérbia, un tal Karadzic, que tenerá dado ordes que lhebórun a la muorte de miles de pessonas, i dízen ls jornales que el ye poeta i hai muita giente que se spanta cun esso. Mas ende el acumpara-se a Nero, pus nun fala de las mortandades de outros mas pratica-las el mesmo, i nun me parece que alguien le tenga chamado poeta a Nero, a nun ser ls mesmos boubos nacionalistas que fázen deste Karadzic un heiroi. Antoce, quando se fala de poesie, nun podemos star solo a falar dua cierta forma de screbir, ten de se falar tamien i solo de l que ye nobre na raça houmana: alguien sabe adonde esso ampeça i adonde acaba? Tal i qual cumo la poesie: naide sabe adonde yá l ye i quando deixa de ser, tal i qual cumo un mundo sien paredes a debedir, an que uas cousas éntran pulas outras al para drento sien que séiamos capazes de todo çtinguir de modo bien çclarado. Bendo bien, hai que preguntar: cun que creminales se puode abezinar l poeta andrento de l mesmo cuorpo? La poesie sirbe para ounir i nó para spartiçar la bida: adonde stá la brutidade ou la andefréncia pul mundo, ende nun puode star la poesie, por bien recursos poéticos que la scrita apersente. La poesie ye un ato criador, cria un mundo, cumo dízen que Dius fizo, bai a las ouriges de las cousas i de la spriença houmana, todo resgatando al sou pesado silenço, ponendo-se a la jinela de palabras an ser, a spera de quien la leia i cun eilha chuba até essas ouriges adonde todo puode renacer cumo cada manhana, siempre armana i siempre defrente. Nun ye poeta quien quier ou quien ye porclamado cumo tal: nun bonda la gana. Tamien nun bonda la forma nin bonda l cuntenido, ye perciso algo mais que nun sei l que ye, cumo ne l pan: nun ye solo farina i auga, mas percisa de furmiento que, al maçcar, nin se dá por el.
sexta-feira, 25 de julho de 2008
L Guardador de Ganados - III
I sabendo de mirar an zlhado que hai tierras delantre,
Leio até m’ardéren ls uolhos
L lhibro de Cesário Verde.
Que pena tengo del! El era un camposino
Que andaba preso na lhibardade pula cidade.
Mas l modo cumo miranba pa las casas,
I l modo cumo arreparaba nas rues,
I la maneira cumo se daba de cuonta de las pessonas,
Ye l de quien mira pa las arbles,
I de quien abaixa ls uolhos pula strada por adonde bai andando
I anda a arreparar nas froles que hai puls campos…
Por esso el tenie aqueilha grande tristeza
Que el nunca dixo bien que tenie,
Mas andaba na cidade cumo quien nun anda ne l campo
I triste cumo smagar froles na lhibros
I poner froles an jarros…)
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Ao entardecer, debruçado pela janela,
E sabendo de soslaio que há campos em frente,
Leio até me arderem os olhos
O livro de Cesário Verde.
Que pena que tenho dele! Ele era um camponês
Que andava preso em liberdade pela cidade.
Mas o modo como olhava para as casas,
E o modo como reparava nas ruas,
E a maneira como dava pelas pessoas,
É o de quem olha para as árvores,
E de quem desce os olhos pela estrada por onde vai andando
E anda a reparar nas flores que há pelos campos…
Por isso ele tinha aquela grande tristeza
Que ele nunca disse bem que tinha,
Mas andava na cidade como quem não anda no campo
E triste como esmagar flores em livros
E pôr plantas em jarros…]
La casa
quinta-feira, 24 de julho de 2008
La puorta de l camino
A las bezes ibas alantre, anque l camino yá stubira feito: zupiabas l silenço que s'amonaba a la borda de las paredes, tan calhado que nin selombra botaba, i scamugies-lo a cabalho ne l berde de ls lhagartos. Era assi que recunquistabas l camino, culs passos a fazer de chabe que le abrien la puorta até se bolber an casa. A las bezes ibas alantre i you quedaba-me solo un arregalo d'uolhos i uobidos: nun adelantraba que naide me quejira meter miedo, se el me nacie por cada buraquito de la piel. Agora, tantos anhos apuis, inda ando a daprender quando tengo de ir alantre para abrir la puorta de l camino: custoso nun era ir alantre; custosa era la sabedorie que t'adelantraba l passo, yá que poucos acéitan que téngan de ir atrás quando todo mundo ls apunta na traseira. Agora daprendi que tamien quien bai atrás faç sou camino anteiro, que l delantreiro solo al própio s'agarra: entra an casa quien le dá a la chabe, cumo l que bai apuis la puorta abierta. Naide anda l camino de ls outros, inda que baia alantre.
quarta-feira, 23 de julho de 2008
Bolar para alhá de las alas
Hai ua streilha mesmo porriba la mie cabeça, a anhos lhuç deiqui, i mira-me cun uns uolhos de hai muitos anhos lhuç atrás: nun quier saber de mi para nada, cumo todo l que chega fuora de tiempo, este tiempo que ye l miu. You bien miro para eilha, mas nun dou lhuç para que eilha me beia, i inda que bisse solo me berie deiqui a muitos anhos lhuç, nua altura an que ls delores que me abráçan yá nun tenerien a que s'agarrar, talbeç yá nin puolo fura, nin lhembráncia de mi eisistirá: l spácio ye un tiempo que queda mui loinge ou talbeç l tiempo seia un spácio que queda mui loinge i mos deixa antregues a nós mesmos, cula eimaginaçon a ferber, mas sin ser capaç de bolar para alhá de las alas. Assi i todo, scribo, para nada, bien l sei, mas scribo sin ser capaç de nun screbir, alheno a las streilhas, tanto las que quédan porriba de mi cumo las que quédan an zlhado.
segunda-feira, 21 de julho de 2008
L Guardador de Ganados - II
Tengo la questume de andar pulas stradas
Mirando pa la mano dreita i pa la mano squierda,
I de beç an quando mirando al para trás…
I l que beio a cada sfergante
Ye aqueilho que nunca antes you habie bido,
I you sei dar por esso mui bien…
Sei tener l spanto cumigo
Que ten un nino se, al nacer,
Arreparasse que nacira deberas…
Sinto-me nacido a cada sfergante
Pa l’eiterna nobidade de l mundo…
Acradito ne l mundo cumo nun malmequier,
Porque l beio. Mas nun penso nel
Porque pensar ye nun antender…
L mundo nun se fizo para pensarmos nel
(Pensar ye star malo de ls uolhos)
Mas para mirarmos para el i starmos d’acuordo.
You nun tengo filosofie: tengo sentidos…
Se falo na Natureza não ye porque saba l que eilha ye.
Mas porque la amo, i amo-la por esso,
Porque quien ama nunca sabe l que ama
Nien sabe porque ama, nin l que ye amar….
Amar ye l’eiterna einocença
I la única einocença ye nun pensar…
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
O meu olhar é nítido como um girassol.
Tenho o costume de andar pelas estradas
Olhando para a direita e para a esquerda,
E de vez em quando olhando para trás…
E o que vejo a cada momento
É aquilo que nunca antes eu tinha visto,
E eu sei dar por isso muito bem…
Sei ter o pasmo comigo
Que tem uma criança se, ao nascer,
Reparasse que nascera deveras…
Sinto-me nascido a cada momento
Para a eterna novidade do mundo…
Creio no mundo como num malmequer,
Porque o vejo. Mas não penso nele
Porque pensar é não compreender…
O mundo não se fez para pensarmos nele
(Pensar é estar doente dos olhos)
Mas para olharmos para ele e estarmos de acordo.
Eu não tenho filosofia: tenho sentidos…
Se falo na Natureza não é porque saiba o que ela é,
Mas porque a amo, e amo-a por isso,
Porque quem ama nunca sabe o que ama
Nem sabe porque ama, nem o que é amar…
Amar é a eterna inocência,
E a única inocência é não pensar…]
sexta-feira, 18 de julho de 2008
L Guardador de Ganados - I
Mas ye cumo se ls guardasse.
Mie alma ye cumo un pastor,
Conhece l aire i l sol
I anda pula mano de las Staçones
A seguir i a mirar.
Toda la paz de la Natureza sin giente
Se ben a sentar al lhado de mi.
Mas you quedo triste cumo un çponer de l Sol
Pa la nuossa manginaçon,
Quando sfria al fondo la prainada
I se sinte la nuite antrada
Cumo ua paxarina pula jinela.
Mas la mie tristeza ye assossego
Porque ye natural i justa
I ye l que debe de star na alma
Quando yá cuida que eisiste
I las manos apánhan froles sin eilha se dar de cuonta.
Cun un rugido de chocalhos
Para alhá la rebuolta de la strada,
Ls mius pensamientos son cuntentos.
Solo tengo pena de saber que eilhes son cuntentos,
Porque, se nun l soubira,
An beç de séren cuntentos i tristes,
Serien alegres i cuntentos.
Pensar anquemoda cumo andar a la chuiba
Quando l aire crece i parece que chuobe mais.
Nun tengo ambiçones nin deseios
Ser poeta nun ye ua ambiçon mie
Ye l miu modo de star you solo.
I se deseio a las bezes
Por manginar, ser cordeirico
(Ou ser l ganado todo
Para andar arramado por to la lhadeira
A ser muita cousa feliç al mesmo tiempo),
Ye solo porque sinto l que scribo al çponer de l Sol,
Ou quando ua nubre passa la mano porriba la lhuç
I fuge un silenço pula yerba alantre.
Quando me sento a screbir bersos
Ou, andando puls caminos ou puls atalhos,
Scribo bersos nun papel que stá ne l miu pensamiento,
Sinto un caiato nas manos
I beio ua figura de mi
A la punta de riba dun cabeço,
Mirando pa l miu ganado i bendo las mies eideias,
Ou mirando pa las mies eideias i bendo l miu ganado,
I dando-me a modo ua risica cumo quien nun antende l que se diç
I quier fazer de cuonta que antende.
Saludo a todos ls que me líren
Tirando-le l chapéu ancho
Quando me béien a la mie puorta
Mal apenas la deligença lhebanta a la punta de riba de l cabeço.
Saludo-los i deseio-le sol,
I auga, quando l’auga ye percisa,
I que sues casas téngan
A la borda dua jinela abierta
Ua cadeira de que mais gústan
Adonde se sénten, lendo ls mius bersos.
I al léren ls mius bersos pénsen
Que sou qualquiera natural –
Por eisemplo, l’arble antiga
A la selombra de la qual quando ninos
Se sentában cun un baque, cansados de jogar,
Cula manga de l bibe riscado.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Eu nunca guardei rebanhos,
Mas é como se os guardasse.
Minha alma é como um pastor,
Conhece o vento e o sol
E anda pela mão das Estações
A seguir e a olhar.
Toda a paz da Natureza sem gente
Vem sentar-se a meu lado.
Mas eu fico triste como um pôr de Sol
Para a nossa imaginação,
Quando esfria no fundo da planície
E se sente a noite entrada
Como uma borboleta pela janela.
Mas a minha tristeza é sossego
Porque é natural e justa
E é o que deve estar na alma
Quando já pensa que existe
E as mãos colhem flores sem ela dar por isso.
Como um ruído de chocalhos
Para além da curva da estrada,
Os meus pensamentos são contentes.
Só tenho pena de saber que eles são contentes,
Porque, se o não soubesse,
Em vez de serem contentes e tristes,
Seriam alegres e contentes.
Pensar incomoda como andar à chuva
Quando o vento cresce e parece que chove mais.
Não tenho ambições nem desejos
Ser poeta não é uma ambição minha
É a minha maneira de estar sozinho.
E se desejo às vezes
Por imaginar, ser cordeirinho
(Ou ser o rebanho todo
Para andar espalhado por toda a encosta
A ser muita coisa feliz ao mesmo tempo),
É só porque sinto o que escrevo ao pôr do Sol,
Ou quando uma nuvem passa a mão por cima da luz
E corre um silêncio pela erva fora.
Quando me sento a escrever versos
Ou, passeando pelos caminhos ou pelos atalhos,
Escrevo versos num papel que está no meu pensamento,
Sinto um cajado nas mãos
E vejo um recorte de mim
No cimo dum outeiro,
Olhando para o meu rebanho e vendo as minhas ideias,
Ou olhando para as minhas ideias e vendo o meu rebanho,
E sorrindo vagamente como quem não compreende o que se diz
E quer fingir que compreende.
Saúdo todos os que me lerem,
Tirando-lhes o chapéu largo
Quando me vêem à minha porta
Mal a diligência levanta no cimo do outeiro.
Saúdo-os e desejo-lhe sol,
E chuva, quando a chuva é precisa,
E que as suas casas tenham
Ao pé duma janela aberta
Uma cadeira predilecta
Onde se sentem, lendo os meus versos.
E ao lerem os meus versos pensem
Que sou qualquer coisa natural –
Por exemplo, a árvore antiga
À sombra da qual quando crianças
Se sentavam com um baque, cansados de brincar,
Com a manga do bibe riscado.]
Antoce, ...
De adonde benírun ls que se fúrun? I quien sabe? I quien lo puode dezir, se l aire - l de baixo, l de riba, i de todos ls outros lhados - barre la prainada hai miles de anhos i trai cun el cousas i gientes ancuntables!? De adonde ben tanta giente, se giente nunca para de salir, giente sin paraige: yá ampurrada por bielhas guerras, yá por fames nuobas i de siempre, yá por suonhos chenos de gana de mundo, yá por acaso noutras bezes, yá por amor talbeç. I quien sabe? Assi se fílan lhinhas até las quatro squinas de l mundo, que dende técen outros suonhos, talbeç bielhas rábias, ou mais inda uns nuobos uolhos doces que, yá squecidos i retornados al sereno, todo béien an sue pureza oureginal, cumo rieiros apuis de la purmeira auga lhabar morgaços i pildrachos que l tiempo fui acobilhando pula secura de berano. Ls que se fúrun talbeç háian deixados uocos antre las pisagadas que l puolo acende ne ls caminos, uocos que yá nun fázen selombra nin sónan al slubiar antre lhembráncias i pensares. Talbeç la redadeira mirada, na hora de salir, seia l correr dun panho negro, cumo na fin de ls quelóquios, un acabar sin buolta. Talbeç ua lhágrima que grabou ua cumbexa paisaige i nunca mais zarreda. Talbeç busca de nós mesmos ne l que nunca fumus mas mos cuidamos ser, derrotado un feturo que mos puoda puxar até adonde ls dies mos méten miedo, quando l tiempo yá apagou las letras de la laja que le puoda un die serbir de telhado a la foia. Para quien son essas letras que l tiempo, amplacable, ha de apagar? Até bien acerca cunsíguen bolar las palabras que screb(o)imos, ou solo dezimos, mas, inda quando yá naide las cunsigue ler, modeficórun l mundo para siempre. Ye assi cumo eisistirmos: nada torna a ser armano al que fui, inda que naide se deia de cuonta. Ye por esso que bal la pena, nin que nós nun quérgamos. Antoce, mais bal que quérgamos.