sábado, 5 de maio de 2012

l amarielho nun ye bien ua quelor, talbeç seia mais ua cundiçon


nunca cheguei a antender porque siempre me cegórun ls amarielhos, quelor adonde nunca fui capaç de ber ouro i sous dourados:
- ls amarielhos tráien-me siempre ls restroilhos de trigo, apuis la segada, cumo melhones de belicas a arder al sol d'agosto, ye amarielha la calor, amarielho ye l sudor, amarielha ye la matéria que florie ne ls dedos culas arreganhas spetadas na segada;
- son ls amarielhos andebles fenascos al lhargo las paredes, al redror las peinhas, ne ls cerrados an agosto, deloridos cumo la falta, ye deilhes la quelor de rábias que un die me anduzírun a querer demudar l mundo, puis amarielho cumo la gualdra ye quelor de malinas que m'ansinórun a dezir nó, la quelor dun zaspero que me ponie fuora de mi;
- ye amarielha la jolda de jogos i lhibardade puls campos chenos de berano i de risadas;
- ye amarielho l pan nas eiras culas tetas de sous bornales a botar un lheite an grano de fartura;
- ye siempre amarielho l sol quando nace i trai un outro die, esse scalda probes que deixa lhibre l cuorpo, sien el angaranhido de friu;
l amarielho nun ye bien ua quelor, talbeç me seia mais ua cundiçon, un riu adonde un die m'afoguei i nunca mais dalhá fui capaç de salir: guapo ye l roixo de ls tomielhos, l frescor de l berde, mas nanhue outra quelor m'ancandila a nun ser l amarielho, solo el me pon quelubrinas cuorpo arriba inda que solo s'assome a pimpilros, campaninas ou albares scobas nas arribas: nun fui essa ua quelor que un houbira scolhido por mais guapa, mas fui eilha que m'ampuso ua ditadura de que nunca mais me lhibartei, un gusto uas bezes amargoso outras lhibartador, 
i poder dezir todo esto dua quelor quier dezir que eilha talbeç tenga deixado de ser ua quelor para se me demudar an stado d'alma.





sexta-feira, 4 de maio de 2012

sum, ergo muto [eisisto, portanto demudo]


nada queda nunca armano, la bida ye mudança, la natureza ye mudança, nós somos mudança çque nacemos, mas a la bezes tenemos a modo ua arrogança anteletual que mos faç dezir que coerença ye nunca mudar, l que até me faç doler la barriga cula risa: nun demudar zde quando, zde que tenemos un més, un anho, dieç, binte anhos? quien diç que nun demuda ye mintiroso i eignorante al mesmo tiempo; ye por esso que l berbo mantener an mirandés quier dezir dar de quemer, criar, dar bida, i nó quedar siempre armano, i por ende afuora; l dreito a demudar nun stá na custituiçon i nien percisa de star alhá para ser un dreito fundamental, mas stá alhá l dreito a la bida i l dreito a demudar ye un corolairo de l dreito a la bida; Agostinho de Hipona dixo 'si fallor' sum' [se m'anganho eisisto], Descartes dixo 'cogito, ergo sum' [penso, portanto, eisito], mas hai tamien que dezir, cumo you digo, 'sum, ergo muto' [eisisto, portanto demudo], i assi resolbemos lhougo ua data de porblemas, que até puoden ir a aparar a un cunsultório de psiquiatrie: nun hai necidade.
que mos podemos mantener armanos na mudança, tamien ye berdade, mas esso ye outra cuonta.


quinta-feira, 3 de maio de 2012

ancosteste l sacho, rombo de scabar ancruzelhadas


deixeste que un silenço lhargo t'arrolhasse,
abierto l lhibro de ls uolhos,
un riu de festicas a scachonar n'ambuça,
mar adonde te záugan trúbios dies,
i las risas calcendo cula lhuç de la manhana


abriste le la puorta al resfuolgo de palabras 
que un die perdiste an zertos de tristeza,
refresqueste las cula oubalheira i acendiste las
a la roixa bela de ls tomielhos
lhibres deixadas al penheirar de sues alas


abaixeste al bal que an ti scabeste
para sumbrar un die brigadas,
puis stás lhebe pa las airaçadas ne ls cabeços
i nien l filo de prumo colgar puodes
de las tardiegas horas


para loinge bás i inda l çtino nun alcanças
puis mais grande delor ye scolher
stradas que caminá las, por bien lhargas,
sonhas te nómada, ls pies a ferber n'arena, 
i als çfolhados de ls galhos tarda la casca


ancosteste l sacho, rombo de scabar ancruzelhadas,
a spera que botasse frol l fuogo
i abriste las jinelas pa que nun s'afazíssen ls uolhos
al scuro, que inda te sobra l sol
puis, por muita, siempre la claridade será pouca









assi ye l jato de ls abiones


pésan te cumo a naide
l que le cháman tous
porblemas
i sigues pul que le chamas
tou camino;


al modo que le fuste
aguantando l peso i siempre
seguindo,
pones selombras i delores de
pedamiego;


nun ye ua sprança
l que te lhieba, puis tamien
hoije
tenes de seguir i chegar até
manhana;


la fuorça que te faç bibir
ampeça an ti i solo dende puode
bolar
por adonde haba campo i aire 
lhibre;


nun chégan las palabras 
para dezir l die, puis solo
feitos
te puoden calcer las risas i
seguir;


entra an ti pa que dalhá 
puodas salir, puis assi ye l 
jato
de ls abiones: sales de ti para
abançar;


siempre los has de tener
i cada beç mais ls tous
porblemas
i nien manginas até adonde sós capaç de ls
aguantar.







quarta-feira, 2 de maio de 2012

liçon de giografie


a las bezes dá me ua gana 
de campanas 
que tengo de cerrar ls uolhos i 
deixar que béngan cun sou 
sonido fondo lhargo
a arrolhar me la nuite 
a spertar me jogos de 
fin de die antes las Trindades


a las bezes la gana que tengo
de campanas
trai me outro que yá fui
un tiempo an que la sola culidade
que le beio ye you ser moço
i nun querer saber 
de campanas 
para mesmo nada


antoce nun sei porquei esta gana
de campanas
me badalha na cabeça
se quanto me chama
ou adonde quiero ir
nada ten que ber 
cun campanas
ou algo a que puodan star liadas


ye este un gusto triste l
de campanas
que me lhieba an sou bolo raso
por prainadas arribas i
por montes por ribeiras i
cabeços a puntos de l toque 
de campanas
nun ser sonido yá, mas pura giografie







terça-feira, 1 de maio de 2012

1.º de maio



tarde soube de ti
porque de trabalho éran 
to ls dies, zenhados a sudor


siempre soube la denidade
dun oubreiro, mas nun sabie
de la lhibardade pa l dezir


sentaba me cumigo 
ne l puial a arrascar ls calhos
i duras madrugadas


an maio me casei
i cun el me ben siempre l renacer
de l mundo, i acradito a cada anho


que talbeç un die nun fágan
uns outros de tapete:
assi bibo i l sangre me calece




adonde aguçou l sonido?



chegou sue boç cumo
ua declaracion de guerra
i l die, todo l die, tembrou 
de friu, dua nubrina que 


nun deixa ls uolhos sues 
alas pousar, cansadas de bater:
quando quedou cun de
nuite, até a las streilhas


le custou a resfolgar;
que caminos andubo,
adonde aguçou l sonido?


nun staba al modo para
modas, perdida loinje,
sien querer camino pa bolber.











segunda-feira, 30 de abril de 2012

esta malta nun arreda [ou] nuoba ronda de la Trindade



siga a malta, siga a malta
siga a malta pra diante
siga a malta pra diante


siga a malta siga a malta
siga a malta i trema a terra
siga a malta i trema a terra


benga d'alhá quien benir
esta malta nun arreda
esta malta nun arreda


[refran de la ronda de la mocidade alredror la Capielha de la Trindade]




an tiempo de primabera
todo l mundo reberdece
bien lhargo l'eimbierno seia
d'amberdecer nun se squece
i naide outra cousa spera
por esso naide se spante
que téngamos esta eideia
siga a malta pra diante


na selombra dun sobreiro
quememos nuossa merenda
çcansados apuis la ronda
i se nun hai quien s'antenda
qualquiera un quier ser purmeiro
ou por nada fáien guerra
nós dezimos que yá bonda
siga a malta e trema a terra


anriba deste cabeço
l Praino bemos i Spanha
mas l cielo nunca l bimos
muito hai quien mos anganha
yá muitá tubo esse ampeço
por esso rábia mos medra
i a cantar eiqui benimos
esta malta nun arreda


manhana ye outro die
siga a malta pra diante
assi nun hai quien aguante
mas sien nós pior serie
siga a malta i trema a terra
se nuossa puorta mos cerra
esta malta nun arreda
esta malta nun arreda





domingo, 29 de abril de 2012

suonhos i preguntas


un paiç de 
suonho quieres?


i el pregunta te:
que suonhos tenes?


porquei has de sperar
ls suonhos de ls outros?


de quantos suonhos 
yá zististe?


por quantos suonhos 
yá lhuiteste?


quantos suonhos até al delor
yá mantubiste?


nun ye tou tamien 
este paiç de suonho?



l andezible


se las palabras se buolben 
acontra ti, calha te,
que nun aguataran tou bózio:
hai cousas que
solo l silenço diç.



la frolica (cuonta nana)


era ua frol cuntenta por haber nacido ne l galhico mais loinje de l'arble, adonde naide le poderie chegar i todas las sues armanas podien mirar parriba i admirar cumo era guapa; bieno maio i san juan i la frolica secou se, caídas al suolo sues albas folhicas, sien que l berrucico dun fruito nacira an sue concha; de tan apartada que quedaba, nien las abeilhas la bírun pa le buscar sou miel ou le lhebar l puolo doutras froles pa que formara l fruito; era alba, pura,  guapa i mais alta que todas las outras, que de loinje l'admirában, mui sola i assi se morriu.



tamien un die ser santo quije you




azinolha se als pies de sou senhor,
un tirano que gusta de agabones,
que le chámen de grande, de mui buono
i salbador, cumo ls bielhos tiranos
ourientales, que nacírun a
la par de ls grandes diuses q'inda dúran


son ls uolhos dues pantasmas i sou rostro
a arder an ouraciones i outros febres
l oulor a pocho i tierra sinte oupir
de sou sufredor cuorpo i apledia
por se ber lhibre del cumo dun stranho 
que l'alma sorbe i pon fuora del mesmo


debora lo ua sede que nahue 
auga mata, outro mundo ye sou suonho 
donde la lhuç de sou senhor a todo
alumbre i nel se çfaga i se misture, 
centro de todo ye, proua de scrabo
a subertir a todos ye l mais puro


hai males pa que nun queremos cura, 
al modo para mundos outros solo 
nuossos, cun nuosso dius tirano de 
bundade, ye malina que to ls dies
s'antranha stranha sola perdidosa
dun you que creciu tanto i yá nun cabe


tamien un die ser santo quije you
i eimitar tantos boubos tan zeiguales
que creminales hoije beio uns,
doces houmanos outros, mui dariegos,
mui tristes l mais deilhes, malos todos,
que doutor nunca algun ha de sanar



sábado, 28 de abril de 2012

fado de la lhéngua



you de tan loinge yá bengo
tan fondas son las raízes
que só d'amor me mantengo
i an sonidos dóndios dizes
la bida dura que tengo
tan fondas son las raízes


de l tiempo fui cumpanheira
tantos dies you caminei
mundos fiç doutra maneira
i an miu cuolho acarinei
fiestas, delor i canseira 
tantos dies you caminei


yá nun sei que mais bos pida
se star biba ye un milagre
nada mais quiero que bida
por bien que seia salagre
muitos la quérgan perdida
puis star biba ye un milagre


fiç me arribas i prainada
deixai me quedar an casa
puis anque benga cansada
you nun quiero foia rasa
mas por todos ser falada
deixai me quedar an casa


oubi bien l miu delor
só bibis se you bibir
i tratardes cun amor
morris bos se me morrir
ye defrente l miu oulor
só bibis se you bibir


tapai me cun buosso xal
cun buossa boca beisai me
la malzina pa l miu mal
depende de bós, falai me
carino ye l que me bal
cun buossa boca falai me





perdiu l ampério, mas bibe sue mordida



ne l Ponto nun canta Oubídio sous amores,
mas nun para de sonhar la fin de l çterro,
atrabessado pula spada dun zmedido friu,
zertos de silenço i carambelo, nua
tierra que solo deixa campo al lhargo eimbierno,
ralas arbles, sien fuontes, cun miedo até


de sue lhéngua lhatina le squecer i nien
saber quien ye el mesmo i de que tierra:
dízen que staba l'ambeija sentada ne 
l trono amperial de Roma, xorda a cantigas 
i alhena a palabras que nun fúran sues: 
perdiu l ampério, mas bibe sue mordida







sexta-feira, 27 de abril de 2012

ó ró ró



acunha tous uolhos
abre l'alma cun
que puodas melhor 
ber á miu amor ó ró ró


pousa la cabeça
deixa oupir ls suonhos
ye miu braço l mundo
até que l die rompa ó ró ró


deixa las selombras
que todo acubrírun
çcansa que algun sol
hemos de ciçcar ó ró ró


que mais te darei
que uas sementicas?
bida has de sumbrar
se quieres colher ó ró ró


oube que este mundo 
inda nun stá feito
nun tengo outra ardança
para te deixar ó ró ró


mas agora drume
acunha tous uolhos
percisas te fuorte
para ti manhana ó ró ró


lharga ye la nuite
mas ha de acabar
nun te deixo cielos
has de ls tu fazer ó ró ró


manhana al spertar
faç grande la risa
dá la bien benida
al mundo i a ti ó ró ró


canta ne ls tous suonhos
oube me esta lhéngua
lharga ye la nuite 
mas ha de acabar ó ró ró


acunha tous uolhos
pousa la cabeça
faç grande la risa
canta ne ls tous suonhos ó ró ró








staba un lhargo silenço deitado na prainada


staba un lhargo silenço deitado
na prainada, al sol, al aire, a la
rábia de l tiempo, triste, triste
cumo la muorte: 


porquei stás 
tan triste? 


mandórun me chamar
para meter na mie foia ua lhéngua 
que me dezírun habie para estes lhados,
mas stou farto de sperar;


i porquei speras 
se puodes ir ambora? 


tu bien falas, mas ls que
me chamórun cuntínan me a
pagar la jeira: antoce, cun-
tino a spera de l miu eiterno die.







quinta-feira, 26 de abril de 2012

un dóndio aceinho na paisaije (cuonta nana)


Ye un uolmo! dixo alhá cun el. Hai tanto tiempo que nun bie un uolmo, que le daba la gana de s’ancarrapitar a ripá le la fuolha para ua saca atada a la cinta.
Afizo se a mirá lo todos ls dies i a ber las staçones a passar por el. Bamos ambelhecendo juntos puis há de tener la mie eidade, pensou muita beç. Un tuoro assi nun lhieba menos de cinquenta anhos a formar se, talbeç mais. Guarda subretodo na lhembráncia l modo cumo le seguie l zbulhar de las quelores pul outonho de las fuolhas i de cumo lo animaba a arrebentar mal cheiraba a primabera. Mas yá algun tiempo que lo sentie mais a dar se a la malandra, a oufrecé le la fuolha al aire sien nada rejistir i a botar las purmeiras fuolhas quando l’abenida anteira era yá um mar de berde.
Seguiu lo pul largo eimbierno, an sou suonho znudo i friu, mas solo na primabera se dou de cuonta: quedara se, nun sabe quando, zistira de lhuitar culs fumos de l’abenida, deixado a ua malina de que nanhun doutor bai a querer salir.
Nun sfergante, dou se de cuonta de que quedaba mais solo, mais triste, i de cumo ua arble ye tamien ua cumpanha de selombra, ua fuorça de bida, un dóndio aceinho na paisaije: aqueilha tamien era la muorte de algo nel mesmo, un capítalo na cuonta de la sue bida.




dá me ua palabra i yá me bonda



búscan ls uolhos cuolho adonde
scápen de l miedo de la nuite
i nun se déixen prender pul
remolino de l silenço, pa que la
manhana sperte fresca i dóndia;


stubo steporado l die hoije, 
deziste me, nun fumus capazes de
salir de l lhume, todo feito 
páixaro nas alas de l'ai-
raçada: mas tamien faç bien


quedar an casa a remenar que,
de bielhos, nun falta l quei: i gusta-
me la risada que dás, apuis ris-
cada cumo centeilha que até
delores queima; tamien quedei 


por casa a armá le rateiras a las
palabras, que nien un cachico me 
dan çcanso; inda te lhembras de l 
binte i cinco de abril, boubico de to-
do? tomaras te tu naquel tiempo:


ando a purparar outro; para quando?
para manhana; sou almanecha, nun 
tenes eimenda; mira, esso ye pa
ls nuobos, que yá stou bielha: nó, mai,
se nun fazir un 25 de abril por die,


cumo bou a aguantar la broca 
de ls dies i a rasgar las aranheiras
que m'amortálhan las risas? dá
me ua palabra i yá me bonda,
que te pagarei cuns uolhos claros



quarta-feira, 25 de abril de 2012

chiçcar l burmeilho doutros crabos



ban quedando para trás ls anhos,
zlidos cumo ls marcos de ls 
quilómetros nua strada, anquanto
l carro de la bida sigue sou camino: 
mas inda se sinte l frescor dua 
puorta abierta als suonhos de pan i
lhibardade; queda mos hoije la jeira de


chiçcar l burmeilho doutros
crabos, que son inda de pan,
puis pouco dura sue quelor,
siempre bielhos i a aplediar por
renacer an géstios tan hounestos
cumo l dreito a drumir sien
lhágrimas a arrolhar, ou acraditar


que manhana puode ser un die 
fresco i renobado que bal 
la pena ser bibido, ou la certeza 
de que l mais de l mundo stá
inda por fazer, ou antoce na fala
chana dua lhéngua solo probe
porque probes la traírun i nun


hai feira adonde la quérgan, puis
la palabra denheiro nun quier
saber deilha i la palabra poder 
ten le un çprézio tan grande
que solo ye amostrada an sues
barandas tal i qual cumo a outro un
die lo apersentórun, antes de 


lo curceficáren: ecce lingua! i apuis,
ban para andrento a lhabar sues
manos cun xabon cheiroso; fui me
ambelhecendo cun abril, mas nun
demudou la gana, nien ua raiç de 
nineç que un die sumbrei para
daprender las marabilhas de l mundo;


hoije nun fui a la fiesta, puis la deixo
pa la morder als cachicos to ls dies i 
assi nun cuncentrar la rábia i l choro, 
cun que outros crabos seia capaç de 
chiçcar: inda me queda cuntinar a aguçar
la faca de ls uolhos, a oulear las pa-
labras, a puxar l arco de las risas.





terça-feira, 24 de abril de 2012

A cascalhar na Abenida de la Lhibardade (cuonta nana)



- Inda falais l mirandés?
- Yá nun dou mui bien fé, mas apuis de falar un cachico yá me ben a la lhembráncia, que a las palabras custa le a encarreirar pul caminho, mas apuis yá bénen eilhas solas a la puorta de la boca. Bien bedes, sali de Angueira quando tenie onze anhos, que tube la pouca suorte de quedar sien pai nien mai, puis naquel tiempo la salude nun era cumo agora i eilhes lhebórun camárcio un trás de l outro.
- Mas teniedes armanos?
- Si, éramos cinco i todos reinemos, menos un que se morriu lhougo de garotico. Chamában mos ls Pandeirelos, porque la purmeira mulhier de miu pai andaba pulas feiras a bender cousas de cobre, pandeiretas i cousas assi. Apuis el casou se cula criada i essa ye que fui mie mai. Cumo nun teniemos nada, benimos para Lisboua, pa ls sotos a lhebar las compras a casa de las pessonas, achubir i a abaixar rues i scaleiras zde mui cedo anté la nuite culas cuostas derreadas.
-  …
- You oubi bos dar alguas palabras i lhougo dixe que íbades a ser stramuntano. Anton de Sendin… inda fui alhá ua beç a mercar uns mobles para miu armano que acabara de benir de Fráncia. Sabeis, neste tiempo, beio assi este tiempo brúzio, assi meio merujeiro i lhougo se lembra l cascalhar de las xardicas na Ribeira, cumo se fura eiqui na Abenida de la Lhibardade.
- I yá muitos anhos que teneis l carro de praça?
- Sou taxista bai para mais de binte anhos. Cheguemos. Quereis ua fatura?
- Gustei muito de bos coincer.
- Tamien you. António Machado. Beio que somos de la mesma eidade.
I çpedimos mos cun ua manzada. Quedei a mirá lo a chubir l’Abenida de la Lhibardade até se perder ne l tránsito.




ua tristeza a secar al sol



an beç de poner ua
tristeza a secar al sol,
mais quiero deixá
la nua squina al puolo i


a ganhar quelor i
angúrrias: ua tristeza
bielha siempre ye
outra cousa: hai quien


diga que queda mais
mansa, mais andeble
para mos buliçcar i fazer 


cuçquinhas: apuis bonda 
sacudi la i poné la cun duonho 
nalgun antiquairo de tristezas







segunda-feira, 23 de abril de 2012

un absurdo deseio de sufrir - ou de cumo esta lisboua inda sperta sentimientos nun oucidental



passei hoije por un tiu cula
casa metida an sacos de plástico
nua rue de Lisboua: sentado
nun scanho, lie l Livro de
Cesário Verde;


speraba que se fazisse 
de nuite para poder de
clamar cumo esta cidade
le ten siempre spierto 
un absurdo deseio de sufrir:


pa la chegada de la carrinha
cul caldo i las sandes
na rue eilhi al lhado inda 
faltában uas buonas dues
ou trés horas; passei i 


preguntei me quedei cun 
pena de nun le haber
preguntado se era inda
l bielho porsor de lhatin
que Cesário bie a estas horas





boubos sien cura!



crise, talbeç la palabra mais 
dezida,
screbida,
lida, 
pensada
ne ls redadeiros anhos.


assi i todo ls poetas 
cuntínan a fazer 
poesie: boubos sien cura!


sue falta de respeito puls
mercados
sagrados
ten buona paga,
buona jeira:


nien un céntimo le ben 
por essa staia,
nien que la crise se baia!

domingo, 22 de abril de 2012

L'ambeija de dius (cuontas nanas)



Oupiu la faca para cortar l mal, nua cruç que se le rebolbie ne ls uolhos, anquanto ls beiços scumában de todo aquel poder que staba para alhá de dius i de l diabro. Gustaba de pensar que un géstio assi yá benie de l ampeço de l mundo, un saber que de l'arble de l bien i de l mal passou pa las mulhieres, contra la buntade dun dius que eilhi spurmentou l sabor agre de la purmeira derrota. Para eilha nunca poderie ser un pecado, se siempre dou para ancandilar delores, para sanar, i para sembrar amores. Todo l restro, dezie, era ambeija de que dius nunca fura capaç de se lhibrar, derrotado por nun le aceitáren un paraíso sien sabor. An nome de dius, siempre ls homes las fastórun de todo, mas nunca sien eilhas fúrun capazes de bibir, saçardotisas que guardórun an sou cuorpo l segredo de ls milagres. Agora, al acabar l'ouracion que nunca antendiu i arrecolher la faca, sentie la derrota daquel home que un die nun se quejira calcer ne l fuogo de la paixon que le salie d'andrento. Nun sfergante, ls uolhos de dambos a dous cruzórun se, nun strebango d'alma, mas a la bista daquel cuorpo mirrado, yá nien eilha tenie gana de milagres. Botou ls uolhos pul postigo i dou se de cuonta de cumo era yá de nuite scura.

cuordas a la própia para puxar dies



que podemos inda traier apuis
de haber abaixado als einfiernos
i siempre que l'auga de ls squecimientos
nun mos deixe apuis fuora de nós?


nun percisamos de lhira de Ourfeu
nien para ir nien para bolber,
que d'einfiernos stan chenos
ls caminos por adonde mos lhieban ls passos


era de cinza la manahana i até
ls berdes stában tristes, l refieiro
cumo un choro, la cabeça 
sien punto a que ancostar la quelor
de ls uolhos, sien talho adonde sentar
la nineç de las risas


cun quei se fázen cuordas a la própia
para puxar dies inda capazes de fiesta?


quando tan loinje mos lhieban ls caminos
i mos falta yá tiempo pa bolber,
cumo anrestrar un atalho, i l lhastro 
que prende l'andadura botar fuora?


bai debagar, tan debagar que
inda puodas bolber a outra nacéncia
sien que la belheç de l zantresse te ruoba
la gana de chegar até la bena 
adonde inda un filo de bida cuorre,
talbeç inda spere que la spertes


nun zistas desse curso que te quier
ansinar a ber antre l scuro de la nuite
i atrabessar zertos sien fin para 
chegar al que siempre acerca de ti stubo







sexta-feira, 20 de abril de 2012

cumo nino colgado dun gilado


ambrulhas te na nuite,
mas nien assi te tuolhe l suonho,
ls suonhos;

manhana, quando spertares,
talbeç lhiebes inda
uns pelhiços de scuro
agarrados als uolhos ou a l'alma;

mas nada ha de apagar l sol,
la risa de la manhana
i la gana de sorber l die,
cumo nino colgado dun gilado.



quinta-feira, 19 de abril de 2012

assi i todo sós eissencial


ye este l tiempo an que crécen ls panes
i bótan sue spiga - abril spiguil -
anque astanho inda nun tenga
bido ua sola spiga: yá te deste
de cuonta de las cousas que
nun percísan de ti para nada?

assi i todo sós eissencial
porque percisas tanto de ti,
que sien ti nun series tu.




quarta-feira, 18 de abril de 2012

outro perro nun achas que te guarde


cabalho steporado ye l silenço,
nun lo aguantas an sou scatrapulhar,
lhieba te yá quantá caras a ti
i nun hai meia de a casa chegares,
tanto sbarrulho te sumbrou la bida:
tropieços donde ls pies s'ancatrapílhan,
argolhas donde als dies atas sue rede;


ye tiempo de relbar, mas las semientes
que acubres cula tierra nun se muorren,
se quieres alegrete onde florir
culas ruis yerbas tenes de reinar,
mas l uoco de l silenço naide l tapa:
afaç te anton a el, nun lo scamujas,
que outro perro nun achas que te guarde.




terça-feira, 17 de abril de 2012

que falta de respeito!


nun bi astanho la frol
de las almendreiras:
dou me agora de cuonta
de cumo ls almendrucos
ban yá crecidos: que falta
de respeito!




agora, yá nun adelantra


dan fuolhas las arbles a cada primabera,
mas esta eiqui al miu lhado mantubo
sou eimberniço calantriç, assomando se
negra, agora, nun lhargo mar de berde:
tubo que se morrer para dáren por eilha;
agora, yá nun adelantra.




quien será capaç de lhembrar, se nada squece?


talbeç te quedes a mirar
a la jinela, puis nun hai modo de la
bolberes pa las manhanas,
purparada solo para medir la quelor
de l berde que te lhieba ls uolhos

an que nuite perdiste ls suonhos
que nun bénen yá a arrolhar
las pantasmas que te lhebórun un die
l squecimiento: quien será capaç
de lhembrar, se nada squece?

perdies te ne l angurriado tuoro de l'oulibeira
a spera que las fuohas se bolbíran alas
mas nunca l aire fizo milagres
bolas por to l mundo, mas acabas por
te perder an ti, ls pies pesados de tiempo

cumo habies de fazer para tapar
las quelores que te duolen ne ls uolhos
nun fura la lebe moda de l'euga na presa?
abandonos i ouséncias son siempre yeras
que por muortes angárrian cumo frol

mas nun para essa frauga adonde
l squecer arde sien que nada l queime,
i cunsumes te an lhembráncias angurriadas,
pochas, tan cansadas que por dius te píde
la senténcia de muorte hai tanto yá sperada




segunda-feira, 16 de abril de 2012

dreitura de ls silenços i falas de camino


nien quando al poço abaixas,
deixas de seguir camino:
anque todo fusse dreito, nun
balie essa regra pa caminos;

nien se t'ancarrapitas an silenços,
de delor ou outros bózios calhas:
bária la fala ye que s'upe an choupa,
palabras nunca dízen quanto calhas.

domingo, 15 de abril de 2012

quien nun quejir oubir, que tape ls oubidos


cumo podies calhar las palabras
que un die te dórun para bózio,
deixá las antregues al mofo de
l squecimiento?

cumo series capaç de zaprender
l saber que te scorriu por anhos
i traie atadas cuontas de giente
de squecido nome?

adonde meteries l sangre que bolou
an risas por adonde ancarrapiteste
la nineç i te prendiu para siempre
al que hoije sós?

an que casa antraries sien la mimória
que te ye chano, paredes i telhado,
adonde, se todo deixares al rubiduro
de l silenço?

naide acradita que éran analfabetos
tous sabidos porsores, mas tu, que
l sabes bien, porquei habies de calhar
l que te fizo?

ye la mimória un deber, i l silenço
un crime, nunca que chegue boziaremos
quien somos: quien nun quejir oubir, que
tape ls oubidos.




sábado, 14 de abril de 2012

ouracion a la tierra que hei de ser qualquiera die


quando passar i todo me fazires an
tierra i stierco ou flores i arbles
quelores ou l que tu quejires, nun deixes
que múrchen las eiternas froles que
de mi se serbírun para botar quelor:

ua lhéngua que an ti botou raiç hai
cientos d'anhos i de alegretes percisa
adonde medrar; un cierto jeito i risa de
falar cul aire ou lhimpar l sudor que
ben cula chubida de custosas arribas;

la proua de cuntinar mesmo que l mais de
l mundo nun quega saber de nós, puis
nun dou fé de naide que acupe l uoco adonde
ressónan nuossas cantigas i boltéian
nuossas danças; ye berdade que nun

tenemos denheiro i outras cousas ricas que
se mércan cun muito denheiro i nós
fazimos l crime de acraditar que
ls cachicos de felcidade puoden nun passar
por esse camino; ten piadade de nós por

sermos tan poucos i tantos séren zantressados
puis inda nun mos demos de cuonta de
quanto balor ten l'ardança que tan sábia
giente mos deixou, i fizo l pecado mortal
de nun saber ler; perdona mos este modo

de star siempre a boziar para que sában
que eisistimos i nun gustamos que fágan
de cuonta; da mos mais un cachico de fé para
acraditarmos an nós mesmos i nun mos deixes
caier na tentaçon de zistir de nada de l que

ye nuosso; por esso, mai tierra, nun comas
todo l que ye nuosso, nien le cortes
las alas al que ponimos a bolar: nun ye por nós,
mas neste mundo, adonde ye custoso saber
de adonde somos, deixa quedar un marco de sentido.



sexta-feira, 13 de abril de 2012

anquanto la lhéngua


a João Botelho


abaixou l poema al puolo de ls caminos,
fizo se bózio ne ls galhos de ls freznos,
i oupiu se an lhágrima d'ourbalheira
na yerba de ls cerrados, bolou antre
la dureç de las piedras de castielhos
i de peinhas, floriu an moda ne ls rieiros,
fizo se puonte, i cul aire andubo
nua burranca a bender maugas i cantigas
i a acertar l tiempo cun sou passo;

chubiu se l poema nas alas de la música
i bolou rastreiro antre scobas i silbeiras,
fui águila na termienta de l hourizonte
cun sue perdiçon d'assomadeiros, passou
l riu pa l outro mundo adonde ls miedos
dan risadas pulas nuites fries i ls chocalheiros
sálen als caminos, antrou an eigreijas i fizo de
l óóóóó de las almas eiterno silbo de l calhado aire;

fúrun sues palabras siempre i solo modas
a ancarrapitar se por armónicos, squilas
i rabecas, gaitas, caixas, bombos, danças,
dançadores de palos i ninos cantadores,
anquanto zbotadas glórias s'achegában al telar de
las aranheiras: tan acerca l menudo quedou
l poema que siempre le sobrará campo
para crecer anquanto la lhéngua ...

cun que feitos se canta un pobo, quando
l própio bibir ye eipopeia, que menumientos
an piedra puoden arrepassar essa gana
de bibir que se bestiu de lhéngua,
s'arrolhou an modas que aguántan
sculturas d'aire an fraitas i gaitas, i
maçuca ls delores an palo contra palo
an palo contra piel, anquanto beila?

naide sabe que ampérios de tiempo
puodes inda cunquistar, mas que ampórtan
mais uns segundos d'eiternidade
atrecidos por un parado i lhargo eimbierno?
ye tiempo de salires als caminos
cun cantigas puis, anquanto spantas tous males
te chamas l'alma adonde colgas inda
la gana que anté eiqui te trouxo de mui loinje.