segunda-feira, 30 de julho de 2012

"Cumo quien bai de camino"... poema de José Rodrigues Dias




Ye ua honra publicar eiqui l guapo poema que l poeta José Rodrigues Dias me dedicou, i fui ua eimoçon habé lo puosto an mirandés.




“CUMO QUIEN BAI DE CAMINO”…
(Para Amadeu Ferreira)




Mirando perdido las streilhas de dues tierras,
D’adonde bin i adonde yá tantá stou,
Sien saber yá de adonde sou,
Fraca la bista,
Pouca la lhuç,
Cansado yá de nuites selumbries
I de l que parecendo ser nun ye,
Nien mesmo se querendo,
Sentado assi pequeinho
Na prainada einorme
Que baixo parece l cielo,
Solo agora tarde te çcubri…


I tu ende,
Puls caminos,
“Cumo quien bai de caminho”…


De zancuontro l miu caminho,
La mie scuolha
I la culpa
Se culpa
Tu ende…


Mas busquei 
Que sempre 
Un home busca 
I la selombra nunca dura
Firme cumo la peinha 
D’adonde un die abrolhei…
Achei na ti la bida
Cumo gusto deilha, quelorida,
Ousmado l caminho
De caminos
Na sonidos i tons
De piedra cinzelada, lhabrada…


“Cumo quien bai de camino”…


José Rodrigues Dias
18 de júnio de 2012
[traduçon de Fracisco Niebro]






Eiqui queda l oureginal publicado an 
http://joserodriguesdias.blogspot.pt/2012/06/cumo-quien-bai-de-camino.html?spref=fb


“CUMO QUIEN BAI DE CAMINO”…
(Para Amadeu Ferreira)

Olhando perdido as estrelas de duas terras,
De onde vim e onde há tanto estou,
Sem saber já de onde sou,
Fraca a vista,
Pouca a luz,
Cansado já de noites de penumbras
E do que parecendo ser não é,
Nem mesmo se querendo,
Sentado assim pequeno
Na planície enorme
Que baixo parece até o céu,
Só agora tarde te descobri…


E tu aí,
Pelos caminhos,
“Cumo quien bai de camino”…


De desencontro o meu caminho,
Minha a escolha
E a culpa,
Se culpa,
Tu aí…


Mas procurei,
Que sempre
Um homem procura
E a sombra não perdura,
Firme como a rocha
De que um dia brotei…
Encontrei em ti a vida
Como gosto dela, colorida,
Traçado o caminho
De caminhos
Em sons e tons
De rocha cinzelada, polida …


 “Cumo quien bai de camino”…


José Rodrigues Dias
18 de Junho de 2012

domingo, 29 de julho de 2012

bai alto l outonho



iba a meio l berano
staba l trabalho an sou piquete mais alto
i cantában nien que fúran maugas


i inda me pregunto de adonde me nace
esta calor que até las palabras roija
esta malina de nun tener paraije
esta gana de poner l sol a nacer inda quando se çpon


bai alto l outonho
cuntina l trabalho an sou piquete mais alto
crecírun las maugas, mas inda nun s'acabou la gana de cantigas





sábado, 28 de julho de 2012

l lhabirinto de las palabras



dura na boca l gusto de las palabras lhargas,
mas ls poemas brebes nun pássan de frincha
por adonde un s'assoma al buraco de 
la fechadura de outros mundos:


l porblema ye la chabe
talbeç perdida nun sabemos adonde
feito que demudou para siempre l'eisséncia de poema:
busca sien fin pul lhabirinto de las palabras.





quinta-feira, 26 de julho de 2012

Cántico Negro




“Ben por qui” – dízen-me alguns cun uolhos doces
Stendendo-me ls braços, i seguros
De que serie buono que you ls oubira
Quando me dízen: “ben por qui”!
You miro-los cun uolhos fondos,
(Hai ne ls mius uolhos, risicas i canseiras)
I crúzio ls braços,
I nunca bou puli ...


La mie glória ye esta:
Criar zoumanidade!
Nun acumpanhar a naide!
- Que you bibo cula mesma falta de gana
Cun que le rasguei la barriga a mie Mai.


Nó, nun bou por ende! Solo bou por adonde
Me lhieban ls mius passos ...


S’al que quiero saber nanhun de bós responde,
Porque me tornais: “ben por qui”?
Mais quiero arrebalar an currales de lhodo,
Ampelubrinar-me pul aire,
Cumo farrapos, arrastrar ls pies ansangrados,
A ir por ende ...


Se bin al mundo, fui
Solo para çflorar florestas birges,
I zenhar mius pies an l’arena nun splorada!
L restro que fago nun bal nada.


Cumo, puis, sereis bós
Que me dareis fuorças, ferramientas, i coraige
Para you sbarrulhar las paredes que traio an mi? ...
Cuorre, an buossas benas, sangre bielho de ls abós,
I bós gustais de l que ye fácele!
You gusto de l Loinge i la Miraige,
Gústan me las faias, las corrientes, ls zertos  ...


Ide! teneis stradas,
Teneis jardins, teneis huortos,
Teneis pátrias, teneis casas,
I teneis leis, i tratados, i filósofos, i sabidos.
You tengo la mie Boubice!
Lhebanto-la, cumo un fachuqueiro, a arder na nuite scura,
I sáben-me a scuma, i a sangre, i a cantigas ls beiços ...


Dius i l Diabro ye que me guían, mais naide.
Todos tubírun pai, todos tubírun mai;
Mas you, que nunca ampeço nin acabo,
Naci de l amor que hai antre Dius i l Diabro.


Á, que naide me deia buonas antençones!
Naide me pida defeniçones!
Naide me diga: “ben por qui”!
La mie bida ye ua airaçada que se soltou.
Ye ua óndia que s’alhebantou.
Ye un átemo a mais que s’animou ...
Nun sei por adonde bou, 
Nun sei para adonde bou,
- Sei que, por ende, nun bou!


José Régio
(Traduçon de Fracisco Niebro, 2002)



quarta-feira, 25 de julho de 2012

nun busques mais naide alhá de ti



pérden se ls passos
ne l zerto sien fin de la soledade
adonde nien germo fala
nien mirar crece
ou rugido de nubre s'oube al loinje
i até cuntigo ye mui custoso star
tan ancundesado stá l camino:


nun busques mais naide alhá de ti
que solo te saliran miraijes
serena i oube l aire de l tiempo cumo assopra:
sóbran te ende to las palabras
to ls mirares
puode sobrar te un mundo
menos tu


al fin, soledade nun ye mais
que essa falta de ti
que te dá fame
i busca manjares mundo fuora
mas solo an ti se farta;
quando te achares
poderás pul mundo ir an outras buscas,


mas nun cunfies muito
que nien l eiremita
esse segundo passo fui capaç
de alhá el mesmo botar:
serena antoce al meio l mundo
que anchir te de soledade
puode ser la punta adonde ampeças







terça-feira, 24 de julho de 2012

esta sede de palabras



nien ua palabra me sal,
stou hoije cumo ribeira:
só lhieba auga quando chuobe,
i you nun tengo maneira
de me passar esta sede
de palabras; nien me bal
s'an outra auga debrebe
molho ls beiços: quanto puode
sermos nós la cantareira!







domingo, 22 de julho de 2012

l chapeu de ls poemas



ponie ls testos ne l facebook
cumo quien toca ua moda na rue Agusta:
un gusto 
ua moneda ne l chapeu
éran la paga por que speraba siempre:


se nun fusse, 
porquei habie de dezir siempre
oubrigado ou algo... assi?


a alguien le passarie pula cabeça
ir a la rue Agusta... ou assi
a dezir un poema?


antes de l facebook
era la fame armana:
solo nun habie stendideiro
pa la colgar,
sítio adonde poner l chapeu





sábado, 21 de julho de 2012

donde l poema s'albanta



amor i muorte, de l tiempo 
l aguelhon i perda tanta,
la lhembráncia i l squecimiento:
ende l poema s'albanta.



sexta-feira, 20 de julho de 2012

antre sobela i lhinha



ibas, antre sobela i lhinha,
martelhando ariestas cun que
pregar tombas als siempre rotos
dies, sien mais que forma
para anchir ls uocos
que te crecien ne ls uolhos
i nanhue bira era capaç de zbirar


nun deixabas de coser çapatos
mas nun paraba l çcosido de medrar
sien fin ls caminos para palmelhar.





quarta-feira, 18 de julho de 2012

floriu te ua risa



benies de uolhos ne l suolo
cerrado i pensatible,


biste me, oupiste l rostro
i floriu te ua risa


solo apuis me dei de cuonta
cumo la tarde ganhou alas



terça-feira, 17 de julho de 2012

quadras a bulto de FR



se leio i quedo andefrente
als muortos de algua guerra
mie alma muorre se al tiempo
que lei, i als cachos s'anterra


por chorares to la nuite
quedórun ls uolhos papudos
méten te agora bergonha
tous mirares, de tan znudos


leis feitas an gabinete
de puorta cerrada al mundo
son cena d'anganha fame:
farta, mas dun mal mui fundo


cuida de tous uolhos tristes
que béien melhor cuntentos
nun fágan de para raios
que inda atráien mais termentos


tanto camino andubiste
i quieres quedar te agora?
mesmo se speras, abanças,
mas nun penses ir te ambora


pediste, faç me ua moda,
que l coraçon me caleça:
fogueira que muito dura
siempre andrento ti ampeça


segunda-feira, 16 de julho de 2012

para quei percisaba de poemas?



se quejisse solo cuntar de l die,
para quei percisaba de poemas?
quiero ls sentidos todos, inda quando
s'angánhan, sien lhemite an forma i temas;


quiero l que mais me toca, l sien sentido 
de ls dies, un spino, un spanto siempre oupido.



domingo, 15 de julho de 2012

amores i diuses



se tantas culidades hai d'amor
porquei sola ua deilhas tubo un dius?
çcubrimos solo apuis ls diuses muortos
un que ambentemos al fazer ls nius
i outro que cun nós nace i mos defende:
cumo haberá quien cuide que se bende?
.



sábado, 14 de julho de 2012

solo sei falar de ls bibos



solo sei falar de ls bibos
inda que eiqui ls rucecite:
sien bida nien piedras deixo
ou algo de que necite


FR





sexta-feira, 13 de julho de 2012

fastou se



fastou se para que naide
le bira l delor ne ls uolhos:
nun son arbles, antes ninos
bielhos cun falta de cuolhos


FR

quinta-feira, 12 de julho de 2012

anquanto i nó bás te anchindo de sereno



sal te l mundo de l eixe
a cada die nuobos speques
pones pa lo aguantar


sóbran te inda forfalhas pa la fame
antre ti i las cousas l aire
stranho que s'assoma a la jinela


de las mundiadas
quedou te na boca ua tierra
que a poder de palabras bás lhimpando


cháman te pa las índias
mas zististe de cunquistas
i çcubiertas solo an sangre


anquanto i nó bás te anchindo de sereno
diç te la sabedorie que solo assi
la rábia de ls dies has de aplaquiar


nas manos que árden
úpen se outros géstios debagar
sítios crécen de paíxaros i peinhas







quarta-feira, 11 de julho de 2012

stranhas guerras



relbeste 
bimeste
sumbreste
i nada colhiste:


torna a ampeçar
até que la se semiente
se canse


ampeça outra beç
até que l suco 
se te negue


stranhas guerras estas:
bótan sangre
an forma de sudor
i ls muortos son siempre
de canseira.



terça-feira, 10 de julho de 2012

quadras a bulto de FR



anque passes mala bida
de ti nunca tengas duolo
muita giente bai palantre
mais pisada do que l puolo


se mirares alredror
berás outros cun tou çtino:
de ser roseira sien rosa
que solo quedou cul spino


tanta fuorça falta faç
para lhebar ciertas bidas
quando outras que las ampáran
se ban, pa siempre perdidas!


solo juntos aguantamos
cumo arena de la praia
quien cuida que solo aguanta
que spurmente i que se baia


nunca midas ua zgrácia
que outros tubírun por suorte
que hai zgrácias, pa quien las bibe,
mais pesadas que la muorte




segunda-feira, 9 de julho de 2012

cumo ciertas speras duolen!



cai te de ls uolhos un silenço triste:
cumo ciertas speras duolen
i las palabras.yá nada puoden 
para anchir l uoco de ls dies.





sábado, 7 de julho de 2012

siempre ua rota faç falta



deixeste te al baláncio de l mar lhargo
i nun tenes adonde botar mano:
pequeinhas ampéçan las óndias i cun frol de scuma,
mas ban se oupindo an termienta tan medonha
que stá bien capaç de t'angulhir:
seia qual fur, siempre ua rota mos faç falta.





sexta-feira, 6 de julho de 2012

cachos que nun son tous



nun midas pul die d'onte
l de manhana: deste
nada speres, mas spera
siempre al menos por ti


porque sien ti te nada
acuntece: ls dies deixa
correr i l tiempo suolto,
i andrento l cerron: tu


cuidas que te pertences,
nun bés que te fazírun ...
nun bés que outros faziste...:
cachos que nun son tous!




quinta-feira, 5 de julho de 2012

que suidade será esta...?



fázen me tanta falta las palabras
cumo ye grande la gana de passar sien eilhas:
que suidade será esta dun tiempo branco
sien ua sola palabra
an punto nanhun de l ouniberso
un sfergante que fura?



quarta-feira, 4 de julho de 2012

quadras a bulto de FR



l que dizes quando calhas
cumo qui's que l adebine?
deixa al menos cuorpo i uolhos 
algo dezir cun que atine


tenes tanta sien bergonha
que sien bergonha me falas,
puis se bergonha tubiras
ne ls uolhos poneries palas


trais l cuorpo siempre al cuolho
del fazes un anterten
l restro, dizes, son fondos
mistérios que l tiempo ten


zasperas de zasperar
sien salidas todo cansa
adóndias risas i dies
solo l delor nun amansa


cua mano pedie smola
na outra ardie un cigarro:
todo percisa sou jeito
puis naide dá para un charro


hai scuolhas que márcan çtinos
hai çtinos sien tener scuolha
culs çtinos bien you m'amanho
scuolhas de bida ua fuolha


nunca speres por milagres
lhuita por ti sien paraije
anque altemoble nun tengas
faç por tou pie la biaije




terça-feira, 3 de julho de 2012

l cumpasso acesso ne l cascalho



stában tristes 
las arbles 
aqueilha tarde
i cantában


algo me dezie 
que éran páixaros
mas solo arbles bie
carregadas dun berde cumo lhuito


porquei las besti assi
nun sei
solo sei que nien l aire
las abanaba


era meio de lhadeira l camino
marcaba meia tarde l die
i you caminaba
oupado de soledade
i bie l cantar de las arbles
roubado als páixaros
que nien s'astrebien nun bolo


debagarosos ls passos
perdidos ls uolhos
ls oubidos antriçados
antre berde i música
l cumpasso acesso ne l cascalho


stában tristes 
las arbles
presas a sues raízes
ambejosas talbeç de mius passos:
siempre mais que nós
triste puode haber


l'alegrie percisa de sfriar
i sou sudor ye un triste
benir a la jinela
que naide aguanta 
lhebar siempre delores a la cabeça


stában tristes 
las arbles
i cantában:
talbeç de la cumpanha 
triste sonaba
l cumpasso acesso ne l cascalho









sábado, 30 de junho de 2012

Dedos que tócan, bólan


Acabei de ler l libro que Mário Correia bai a apersentar ne l Festibal Antercéltico de Sendin [Âncora Editora] i de que stou a fazer l'Antrada (prefácio), cumbite que muito me honra. Chama se "Histórias de Vida dos Gaiteiros do Planalto Mirandês". Ye ua ambestigaçon subre un de ls mais amportantes capítalos de la cultura mirandesa. Parabienes Mário por mais este trabalho.
L mais de ls gaiteiros éran lhabradores i, subretodo, pastores, que daprendírun por eilhes mesmos, rezon porque deficelmente se puode falar dua scuola, mas mais dua tradiçon biba a que cada gaiteiro le iba acrecentando un capítalo. Mas deixarei essa i outras ouserbaçones pa l'Antrada que stou a screbir.
Eiqui solo quiero amentar ne ls dedos, puis son eissenciales al toque de la gaita de foles: quien yá se dou al trabalho de ouserbar ls dedos de la giente que trabalha la tierra? Son gordos, ancalhados i zde cedo chenos d'artroses, quaije uns toquitos. Éran esses ls dedos de l mais de ls gaiteiros mirandeses, dedos que fazien l milagre de la música, dedos por adonde s'ancarrapitában ls floreados cun que cada gaiteiro fazie sue assinatura musical. I, cula música, esses dedos bolában pul aire, eilebando se arriba de la tierra que ls querie quemer, assi s'achegando a outros mundos que yá nada tenien a ber cula tierra i que fazien de ls gaiteiros pessonas defrentes, a la ua respeitados pul mistério de sue arte, a la outra caçuados porque éran defrentes i stában muito para alhá desse oufício de tierra que quaije nun deixa campo nien gana para mais nada, mas que ls gaiteiros éran capazes de arrepassar, fazendo la fiesta, traiendo la risa i la alegrie cun eilhes, chamando la dança a campos adonde parecie que nun habie campo para nacer.
Nua tierra adonde todo se derretie an dura lhuita pula subrebibença, ls gaiteiros éran ls mágicos de l'ambento ceblizacional mais stroudinairo, la música. Nunca saberemos quanto le debemos a esses dedos de tierra, que alhá de la tierra fúrun capazes de s'oupir, anque parecira ampossible, cun eilhes mos fazendo bolar, sien que fura perciso chamar algun dius para ajudar. Hoije muitos çprézian essa magie, mas eilha ye mui repunsable por que cuntináramos a ser houmanos i a mirar para alhá de nós mesmos i de las duras i sanguinairas leis de la barrtiga sfamiada. Quanto respeito le téngamos, será siempre pouco.



sexta-feira, 29 de junho de 2012

De l TOPO até la PONTA



Hoije stube na Ilha de San Jorge, adonde nunca habie stado. Corri la de l Topo até la Ponta, assi se cháman las dues tierras que quédan an cada ua de las puntas de la ilha. Pul meio, passei por todas las tierras, de Velas a Calheta, i na Urzelina lhembrei la moda de São Macaio, na boç de Zeca Afonso, que ne ls baixos desse sítio haberá dado ‘a costa’.
Gustei de la giente cun quien cuntatei, de ber las bien cuidadas casicas, de achar todo mui lhimpico, solo las bacas, an sou assossegado remenar, nun quejírun saber de mi para nada.
Esta mie crónica solo le falta star pintada de berde, oupida anriba de pedamiegos de assossego i ambuolta an muito silenço. Quedei chenico, mesmo acoquelhado, mas nada inda stá al modo para ser golsiado.
I ye todo quanto tengo a dezir dun die fantástico, acabado na Madalena ne l restourante ‘Ancoradouro’, de Areia Larga.
Manhana, ala pa la Treceira.



quarta-feira, 27 de junho de 2012

L PICO, ua berdadeira liçon de piedra



Quedo siempre eimocionado quando ancaro cun streformaçones que ls homes fazírun na natureza al lhargo de seclos, fruito de muito angeinho, de muito saber i de muita pacéncia. Muita beç, giente simples que fizo desse sou trabalho un hino a la gana de bibir, mesmo quando la bida ye tan defícele que parece nun ser possible aguantá la. 
Miro las binhas de l PICO i que beio? Paredes negras sien fin, an campos adonde l berde mal apenas s’assoma i mais parece milagre que outra cousa. L mais de las bezes, solo ua cepa cabe andrento aqueilhas casicas de piedra, outras puode ir até ua meia dúzia. La giente que las fizo i mos las deixou nun quijo fazer obra d’arte ou grandes feitos, mas solo bibir, bibir, bibir! I fui ponendo pedrica atrás de pedrica, dies, anhos i seclos, nua cadena houmana sien paraije. Cumo nas mies arribas de l Douro, cun pardonicos que se fazírun altares para binha i oulibeira, i bien sei l que custórun, an sítios sien tierra i adonde solo piedra madraça s’assomaba. Esta ye la mie giente, la giente adonde daprendi l melhor que sei.
Hoije al almuoço, anquanto quemie un peixico assado, nas Lajes do Pico, buie un branco de l Pico, bien fresquito, «Frei Gigante». I sabie me pula alma aquel copico de bino cun todo l cinema de las binhas a passar me delantre ls uolhos, cun tanta giente que premitiu que este miu momiento fura possible. Hai quien le chame a todo esso un ato de cultura i que ye Patrimonho de l’Houmanidade i por ende afuora, mas para mi era solo un bino stroudinairo que ajudou a que aquel almuorço fura un einesquecible sfergante d’amisade. Als pies, staba sereno l mar. Al loinje podie manginar, para alhá de la nubrina, essa cadena de solidariedade que era la caça a la baleia, que acabou, mas mos dá bien l’eideia de até que lhemites podemos ir na lhuita pula bida. 
Se la bida nun fura guapa, inda quando ye defícele i mos pon a sangrar todos ls dies, balerie la pena todo esso? Gusto desta ilha fantástica, l PICO, ua berdadeira liçon de piedra.



segunda-feira, 25 de junho de 2012

La sprança pulas cuostas i delantre l lhargo mar


Inda acá stá l scanho, i stá agora mais abandonado l Campo de San Fracisco, cun einormes bratas a passeáren lhibres a la nuitica. De Antero de Quental nien seinhas nien sonido algun de sou tiro a arrenbentar la cabeça. Un boubo, aquel rapaç boubo que sonhaba ser un cabalheiro andante i buscaba l palaço de la bintura: cuitado, nien se dou de cuonta que, nua ilha, sou cabalho passarie l tiempo a andar a las buoltas! Para quei querie el un palaço desses, se la bintura se faç a cada die, cun nuossos pequeinhos passos, nuossas andebles manos?
Cuntinou l mundo apuis sue fin i puode se dezir que Punta Delgada stá agora mais guapa, que l mundo ha de cuntinaar mui bien sien nós. Guapos éran ls bersos de Antero, mas al lé los nun deixo de oubir aquel tiro i de ber las grandes bratas a passear pul Campo de San Fracisco, a robé le la cuncéncia al poeta i a deixar todo mais scuro que lhaba de bulcon.
Essa eideia de botar la sprança pa las cuostas (ou que fusse delantre) nun passa de palabras, que la bida nun quier muito cun eilha, antes quier ser bibida a cada die, hoije, i deixar que manhana seia outro die que nun depende de nós, mas adonde puode ser buono que stéiamos para poder ber nacer l sol i chubir a ber las lhagonas se la nubrina mos deixar, sien lhebar muita metafísica ne l bolso que mos puode ambenenar las bistas.
Probe Antero, nun baties bien de la cabeça i fuste burro cumo ua puorta, çculpa que te diga! Sabies tanto, mas naide fui capaç de t'ansinar que la bida ye guapa i que fazes acá falta, que mais nun seia para ti mesmo. Tamien naide te dixo que esso de un acabar cula bida ye un ato de eigoísmo que nien manginas l trabalho que dá als que acá quédan. Sabes, cuido que nun me torno a sentar ne l mesmo scanho adonde tu te senteste, puis yá muitá quedei farto de la merda toda que ajunteste na cabeça sien te dares de cuonta, tanta que solo podie ser un mal mui grande, senó nunca mais falaba cuntigo, nien serie capaç de ler tous bersos. Nunca gustei desse tou grupo de ls «bencidos de la bida», essa quadrilha de eiluminados que, na mie eideia, ye un de ls bários repunsables pul cumplexo de anferioridadeb que se le apegou al paiç, puis inda hoije muito pónen a correr testos tous, de Eça i outros assi i a mi dá me nonjo, puis cun tanto negatibismo solo mos queda dar un tiro na cabeça, a nun ser que seia a fazer de cuonta.
Buonas tardes Antero, cuntina a buscar tous palaços cumo cabalheiro andante, que you bou me a dar un passeio a pie, a buer ua cerbeija bien fresquita i apuis bou me a quemer un bife al Alcides cun pessonas de quien gusto muito i de quien perciso, que manhana bien cedo un abionico me spera para me lhebar al Pico, al Faial i a San Jorge. Stou farto de giente que dá tiros na cabeça, que se bota de puontes altas ou que faç merdices assi.




sábado, 23 de junho de 2012

Ye solo yá un Álvaro Velho de piedra ...



Ye solo yá un Álvaro Velho de piedra que mira l amansiado mar, quaije seicientos anhos apuis de eiqui haber chegado, nun tiempo an que nun habie marginal nien frescos gilados nas splanadas, nien las Puortas de la Cidade a que le dá las cuostas, ou ls barcos que baláncian na marina i le fazerien bergonha a la sue pa l tiempo guapa barca; an sous calçones, nun tenerie friu Álvaro Velho nesta abafada nuite nubrinosa, mas talbeç le pesasse l capote, i l gorro le fazisse sudar la cabeça i l salado pelo de bielho marineiro, anque nun s'antenda aquel modo triatal de abrir ls braços, cumo quien declama ou un quemédia repersenta, mas esso talbeç benga de you nunca haber sido grande antusiasta de ls çcubrimientos, mais achegado a bielho de l Restelo, tirando aqueilha manha de andar siempre cun gana de spadagadas als mouros; son dreitas las rues desta cidade, lhimpas an sous portales de piedra negra, a boziar zde las paredes ancaliadas i  a sonhar feitius na calçada pertuesa que ls pies ban alisando; i deixo me lhebar pul silenço de las rues yá sien naide, a atamar la stroudinaira costielha de baca assada que inda faç por ancuntrar sou camino, anquanto bou serenando de l'aterraige mais nerbiosa que fiç an dies de mie bida, cula nubrina a tapá le ls uolhos al piloto yá mesmo mesmo a topar la pista, i lhougo ls motores a runcar i a tornar a chubir cun to la fuorça i a dar mais ua buolta a l'ilha culas cuostas coladas a la cadeira i ua risa de fazer de cuonta que todo mundo staba sereno, até que las palmas acendírun cientos d'uolhos a alhumbrar l arreplano a beisar la pista i a abri le la puorta  a la nuite; manhana ha de haber tiempo para nuobas eimoçones, que agora yá solo suonho i suonhos quieren saber de mi: buonas nuites Punta Delgada!



sexta-feira, 22 de junho de 2012

Ouropa, guapa diusa


Ouropa, guapa diusa, que pai de ls diuses te roubou, de tan guapa, para solo el quedar cun tue belheza?
Al modo que arrastrada bás, sángran  tous peitos i bózia tou pelo triste als aires de Eiolo.
Querrá esse tirano i eigoista dius fazer te cumo le fazírun a la tierra adonde naciste, que ten por montes feridas i las ribeiras cuorren sangre?
Quien sabe até adonde anteira i guapa poderás rejistir, sujeita a tan malos tratos i sien lhibardade para seres quien sós?
Sós nuossa Ouropa, i nó de quien te rouba, mas andamos tan perdidos que nien sabemos cumo te hemos defender...




quinta-feira, 21 de junho de 2012

naide mangina la falta que te fazes



nun le deias muita amportança a quanto fazes, nien lhiebes muito a sério quanto sabes que ye mui sério; bonda-te que sabas que sien ti l mundo nun serie l mesmo; naide iba a dar por esso, nada iba a demudar, mas nien por esso serie menos berdade: l aire que de ti se zbia, selobras que te nácen contra l sol, feitius de pisagadas puls caminos, l bafo an que bolas, campo que naide mais acupa, menudéncias sien fin que demúdan l mundo; mas amportante mesmo, solo tu: naide mangina la falta que te fazes, i cumo sien ti nada series: porquei habies de querer mais filosofie?



quarta-feira, 20 de junho de 2012

boteste te a pacer pula paisaige



boteste te a pacer pula paisaige
anque nien sabas de quei tenies fame


solo apuis te deste de cuonta 
que le apanhabas l pelo
para le fazer tranças a la prainada


al fin, sentado an modo de cabeço,
dolie te la lunjura
i l silenço era te un outro modo 
de la canseira an sou resfuolgo


ls suonhos duolen te de maduros
i buscas çcanso para que manhana
inda cuntines a poder cun eilhes:
sien eilhes yá nun bibes,
cumo tartua an sue couraça.

terça-feira, 19 de junho de 2012

ir a dreito ou ye anganho ou ye miraige



abre ls uolhos pa l camino adonde bás
que siempre algo te scapa,
nun te canses que siempre algo te spera.


culpa? bien sabes que nun ye la lhuç,
tu que creciste an tiempo de belas i candelas
i te afaziste a solo guiar ls passos antre l scuro:


son ls uolhos que, anque guapos,
nun ban alhá deilhes mesmos:
nun le dés muita cunfiança.


assi i todo bai, puis sítio adonde apuntes
nun passa de staçon para çcansar,
talbeç cargar, çcargar ou meter por outra lhinha,
que ir a dreito ou ye anganho ou ye miraige.







segunda-feira, 18 de junho de 2012

lhágrimas d'andefréncia, esso nun hai



habien se te secado las lhágrimas;
agora que bolbírun,
melhor seinha de bida nun poderies dar:


nun t'amportes se nun páran,
que muita malina inda ténen que lhabar;


hai lhágrimas de risa i de delor,
lhágrimas de perdiçon i abandono,
tamien las hai de miedo i de alegrie,
de grácia, de rábia, de gratidon,
até de zaspero i suidade las hai


de tanta maneira son las lhágrimas,
tanto mos dízen que nien un abc chega
para dezir quanto dezir quieren


mas hai lhágrimas speciales 
que te tráien a ti, 
te spértan cumo un bulhiçco
i adonde nada mais sperabas ou queries
eilhas ábren l camino 
para bolber a ti,
para bolber a casa,


puis lhágrimas d'andefréncia, 
esso nun hai.







domingo, 17 de junho de 2012

scuolhas



nun speres que alguien antenda tues scuolhas ou que las aceite: bonda te que las respeite.





sábado, 16 de junho de 2012

anquanto por ti speras



preguntas te pula grandura de l berano:
miedo que la calor se buolba febre de la spera.


pides me que te lhiebe tanta cousa
mas solo palabras tengo i un mirar triste
i un sereno para adundiar la manhana


hei de te preguntar pula tela
que te pedi para nun parares de tecer
anquanto por ti speras
i candeia inda busco pa la nuite


zupiado, inda l silenço puode abrir sou assopro
para aguantar l troniar de ls dies antigos




sexta-feira, 15 de junho de 2012

solo menudas percisas



quei guardeste cuntigo
de l puolo de ls anhos
de la passaige de l aire
de la frol de las risas?


quei lhiebas cuntigo
ne l çurron de ls suonhos
ne l bolso de ls miedos
na ambuça de la gana?


a que lheinha te caleces
que selombra tue brigada
que regoixo pa la fame?


solo menudas percisas cumo tal un mirar,
talbeç preso a un aceinho, un abraço,
ua spera, un uoco para dar i recebir...









quinta-feira, 14 de junho de 2012

sien ti cumo puodes ser tu?



chegueste cul tiempo a la cabeça
nua canastra de gana
ua gana d'ampeçar
ua gana de mudar:


ampeça por buscar la risa
que perdiste que outro guia
nun tenes pa tous passos;


nun speres que outros por ti acérten 
l passo puis tou ye l caminar
i pesas muito pa que seia capaç
alguien de te lhebar al cuolho


tenes ls dies chenos de gorgulho
lhádran te ciertas palabras cumo perros: 
has de çcascar la nuite cumo ua cebolha
i çcubrir cumo le fazes falta al cantar de ls páixaros:
sien ti cumo puodes ser tu?


busca tou aire al modo stende tou berde
i abre le la puorta al die 
que tenes tiempo pa la nuite:
spera la niebe la friaije de las manhanas
l'auga que chuobe a lhabar l cielo:
siempre un marco alhá de ti te chama