sábado, 27 de outubro de 2012

Nunca l mar


Nunca l mar, Fiama, fui tanto cidade
que se cruzáran a tue puorta nuossos barcos.

Nunca l mar, mas antes la maré tan acerca de
ser outra, l mundo quadrado de einabegable.
Apuis l amor benir a dar a la cuosta i apegar se al
tou cuorpo de ilha cumo abrir se la boca.

L'eimaige strourdinaira que sós tu,
nunca l mar, Fiama,
al antrar pul'auga, rasgar l aire i abraçar l riu.
Haberie un dius nas lhinhas apertadas, 
cabalhos de l diabo an bolo raso porriba l'auga,
la pormessa de star arrimada an ti.

Cumprido que esse riu fura, eiqui antre ls outros
todo agora sinte la tue falta:
rebuolben se las óndias anriba ls tous uolhos, la tue boç faç
arrebentar ls uossos i sobra un retombo tembrando ne l cuolho
de la pormessa que fui you, Fiama.

Nien tanto al mar nuossos barcos
que son un segredo cumo se fúran miedo
i nós tan pouco neilhes que deilhes nun fazimos morada.
Nien tanto a la tierra tou coraçon a andar al para trás.

Nun mais screbir l barco, Fiama,
que esse tou mar de páixaro nun sirbe para bolar.
queda te pul cuorpo de ilha, ampurrando cuosta,
correndo la cidade, falando an tateç de lhuç
als nabegantes l tou farol biográfico, ourgente,
antencional.

Nunca l mar, Fiama. Antes auga de adonde
birdes chober mius suonhos.

Antes l mar bisto ser pouco pa la mie sede
i ne l miu peito de achegar arder la squina de óndia de 
salida. I l'auga caier neste anglo tan purfeito
an que oubo assoprar un outro aire
cuntinental.

Minês Castanheira, Nunca o Mar [2012]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

nunca o mar. Fiama. foi tanto cidade
que se cruzassem à tua porta nossos barcos.

Nunca o mar, mas antes a maré tão perto de
ser outra, o mundo quadrado de inavegável.
Depois o amor vir dar à costa e contagiar o
teu corpo de ilha como um bocejo.

A imagem extraordinária que és tu,
nunca o mar, Fiama, 
ao largar o ferro, rasgar o vento e abraçar o rio. 
Haveria um deus nas linhas apertadas,
libelinhas em voo rasante sobre a água,
a promessa de estar ancorada em ti.

Cumprido que esse rio fosse, aqui entre os outros
tudo agora sente a tua falta;
voltam-se ondas sobre os teus olhos, a tua voz faz
rebentar os ossos e sobra um eco vibrando no colo
da promessa que fui eu, Fiama.

Nem tanto ao mar nossos barcos,
que são um segredo como se fossem medo
e nós tão pouco neles que deles não fizemos morada.
Nem tanto à terra teu coração às arrecuas.

Não mais escrever o barco, Fiama.
Que esse teu mar de pássaro não serve para voar.
Fica-te pelo corpo de ilha, empurrando costa,
batendo a cidade, falando em gaguejos de luz
aos navegantes o teu farol biográfico, urgente,
intencional.

Nunca o mar, Fiama. Antes água de onde
virem chover meus sonhos.

Antes o mar avistado ser pouco para a minha sede
e no meu peito de chegar arder a quina da onda de
partida. E a chuva cair neste ângulo tão perfeito
em que ouço soprar um outro vento
continental.]



sexta-feira, 26 de outubro de 2012

amportanças


nunca acabas de daprender 
l que ye amportante:
siempre te squeces que nada
te puode quedar alhá la bida.



quinta-feira, 25 de outubro de 2012

nace te un outro die


quédan sien fin las bistas
quando t'achegas a la prainada.

yá nun starás
de l outro lhado la puorta
i nada mais que suonho
para almuorço quedará.

sigues las sacaleiras
serenas de lhembráncias
alheno al oulor pocho
que s'agarrou a la risa de ls dies.

nace te un outro die
i achegou se te la muorte mais un passo,
mas bibes i bibes i bibes
acontra las puortas adonde
inda nun perdiste gana de bater.

quarta-feira, 24 de outubro de 2012

sábado, 20 de outubro de 2012

ya m'eirei outra beç


yá m'eirei outra beç
i caminarei por zertos i por zastres
i por lheituras zasperadas i citaçones,
antre palabras, sien naide rial que m'aspere i m'abra la puorta.

la cena sfriará se na mesa,
ls mius lhibros zasperaran
i nun haberá sentido que los cunfuorte
i l miu nome, se tubir un nome, nun me respunderá.

Assi i todo un filo de tiempo ou un filo de sangre,
ou antoce algo inda menos ampalpable,
l que se fui i l que quedou bolbendo un al outro
por sanjas sien fin i suonhos zafigurados,
ousentes un de l outro, zaparecendo un ne l outro
cumo s'acaba l'auga al fondo un poço

Manuel António Pina
Como se Desenha uma Casa
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Em breve partirei de novo
e caminharei por desertos e por desastres
e por leituras exasperadas e citações
entre palavras, sem ninguém real que me espere e me abra a porta.

O jantar arrefecerá na mesa,
os meus livros desesperarão
e não haverá sentido que os conforte
e o meu nome, se tiver um nome, não me responderá.

E no entanto um fio de tempo ou um fio de sangue,
ou então algo ainda menos palpável,
o que partiu e o que ficou regressando um ao outro
por galerias intermináveis e sonhos desfigurados,
ausentes um do outro, desaparecendo um no outro
como se esgota a água no fundo de um poço.]


quinta-feira, 11 de outubro de 2012

para adonde eiremos nós?


anque Heiraclito nunca tubira eisistido,
demudarie l'auga de l riu: inda bien, pa
nun quedar puorca para siempre; aquessa ye 
filosofie bastante para aguantar las
mundiadas de zgrácia por adonde estes dies 
cuorren: tamien nós demudamos, mas a tanta 
poluiçon rejistiremos, que mos mata,
se nunca naide demudou la muorte an bida?

cuorre l'auga de l riu a dreitos a sou mar:
para adonde eiremos nós, de todo robidos,
anquanto mos ambentamos un mar nuosso,
facas oupidas an bandeira a cada squina?



quarta-feira, 10 de outubro de 2012

la casa sós tu cuntigo


staba de pies la casa,
mas solo un sbarrulho bien tous uolhos:
nun chegueste a antender que
ua casa nun son paredes, quartos, mobles,
puis esso nun passa d'eidefício:
la casa sós tu cuntigo i 
ye a ti que te bés quando la miras.



sábado, 6 de outubro de 2012

atualidade de Platon


bibes outros mundos,
i sonhas ls berdadeiros:
spertar ye un delor.



sexta-feira, 5 de outubro de 2012

outonho


bou me purparando para
outros amarielhos i burmeilhos:
bai me crecendo l outonho




quinta-feira, 4 de outubro de 2012

ua cierta mordesquina


cuordas d'auga prendírun la streilha de l cielo, pardo cumo un delor, i tu pequerrico an pinga d'auga sien chegares a saber que termienta te chobiu nien stares al modo para filosofies que solo sírben para te anfernizar ls dies; de bielho, fuste zaprendendo l bolo, yá sien fuorças pa las corrientes d'aire, i chegueste al cumpleto antendimiento de la soledade houmana, anque yá muitá çcunfiasses que naide te poderie baler, ne l eissencial naide mos puode baler; squeces te muita beç de cumo sós un fuzible na cadena de l tiempo i de la stória, i esso nun depende de ti, mas de ls que antes benírun ou apuis de ti han de chegar; miras tue semiente i neilha sós capaç de arrecular até al ampeço i chegar a la fin de l mundo, mas pones de lhado la mordesquina de l pensar nessas cousas, agarrado a las seinhas de l que nace, crece i se muorre, certezas de que todo cuntina apuis de ti: ua yerba, un aire, ua quelor de las nubres, un páixaro, ls brugos a arrepassar las berças pa la Cunselada, ls redadeiros morcones, l aburmelhar de las fuolhas de la parreira i l boubo oulor de l majaricos que nun páran sou retombo nas narizes - essas i tantas outras son las berdadeiras seinhas de bida a que te agarras, que te agárran, i esso te habie de bundar, mas nun chegas a antender cumo te atíran siempre zamparado para alhá deilhas.


cumbibenças


staba la fuonte anrebulhada
nua nubre negra de lhodo
i la sede a ouliar an sou zaspero

a soutordie era l'auga clarica 
un speilho i un cumbite a afogar
sedes i a rucecitar narcisos

al fondo era ua cama agora 
l lhodo ambelesado cula moda
de músicas a beilar porriba l'auga



quarta-feira, 3 de outubro de 2012

cumo le duol a las alas l pousar sereno de ls páixaros


nun te diç l speilho cumo demudeste
alhá de l pelo rúcio, de las angúrrias
ou de l baço de ls uolhos

nun puode la máquina desse tou mundo
traier te al tiempo atrás an que eras
outro que agora te quieres

nun sabes se inda te sírben ls sítios
que çcalceste un die, puis nadas nun dan
para anchir uocos

furas capaç de slubiar debagarico puls dies
sabendo que afazer se un a el mesmo
milagre ou mistério puode ser

nien te dás de cuonta de cumo le duol
a las alas l pousar sereno de ls páixaros
an campo raso de tierra znuda

se tubires que ambentar ls cunhos
i la bena de l'auga, esso ye seinha
de que puode (re)passar tou riu

terça-feira, 2 de outubro de 2012

tiempo de quedar spierto


quando la nuite ye mui scura
i ls uolhos nada béien alhá deilha
todo mos puxa para acunhar ls uolhos i drumir:

ye tiempo de quedar spierto,
outro modo nun hai de rejistir.



milagre de caganeira


fálan mal deste paiç
i desta (sue) giente
i quédan de fuora:

cumo son capazes
desse milagre
de caganeira

i quedar lhimpos?



segunda-feira, 1 de outubro de 2012

biaijes i ua cierta 'poligamie'



yá nun ténen cuonta las biaijes que fiç de lisboua a sendin i al alrobés: tengo pena de nun las haber cuntado zde l tiempo an que tardaba un die anteiro a chegar; sei bien que la purmeira fui l die 16 de júlio de 1973, stában se me ls binte i dous anhos quaijeque a acabar, i l camboio inda botaba fumo antre l pocinho i dues eigreijas; assi i todo inda un die me hei de dar al trabalho de las cuntar, i pula cierta nun me bou a anganhar muito; i todo esto porque hoije (30.09.2012) fiç mais ua dessas biaijes de buolta a lisboua: todas juntas yá han de somar muitos dies ou semanas, talbeç meses, you sei alhá; quedo cula eideia de que zde ua cierta altura passei la bida a biajar, siempre cun l sentido nun outro lhado, preso a las dues puntas de la biaije, mas un die balerá la pena pensar subre ls sítios por adonde fui passando i de cumo todos esses sítios tamien me fúrun fazendo, mas esso quedará para outra beç: agora solo quije registrar la benida desta nuoba biaije, talbeç para atamar l bózio de ls uossos molidos, talbeç por nun saber respunder de que tierra sou puis, an matéria de tierras, sou cada beç mais 'poligámico': al modo que fui andando, fui quedando repartido por muitos sítios i muitas gientes i yá nun sou capaç nien quiero ajuntar ls cachicos todos nun solo sítio ou pertencer a ua sola giente.



domingo, 30 de setembro de 2012

un telar de silenço


ye l silenço ua nubre que te anselombra,
adonde nun te dá la gana de falar cun naide,
bés las casas, ralos tratores que pássan
i las bendímias a rebuscar l berde pulas lhadeiras

las palabras ándan atrecidas cun estes purmeiros frius
i metes te por rues adonde
nun tengas de las colgar dalgun mirar
i l silenço acaba por se te colar als dientes
cumo inda nun lhabados apuis
ua nuite de bino i de cumbersa

i deixas te star,
até que acabe de spertar la manhana
cumo madrugada na cama
cun un demingo d'auga a cantar na rue
l berano tan cansado yá
sien fuorças para ancarrapitar pula calor
i ls pardales cun sou pio arrecolhido:

parece que l mundo quijo quedar todo al miu son
anque l'aldé nun saba nien querga saber que stou porqui:
spero la hora de bolber
i outra beç antrar pula puorta
adonde todo puoda sonhar i ambentar
essa aldé que als poucos me fúrun lhebando
mas adonde siempre cuntino a sperar por mi




método


faç por resolber un porblema de cada beç: nó porque te seia mais fácele resolbé-los ou até que los cunsigas resolber, mas se fúren muitos ancraba-te la cabeça i ende nanhun serás capaç de resolber.



quarta-feira, 26 de setembro de 2012

pelegrinaçon pulas arribas de l Douro


para Alcides Meirinhos

ls galhos de las oulibeiras 
abanában ls brincos de las azeitunas 
an sou baile cula música de las fuolhas;
al loinje l Douro era solo un speilho
pardo cumo l caier de la tarde:
la peinha adonde me sento,
nas arribas, ye un altar
deste cielo que nunca acabo de çcubrir;
l outro lhado ye solo raia
ne ls manuales de stória i na lhembráncia 
de las armas de guardas i carabineiros,
peitoril de jinela adonde ls uolhos çcánsan
an busca d'algun búltio que abaixe,
talbeç pantasma de D. Miguel de Unamuno,
zasperado culas palabras 
para dezir esta natureza
que al mesmo tiempo abraça i mete miedo;
ls purmeiros figos 
yá ls páixaros ls lhebórun,
mas l oulor, esse queda i bonda
para chamar l tiempo que guardemos,
lhibre de fames i canseiras;
quantos dies seran percisos para 
esse pelegrinar por carreirones, 
patacones, bielhos castros i capielhas,
ler l sudor que miles de anhos 
ancundesórun nas piedras,
an angúrrias de niebros, carraqueiras, 
fedieiras, cemaqueiras?
nun ten fin l camino de l spanto,
nien nunca saberemos cumo meter 
ne ls uolhos bistas tales:
hei de bolber siempre, 
cula cumpanha cierta,
un pesado silenço por caiato
i ua gana de nino que nunca se farta
de ber, oubir, andar, sentir
to la renda que l tiempo fui fazendo
nas patrielhas de prata,
to ls bózios que s'agarrórun 
al tuoro delorido de las oulibeiras,
la solidon de las piedras
que nien santas ouraciones
fúrun capazes de salbar
i solo a silenço se manténen.



terça-feira, 25 de setembro de 2012

lhastro




porquei nun fáltan capitanes
quando s'afunda l barco? 
talbeç puodan scolher 
quien s'ha de botar al fondo
l lhastro a botar fuora




cumbite


bamos an busca dun paiç perdido 
an sous remissacos de delor
i talbeç áchemos alguien 
que nun querga tener rezon i 
al menos un erro haba feito çque naciu

paixarinas de sonido


deixei que la música me ajudara 
a nacer outra beç: son agora ls sonidos
paixarinas que tínhen l aire cun sues alas.



pregunta i sues repuostas


dius: queda me la pregunta  a arrepassar ls dies, mas aqueilha repuosta - que son remiles de repuostas an miles de anhos - solo me sirbe para saber que siempre eisitiu la pregunta i siempre muitos deilha quejírun bibir, oupindo aliçaces de miedo, d'anfámia, de zgrácia i de delor. 


segunda-feira, 24 de setembro de 2012

chegórun las purmeiras augas


passou pula floresta i pisou
l outonho mesmo a ampeçar a abrolhar
chegórun las purmeiras augas
i era l suolo ua sementeira 
de feitiços que muitos ténen por cousas muortas:
fuolhas, morgaços, fruitos secos caídos,
ou roques i ua ourtonhice a assomar se

antes de séren tierra i stierco
eilhi quedórun serenos nun adius
al cielo que la folhaige nunca le deixou ber
la música que fazien ambaixo ls pies
éran ua mistura de requiem
i de bida a arrebentar
antre l que caminaba para un stado pocho

ye esse l mistério: 
todo l que se muorre ye siempre 
outro algo que se purpara pa nacer
mas somos cúrtios de mais
para ende oubir l'aternidade
tan ciegos que nun bemos
alhá de nuossa fin



sábado, 22 de setembro de 2012

son de miedo ls tiempos


son de miedo ls tiempos
[yá de nino ls scamugie cun bózios]

bou cerrando las puortas ua a ua
mas arrepássan piedras i até suonhos

son las nuites mais cúrtias i mais brancas:
an que cinza ls anterrarei?



silenço outra beç


hai silenços que son feitos de lunjura
paredes que upes contra las airaçadas
auga cun que apagas l fuogo que te queima



son siempre de passaige ls puortos


nun ye puorto l que buscas
puis nunca ne l mar sonheste
tous caminos, nien las altas
óndias upes  an eimaiges de miedo

sentas te un cachico na borda
a çcansar, i sabe te a salagre
la dureç de las piedras, ls passos
sembrados antre puolo i miedo

outro puorto nun acharies 
a nun ser tu, que nun paras
puis daprendiste que l puolo
se t'agarra i nun l puodes sacudir

son siempre de passaige ls puortos
ou antoce sítio para apodrecer:
sigue siempre, que çcanso outro nun 
achas que l que queda antre dous passos



quinta-feira, 20 de setembro de 2012

pequeinha carta de terrear


cuorren te ls dies cumo ua fuonte
de tiempo
als poucos lhebado na mundiada
de ls miedos
i bal te la lhúria dua risa, la cadena
dua palabra
para te aguantares na raiç,
morgaços
adonde chiçcas la fogueira
de ls afetos
cun que te tapas pa l eimbierno branco:

sabe te a andeble l mundo
nas preguntas
a que nunca acabas de le respunder,
mas ateimas
pa que sou spino nunca te arrepasse, puis
nessa guerra
nunca ampórtan bitórias ou derrotas
[solo tu puodes defenhir l que esso seia]:
nun zistir
ye l solo resultado que t'antressa, nien que
manhana
seia solo un sfergante que te acende



terça-feira, 18 de setembro de 2012

quantos dies ten la lhéngua?


nun hai melhor maneira de festear la nuossa lhéngua do que falá la, screbi la, studá la, dibulgá la, subretodo quando tantos la quieren tapar cun un pesado manto de silenço;

hoije lhembramos la lhéngua para dezir que todos ls dies son deilha, porque faç hoije anhos (14!) que fui apersentada a la Assemblé de la República la perpuosta de lei que se bieno a streformar na lei que recoinciu l mirandés cumo lhéngua oufecial de Pertual; 

scorraçada, çpreziada, calhada, maltratada, esta lhéngua ye tamien amada, studada, abibada, falada, screbida, i ye esta segunda parte de la moda de la lhéngua que mos debe de acupar i a que tenemos de dedicar las nuossas fuorças;

mesmo quando la bida nun mos deixa fazer grandes fiestas, siempre la lhéngua ten de cuntinar a bibir cun nós i an nós, i lhebada a outros que nun la conhécen ou la conhécen mal;

ye tiempo de preguntar: quei fiç este anho que passou pula mie lhéngua? quei bou a poder fazer pula mie lhéngua este nuobo anho que hoije começa?


segunda-feira, 17 de setembro de 2012

silenço



percisas de silenço para ajuntar morgaços de sentido, nun respunder a preguntas sien fin, nien acenhar a quien passa ne l camino

a las bezes, l silenço nun passa dua rábia acontra las palabras, un deixar que n'auga assente la broça que nun la deixa b(u)er

que dure l tiempo cierto esse silenço, ye quanto percisas de medir: quando bolbires, agarra tou camino de siempre cula serena madureç de ls subrebibientes que, al meio l silenço, scuitórun andebles bozes que nun oubien yá muitá

silenço nun ye solo nun falar, ye subretodo oubir doutra maneira i outras bozes, a ampeçar pulas nuossas





nun zistir de l que stá cierto


pregunta te siempre se algo ye mesmo amportante a puntos de merecer que te zancamine l sentido, ls sentidos, la rezon: son mui poucas las cousas amportantes a esse punto, de modo que tenes de mantener la risa i la paç: assi te eirás ganhando cada batalha, cierto de que ganhar ua guerra puode tardar anhos, a las bezes muitos anhos: nun zistir de l que stá cierto ye l mais amportante.


quinta-feira, 13 de setembro de 2012

sensaçon pensada


nien sabes porquei te duol esta sensaçon de nunca mais, se a cada sfergante se repite, a puntos de se poder dezir que bibir nun passa desse passares cun tous passos sien retorno i nunca eisistirie se nun fura pensada, de modo que yá nien sabes se ye bien ua sensaçon; a las bezes, la meia tarde craba se te nas alas de l pensar, alhargando la selombra muito alhá l friu que suda la ruodra de l tiempo, i tu quedas de releixe assi cumo nabiu que se haia bolcado para un lhado i siga nesse stranho modo de nabegar; ls carros na abenida de la lhibardade, las arbles que te traien la primabera i l caier de la fuolha, ls pedintes deitados a drumir séstias sien fin ne ls scanhos de la rue cun las centinelas de sous sacos chenos de trastes i de nada; ye algo requeimada esta metafísica suicida que se quier ir i quier quedar al mesmo tiempo, que nien te chega a deixar triste nien cuntento, quando muito diç te que nun te sobra tiempo para pensares an cada un de tous feitos, remelhones de feitos que ban muito alhá de ti; manhana botarás le un readdeiro mirar a las flores, al berde de la yerba, i a las arbles i nien ua lhágrima botarás por ti mesmo, que neste tiempo duro cumo peinha ándan bien scocadas por outras bidas.



fuorças


nun te fintes solo na fuorça de l'alma
para andar sien çcanso l sou camino:
quien ten que lo andar ye l cuorpo, 
puis eilha bai siempre a cabalho
i muita beç nun se dá de cuonta 
se l cabalho aguanta ou nó.



quarta-feira, 12 de setembro de 2012

mimória


mimória:
un sbarrulho
que nun paramos de cumponer,
ua casa
que nun paramos de fazer i refazer.


cuonta nana (15)


- Anton, parabienes! Quantos son yá?
- Nobenta i un.
- Que marabilha! Quien dezirie...
- Ye berdade. Agora tengo de fazer mais un, nun tengo outro remédio.



antendimiento


se nien a nós mesmos mos antendemos,
porquei habiemos d'antender
ls poemas que screbimos?

squecer


eissencial squecer
para lhembrar
para bibir:
naide ten fuorças 
para aguantar cun to la canga
que ajuntou sue bida fuora.



terça-feira, 11 de setembro de 2012

pregunta eiterna


un die, quando todo tubirmos 
çcubierto i todo çclarado
 ne l mundo i ne l própio ouniberso,
inda mos quedará matéria
para eiternas buscas:
nós mesmos!


cuonta nana (14)


Spera por el nun scanho de la rue. Ha de passar, pensou. Podie lhigar pul telemoble. Mas tanto cumo l ancuontro, sabe le la surpresa i l ber cumo s'achega al loinge. Se l chamasse, nunca le saberie dezir porquei, nien acharie punta para tanta gana de falar. Dar splicaçones siempre le pareciu un malo modo de dar parte de fraco i esso tira le al sfergante toda la felcidade que l carrega.



sclamar i anterrogar


- que te trouxo l die?
- canseiras!
- pa que quiero l die?
- nun digas asneiras!


segunda-feira, 10 de setembro de 2012

cuonta nana (13)



Todos ls dies sal de casa pa l campo i senta se a mirar i a zenhar. Busca siempre un sítio defrente. Bonda que faga sol. Sien naide saber porquei, chiçpa le de ls uolhos ua risa. I bota se a zenhar. Son stranhas las lhinhas, solo lhinhas znudas a modo montes, suables uns, a pique ls outros. Apuis, arrecuolhe todo i torna para casa, adonde yá mal cáben las fuolhas chenas de zeinhos. A la nuite torna a reber ls zeinhos i passa-los para cadernos grandes. Nas cápias screbiu: Modos Anfenitos de Bolar!



cuonta nana (12)


Un die squeciu-se de todo i até deixou de saber que eisistie ua cousa chamada mimória. Assi, yá nun tenie de respunder a preguntas nien de ancarar cun el mesmo. Porque serie que nunca deixou que le sacáran l speilho de l quarto?



fala a la própia para dies sien sol


a las bezes sáben las própias palabras 
que quédan a mais; 

hai dies an que toco 
todas las campanas
para ajuntar las palabras
i meté las nun ancerradeiro:
assi yá nun puoden formar preguntas
nien dar repuostas a preguntas;


nada puode dezir mais 
do que un mirar
un géstio 
un silenço
ai! cumo fálan ls silenços,
un resfolgar acerca:
esta ye la fala cierta para calcer
l renhon de l ancarambinado eimbierno,
an que la falta de sol
le rouba l norte a la bússola
i solo nabegar se puode
a passo i a la bista.


scritas


se antendiras todo quanto scribes, 
mais balie que stubiras quieto;

cul tiempo, bás te bando de cuonta 
de que nunca tenes repuosta cierta 
para esta pregunta tan simples: 

sós tu que scribes l poema 
ou ye l poema que te scribe a ti?



sexta-feira, 7 de setembro de 2012

agulheiro


çculpas nunca bóndan,
se nun aguantas ls dies:
d'agulehiro oufício.




adubo


cánsan te palabras
que nunca géstios adúban:
tiempo de silenço.



bai


quedar pocho ou morrer puodes,
parado a lhamber tues fridas:
cumo ls oulores cul aire,
bai an busca doutras bidas.

FR






quinta-feira, 6 de setembro de 2012

repuosta


"fin de lhinha?" mas
nunca ls caminos acában:
sós tu la repuosta.

quarta-feira, 5 de setembro de 2012

bidas? quando menos speras... ua nuoba te nace.



nunca te preguntes
quantas bezes tenes de reampeçar a bibir:

se houmilde fures,
siempre acharás campo para outra beç daprender;
se cansado stubires,
siempre fuorças puodes sacar pa l camino nuobo;
se houmano te mantenes,
sabe que nada tenes para siempre cunquistado;
se preguntas s'acendíren,
bonda que a las tues dreito respondas;
até puodes tener miedos,
que siempre de ls bencir acharás modo;

nun fúrun ambalde
ls anhos, ls caminos, nada, mesmo ls suonhos:
yá muitá que te zafaziste
 de çcansar na casca i sues angúrrias,
i nada mais que
tous passos tenes para quedar de pies;

sien paraige,
(re)ganha fuolgo para
atrabessares la mais fuorte termienta:
nunca acabarás de
te prestar cuontas a ti mesmo.


guerra i paç


ganha hoije la guerra,
que manhana inda nun bieno:
outra paç nun hai.


segunda-feira, 3 de setembro de 2012

manhana


manhana outro die
será: tamien el merece
que l bibir purpares.



domingo, 2 de setembro de 2012

decidir


nun ye angústia decidir, mas carreiron adonde mal te cabe la grandura de l uoco que se te forma na cabeça i acabas arregunhado puls dies de manhana: l alíbio que t'agarra na fin, ye solo un modo de t'afazeres a un nuobo camino que te spera: bonda que de tous passos nun tengas pena i, lhibres, ls atires al palantre: nun squeças que bolber al para trás ou quedar specado a deixar andar, éran outros modos de decidir, mas esses a sorber te, cumo auga de l suco a sumir-se por buracos de rata.


sexta-feira, 24 de agosto de 2012

quando son un spino las palabras


quando son un spino las palabras,
nun bonda que te sentes an talhos de silenço:
deixa que, an sous géstios, fale l cuorpo todo,
ls uolhos s'ancandílen noutras lhuzes,
te lhieben las piernas a nuobos mundos
i las manos séian mestras noutras músicas:



quarta-feira, 22 de agosto de 2012

De milagres, spera solo...


De milagres,
spera solo ls que tu fagas.

De fé an ti
se fúrun morrendo ls diuses,
i de sue lhembráncia an ti
nun quede mais que foia.

Aguanta siempre
la risa a la flor de l die,
inda sabendo que nun aguantará
l rechinadeiro de l tiempo.

Debes te
l respeto de star bibo,
nien deixes ouxar
l dreito de star solo cuntigo.

Bien strondo
fizo la derruída de ls ampérios,
i nunca un renacer faltou:
tamien para ti se del nun te fastares.

Faç lhume
cula pena que te bóten,
mas aguanta l friu,
que nunca ende serás capaç de te calcer.



quinta-feira, 16 de agosto de 2012

palabras que son feitos



hai palabras que son feitos,
scuolhas que sacas de ti:
perdiste te al dezir nó,
salbaries te a dezir si!

FR


domingo, 12 de agosto de 2012

delantre de ls grandes


de rastro i quemendo tierra,
delantre de ls grandes andas,
sien t'amportar que ls tous písen:
sós merda i cuidas que mandas!

FR



quinta-feira, 2 de agosto de 2012

Anquanto, lharga, la nuite nun benir



Nunca l tiempo agarrarás,
mas nien por esso deixes 
de poner
arbles i todo quanto selombra deia,
que até ua oulibeira ambéijan ls diuses.


Anquanto, lharga, nun benir la nuite,
faç por sereno bibir cada sfergante,
que la sabedorie 
stá antes las palabras, afeita a géstios,
fugindo a las canhadas de ls ganados.


Brua de l eimortal ampério la derruida,
nada de pies queda, solo l que bai
cul aire,
por esso outros que fagas mundos,
raiç an ti siempre botar puodan.


MM



quarta-feira, 1 de agosto de 2012

quei de nós nace?



quedar bielho ye
amadurar cumo un fruito:
mas quei de nós nace?





segunda-feira, 30 de julho de 2012

"Cumo quien bai de camino"... poema de José Rodrigues Dias




Ye ua honra publicar eiqui l guapo poema que l poeta José Rodrigues Dias me dedicou, i fui ua eimoçon habé lo puosto an mirandés.




“CUMO QUIEN BAI DE CAMINO”…
(Para Amadeu Ferreira)




Mirando perdido las streilhas de dues tierras,
D’adonde bin i adonde yá tantá stou,
Sien saber yá de adonde sou,
Fraca la bista,
Pouca la lhuç,
Cansado yá de nuites selumbries
I de l que parecendo ser nun ye,
Nien mesmo se querendo,
Sentado assi pequeinho
Na prainada einorme
Que baixo parece l cielo,
Solo agora tarde te çcubri…


I tu ende,
Puls caminos,
“Cumo quien bai de caminho”…


De zancuontro l miu caminho,
La mie scuolha
I la culpa
Se culpa
Tu ende…


Mas busquei 
Que sempre 
Un home busca 
I la selombra nunca dura
Firme cumo la peinha 
D’adonde un die abrolhei…
Achei na ti la bida
Cumo gusto deilha, quelorida,
Ousmado l caminho
De caminos
Na sonidos i tons
De piedra cinzelada, lhabrada…


“Cumo quien bai de camino”…


José Rodrigues Dias
18 de júnio de 2012
[traduçon de Fracisco Niebro]






Eiqui queda l oureginal publicado an 
http://joserodriguesdias.blogspot.pt/2012/06/cumo-quien-bai-de-camino.html?spref=fb


“CUMO QUIEN BAI DE CAMINO”…
(Para Amadeu Ferreira)

Olhando perdido as estrelas de duas terras,
De onde vim e onde há tanto estou,
Sem saber já de onde sou,
Fraca a vista,
Pouca a luz,
Cansado já de noites de penumbras
E do que parecendo ser não é,
Nem mesmo se querendo,
Sentado assim pequeno
Na planície enorme
Que baixo parece até o céu,
Só agora tarde te descobri…


E tu aí,
Pelos caminhos,
“Cumo quien bai de camino”…


De desencontro o meu caminho,
Minha a escolha
E a culpa,
Se culpa,
Tu aí…


Mas procurei,
Que sempre
Um homem procura
E a sombra não perdura,
Firme como a rocha
De que um dia brotei…
Encontrei em ti a vida
Como gosto dela, colorida,
Traçado o caminho
De caminhos
Em sons e tons
De rocha cinzelada, polida …


 “Cumo quien bai de camino”…


José Rodrigues Dias
18 de Junho de 2012