segunda-feira, 10 de dezembro de 2012

cadena


cadena: heipoteca
adonde bibes, ou filho
que nun quier saber.



domingo, 9 de dezembro de 2012

chabe // chave


ua risa an tue boca
speraba que outra na mie
l'abrira la puorta.


//



sorriso em teus lábios
esperava que outro meu
a porta lhe abrisse

ditos (58)


aprossimaçon a l'aternidade: l que ua beç ameste, nien an zamor te deixa



ditos (57)


perdes tou Natal, se negas l Natal que puodes dar.


bózio berde



bei se un bózio berde
al meio la binha an fuogo:
recebolho chama.



uolhos



checólhan monedas,
mais dreitos ls uolhos pássan:
pedinte na rue.



quarta-feira, 5 de dezembro de 2012

Fonso Roixo a ambersar nun abion


bólan alto ls abiones
pul cielo búscan caminos
mas an tierra firmes ténen
sous apoios e sous çtinos

quando bás nun abion
muito te dan de quemer
nó por ser muita la fame
mas pul miedo de caier

ajuda a passar l tiempo
fazer bersos na biaije
anque pa mais nada sírban
ye essa buona bantaije

Fonso Roixo
4.12.2012 (antre San Paulo i Buonos Aires)




terça-feira, 4 de dezembro de 2012

abion bolando


suolo d'oupor branco,
bruído de riu al loinje:
abion bolando.



segunda-feira, 3 de dezembro de 2012

nunca baias al antierro de ls tous suonhos


tube un die un suonho
de querer demudar l mundo
i cumbenci me que l duonho
dessa mudança, ne l fundo,
era ua gana,
fuorte, sentida i sana

lhebou me essa gana de mudança
por biaijes d'eideias,
por oupores de cielos, pula sprança
de spartiçar apeias:
bolbi cun nuobas fames i feridas
fondas, sien cura, deloridas

zasperei d'eideias i caminos
muita beç, mas la gana quedou,
atada al mesmo suonho i sous zatinos:
anquanto i nó, miu mundo demudou
i pequerrico al modo de mius passos,
nuobos géstios quier siempre, firmes, scassos

outro mundo nun hai
que aquel por adonde andas,
por el tue gana upes se se cai:
perdiste doutrinas i mandas
ambora cielos i amos, mas nunca se te muorre
l suonho, que solo por el tou sangre cuorre

la pregunta que un die
te fágan - que mundo demudeste? -
nun quier ua repuosta i serie
triste se deilha te colgueste:
de ti solo depende nun zistir
l restro noutros cuntina sou sentir

sinte tous passos, puis gilada
nun hai an mundos eidiales: tou uolho
ls puoda ber, huorta que quier ser regada,
andebles cun percison de cuolho;
muito camino puode haber sido un erro,
mas de tou suonho nunca baias al anterro



//



tive um dia um sonho
de querer mudar o mundo
e convenci-me que o dono
dessa mudança, no fundo
era uma vontade
forte, sentida e sã

levou-me essa vontade de mudança
por viagens de ideias
por ânsias de céus, pela esperança
de destroçar apeias:
voltei com novas fomes e feridas
profundas, sem cura, doridas

desesperei de ideias e caminhos
muitas vezes, mas só a vontade ficou
presa ao mesma sonho e seus desatinos:
entretanto, o meu mundo mudou
e pequenino à medida de meus passos,
novos gestos quer sempre, firmes, escassos

outro mundo não há
que aquele por onde tu andas,
por ele tua vonta ergues, se cai:
perdeste doutrinas e mandas
embora céus e amos, mas nunca te morre
o sonho, que apenas por ele teu sangue corre

a pergunta que um dia
te façam - que mundo mudaste? -
não quer resposta e seria
triste se dela te dependuraste:
de ti apenas depende não desistir,
o resto noutros continua o teu sentir

sente teus passos, pois geada
não há em mundos ideiais: teu olho
os possa ver, horta que quer ser regada,
frágil, a precisar de colo;
muitos caminhos podem ter sido um erro
mas do teu sonho nunca vás ao enterro



sábado, 1 de dezembro de 2012

çpedida


cáien se las fuolhas
amarelhadas pingando:
çpide se l outonho



quinta-feira, 29 de novembro de 2012

anquanto i nó // entretanto


inda un die hei de fazer poemas
cumo quien arquiba l mundo, 
puostos bien al modo para chubir cumo scalada, 
oupidos, dreitos, para serbíren de caiato, 
çumentos para atamáren ciertas sedes, 
i al meio ls pochos de l mundo botáren sou oulor, 
pedrica a poner mais firme la casa adonde moramos: 

anquanto i nó,
bou daprendendo las palabras
i l oufício
de las lhebar alhá de sou sonido,
sou zalento, sou zatino, 
até paráren de ouliar l sou delor,
mal cuntentas de queréren mais que son


//


ainda um dia hei de fazer poemas
como quem arquiva o mundo,
postos bem ao jeito para subir como uma escada,
erguidos, direitos, para servirem de cajado,
sumarentos para matarem certas sedes,
e no meio dos podres do mundo deitarem seu odor,
pedrinha a deixar mais firme a casa onde moramos:

entretanto,
vou aprendendo as palavras
e o ofício
de as levar além do seu som,
seu desalento, seu desatino,
até deixarem de uivar a sua dor,
descontentes por quererem mais que são




quarta-feira, 28 de novembro de 2012

bibir - único dius que merece tue nobena // viver - único deus que merece a tua novena



tenies un delor al lhume
pa te serbir d'almuorço,
agre prefume
que te cunsume
i faç dezir: yá nun paga la bida l sfuorço...

cheguei
i tireste me la gana de poner la mesa
adonde deixar la risa que purparei
i te lhebei
para subremesa

na fin, de l que te lhebei, yá solo palabras
me sobrórun,
mas outro almuorço nun sperabas:
tues falas si éran cumo pedradas,
mas tous uolhos nunca anganhórun

an palabras, podies fazer reboluçones
i todo achegar a la pena
de ti, mas, sien cundiçones,
quedaba te inda, alhá d'oupeniones,
bibir - único dius que merece tue nobena

nien sabes cumo aguanteste
tantos dies, tu a quien nunca nada
- nien ourdenado nien subsilho -
te tirórun: solo la bida recebiste i de strobilhos
siempre fuste rica i neilhes spabilada

deixa me la subremesa para un die
de manhana, que siempre falta mos faç:
hoije nien palabras para atirar tenies
puis bien sabies
que nunca dízen de quei tu sós capaç



//


tinhas uma dor ao lume
para te servir de almoço,
ácido perfume
que te consome
e faz dizer: já não paga a vida o esforço...

cheguei
i tiraste me a vontade de por a mesa
onde colocar o riso que preparei
e te levei
para sobremesa

no fim, do que te levei, apenas palavras
me sobraram,
mas outro almoço não esperavas:
era tuas falas pedras que atiravas,
mas teus olhos nunca enganaram

em palavras podias fazer revoluções
i tudo aproximar da pena
de ti, mas, sem condições,
restava-te muito além das openiões,
viver - único deus que merece a tua novena

nem sabes como suportaste
tantos dias, tu a quem nunca nada
nem ordenado nem subsídio
te tiraram: somente a vida recebeste e de empecilhos
sempre foste rica e neles desenrascada

deixa me a sobremesa para un dia
de amanhã, que sempre falta nos faz:
hoje nem palavras para atirar tinhas
e bem sabias
que nunca dizem do que tu és capaz




quinta-feira, 22 de novembro de 2012

Eilegie de Ivan Ilitch // Elegia de Ivan Ilitch (II)


muorte:
solo un sfergante na punta
d'adonde s'acaba la bida;

miedo que lhebamos 
to la bida i an nuosso cuolho 
se muorre;

bida (outra)
que mos nace quando esta 
pa reinar yá nun ten fuorças;

çque mos la dou cumo ua frol
nunca para de chamar l mundo:
apuis seremos


tierra
auga, arble, granico ou aire,
que ten suidades de nós;

naquel sfergante derradeiro
mireste al para trás i to la bida
biste:

esse sfergante
ye solo l outro prato de la baláncia 
a anquelibrar ua bida a spera del. 



//


morte:
apenas momento na ponta
de onde termina a vida;

medo que levamos
toda a vida e ao nosso colo
morre;

vida (outra)
que nos nasce quando esta
para viver não tem já forças;

desde que no-la deu como uma flor
não mais para de chamar o mundo:
depois seremos

terra
água, árvore, grãozinho ou vento,
porque tem saudades de nós;

naquele momento final
olhaste para trás e toda a vida
viste:

esse momento
é apenas o outro prato da balança 
a equilibrar uma vida à espera dele.





lhénguas


nun cáben na proua,
por sede de poder cómen
las pequeinhas: lhénguas.





quarta-feira, 21 de novembro de 2012

bénen ende bárbelos! / estão a chegar os bárbaros!


[cun ua dénia a Cavavfis]

traien guapas purcentaiges ne l queixilho de l feturo, denheiro an frol i un fado de çprézio que sabien, un solo an sue trindade éran, i un lhargo ambierno ne l mirar le ardie: l gajeiro na gábia de la cidade nien chegou a boziar: bárbelos de frente!


//

[Com uma vénia a Cavafis]

traziam belas percentagens no caixilho do futuro, dinheiro em flor i um fado de desprezo que sabiam, na sua trindade eram só um, i un longo inverno no olhar lhe ardia: o gajeiro na gávea da cidade nem chegou a gritar: bárbaros à proa!




ourtonhas // outonas


tou sentir ye un riu 
de rábia, soledade bruas:
de ti cais, ourtonhas...


//

teu sentir é um rio
de raiva, solidão ruges:
de ti cais, outonas...



terça-feira, 20 de novembro de 2012

Eilegie de Ivan Ilitch // ELegia de Ivan Ilitch (I)


bai se la muorte anfrisgando
nas benas de ls dies; talbeç
las alas de l bibir gánhen
cada die: mas tu nien bés

que chubes essa scaleira
cunsante baixando bás: 
muorres te anquanto bibires,
bibes porque a morrer stás


//


vai a morte penetrando
do dia as veias; talvez
as asas do viver ganhem
cada dia: e tu nem vês

que sobes por essa escada
conforme descendo vais:
morres enquanto viveres,
vives se a morrer estás



dás buoltas // dás voltas


ábren se clareiras
de selombra, brúan rius
na cama de l suonho
i nien palabras s'achégan:
dás buoltas; sien sonheira


//


abrem-se clareiras
de sombra, rugem os rios
no leito do sonho
i nem palavras te ocorrem:
dás voltas: pesadelo



segunda-feira, 19 de novembro de 2012

bás


bás de mano dada cul miedo, mundiada alantre,
ls pies nas duras piedras de ls puntones,
que assi mais sintes da dureç de la bida

atrabessa, anque mais fácele fura deixar te ir,
i busca de l outro lado quien te quier bien, 
que ye adonde cuorre l sangre i s'upe l sol

regas la soledade nuite fuora
que ten tue raiç andeble de rejistir:
manhana spera te i mais bal que le guardes
ua risa para ambrulhar l delor que hoije sós


//


vais de mão dada com o medo, enxurrada adiante,
os pés nas duras pedras das poldras,
pois melhor assim sentes da vida a dureza

atravessa, embora mais fácil fosse deixares-te ir,
e do outro lado procura quem te quer bem,
que é onde corre o sangue e o sol se ergue

regas a solidão noite fora
pois a tua raiz fraca tem de resistir:
amanhã espera-te e mais vale que lhe guardes
um sorriso para embrulhar a dor que hoje és




domingo, 18 de novembro de 2012

zatino


bela a arder na nuite,
son canseira que te çcansa,
son zatino: lhibros!



quinta-feira, 15 de novembro de 2012

silenço i rábia


oupiu se un silenço
parados braços de rábia:
grebe giral ye.

terça-feira, 13 de novembro de 2012

la metamorfose de las scaleiras an sue soledade


para que sírben uas scaleiras
se naide por eilhas chube,
naide por eilhas abaixa i la piedra
yá solo al aire de la rue ouferece 
sou zgranar sien passos que l'alísen?

guapas mais que nunca an sue soledade,
cumo todo l que nun sirbe para nada
camínan para l'eisséncia d'arte:
puoden ls uolhos sentar se neilhas
i ser bencidas por eimaginairos passos.

tengo le rábia a esta forma de arte
an que l tiempo me debuolbe
búltios que aguardában l nacer de l sol:
bien las quiero ber cumo scaleiras,
mas solo cristales de tiempo se m'assóman.



bózio


bózio de selombra 
upe al cielo ls braços znudos:
cruç guarda l camino.




domingo, 11 de novembro de 2012

gilada


lhágrimas nas fuolhas
na manhana al sol relhúzen:
derrite gilada



eimbierno


achega se al pelo
la niebe: bate a la puorta
eimbierno sien tiempo.



fuolhas


muorren se cun risas
i un fuogo de mil quelores:
fuolhas ne l outonho.



relhúzen


relhúzen de l sal
ou de dureç de l camino?
lhágrimas s'assóman.




quarta-feira, 7 de novembro de 2012

ye l feturo un tiempo berbal?


usa mui pouco feturo l mirandés:
an beç de 'eirei',
mais quier 'hei de ir'.

quei ténen ls tiempos de ls berbos
a ber cula bida de quien ls usa?

que priessa anubra ls dies de manhana?
que agonie se albanta de hoije, an cada die?

mira a ber, 
nun te troque l berbo ls tiempos:
nanhue cunjugaçon te poderá sacar de ti:
sigue na bena de quien sós,
mas de ls cunhos nunca ls uolhos tires.



sexta-feira, 2 de novembro de 2012

nun ténen alas ls anjos de ls mercados


hai dies an que te bates a la puorta
ou un sonido speras
pul buraco de la fechadura
zupia te l bruido de la rue
mas solo l silenço oubes:

ben te uas bezes nas palabras
an uolhos perdidos outras
ou ye solo un resfuolgo al loinje
cumo quando an nino t'arrimabas
al bruar de ls puostos de l telifone

tornas a casa i a las palabras
tardies, talbeç als recebolhos
de tantas bendímias a que nun fuste:
staba todo dreito menos tu que
drobado caminabas par'outra manhana.

nun ténen alas ls anjos de ls mercados
i scassos son ls passaportes pa sou cielo
a la punta de riba de la nuite:
nunca florirá la cotaçon adonde l'ourbalheira
nunca ls bózios secos deixe.


sábado, 27 de outubro de 2012

Nunca l mar


Nunca l mar, Fiama, fui tanto cidade
que se cruzáran a tue puorta nuossos barcos.

Nunca l mar, mas antes la maré tan acerca de
ser outra, l mundo quadrado de einabegable.
Apuis l amor benir a dar a la cuosta i apegar se al
tou cuorpo de ilha cumo abrir se la boca.

L'eimaige strourdinaira que sós tu,
nunca l mar, Fiama,
al antrar pul'auga, rasgar l aire i abraçar l riu.
Haberie un dius nas lhinhas apertadas, 
cabalhos de l diabo an bolo raso porriba l'auga,
la pormessa de star arrimada an ti.

Cumprido que esse riu fura, eiqui antre ls outros
todo agora sinte la tue falta:
rebuolben se las óndias anriba ls tous uolhos, la tue boç faç
arrebentar ls uossos i sobra un retombo tembrando ne l cuolho
de la pormessa que fui you, Fiama.

Nien tanto al mar nuossos barcos
que son un segredo cumo se fúran miedo
i nós tan pouco neilhes que deilhes nun fazimos morada.
Nien tanto a la tierra tou coraçon a andar al para trás.

Nun mais screbir l barco, Fiama,
que esse tou mar de páixaro nun sirbe para bolar.
queda te pul cuorpo de ilha, ampurrando cuosta,
correndo la cidade, falando an tateç de lhuç
als nabegantes l tou farol biográfico, ourgente,
antencional.

Nunca l mar, Fiama. Antes auga de adonde
birdes chober mius suonhos.

Antes l mar bisto ser pouco pa la mie sede
i ne l miu peito de achegar arder la squina de óndia de 
salida. I l'auga caier neste anglo tan purfeito
an que oubo assoprar un outro aire
cuntinental.

Minês Castanheira, Nunca o Mar [2012]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

nunca o mar. Fiama. foi tanto cidade
que se cruzassem à tua porta nossos barcos.

Nunca o mar, mas antes a maré tão perto de
ser outra, o mundo quadrado de inavegável.
Depois o amor vir dar à costa e contagiar o
teu corpo de ilha como um bocejo.

A imagem extraordinária que és tu,
nunca o mar, Fiama, 
ao largar o ferro, rasgar o vento e abraçar o rio. 
Haveria um deus nas linhas apertadas,
libelinhas em voo rasante sobre a água,
a promessa de estar ancorada em ti.

Cumprido que esse rio fosse, aqui entre os outros
tudo agora sente a tua falta;
voltam-se ondas sobre os teus olhos, a tua voz faz
rebentar os ossos e sobra um eco vibrando no colo
da promessa que fui eu, Fiama.

Nem tanto ao mar nossos barcos,
que são um segredo como se fossem medo
e nós tão pouco neles que deles não fizemos morada.
Nem tanto à terra teu coração às arrecuas.

Não mais escrever o barco, Fiama.
Que esse teu mar de pássaro não serve para voar.
Fica-te pelo corpo de ilha, empurrando costa,
batendo a cidade, falando em gaguejos de luz
aos navegantes o teu farol biográfico, urgente,
intencional.

Nunca o mar, Fiama. Antes água de onde
virem chover meus sonhos.

Antes o mar avistado ser pouco para a minha sede
e no meu peito de chegar arder a quina da onda de
partida. E a chuva cair neste ângulo tão perfeito
em que ouço soprar um outro vento
continental.]



sexta-feira, 26 de outubro de 2012

amportanças


nunca acabas de daprender 
l que ye amportante:
siempre te squeces que nada
te puode quedar alhá la bida.



quinta-feira, 25 de outubro de 2012

nace te un outro die


quédan sien fin las bistas
quando t'achegas a la prainada.

yá nun starás
de l outro lhado la puorta
i nada mais que suonho
para almuorço quedará.

sigues las sacaleiras
serenas de lhembráncias
alheno al oulor pocho
que s'agarrou a la risa de ls dies.

nace te un outro die
i achegou se te la muorte mais un passo,
mas bibes i bibes i bibes
acontra las puortas adonde
inda nun perdiste gana de bater.

quarta-feira, 24 de outubro de 2012

sábado, 20 de outubro de 2012

ya m'eirei outra beç


yá m'eirei outra beç
i caminarei por zertos i por zastres
i por lheituras zasperadas i citaçones,
antre palabras, sien naide rial que m'aspere i m'abra la puorta.

la cena sfriará se na mesa,
ls mius lhibros zasperaran
i nun haberá sentido que los cunfuorte
i l miu nome, se tubir un nome, nun me respunderá.

Assi i todo un filo de tiempo ou un filo de sangre,
ou antoce algo inda menos ampalpable,
l que se fui i l que quedou bolbendo un al outro
por sanjas sien fin i suonhos zafigurados,
ousentes un de l outro, zaparecendo un ne l outro
cumo s'acaba l'auga al fondo un poço

Manuel António Pina
Como se Desenha uma Casa
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Em breve partirei de novo
e caminharei por desertos e por desastres
e por leituras exasperadas e citações
entre palavras, sem ninguém real que me espere e me abra a porta.

O jantar arrefecerá na mesa,
os meus livros desesperarão
e não haverá sentido que os conforte
e o meu nome, se tiver um nome, não me responderá.

E no entanto um fio de tempo ou um fio de sangue,
ou então algo ainda menos palpável,
o que partiu e o que ficou regressando um ao outro
por galerias intermináveis e sonhos desfigurados,
ausentes um do outro, desaparecendo um no outro
como se esgota a água no fundo de um poço.]


quinta-feira, 11 de outubro de 2012

para adonde eiremos nós?


anque Heiraclito nunca tubira eisistido,
demudarie l'auga de l riu: inda bien, pa
nun quedar puorca para siempre; aquessa ye 
filosofie bastante para aguantar las
mundiadas de zgrácia por adonde estes dies 
cuorren: tamien nós demudamos, mas a tanta 
poluiçon rejistiremos, que mos mata,
se nunca naide demudou la muorte an bida?

cuorre l'auga de l riu a dreitos a sou mar:
para adonde eiremos nós, de todo robidos,
anquanto mos ambentamos un mar nuosso,
facas oupidas an bandeira a cada squina?



quarta-feira, 10 de outubro de 2012

la casa sós tu cuntigo


staba de pies la casa,
mas solo un sbarrulho bien tous uolhos:
nun chegueste a antender que
ua casa nun son paredes, quartos, mobles,
puis esso nun passa d'eidefício:
la casa sós tu cuntigo i 
ye a ti que te bés quando la miras.



sábado, 6 de outubro de 2012

atualidade de Platon


bibes outros mundos,
i sonhas ls berdadeiros:
spertar ye un delor.



sexta-feira, 5 de outubro de 2012

outonho


bou me purparando para
outros amarielhos i burmeilhos:
bai me crecendo l outonho




quinta-feira, 4 de outubro de 2012

ua cierta mordesquina


cuordas d'auga prendírun la streilha de l cielo, pardo cumo un delor, i tu pequerrico an pinga d'auga sien chegares a saber que termienta te chobiu nien stares al modo para filosofies que solo sírben para te anfernizar ls dies; de bielho, fuste zaprendendo l bolo, yá sien fuorças pa las corrientes d'aire, i chegueste al cumpleto antendimiento de la soledade houmana, anque yá muitá çcunfiasses que naide te poderie baler, ne l eissencial naide mos puode baler; squeces te muita beç de cumo sós un fuzible na cadena de l tiempo i de la stória, i esso nun depende de ti, mas de ls que antes benírun ou apuis de ti han de chegar; miras tue semiente i neilha sós capaç de arrecular até al ampeço i chegar a la fin de l mundo, mas pones de lhado la mordesquina de l pensar nessas cousas, agarrado a las seinhas de l que nace, crece i se muorre, certezas de que todo cuntina apuis de ti: ua yerba, un aire, ua quelor de las nubres, un páixaro, ls brugos a arrepassar las berças pa la Cunselada, ls redadeiros morcones, l aburmelhar de las fuolhas de la parreira i l boubo oulor de l majaricos que nun páran sou retombo nas narizes - essas i tantas outras son las berdadeiras seinhas de bida a que te agarras, que te agárran, i esso te habie de bundar, mas nun chegas a antender cumo te atíran siempre zamparado para alhá deilhas.


cumbibenças


staba la fuonte anrebulhada
nua nubre negra de lhodo
i la sede a ouliar an sou zaspero

a soutordie era l'auga clarica 
un speilho i un cumbite a afogar
sedes i a rucecitar narcisos

al fondo era ua cama agora 
l lhodo ambelesado cula moda
de músicas a beilar porriba l'auga



quarta-feira, 3 de outubro de 2012

cumo le duol a las alas l pousar sereno de ls páixaros


nun te diç l speilho cumo demudeste
alhá de l pelo rúcio, de las angúrrias
ou de l baço de ls uolhos

nun puode la máquina desse tou mundo
traier te al tiempo atrás an que eras
outro que agora te quieres

nun sabes se inda te sírben ls sítios
que çcalceste un die, puis nadas nun dan
para anchir uocos

furas capaç de slubiar debagarico puls dies
sabendo que afazer se un a el mesmo
milagre ou mistério puode ser

nien te dás de cuonta de cumo le duol
a las alas l pousar sereno de ls páixaros
an campo raso de tierra znuda

se tubires que ambentar ls cunhos
i la bena de l'auga, esso ye seinha
de que puode (re)passar tou riu

terça-feira, 2 de outubro de 2012

tiempo de quedar spierto


quando la nuite ye mui scura
i ls uolhos nada béien alhá deilha
todo mos puxa para acunhar ls uolhos i drumir:

ye tiempo de quedar spierto,
outro modo nun hai de rejistir.



milagre de caganeira


fálan mal deste paiç
i desta (sue) giente
i quédan de fuora:

cumo son capazes
desse milagre
de caganeira

i quedar lhimpos?



segunda-feira, 1 de outubro de 2012

biaijes i ua cierta 'poligamie'



yá nun ténen cuonta las biaijes que fiç de lisboua a sendin i al alrobés: tengo pena de nun las haber cuntado zde l tiempo an que tardaba un die anteiro a chegar; sei bien que la purmeira fui l die 16 de júlio de 1973, stában se me ls binte i dous anhos quaijeque a acabar, i l camboio inda botaba fumo antre l pocinho i dues eigreijas; assi i todo inda un die me hei de dar al trabalho de las cuntar, i pula cierta nun me bou a anganhar muito; i todo esto porque hoije (30.09.2012) fiç mais ua dessas biaijes de buolta a lisboua: todas juntas yá han de somar muitos dies ou semanas, talbeç meses, you sei alhá; quedo cula eideia de que zde ua cierta altura passei la bida a biajar, siempre cun l sentido nun outro lhado, preso a las dues puntas de la biaije, mas un die balerá la pena pensar subre ls sítios por adonde fui passando i de cumo todos esses sítios tamien me fúrun fazendo, mas esso quedará para outra beç: agora solo quije registrar la benida desta nuoba biaije, talbeç para atamar l bózio de ls uossos molidos, talbeç por nun saber respunder de que tierra sou puis, an matéria de tierras, sou cada beç mais 'poligámico': al modo que fui andando, fui quedando repartido por muitos sítios i muitas gientes i yá nun sou capaç nien quiero ajuntar ls cachicos todos nun solo sítio ou pertencer a ua sola giente.