tanta ambora se dórun hoije pul mundo
cousas terribles i até un prémio nobel de l'eiquenomie
que acá bieno a dezir mos que
ganhamos de mais
que bien, bien ye mesmo ganharmos menos
si, ganharmos muito menos i inda porriba
ye doutor por mais ounbersidades que you sei alhá...
assi i todo, cun tanta ambora, naide soubo
que te naciu ua tristeza fonda
i que l'arrimeste la an pie las outras todas
cumo ua floresta spessa i fuorte
assi quando le dir l aire
ha de chorar, anque todo mundo
nada mais ouba que cantar, quei ye cantar?
l que tamien naide sabe ye que
un die hei de chiçcar ua motossierra
i corto rente al suolo la floresta
i de sous tuoros fazerei rachones
al modo para lhume arder al modo
calcer risas i soltar l brinco de l die
tanta ambora pul mundo que hoije naide soubo...
realidade
ResponderEliminarforça tamanha
que assusta
povoando sonhos que não tenho
os acontecimentos deste mundo
não se podem queimar no lume
mesmo cortando rente a floresta
de que não somos parte
estamos condenados
a vivê-los
a sonhá-los
sem noites
de dormir
onde está a canção de embalar?
Beisico
ye berdade, Mara,
ResponderEliminarmas naide puode ampedir essa ambora de que naide soubo i que naide dou
naide me puode ampedir de sonhar
seia spierto
seia a drumir
i esso nunca será ua cundanaçon
beisico
A.