stendido nun branco pensar
ye mui custoso,
sereno
passar tous dies
ye mui defícele,
calhado
chubir l die
quien será capaç de,
andefrente,
oubir l lhodo golsiado de las palabras?
tuorce-se l poeta de tanta
porrada
nun caber nua serena poesie
nun me mándedes calçar lubas de borraixa
zanfetadas
pa screbir poemas sien delor
déixan me ls poemas que scribo
derrotado,
cun rábia de nun botáren sangre
cun dies destes, cumo nun ténen
bergonha
las nuites cun tanto suonho?
deixa-me al menos por un cachico,
stendido
nun branco i fondo pensar
que nun seia este l redadeiro die:
manhana
talbeç l sol aspere outro saludo.
Buonas nuites Amdeu,
ResponderEliminarQue luita esta que ne ls cabe lidar, todos ls dies, sin çcanso.
Que nuites tan difices de passar, an zassossegos tantos que quaije parece ampossible!
La brancura ye tan eisigente que quaije apetece maculá-la sin cuidados, sin respeito...
Mara
sereno, calhado, andefrente...custoso, defícele, mas capaç de golsiar palabras, cun lubas, zanfetadas, ou nó?! Golseia palabras l poeta, cun rábia i sin bergonha...cun tanto suonho? Mas manhana l sol bai çpertar i saludar l nuobo die.
ResponderEliminarSe se soltan palabras...i cun cherume...
acangueiro