quarta-feira, 21 de março de 2012

inda hai quien pregunte - pa que sirbe?



quando sembras las palabras nun poema
al rés bés de las cousas, lhebadas siempre
alhá de sous lhemites, seran inda palabras
a puntos de perdéren sou sentido solo
música quedando?


antiga cumo l mundo, debina la cuidórun,
mas ye solo trabalho d'oufecina; dízen
uns que ansina a caier, mas mais
t'ansina a lhebantar, cumpanha na
solitária caminada.

ua risa a la bezes, un mundo scundido
outras, l cuolho dua tristeza, l lhenço
dua lhágrima, ala para un bolo, pilma
para feridas, bózio casa moda i aire
un zatino tanta beç.


que fazeries sien eilha, cumo acenderies
las nuites ou tocaries la campana cun que
te chamas, camino que lhieba até andrento
de ti, de tues muortes de tues rucerreiçones
a cada die nacida cumo l sol?


ten pacéncia cun eilha i nun stranhes
que nada bala ne l altar de ls bancos
puis cunha moneda própia que nun te
dá para mercar nada, i ten de cuntinar
roija por seclos se dezida.


se la deixas bolar yá nun ye tue, las
palabras antregues a quien lei, cousa que
bai por sou pie, státua que spera bida:
tu solo le dás l ambarron que faç cun
que todo ampece.


agora dórun le un die solo para eilha,
mas percisas deilha todos ls dies
quemido special que nunca farta:
solo nun sós capaç d'antender cumo
inda hai quien pregunte - pa que sirbe?




3 comentários:

  1. Sembras las palabras a puntos de salir ua musica debina.

    Beisicos.

    ResponderEliminar
  2. Buonas nuites, Teresa, poeta i amiga.
    Beisico
    A

    ResponderEliminar
  3. pa que sirbe?
    sirbe pa que sabas qu'eisistes
    que sós palabra
    lágrima
    grito
    buntade d'anfenito
    camino por percorrer
    todo por dezir
    i la certeza de que nunca
    bás cunseguir

    por mais que screbas
    por mais que t'atrebas
    an jogos de guapas
    i tristes palabras
    alguas tortas
    outras amprestadas

    morrendo als poucos
    i ressucitando la cada die
    solitairo
    qu'este ye un camino
    que se trilha,
    zamparadamente solo

    se ris de nada
    dízen que sós louco
    mas se nun l fazires
    enlouqueces
    sin lágrimas para chorar
    gasteste-las todas

    i l mundo,
    aquel que nun quieres amostrar
    ye tan besible
    ne l tou mirar
    que nó puodes sconder

    Amadeu, Não sei que barbaridades escrevi. Por favor, se estiver muito mau o mirandês, não o publiques. Qualquer dia serei impedida de cometer estes assassinatos linguísticos. Perdoai-me o atrevimento.

    beisico
    Mara

    ResponderEliminar