Mostrar mensagens com a etiqueta Jorge Luís Borges. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Jorge Luís Borges. Mostrar todas as mensagens

quinta-feira, 14 de junho de 2007

Arte poética

Mirar l riu feito de tiempo i auga
I lhembrar que ye l tiempo un outro riu,
Saber que mos perdemos cumo l riu
I que pássan ls rostros cumo l’auga.

Sentir que ye l belar un outro suonho
Que suonha nun sonhar i que la muorte
Cun miedo a nuossa chicha ye la muorte
De cada nuite, que le cháman suonho.

Ber ne l die ou, anton, ne l anho un símbolo
De ls dies todos de l home i de ls sous anhos
Cumbertir la grande oufénsia de ls anhos
Nua música, un rugido i un símbolo.

Ber na muorte l suonho, i ber ne l çponer
Un ouro triste, assi ye la poesie
Que ye eimortal i probe. La poesie
Torna cumo l’alborada i l çponer.

A las bezes nas tardes ua cara
Mira-mos bien deç de l fondo dun speilho;
L’arte debe de ser cumo esse speilho
Que mos amostra nuossa própia cara.

Cúntan que Oulices, farto de prodígios,
Chorou d’amor quando al loinje biu Ìtaca
Berde i hounesta. L’arte ye essa Ítaca
De berde eiternidade, i nó prodígios.

Tamien ye cumo l riu anterminable
Que passa i queda i ye cristal dun mesmo
Heiráclito ancustante, que ye l mesmo
I outro, cumo l riu anterminable.

Jorge Luís Borges
Traduçon, para mirandés, de Fracisco Niebro



[an spanhol:

Arte Poetica

Mirar el río hecho de tiempo y agua
Y recordar que el tiempo es otro río,
Saber que nos perdemos como el río
Y que los rostros pasan como el agua.

Sentir que la vigilia es otro sueño
Que sueña no soñar y que la muerte
Que teme nuestra carne es esa muerte
De cada noche, que se llama sueño.

Ver en el día o en el año un símbolo
De los días del hombre y de sus años,
Convertir el ultraje de los años
En una música, un rumor y un símbolo.

Ver en la muerte el sueño, en el ocaso
Un triste oro, tal es la poesía
Que es inmortal y pobre. La poesía
Vuelve como la aurora y el ocaso.

A veces en las tardes una cara
Nos mira desde el fondo de un espejo;
El arte debe ser como ese espejo
Que nos revela nuestra propia cara.

Cuentan que Ulises, harto de prodigios,
Lloró de amor al divisar su Itaca
Verde y humilde. El arte es esa Itaca
De verde eternidad, no de prodigios.

También es como el río interminable
Que pasa y queda y es cristal de un mismo
Heráclito inconstante, que es el mismo
Y es otro, como el río interminable.]


quarta-feira, 6 de junho de 2007

Lhemites

Hai ua lhinha de Verlaine de que nun me tornarei a lhembrar,
Hai ua rue acerquita que stá trancada als mius passos,
Hai un speilho que me biu pula redadeira beç,
Hai ua puorta que cerrei até la fin de l mundo
De ls lhibros de mie bibloteca (stou-los a ber)
Algun hai que yá nun abrirei.
Este berano bou a fazer cinquenta anhos;
La muorte zgasta-me, sien paraige.

José Luís Borges [Inscripciones, de Julio Platero Haedo, 1923]
Traduçon, para mirandés, de Fracisco Niebro



[an spanhol:
Límites

Hay una línea de Verlaine que no volveré a recordar,
Hay una calle próxima que está vedada a mis pasos,
Hay un espejo que me ha visto por última vez,
Hay una puerta que he cerrado hasta el fin del mundo
Entre los libros de mi biblioteca (estoy viéndolos)
Hay alguno que ya nunca abriré.
Este verano cumpliré cincuenta años;
La muerte me desgasta, incesante.]