Mostrar mensagens com a etiqueta Fracisco Niebro. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Fracisco Niebro. Mostrar todas as mensagens

sexta-feira, 28 de dezembro de 2007

Ambasones bárbelas


Datrás, hai dous mil anhos, quando uns pobos tenien fame, ajuntában-se a la raia de outros pobos mais ricos, i oubrigában ls generales a ser heirois para ls detenéren. Al modo que íban daprendendo, ganhában fuorça i antrában puli al para lantre: chamában-le a esso las ambasones... bárbelas. Bendo bien, uns scapában de la fame, outros de l friu, i outros buscában sabe-se alhá l quei.

Quando you era moço, la giente que tenie fame passaba las raias de ls mais ricos, iba por essa ouropa afuora i pul mundo, i estes podien aporbeitar l trabalho deilhes. Inda ls cunsidrában bárbelos, mas nun era de ambasones que se trataba, anquanto deilhes percisórun. Siempre le oubi dezir a essa giente: quien ten fame busca-lo adonde lo haba.

Agora bénen de África an cousas a mo de barcos i achégan-se a la raia de mar de ls mais ricos, cumo nuoba demanada de l santo graal: nien chégan a dar trabalho a generales i eisércitos, que lhougo son recambiados pa l sítio de adonde benírun. Mas méten-le miedo, bien se bei, a quien perdiu la lhembráncia de l que fui i para adonde fui.

Las ambasones bárbelas studei-las al sbarrulhar de l ampério romano. Agora, leio ls jornales i dízen-me que bénen ende ls bárbelos i hai que le cerrar la puorta. Lhembra-se-me bien que l grande ampério romano, inda que cientos de anhos apuis, nun le rejistiu. Nunca naide aguantou las ambasones... bárbelas. Quien ten fame nun puode deixar de lo buscar adonde lo haba, anquanto tubir fame.

Fracisco Niebro


quinta-feira, 27 de dezembro de 2007

La raíç


L que de la tierra nace i cula fuorça de la tierra creciu comemos: obra an nós i a la tierra buolbe, mas de l que an nós queda mos fazemos; nun somos quelor d'arble ou fuolha, mas de tierra amarielha, negra, clara, mos queloramos; ye la Tierra l nuosso mundo, que pisamos i de adonde nun salimos: anton, porquei queremos tanto bolar se la bida, l sangre, mos ben dua raíç? haberá outros mundos, outras bidas, mas ye la Tierra que mos assopra la bida: ser eicologista ye gustarmos de nós, de la madre que mos girou i mos manten: se nun fur esse gustar, mais bal todo mundo poner a bolar.

Fracisco Niebro

sábado, 15 de dezembro de 2007

Paisaige9


Fui slubiando debagarico antre cruzes i lajas cun dezires, uns guapos, outros mintirosos. Datrás, todo éran muntonicos de tierra, que se tornában a ousar na fin duns tantos anhos. Agora, todo se bolbira an guapas sepulturas. Nun antendie porquei nun gustában que la tierra se bira, se tanta giente eilhi fura anterrada. Ua tierra dun burmeilho seco, talbeç de l sangre de giente que nunca tubo dreito a foia cun nome an laja de marmle. Aqueilha tierra era l que quedou de toda la giente que mos trouxo al mundo i mos ansinou l que sabemos: nien seinhas de mie bó i to la giente que coinci, i de que inda le oubo las risas, que inda me fala cumo se stubira an pie de mi. Dius ye la lia que todo ata cul tiempo: la lia era aqueilha tierra burmeilha, sagrada, adonde ponie ls pies. Staba eilhi l que you iba a ser un die: un nada que se çfizo an tierra, ua tierra que cuntinará a ser l que siempre fui, cumo se nunca mos houbira recebido an sou seno, tierra mai, diusa que de nós se alimenta i mos debuolbe an nuobas bidas. Tierra mai, de adonde todo ben i para adonde todo bai.

Fracisco Niebro

quarta-feira, 12 de dezembro de 2007

Salmos (010)


Porquei, Senhor, stás tan loinge?
Porquei te scondes ne ls tiempos de agonia?
An sou argulho, l malo persigue cun rábia l misarable;
que seia caçado nas rateiras que el armou.
L malo gloria-se de sues ambiçones,
l ganancioso diç mal i çprézia l Senhor.
L malo diç, na sua altibeç:
todo l que matina ye que nun hai Dius.
Cuida que sous caminos han de ir siempre palantre,
mas ls tous juízos stan loinge del a grande altura,
el çprézia to ls sous adbersairos.


Diç an sou coraçon: «nunca me eirei abaixo,
porque de giraçon an giraçon nunca starei an zgrácia.»
Sue boca stá chena de maldiçon, anganhos i stúcia;
ambaixo sue lhéngua hai moléstia i maldade.


Pon-se cumo rateira acerca las aldés,
ne ls scundideiros mata l einocente,
i ls uolhos del abáixan-se acontra l probe.
Scundido cumo lhion na sue madrigueira
arma rateiras para roubar al misarable
i quando l caça arrastra-lo na sue rede.
Ancuolhe-se i acoca-se,
i la camarada de ls probes cai an sues fuortes gárrias.


Diç an sou coraçon: «Dius yá se squeciu,
i tapa sue cara para nun tener ber mais.»
Lhebanta-se, Senhor Dius, upe la tue mano
i nun te squeças de ls misarables.
Porquei l ímpio çprézia a Dius,
dezindo an sou coraçon, Tu nun l castigarás?
Mas tu bien l bés, porque miras pa l trabalho i pa l anfado
para l antregar an tues manos.
L probe a ti apledia,
Tu sós l amparo de l uorfano.


Cobra l braço de ls ímpios i malinos:
busca sue maldade até que nun seias capaç de l’achar.


L Senhor ye rei eiterno para siempre:
zaparéçan ls paganos de la tierra que le pertence.
Senhor, tu oubiste ls deseios de ls houmildes,
tu cunfortarás sous coraçones i tous oubidos staran abiertos para eilhes:
pa le fazer justícia al uorfano i al aflegido,
para quie l home de la terra
nun cuntine a spalhar bioléncia.

domingo, 9 de dezembro de 2007

Odas de Ricardo Reis (032)


Feliç aquel a quien la bida grata
Le cuncediu que de ls diuses se lhembrasse
I bisse cumo eilhes
Estas terrenas cousas adonde mora
Un refleco mortal de l’eimortal bida.
Feliç, que quando la hora tributária
Arrepassar sue preça de casa pa que la Parca scoche
L filo filado até la fin,
Gozar poderá l alto prémio
De arrar ne l Aberno sereno lhapo
De la cumbibença.


Mas aquel que quier Cristo anteponer
Als mais antigos Diuses que ne l Oulimpo
Seguírun a Saturno –
L sou blasfemo ser deixado
Na frie spiaçon – até que ls Diuses
De quien se squeciu deilhes se lhémbren -
Erra, selombra zanquieta, perdidamente,
Nien la biúda le pon na boca
L óbolo a Caronte agradecido,
I an riba l sou cuorpo sien foia
Nun bota tierra l biandante.


Fernando Pessoa [Odes, Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:
Feliz aquele a quem a vida grata
Concedeu que dos deuses se lembrasse
E visse como eles
Estas terrenas coisas onde mora
Um reflexo mortal da imortal vida.
Feliz, que quando a hora tributária
Transpor seu átrio por que a Parca corte
O fio fiado até ao fim,
Gozar poderá o alto prêmio
De errar no Averno grato abrigo
Da convivência.


Mas aquele que quer Cristo antepor
Aos mais antigos Deuses que no Olimpo
Seguiram a Saturno —
O seu blasfemo ser abandonado
Na fria expiação — até que os Deuses
De quem se esqueceu deles se recordem —
Erra, sombra inquieta, incertamente,
Nem a viúva lhe põe na boca
O óbolo a Caronte grato,
E sobre o seu corpo insepulto
Não deita terra o viandante.]

sábado, 8 de dezembro de 2007

Rábia eicológica

Rábia mesmo,
ye quando un nun puode fazer
nada, nien que sbraceie bien.

Nun fura rábia,
i serie muorte.

Fracisco Niebro

Salmos (009)


Salmo de Dabide,
pa l mais grande cantador, subre Muth-Labben.


Hei de lhoubar l Senhor cun todo l miu coraçon,
hei de cuntar todas las sues marabilhas.
An ti m’alegrarei i darei brincos de cuntento,
i cantarei salmos al tou nome, á Altíssemo.


Porque ls mius einemigos yá arrecúlan,
cáien-se i quédan-se muortos delantre de ti.
Porque tu defendiste l miu dreito i la demanda,
senteste-te ne l tribunal para julgar cun justícia.
Amanaceste ls paganos, deste cuonta de ls malos,
i arrinqueste l nome deilhes pula raíç, para siempre.
Á einemigo, acabórun-se las derrotas que fazes, para siempre,
que le çtruíste las cidades i la lhembráncia deilhes zapareciu.


Mas l Senhor sentará-se para siempre,
que yá purparou l sou tribunal para julgar.
El mesmo julgará l mundo cun justícia
i gobernará las naçones cun eiquidade.
L Senhor ha de ser alíbio pa l aflegido,
un grande alíbio an tiempos de agonia.
Ls que conhécen l tou nome, Senhor, cunfiaran an ti,
porque nunca zampareste que ándan a saber de ti.


Cantai salmos al Senhor, que mora an Sion,
anunciai antre ls pobos las sues áfricas.
El persígue ls que arramórun sangre, lhembra-se deilhes,
nun se squece de l choro de ls misarables.


Ten mezricórdia de mi, Senhor,
mira la miséria que ben de ls que m’apoquéntan,
tu que me lhibras de las puortas de la muorte.
Assi cuntarei tous lhoubores a las puortas de Sion,
i cuntentarei-me cun tue salbaçon.


Ls paganos afundírun na foia que fazírun,
ls pies prendírun-se-le ne l lhaço que scundírun.
L Senhor quedou coincido pul juízo que fizo,
i ls malo caiu ne ls lhaços que el mesmo armou.


Ls malos han de tornar pa l anfierno
i ls paganos que se squécen de Dius.
Porque l probe nun será squecido para siempre,
nien la sprança de ls anfelizes se perderá eiternamente.


Alhebanta-te, Senhor! Que l home nun subirta!
Que séian julgadas las naçones delantre de ti.
Faç cun que téngan grima de ti, Senhor,
i quéden a saber que nun pássan de homes.

Traduçon de Fracisco Niebro


sexta-feira, 7 de dezembro de 2007

Ls talamoucos

Siempre se falou a las claras,
mas ls que l'oubien nunca la quejírun oubir.

Un die benírun de fuora i boziórun
que era ua raposeira de lhéngua,
que até sabie melhor:
ye assi la fruita de las raposeiras,
fuora de tiempo.

Poderie dezir un dito:
ls piores xordos son ls que nun quieren oubir.

Fracisco Niebro

quinta-feira, 6 de dezembro de 2007

Calhórun-se las risadas

las manhanas mal se aguántan de pies,
arrebalando ne l çprézio de nuobas lhadeiras;
l tiempo, agarrado al caiato de las piedras,
derrite-se cua dureç de cúscaro;

ua proua antiga upe-se inda ne l silenço de las caleijas
a boziar ua madureç de s'aguantar
solica mesmo al centro de l mundo;
naciu de la raça de ls fincones que

scáchan al meio las airaçadas
mas nun rejísten al arrastrado rober de las patrielhas;
nun sfergante, todo quedou sério:

porquei se calhórun las risadas
stralhadas boubadas
i naide sabe adonde bamos a parar?

Fracisco Niebro


Fazer milagres dá muito trabalho

Passórun cientos d'anhos a fazer milagres,
i fúrun ajuntando seclos de canseiras.

Fazer milagres dá muito trabalho,
i bai-se perdendo la fé
quando ralamente dan cierto,
menos que las fuorças pa ls fazer.

Un die cansórun-se i fúrun-se
a bagamundar por tierras
culs milagres todos yá feitos
ou donde custáran menos a fazer.

Passórun cientos d'anhos, por milagre.
Nien milagres le balírun.

Fracisco Niebro


quarta-feira, 5 de dezembro de 2007

Paisaige8

Las piedras crécen por todo l lhado
i nun páran de nacer.
Doucalion bien las atirou,
mas nien el fui capaç de milagres, eiqui,
mar de piedra adonde tierra mal s'assoma.

Quei senó piedras habien de piedras dar?
Mas puls beneiros salie un anganha
fame de pan, azeite i bino:
de quei tenerien miedo las piedras,
assi scrabizadas,
feridas
na sue pedregal lhibardade?

Fracisco Niebro

segunda-feira, 3 de dezembro de 2007

Odas de Ricardo Reis (031)

Sigue l tou çtino.
Rega tues arbles,
Ama tues rosas,
L restro ye selombra
D’arbles alhenas.


La rialidade
Siempre ye mais ou menos
De l que nós queremos.
Solo nós somos siempre
Armanos a nós própios.


Suable ye bibir solo.
Grande i nobre ye siempre
Bibir solamente.
Deixa l delor ne ls altares
Cumo pormessa als diuses.


Bei de loinge la bida.
Nunca l’anterrogues.
Eilha nada puode
Dezir-te. La repuosta
Stá para alhá de ls diuses.


Mas serenamente
Eimita l Oulimpo
Ne l tou coraçon.
Ls diuses son diuses
Porque nun se pénsan.

Fernando Pessoa [Odes, de ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:
Segue o teu destino,
Rega as tuas plantas,
Ama as tuas rosas,
O resto é sombra
De ávores alheias.


A realidade
Sempre é mais ou menos
Do que nós queremos.
Só nós somos sempre
Iguais a nós próprios.


Suave é viver só.
Grande e nobre é sempre
Viver simplesmente.
Deixa a dor nas aras
Como ex-voto aos deuses.


Vê de longe a vida.
Nunca a interrogues.
Ela nada pode
Dizer-te. A resposta
Está além dos deuses.


Mas serenamente
Imita o Olimpo
No teu coração.
Os deuses são deuses
Porque não se pensam.]

sábado, 1 de dezembro de 2007

Salmos (008)


Salmo de Dabide, pa l mais grande cantador, subre la lhira de Gat.

Á, Senhor nuosso Dius,
cumo ye grande l buosso nome an to la tierra!
Yá que poniste la majistade porriba ls cielos.
De la boca de ls garoticos, i de ls que máman,
faziste la tue fuorça, por bias de ls tous einemigos,
para fazer calhar al einemigo bingatibo.


Quando miro pa ls cielos, obra de ls tous dedos,
la lhuna i las streilhas que purpareste:
quei ye l home para te lhembrares del,
i l filho de l home para del te acupares?
i l faziste un cachico mais pequeinho que ls anjos,
mas de glória i de honra l coroneste.
Deste-le l poder subre las obras de las tues manos,
todo poniste ambaixo ls pies del.
Oubeilhas i buis i todo
i até ls animales brabos;
la abes de l cielo i ls peixes de l mar,
i todo l que passa puls caminos de ls mares.
Á Senhor, nuosso Dius,
cumo ye afamado l tou nome an to la tierra!


Traduçon de Fracisco Niebro

sexta-feira, 23 de novembro de 2007

La galana ambelesada01

a la lhéngua mirandesa


Cansada de bolar quier nuobas alas
doliente de scundida pide rue
fartica de chequeiros pide salas
ambergonhada quier ua proua sue.

Se nun la fálan cada die se muorre
se nun la scríben scacha-se salagre
se nun l’ansínan queda-se nun cuorre
se nun la trátan buolbe-se an binagre.

Renace an cada nino que l’aprenda
relhuç an cada lhibro que la scriba
chora por inda haber quien nun l’antenda.

Beisos de muorte bótan-le parriba
i eilha rejiste andeble sien eimenda
até s’achar remédio pa que biba.

Fracisco Niebro (2001)

lhéngua03


Nunca se le han de squecer aqueilhes purmeiros dies de scuola: la lhéngua que siempre falara, que cuntinaba a falar an casa, i que falaba todo mundo na aldé, todos menos ua meia dúzia de fidalgos, essa lhéngua nun podie antrar na scuola. La porsora lhougo dixo que tenien de falar cumo habie de ser i nó cumo falában na rue i an casa. Purmeiro fui un choque: era cumo apagar muitos anhos de scuola. Mas adepuis ampeçou a çcunfiar: la porsora si era ua pessona bien sabida, i habie de tener algue rezon. Inda porriba ls lhibros éran todos an fidalgo i nien ua palabrica que s'aparecira cula sue lhéngua. Era mesmo para çcunfiar: ua lhéngua daqueilhas, que nun benie ne ls lhibros i nun antraba na scuola, nun iba a lhado nanhun. Até ls pais, que era l que sabien falar, nun la defendien, assi cumo quien arrrenega la mai ou ten bergonha deilha. Stában siempre cula mesma adaínha: mira se sós spierto pa la letra, mira se studas ls lhibros, tu fala-me cumo debe de ser, tu lhibra-te-me desta bida arrastrada, tu mira a ber se sós alguien na bida, aporbeita que a mi lhougo de pequeinho me mandórun culas canhonas, i por ende afuora. Arre, que checharrar! I fúrun aqueilhes anhos todos a martelhar, que até ne l recreio, als jogos, un tenie que falar fidalgo. Nun daba para antender: la china ou las necras jogadas ne l recreio era an fidalgo; na rue i apuis de scuola era cula nuossa fala. Até cansaba tener que star siempre a scolher la lhéngua que se podie ousar, que un anganho lhougo podie traier atrás ua lhambada bien stralhada. Éran lhénguas an tenson, sticadas cumo filo de stendedeiro por un arrocho que naide bie, mas staba alhá. Acabou por pensar: para que habie de sujeitar ls filhos a todo esso que tubo de aturar? Nó, nun balie la pena andar cun tanta cumplicaçon: la bielha fala nien un solo lhibro tenie, nien al menos ua carreirica de lhinhas a relampar acontra l branco de la fuolha. Ls lhibros i la porsora ye que tenien rezon.

Fracisco Niebro


quinta-feira, 22 de novembro de 2007

lhéngua02


Mesmo quando falaba pertués, era a la sue moda: bolbie cuostas i sentie la caçuada cumo baba a scorrir; outros éran mais çcarados i çpejában-le risicas cumo túndias. Apuis, ampeçórun a aparecer aqueilhes barraigistas todos, que nun tenien adonde caier muortos, mas habien-se çcubierto ricos an lhéngua. De tantos que éran, nun tenien que se afazer als questumes i a la lhéngua, cumo siempre fui la lei de ls benediços. Zde hai muito que ye assi: uas lhénguas sírben para fazer caçuada de las outras, cumo se uas lhénguas nacíran yá cun sangre azul i outras cun sangre de criado: nun l sabe, mas yá las figuras de ls quelóquios de Gil Vicente fázen caçuada de ciertos modos de falar cumo l sou. La berdade ye que yá iba farto dessa caçuada toda, i nun querie passar de sous lhemites, senó inda tenie que respunder an tribunal sabe-se alhá por quei. L melhor serie mesmo deixar la fala i, assi, yá naide caçuarie de l sou modo de falar. Nun fui capaç, que essa fui la fala que siempre falou. Chegou-se a cumbencir que la lhéngua era un strobilho, era pouco bibideira: el yá nun iba a lhado nanhun, mas ls garotos, cuitados, que culpa tenien? L melhor era mesmo ansiná-los zde l ampeço, nun le passara cumo a el. Treminou, antoce, que ls filhos, esses si nun la íban a falar i, por esso, nunca habien de saber la quelor de las risadas de caçuada.

Fracisco Niebro


quarta-feira, 21 de novembro de 2007

Trabalho


Que trabalho zacracionado, l de la lhéngua,
essa an que dizes cun mano sámbana

zbios, zacertos, zatinos.

Eugénio de Andrade [Pequeno Formato]
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:
Que trabalho exasperado, o da língua,
essa em que dizes com mão insegura
desvios, desacertos, desatinos.]

lhéngua01

Dezírun-le que Nuosso Senhor fizo ricos i probes. Éran assi las cousas... I que ls probes até tenien la bantaige de l cielo: ua cuonta de agulhas i camelos que nunca dantendiu mui bien. Mas l que sentie ne ls probes era la zbantaige de la barriga, i até de la lhéngua: porque nun falában ls ricos ua lhéngua cumo la sue? Nien la falaba l cura, nien l doutor, nien ls porsores, nien ls que salien i tornában de cara lhabada. Se calha ls probes éran mais probes por faláren aqueilha lhéngua: deixá-la talbeç fura mei camino andado para ampeçar a ser rico, assi cumo demudar de çapatos para melhor andar l camino de la bida. Se nunca fui capaç de la deixar, antonce ls filhos serien un bun ampeço: nun habien de tener la mesma i zgraciada bida del. Era buono nun le ansinar als filhos la lhéngua que solo ls probes falában. La lhéngua de ls probes.

Fracisco Niebro


segunda-feira, 12 de novembro de 2007

Assomadeiros6


Cumo un se assoma al tiempo? Se houbira ua jinela de l tiempo que se abrisse pa la manhana que ende ben, inda menos bibirie l die de hoije. Ne ls assomadeiros de l tiempo ye siempre de nuite, que solo l scuro se bei claro. Son assomadeiros de suonhos. Nien por esso son menos guapos, que nien todos ls assomadeiros puoden serbir solo para sacar retratos.

Fracisco Niebro

terça-feira, 30 de outubro de 2007

Paisaige7

Era stranho l juntouro, hoije a las dieç i meia de la nuite, pus até las manifestaçones ténen horas i rues al modo. Inda que nun passáran de cinquenta, l juntouro acupaba la rue toda. Nien boziában palabras de orde, nien tenien panhos cun dezires presos an puntas de palos, nien derigentes sindicales que fúran alantre, de altefalante na mano. La carreira de ls taxis parados yá nun cabie na paraige. De l cinema nun benie un germo, talbeç la fita stubira a meio. L centro comercial habie cerrado las puortas. Solo you caminaba, na mie fugida pulas rues de Lisboua antes que la nuite cerrasse campinha. Solo you caminaba, que ls outros, ls de l juntouro, todos comien caldo an pratos de plástico. Passei por eilhes, mas nien un mirou para mi. Cuntinei i dei la buolta cumo de questume. Quando bolbi, un cachico apuis, ls altemobles passában cumo se nun eisistíran juntouros de comedores de caldo an pratos de plástico a las dieç i meia de la nuite, ne l centro de Lisboua. Stában alhá, mas nien un mirou para mi. Ls uolhos son uns almanechas, solo béien l que le dá la gana.
Ls comedores de caldo, datrás, íban pulas puortas i comien l caldo ne ls puiales. Chamában-le probes i era buono que eisitíran porque ajudában las pessonas a ir pa l cielo. Agora solo stróban als altemobles i nun hai uolhos que quérgan mirar para eilhes. Por esso ls ajúntan adonde l menos giente possible ls beia i adonde menos puodan ber, que comedores de caldo, assi, strágan la paisaige guapa de la cidade.

Fracisco Niebro