quinta-feira, 21 de fevereiro de 2013

quadra de Fonso Roixo



cierta giente nun t’anganhe,
anque an buns ditos se striba:
písan los que stan abaixo
lhámben ls ténen porriba

FR

//


certa gente não te engane,
porque a ditos bons se arrima,
se pisa quem 'stá debaixo
e lambe quem tem por cima


segunda-feira, 18 de fevereiro de 2013

quadras a bulto de Fonso Roixo // quadras soltas de Fonso Roixo


cheira a pocho pulas rues,
queda l aire eirrespirable,
mas tues narizes, afeitas,
scuolhen solo oulor suable

inda que por qui quedasse
nun nacerie de berdade
Spinosa, porque ls sabidos
nácen solo an lhibardade

nun sei bien se dius eisiste
mas muitos sei que del bíben
criando leis i mensaiges
q'eilhes anténden i scríben

Fonso Roixo


//


cheira a podre pelas ruas,
fica o ar irrespirável,
teu nariz, habituado,
escolhe só cheiro amável

mesmo que por cá ficasse
não nasceria em verdade
Espinosa, porque os sábios
só nascem em liberdade

não sei bem se deus existe
mas muitos sei dele vivem
criando leis e mensagens
que eles entendem e escrevem







domingo, 17 de fevereiro de 2013

Trindades


calhou se la rue
solo un retombo quedou:
rócan las Trindades

//

a rua calou-se
um eco sem mais ficou:
tocam as Trindades


sábado, 16 de fevereiro de 2013

lunjuras // distâncias


queda me tan loinje 
Lisboua 
que nien sei se 
algun die alhá chegarei

quedo me a tecer l silenço 
de las stradas
alhargado l camino para mi
mais que lo premite l précio de la gazolina

quédan me para siempre 
ls suonhos
tan riales cumo spertar
i tener la cama mejada i frie

//

fica-me tão lonje 
Lisboa
que nem sei se
algum dia lá chegarei

fico-me a tecer o silêncio
das estradas
alongado o caminho para mim
mais que o permite o preço da gasolina

ficam-me para sempre 
os sonhos
tão reais como despertar
e ter a cama mijada e fria



sexta-feira, 15 de fevereiro de 2013

fazendo un tune na nuite // fazendo um túnel na noite


bou pulas rues i ye de nuite
mas esta nun me bate de xapa na cara
cumo la Natureza le fazie a Alberto Caeiro
[bendo bien, la Natureza nun eisiste
i nun passa dua custrucion de l poeta por bien que lo negue 
- agarrei te á Alberto!]

bou solo pula rue i ye de nuite
nó por star scuro i haber streilhas
mas porque puodo andar pula rue a passear

sabe bien lhebar las manos ne ls bolsos calientes
sentir l aire a roçar na cara
i oubir la música de ls carros
[que nun chega a ser música, 
cunsante las clássicas definiçones]
bruído de fondo pa le telifonar als amigos
que assi se dan de cuonta que ando pula rue

bou i buolbo sien falar cun naide
oubindo mius própios passos
ampalpando cumo adonde piso ye firme
porque solo quiero dar un passeio
sien querer saber de carros ou de giente
fazendo un tune na nuite al modo que ando

//

vou pelas ruas e é de noite
mas esta não me bate de chapa na cara
como a Natureza fazia ao Alberto Caeiro
[vendo bem, a Natureza não existe
e não passa de uma construção do poeta por muito que o negue
- apanhei-te ó Alberto!]

vou só pela rua e é de noite
não por estar escuro e haver estrelas
mas porque posso andar pela rua a passear

sabe bem levar as mãos nos bolsos quentes
sentir o vento a roçar na cara
e ouvir a música dos carros
[que não chega a ser música
de acordo com as definições clássicas]
barulho de fundo para telefonar aos amigos
que assim se apercebem que ando na rua

vou e volto sem falar com ninguém
ouvindo meus próprios passos
palpando como onde piso é firme
porque apenas quero dar um passeio
sem querer saber de automóveis e de gente
fazendo um túnel na noite à medida que ando



quarta-feira, 13 de fevereiro de 2013

ua pregunta a Alberto Caeiro // uma pergunta a Alberto Caeiro


sigues un suonho d'azeite pul rastro berde de ls zambunhos, agora armanados al matorral; dá te la risa l lhentisco, tan crecido, agora que yá nun faç falta para bardeiros; las carbalheiras deixórun caier to las folharascas, a tapar la bergonha de l suolo pula nudeç de las yerbas; berde, solo l musgo agarrado a la piçarra, que outro modo nun ten de miráren nel, agora que yá nien para persépios l quieren puis l plástico nun amporca la sala; a tous pies i nas cuordas de ls uolhos, miles de mundos apodrécen nun delor sien fin, i sentas te al meio nun talho de paç i de sossego; todo te puxa l sentido, mas son las zlidas houmanas seinhas que pónen nesta paisaige la marca que la faç defrente, puis neilhas se puoden ler todos ls segredos de l mundo: eilha ampeçou a ser custruída hai muito mais de mil anhos, i lhougo habie de ser you a quedar a la cabeceira de la cama adonde bai dandos las últimas, mas ye essa l'eidade que tamien you tengo: assisto al nacer dun nuobo mundo, anque solo un pie nel poderei poner sien chegar a saber quei ende ben; un die, quando ls arqueólogos miráren estas bistas, estas piedras, yá ls sucos de l tiempo haberan zaparecido i las folharascas todo an stierco haberan streformado: l'eissencial nunca queda agarrado a las piedras nien se deixa colgar de las palabras, agora demudadas an cunceitos, tan girales que las cuncretas cousas ténen miedo de a eilhas s'ancostar: ua piedra nunca será esta piedra, na palabra lhentisco nunca ha de caber un bardeiro de berdade, solo las folharascas seran siempre al modo, puis nada mais giral hai do que l stierco, cousa an que Alberto Caeiro nien sei se algue beç chegou a falar, al menos a pensar.

//

persegues um sonho de azeite pelo rasto verde dos zambujeiros, agora irmanados ao matagal; faz-te sorrir o lentisco, tão crescido, porque já não é necessário para vassouros; as carvalheiras deixaram cair as folhas secas, a cobrir a vergonha do chão pela nudez das ervas; verde, apenas o musgo agarrado aos xistos, pois não encontra outra maneira de olharem para ele, agora que já nem para presépios o querem porque o plástico não suja a sala; a teus pés e nas cordas dos olhos, milhares de mundos apodrecem numa dor sem fim, e sentas-te no meio sobre um banco de paz e de sossego; tudo te prende os sentidos, mas são os apagados humanos sinais que põem nesta paisagem a marca que a torna diferente, pois nela se podem ler todos os segredos do mundo: começou a ser construída há mais de mil anos, e logo tinha de ser eu a ficar à cabeceira da cama onde vai dando os últimos estertores, mas é essa a idade que também eu tenho: assisto ao nascer de um novo mundo, ainda que somente um pé nele possa colocar sem chegar a saber o que aí vem; um dia, quando os arqueólogos olharem estas paisagens, estas pedras, já os sulcos do tempo terão desaparecido e as folhas secas tudo em estrume terão transformado: o essencial nunca fica preso às pedras nem se deixa dependurar das palavras, agora tidas como conceitos, tão universais que as concretas coisas têm medo de a elas se encostar: uma pedra nunca será esta pedra, na palavra lentisco nunca caberá um verdadeiro vassouro, apenas as folhas secas sempre estarão preparadas, pois nada mais universal existe do que o estrume, coisa em que Alberto Caeiro nem sei se alguma vez chegou a falar, ou pelo menos a pensar.



segunda-feira, 11 de fevereiro de 2013

la spera / a espera


teç de bielho puolo
q'lor ourdida de silenço:
lhibro que te spera

//

pele de pó velho
cor urdida de siêncio
livro que te espera


sexta-feira, 8 de fevereiro de 2013

pequeinho tratado de ls ampeços de l die // pequeno tratado do começo do dia



a la purmanhana, deseia te buonos dies assi que spertes, puis para algo han de serbir ls speilhos; oube la música que chube de la rue i entra pula baranda, i has de sentir mais ameroso l tapete de scuma que le stendes an tue cara a la muorte de la barba; nun deixes de lhigar la telbison anquanto te purparas l zayuno, bota le lhougo un purmeiro mirar de anfado, que essa ye ua buona paga por tanta nubrina de l mundo te traier; pon te al modo para que l zayuno, seia l que fur, te saba pula bida, puis todo l quemido ye ua purmeira bencion de l die, que tiempo has de tener para muita cousa angulhir sien te dares de cuonta; nunca te squeças de que la priessa ye siempre l beneno de ls ampeços de l die que, anque te lhiebe, nunca te ha de bencir; deixa te quedar, un cachico que seia, solo cuntigo, cumo se por un sfergante naide mais eisistira, puis solo tu sós la rezon de ser de l mundo para ti; se quejires ler jornales, tenes inda muito tiempo, que agora ye amportante l sol, l aire, l'auga que chuobe, la nubrina, cunsante l tiempo, purparado para arrepassar la jinela cun tue risa, anque muda, i guardar quanto frescor puodas al fondo ls uolhos; claro que tenes dreito a star triste, cun gana de cuntinar a drumir, ou cansado até, mas acha ua maneira de çcargar toda essa eiletracidade al modo que bás adentando l pan i angulhindo l lheite ou l café; ha de te chegar l oulor pocho de muito mundo, nun le cerres la jinela, mas que te sirba para ousmares cumo un cinoés de buono oulor tu puodes sparbar; i al fin, quando salires de casa, camina dreito nien que seia por un cachico, antes de te perderes ne l matorral de l die, que essa denidade nien ls aires cuntrairos que ende mesmo te ampéçan a zupiar la cara te puoden tirar.


//


de manhãzinha, deseja-te bom dia mal acordes, pois para alguma coisa hão de servir os espelhos; ouve a música que sobe da rua e entra pela varanda, e sentirás mais suave o tapete de espuma que estendes no teu rosto à morte da barba; não deixes de ligar a televisão enquanto te preparas o pequeno almoço, deita-lhe imediatamente um primeiro olhar de enfado, que essa é uma boa paga por tanto nevoeiro do mundo te trazer; prepara-te para que o pequeno almoço, seja o que for, te saiba pela vida, porque todo o alimento é uma primeira bênção do dia, que hás de ter tempo para engolir muitas coisas sem que te apercebas; nunca te esqueças de que a pressa é sempre o veneno dos começos do dia que, embora te leve, nunca te deve vencer; deixa te ficar, um instante que seja, apenas contigo, como se nesse momento ninguém mais existisse, porque apenas tu és a razão de ser do mundo para ti; se quiseres ler jornais, tens ainda muito tempo, pois agora é importante o sol, o vento, a chuva, o nevoeiro, conforme o tempo, preparado para ultrapassar a janela com o teu riso, ainda que mudo, e guardar quanta frescura possas no fundo dos olhos; é óbvio que tens direito de estar triste, com vontade de continuar a dormir, ou até cansado, mas encontra uma maneira de descarregar toda essa electricidade à medida que vai mordiscando o pão e engolindo o leite ou o café; há de chegar-te o cheiro podre de muitos mundos, não lhe feches a porta, mas que te sirva para esboçares como um quase nada de bom odor tu podes espalhar; e por fim, quando saíres de casa, caminha direito nem que seja por um instante, antes de te perderes no matagal do dia, pois essa dignidade nem os ventos contrários que aí mesmo te começam a flagelar o rosto te pode tirar.






l'ambeija i ls aires / A inveja e os ventos


Summa petit livor,
perflant altissima venti.
[Ovidius]

//

L'ambeija ataca ls puntos mais altos,
ls aires assópran cun fuorça ne ls piquetes.
[Oubídio]

//

A inveja ataca os pontos mais altos,
os ventos sopram com força nos cumes.
[Ovídio]



terça-feira, 5 de fevereiro de 2013

eidade de la sabedorie // idade da sabedoria



caminas ua bida anteira i inches te
de saber

de lhibros
de biaijes
de paisaijes
de oufícios
de denheiros
de cousas i cousicas
de diuses mesmo
de
i tornas siempre al ampeço
al que siempre le sintes la falta
quando yá nada mais te puode cunfortar

l sonido dua perséncia
la quelor dua palabra
la repuosta dun mirar
que te atira acontra ti mesmo
tou redadeiro reduto

desse abandono sereno
sacas ua alegrie triste
que te debuolbe al anquelíbrio
de la baláncia que sós
nomeaçon de las mínimas eisséncias

miras para todo i sós capaç de ber
l simples al meio l cumplexo
l guapo al meio l feio
l eiterno al meio l passageiro
l bien al meio de tanto mal

cula rosa bibes e aceitas
essa einútele cuntradiçon
sien malzina
talbeç seia esso la sabedorie
i quien sabe?
eidade? 
puode ser qualquiera ua

//

caminhas uma vida inteira e enches-te
de saber
de livros
de viagens
de paisagens
de casas
de cousas i cousicas
de diuses mesmo
de
e voltas sempre ao começo
àquilo de que sentes sempre a falta
quando já nada mais te pode confortar

o som de uma presença
a cor de uma palavra
a resposta de um olhar
que te atira para ti próprio
teu último reduto

desse abandono sereno
retiras uma alegria triste
que te devolve ao equilíbrio
da balança que és
nomeação das mínimas essências

olhas para tudo e consegues ver
o simples no meio do complexo
o bonito no meio do feio
o eterno no meio do passageiro
o bem no meio do mal
 

com a rosa vives e aceitas
essa inútil contradição
sem remédio
talvez seja isso a sabedoria
e quem sabe?
idade?
pode ser uma qualquer

 

segunda-feira, 4 de fevereiro de 2013

declaraçon // declaração



you abaixo assinado, stando an miu seguro juízo, çclaro que passei an pie desta oulibeirica a caminhar pa las Arribas de l Douro, an Paradela de Miranda, mesmo acerca la Cruç de l Bózio, i nun sfergante se m’apersentou l verdadeiro camino de l’aternidade de la bida an to la fuorça de sue renobaçon, que nien la sequidade, nien la tierra madraça, nien l abandono, nien ls delores, la fázen zistir de bibir, i solo ls bielhos tuoros secos atéiman an lhembrar la muorte, arrodiada por un eisército de pítulas i aqueilhes dous galhicos oupidos al cielo cumo un bózio de rejistença: la bida cuntina, inda quando yá nun somos oulibeira, mas solo un seco i muorto tuoro; l cielo cuntina a arrebentar an sou azul i las yerbas zírran an botar flor a cada anho, inda quando yá naide ls mire; ls caminos nun páran de se renobar cun ls nuobos passos que ls ban fazendo; i you, que staba eilhi a mirar, senti que fazie parte daqueilho todo, cumo lo habie feito quien mandou fazer la Cruç de l Bózio i yá zaparecido: se algun dius houbisse, outro nun serie que este mundo que mos lhieba assi al cuolho cumo granico del mesmo, i an que solo mos respeitamos se tamien le tubirmos un respeito sien fin; l sfergante passou i you tornei al caminho cumo se nanhue rebelaçon se houbira dado, i nada desto tubira qualquiera amportança, ou ampedisse l sudor de le respunder a la canícula de agosto.
4 de febreiro de 2013
Fracisco Niebro

//

eu abaixo assinado, estando em meu perfeito juízo, declaro que passei perto desta oliveirinha caminhando pelas Arribas do Douro, em Paradela de Miranda, mesmo junto à Cruz do Grito, e nunm instante se me apresentou o verdadeiro caminho da eternidade da vida em toda a força da sua renovação, que nem a secura, nem a terra madraça, nem o abandono, nem as dores, a fazem desistir de viver, e apenas os velhos troncos secos teimam em lembrar a morte, cercada por exército de renovos e aqueles dois ramos erguidos ao céu como um grito de resistência: a vida continua, mesmo quando já não somos oliveira, mas apenas um seco e morto tronco; o céu continua a explodir no seu azul e as ervas teimam em florir em cada ano, mesmo quando já ninguém as olhe; os caminhos não param de se renovar com os novos passos que os vão fazendo; e eu, que estava ali a olhar, senti que fazia parte de tudo aquilo, também já o fizera quem mandou erguer a Cruz do Grito e já desapareceu; se algum deus houvesse, outro não seria que este mundo que nos leva assim ao colo como grãozinho dele mesmo, e em que apenas nos respeitamos se lhe tivermos um respeito sem fim: o instante passou e eu voltei ao caminho como se nenhuma revelação tivesse ocorrido, e nada disto tivesse qualquer importância, ou impedisse o suor de responder ao tórrido sol de agosto.


Retrato de Alcides Meirinhos




domingo, 3 de fevereiro de 2013

quadras a bulto / quadras soltas


quando ibas a moler
na ribeira faltaba auga
que solo andában las piedras 
puxadas pula tue mauga


tiempo houbo que an palabras
lhuitabas por nuobos dreitos
i acendies reboluçones
quedas te agora puls feitos

pulas tierras de Miranda
muito burro yerba come
mas por ende hai muita giente
que ateima an roubar le l nome

ten la lhéngua mirandesa
pul mundo muitos amigos
a ber se un die arrepassa
ls sous bielhos einemigos

nun s'aguanta, dízen uns,
outros, ai aguanta, aguanta!
quien la canga als outros pon,
un die destes lhieba tanta ...

quedas l die todo al lhume
beis l mundo i pouco fazes
nada puodes mas bien dás
ne l rachon culas tanazes

Fonso Roixo



sábado, 2 de fevereiro de 2013

eiterna ye la música


fiç esta moda a que le falta la música, mas puode ser que alguien se la querga amprestar; pormeti se la a ua amiga que se morriu i me deixou un recado: quien se muorre sabe que, assi i todo, la bida ye guapa
//
fiz esta canção a que lhe falta a música, mas talvez alguém lha queira emprestar; prometi-a a uma amiga que morreu e me deixou um recado: quem morre sabe que, apesar de tudo, a vida é bela

lhieba cuntigo la fraita
que ampeça la primabera
l tiempo por nós nun spera
lhieba cuntigo la fraita
cumigo stá la mie gaita
l tiempo por nós nun spera

tengo ua moda ne l peito
que de ls aires recebi
i an sues óndias me perdi
tengo ua moda ne l peito
que me deixa assi sien jeito
i an sues óndias me perdi

un die ben cul aire de riba
canta outro die ne l de baixo
an to ls aires you l’ancaixo
un die ben cul aire de riba
l galhego i l touro abiba
an to ls aires you l’ancaixo

renace a cada manhana
nun s’agarra a nanhue boca
an to las cousas se toca
renace a cada manhana
anque triste ye cun gana
que an to las cousas se toca

son ls cerrados un retombo
yá ls freznos bózian sou berde
la bida nunca se perde
son ls cerrados un retombo
que acumpánhan caixa i bombo
la bida nunca se perde

nunca se calha la bida
la moda que mos goberna
que ye sue música eiterna
nunca se calha la bida
renace apuis de perdida
que ye sue música eiterna

uns se ban i outros bénen
solo queda de berdade
la música n’eiternidade
uns se ban i outros bénen
i queda de quanto ténen
la música n’eiternidade

mira ua fuolha que bola
dando alas al delor
hai risas an cada flor
mira ua fuolha que bola
só tue fraita me cunsola
hai risas an cada flor

1 de febreiro de 2013
Fracisco Niebro





sexta-feira, 1 de fevereiro de 2013

templo de l fuogo // templo do fogo


lhebei te un cacho de la tarde
i dues horas an frol
acesas cumo lhinhas
na palma de la mano
que outros barcos nun cunsínten
ls cuntinentes que se me négan
i nun paro de buscar

ua canseira sien fin
fui le servindo de stierco
a las risas i als poemas de manhana
cóncabos uocos de nada
l friu muito alhá de janeiro
muito alhá de nós
i solo cundiçon de bagamundo queda

apuis de bolber deito me
na cama de las palabras
i ls garamiços húmados
nun hai modo de chiçcar
mas nun deixarei cerilhas an paç
enquanto ua sola arble inda puoda
de caiata serbir para algun fuogo

//

levei-te um bocado da tarde
e duas horas em flor
acesas como linhas
na palma da mão
pois outros barcos não consentem
os continentes que se me negam
e não paro de buscar

uma exaustão sem limites
foi servindo de estrume
aos risos e aos poemas de amanhã
côncavos buracos de nada
o frio muito além de janeiro
muito além de nós
e apenas a condição de vagabundo resta

depois de regressar deito-me
na cama das palavras
e os gravetos húmidos
não há maneira de acender
mas não deixarei os fósforos em paz
enquanto uma só árvore ainda possa
de cajado servir para algum fogo


quinta-feira, 31 de janeiro de 2013

busco


busco palabras
pa le dar bida al tou silenço
esse modo de falar tan tou
que nunca cabe
ne ls melhores dicionairos

deixa me al menos achar
la palabra lhágrima
cun que regar puoda
tan pesada mudeç

//

procuro palavras
para dar vida ao teu silêncio
esse jeito de falar tão teu
que nunca cabe
nos melhores dicionários

deixa-me pelo menos encontrar
a palavra lágrima
com que regar possa
tão pesada mudez


antes que se canse l tiempo // antes de se cansar o tempo




ua nuoba piele
bai te adundiando angúrrias
que l pensamiento nun para de sudar
muita calor inda falta para ua ala
que crécen mui debagar a la selombra

algo abrolha nas pisagadas de la nuite
mas inda las purmeiras pítulas
aguárdan la manhana
i nun sabes quei le faziste a las quelores
cun que le abrir la puorta al tiempo de las rosas

anquanto i nó slúbias te
pulas puntas de l mirar
regas l squecimiento
i l lhenço siempre purparado tenes
para ua nuoba çpedida

a cada die te preguntas
quantas risas
inda fázen falta
até floríren las piedras
antes que se canse l tiempo

//

uma nova pele
vai-te serenando rugas
que o pensamento não cessa de suar
ainda falta muito calor para uma asa
pois crescem lentamente à sombra

algo desponta nos passos da noite
mas ainda os primeiros renovos
aguardam a manhã
e não sabes o que fizeste das cores
com que abrir a porta ao tempo das rosas

entretanto deixas-te levar
pelos ângulos do olhar
regas o esquecimento
e o lenço sempre preparado tens
para uma nova despedida

em cada dia te perguntas
quantos sorrisos
ainda são necessários
até florescerem as pedras
antes de se cansar o tempo




quarta-feira, 30 de janeiro de 2013

l IN / o IN


para andar para qualquiera lhado l grupo tenie que formar ua carreira cun dues filas
l eissencial era l silenço, i nunca salir de la carreira
nun se podie mirar pa ls lhados que ls uolhos habien de ir dreitos i subretodo apuntados al suolo
passar pul mundo cumo se el nun eisistira era l grande ansinamiento, puis l mundo era ua cousa mala: feito por dius, este habie se lo ouferecido al diabro
un die nun fui capaç de le rejistir a la risa dua rapaza que na rue porbocaba toda la carreira
quaije lo cumbencírun de que habie sido l diabro an figura de rapaza a poner se eilhi para le agarrar ls uolhos i nunca mais ls deixar
quedou le ua mancha que tardou anhos a salir, a la custa de muito sgodar cul xabon de l pensar i muitos cuntapies na bola
muitos anhos apuis, na tropa, al fazer orde ounida, lhembrou se daqueilhas carreiras i de l diabro an figura de rapaza i dou le ua fuorte risada
l alferceç mandou lo salir de la fileira i oubrigou lo fazer cinquenta flexones
baliu le que nessa altura yá quantá que habie muorto l diabro i todo nun passou dua canseira puis l IN yá era outro

//

para andar para qualquer lado era necessário formar uma fila dupla
o essencial era o silêncio i nunca sair da fila
não se podia olhar para os lados pois os olhos deviam manter se direitos e sobretudo apontados ao chão
passar pelo mundo como se ele não existisse era o grande ensinamento, pois o mundo era uma coisa má: feito por deus, este havia-o oferecido ao diabo
um dia não foi capaz de resistir ao sorriso de uma rapariga que na rua provocava toda a fila
quase o convenceram de que tinha sido o diabo em forma de rapariga a colocar-se ali para lhe agarrar os olhos e nunca mais lhos deixar
ficou-lhe uma nódoa que demorou anos a sair, à custa de muito esfregar com o sabão do pensamento e muitos pontapés na bola
muitos anos depois, na tropa, ao fazer ordem unida, recordou-se daquelas filas e do diabo em forma de rapariga e deu uma forte gargalhada
o alferes mandou o sair da fila e obrigou-o a fazer cinquenta flexões
valeu-lhe que nessa altura já há muito tempo que tinha matado o diabo e tudo não passou de uma canseira pois o IN já era outro

la porrascada // o aguaceiro


solo l fuorte oulor a ansénsio parecie prender las pessonas 
l friu anfrisgaba se antre las lhebes nubres de fumo i agarraba se a las monedas
ne l lhençol abierto anriba las lhajas íban telincando cumo almas a caier ne l einfierno
caro custaba aqueilha reza pulas almas, la mais barata al précio de dous checharros ou cinco sardinas
l garotico abaixaba se i daba se las al cura, que iba fazendo un carramelo anriba ua mano
la outra mano iba las cuntando ou metendo al bolso al modo que las ganhaba
ne ls anterbalos agarraba ne l arremolhador i spargie auga benta frie cumo aquel fin de tarde
you lhembraba-me de l lhibro de la purmeira classe cun pratos uns anriba ls outros para daprender a cuntar
quando l carramelo era mais grande l cura daba le ua cantadela i metie lhougo cinco dua beç al bolso
las ties speitában por antre l xal negro i l lhenço de cabeça
ls homes coçában l pardo nas partes nun sei se dua mordesquina se de ls piolhos
quando s'acabórun las monedas, dixo l cura, cerrai l caixon i bamos pa l semitério
las pessonas benezírun se agradecidas por haber acabado de chober

//

apenas o forte odor a incenso parecia prender as pessoas
o frio metia se por entre as leves nuvens de fumo e agarrava-se às moedas
no lençol aberto sobre as lajes iam tilintando como almas caindo no inferno
caro custava aquela reza pelas almas, a mais barata pelo preço de dois chicharros ou cinco sardinhas
o rapazinho baixava-se e dava-as ao padre, que ia fazendo uma pilha sobre uma das mãos
a outra mão ia-as contando ou metendo ao bolso à medida que as ganhava
nos intervalos pegava no hissope e espalhava água benta fria como aquele fim de tarde
eu recordava-me do livro da primeira classe com pratos empilhados para aprender a contar
quando a pilha era maior o padre fazia uma cantoria e logo metia cinco de uma vez ao bolso
as mulheres espreitavam por entre o xaile preto e o lenço de cabeça
os homens coçavam o pardo entre as pernas não sei se de qualquer comichão se dos piolhos
quando acabaram as moedas, disse o padre, fechai o caixão e vamos embora para o cemitério
as pessoas benzeram-se agradecidas por ter acabado de chover



sábado, 26 de janeiro de 2013

la rue // a rua


pula rue d'anfáncia
las pitas scarbában l suolo
nós a la belharda

//

na rua da infância
galinhas 'scarvam o chão
e nós à bilharda



caldo // sopa


bestido d'outonho
i oulor caliente a berano
que gusto l tou caldo!

//

vestidas de outono
e quente odor a verão
que sopas as tuas!



sexta-feira, 25 de janeiro de 2013

pan // pão


cortabas l pan
çtribuído cumo un beiso
la faca ua spada

//

cortavas o pão
partilhado como um beijo
a faca uma espada


quinta-feira, 24 de janeiro de 2013

quemido // alimento


manos atrecidas
tiempo de nabos robidos
como las lhembráncias

//

mãos enregeladas
tempo de nabos roídos
como as lembranças

quarta-feira, 23 de janeiro de 2013

augas // águas


an tan duro eimbierno
bida cuorre i las ribeiras:
cad'ua sues augas

//

em tão duro inverno
corre a vida e as ribeiras:
ambas suas águas


frecha // flecha


dun arco ambisible
frecha atirada de l cielo:
gabilan a pique

//

de um arco invisível
seta atirada do céu:
gavião a pique

terça-feira, 22 de janeiro de 2013

niebe // neve


ua risa branca
cai para alhá la jinela:
stá se bien al lhume!

//

um sorriso branco
cai por fora da janela:
que bom à lareira!




segunda-feira, 21 de janeiro de 2013

Jó, 1, 12-22



Antoce dixo-le l Senhor a Satanás: mira, todo quanto el ten queda por tue cuonta, çque nun stendas la tue mano contra el. Apuis, Satanás saliu de delantre de l Senhor.
Nun cierto die an que ls filhos i las filhas de Job stában a quemer i a buer bino an ca l armano mais bielho,
bieno un mensageiro, que le dixo a Job: ls buis arában, i las burras pacien an pie deilhes, nesto aparecírun ls Sabeus, lhebórun todo, i passórun ls criados pula spada. Solo you scapei para te traier las amboras.
Inda el staba a falar, bieno outro i dixo: un fuogo de dius caiu se de l cielo, i queimou tanto las canhonas cumo ls pastores. Solo you scapei para te traier las amboras.
Mas inda este falaba, bieno outro i dixo: ls Caldeus fazírun trés grupos, botórun se acontra ls camelos i lhebórun los, apuis que passáran ls criados pula spada. Solo you scapei para te traier las amboras.
Inda aquele staba a falar i antrou outro, que dixo: ls tous filhos i filhas stában a quemer i a buer bino an ca l armano mais bielho,
i nesto ua airaçada mui fuorte lhebantou se de ls lhados de l zerto, abanando las quatro squinas de la casa, que se caiu anriba ls moços i estes morrírun se. Solo you scapei para te traier las amboras.
Ende Job lhebantou se, rasgou las bestimientas i rapou l pelo, botou se por tierra, an adoraçon, 
i dixo: sali znudo de la madre de mie mai, i znudo tornarei para alhá: l Senhor l dou, l Senhor l tirou: assi al Senhor le agradou, assi se fizo: bendito seia l nome de l Senhor.
An todas estas cousas nun pecou Job cun la sue boca, nien falou contra dius nanhue oufénsia.




domingo, 20 de janeiro de 2013

Taxa



sós naide na rue
quebra taxa la cidade:
lhibre cumo frol

//

és ninguém na rua
cobra-te taxa a cidade:
livre como flor



sábado, 19 de janeiro de 2013

niebros // zimbros


chube la lhadeira
berde eisército de lhanças:
niebros nas Arribas

//

sobe pela encosta
verde exército de lanças:
zimbros nas Arribas



quinta-feira, 17 de janeiro de 2013

la risa / o riso


rodriga florida
cun risas de frajoneira
que guapa la huorta

//

suporte florido
com risos de feijoeiro
que bonita a horta



la checharra i la formiga // a cigarra e a formiga



triste de l trabalho
çcansa alegre la formiga:
checharra le canta

//

triste do trabalho
descansa alegre a formiga:
canta-lhe a cigarra



quarta-feira, 16 de janeiro de 2013

15 de janeiro



quinze de janeiro
sant'amaro botelheiro
renhon de l eimbierno

//

quinze de janeiro
santo amaro dos butelos
coração do inverno



puortas // portas



nun tenes salida
que guárdan todas las puortas
cochino muntés

// 

já não tens saída
pois guardam todas as portas
javali do monte



domingo, 13 de janeiro de 2013

nuoba quadra de FR


quando las buonas palabras
de buono yá tráien pouco
solo las malas son buonas
que a outras ye l mundo mouco

//

quando as boas palavras
de bom trazem muito pouco
apenas as más são boas
que às outras o mundo é mouco

FR


outra quadra de FR


la fuorça que tantos pónen
a ourdir tanta maldade
bundarie para que l mundo
fura guapo, de berdade

//

a força que tantos põem
a tramar tanta maldade
bastaria para o mundo
ser bonito de verdade

FR