terça-feira, 30 de abril de 2013

caderno de apuntamientos // caderno de apontamentos


24.
segredo a tener siempre an cuonta
un retrato bal por mil palabras: por esso, quando falares de um retrato, ampeça lhougo na palabra dous mil e ua ou mais alantre, i las outras mil deixa las por cuonta de l retrato: se nun fura assi, mais bal nun star a açagar las palabras.

//

segredo a ter sempre em conta
uma fotografia vale por mil palavras: por isso, quando falares de uma fotografia, começa logo na palavra dois mil e uma ou mais adiante, e as restantes mil deixa-as por conta da fotografia: se não for assim, mais vale não estar a estragar as palavras.


moras // amoras


bai alto l berano
flores negras puls caminos:
las moras maduras

//

vai alto o verão
flores negras nos caminhos:
amoras maduras



caderno de apuntamientos // caderno de apontamentos


23.
ando yá quantá para screbir un silénço i siempre las palabras se me méten al camino, quiero lo screbir sien palabras, mas eilhas nun déixan, essas ditadoras: antoce, resolbi tomar ua decison que muita beç tomaba an nino i yá me iba squecendo: ai ye assi!?, anton, nun bou a screbir esse silenço.

//

ando vai para algum tempo para escrever um silêncio e sempre as palavras se me métem ao caminho, quero escrevê-lo sem palavras, mas elas não deixam, essas ditadoras: aí, resolvi tomar uma decisão que muitas vezes tiomava em criança e já me ia esquecendo: ai é assim!? então não vou escrever esse silêncio.

puntones // poldras


buolbes al que fuste
de ti an ti bás saltando:
lhembráncia an puntones

//

voltas ao que foste
de ti em ti vais saltando:
poldras da memória


pipas / flautas


modas que squeciste
chubien te por maio arriba:
pipas de centeno

//

canções que esqueceste
subiam-te maio acima:
flautas de centeio


caderno de apuntamientos / caderno de apontamentos


22.
ai de ti se te afazes als delores, que nada mais biciante puode haber: purmeiro ampeças a drobra te, i cul tiempo buolbes te un nobielho de ti: ende, todo para alhá de ti deixa de eisistir: antoce, nun ls deixes crecer i todo faç pa ls arrincar pula raiç.

//

ai de ti de te habituas às dores, que nada mais viciante pode haver: primeiro começas a dobrar-te, e com o tempo tornas-te um novelo de ti: nessa altura, tudo além de ti deixa de existir: então, não os deixes crescer e tudo faz para os arrancar pela raiz



segunda-feira, 29 de abril de 2013

piel // pele


la negra parede
de branco dóndio se biste:
piel yá sien queluobra

//

a negra parede 
um branco suave a veste:
pele já sem cobra



caderno de apuntamientos // cadernos de apontamentos


21.
tu que me dizes, achas que deba de ser ouparada? i apuis se nun sperto? nun ye por mi, mas cuido que inda fago un cachico de falta: ye esso que percisas tu, seias quien fures, preguntar a quien le fazes falta, i se nun sabes trata de çcubrir ou de amanhar alguien: afuora esso ye solidon a mais.

//

tu que dizes, pensas que deva ser operada? e depois se não acordo? não é por mim, mas penso que ainda faço alguma falta: é isso que tu precisas, sejas quem fores, perguntar a quem fazes falta, e se não sabes trata de descobrir ou de arranjar alguém: sem isso é solidão a mais.

caderno de apuntamientos // caderno de apontamentos


20.
sabies que hoije nebou parqui?, dixo me miu pai; bien sei que nun ye l tiempo al modo - ye al caier de la fuolha -, mas pus ua fieira ne l huorta, que quieres, benírun a traié la a la puorta de modo que l perjuizo nun puode ser grande; agora la niebe i l graniço nun ajúdan, que un home assi nunca sabe se ha de poner patatas se ha poner miedo.

//

sabias que hoje nevou para estes lados? disse-me o meu pai; sei bem que não é o tempo adequado - é ao cair da folha -, mas plantei uma figueira no quintal, que queres, vieram trazer-ma à porta de maneira que o prejuizo não pode ser grande; agora a neve e o granizo não ajudam, que um homem não sabe se ha de plantar batatas ou se ha de plantar medo.




pitos / frangos


nun scarba la rue
nien mira ailas ne l cielo:
pito de abiairo

//

não escarva a rua
nem teme as águias no céu:
frango de aviário


domingo, 28 de abril de 2013

cadernos de apuntamientos // caderno de apontamentos


19.
als poucos, bou me dando de cuonta de cumo queda rebielha la scrita, zlida até: hai uns dies fui a dar c'un adjetibo yá zbalido i al menos dous sustantibos stában tan ouxados tube que los assegurar cun ua rodriga; al alrobés, ls adbérbios de tiempo esses ténen cada beç mais pampoleza; hai uns boubos que scríben pa l'eiternidade, mas esta solo an leituras renobadas cabe, que sien eilha toda la scrita queda pocha.

//

a pouco e pouco, vou-me apercebendo de como envelhece a escrita, desgastada até: há dias fui dar com um adjectivo já sem força e pelo menos dois substantivos estavam tão murchos que tive de os segurar com um tutor; ao contrário, os advérbios de tempo esses estão cada vez mais viçosos: há uns tontos que escrevem para a eternidade, mas esta apenas em leituras renovadas cabe, pois sem ela apodrece toda a escrita.

caderno de apuntamientos / caderno de apontamentos


18.
 ando yá quantá a ber se ambento ua rateira de caçar demonhos, mas nun hai modos de paráren de crecer: yá me ténen saltado de fuolhas de jornales i hai dies un ancarrapitou se me pula gorbata anquanto la ponie;  ls specialistas que cunsultei son mais ou menos tan eignorantes cumo you, mas todos me dízen la mesma cousa: anquanto i nó, nun hai outro remédio senó cuntinar a dar le lhuita, senó até na cama drumiran cuntigo, ls almanechas.

//
ando há tempos sem fim a tentar inventar uma ratoeira para caçar demónios, mas não há maneira de pararem de crescer: já me têm saltado de páginas de jornal e há dias um trepou-me pela gravata enquanto a colocava;  os especialistas que consultei são mais ou menos tão ignorantes como eu, mas todos me dizem a mesma coisa: entretanto, não há outro remédio que não seja continuar a dar-lhe luta, caso contrário até na cama dormirão contigo, os estupores.

caderno de apuntamientos // caderno de apontamentos


17.
onte a la tardica ne l Museu de la Música, na staçon de l metro de l Alto de ls Molinos, an Lisboua, cun Mário Correia (i outras pessonas), falou-se de música, de recuolhas musicales i de strumientos musicales; la música, seia popular tradecional ou de la outra, nun anda por ende a passear eilha sola, mas stá agarrada a pessonas i sien pessonas nun percisamos deilha para nada; sien la música nun bibimos i mais debrebe passariemos sien denheiro i sien bancos cun sous banqueiros ou sien gobernantes cun sous gobernos do que sien música: inda nun tenien aparecido nien uns nien outros i yá habie música i han de acabar uns i outros cun sues amportanças i la música cuntinará.

//

ontem ao fim de tarde no Museu da Música, na estação do metro de Alto dos Moinhos, em Lisboa, com Mário Correia (e outras pessoas), falou-se de música, de recolhas musicais e de instrumentos musicais; a música, seja popular tradicional seja da outra, não anda por aí a passear sozinha, mas está agarrada a pessoas e sem pessoas não precisamos dela para nada; sem a música não vivemos e mais depressa passaríamos sem dinheiro e sem bancos com os seus banqueiros ou sem governantes com os seus governos do que sem música: ainda não tinham surgido nem uns nem outros e já havia música e hão de acabar uns e outros com as respectivas importâncias e a música continuará.




caderno de apuntamientos // cadernos de apontamentos


16.
al fin, parece que çcubrírun l segredo de las grandes airaçadas pula primabera: sendo ls galhicos de las arbles tenricos, debélgan melhor i stan mais al modo para beilar; ha de benir l berano i ende qualquiera airico dá pa le sacudir l puolo a las fuolhas.

//

finalmente, parece terem descoberto o segredo das grandes ventanias durante a primavera: sendo os raminhos das árvores tenrinhos, vergam mais facilmente e estão mais ao jeito para dançar; ha de chegar o verão e aí qualquer brisa basta para sacudir o pó das folhas.


matracas


oubes la matraca
semana santa nun ye:
ciguonha ne l niu

//

ouves a matraca
semana santa não é:
cegonha no ninho


lhagartica / lagartixa


ténen las paredes
piedras que botórun rabo:
lhagartica al sol

//

têm as paredes
pedras que deitaram rabo:
lagartixa ao sol




Requiem de Mozart


sien palabras ye
bida a arrebentar an música:
requiem de Mozart

// 

sem palavras é
vida a rebentar em música:
requiem de Mozart




sábado, 27 de abril de 2013

Cassandra


muito que adebines
nun te squeças de Cassandra:
sigue l tou camino

//

muito que adivinhes
não te esqueças de Cassandra:
segue o teu caminho



caderno de apuntamientos / caderno de apontamentos


15.
anque nun acradites an nahun dius ou relegion, cumo ye l miu causo, percisas de tener fé: sien essa eirracionalidade, ye cumo se stubiras muorto i nada alhá de l die d'hoije passasse: an quei tener fé? essa ye ua scuolha que tenes de ser tu a fazer.

//

15.
ainda que não acredites em nenum deus ou religião, como é o meu caso, precisas de ter fé: sem essa irracionalidade, é como se estivesses morto e nada passasse além diod dia de hoje: em quê ter fé? essa é uma escolha que tens de ser tu a fazer.


caderno de apuntamientos // caderno de apontamentos


14.
zde siempre, ne ls libros de stória i an patrióticas ouraçones, mos ansinórun que heiróis berdadeiros, i alguns mesmo santos, fúrun aqueilhes que ganhórun muitas batalhas i matórun muita giente, a un punto que de nino cheguei a tener dúbedas que mouros i outros que tales fússen mesmo giente: l Mal atravessa la stória de ls pobos na crista de la óndia, cumo eidiologie dominante, i ls que l ancarnórun son apersentados cumo eisemplo, apuis nun admira l que se bei por ende.

//

desde sempre, nos livros de história e em patrióticas orações, ensinaram-nos que heróis verdadeiros, e alguns mesmo santos, foram aqueles que ganharam muitas batalhas e mataram muitas pessoas, a pontos de em criança chegar a duvidar que mouros e outros que tais fossem mesmo gente: o Mal atravessa a história dos povos na crista da onda, como ideologia dominante, e os que o encarnaram são apresentados como exemplo, e depois admiram-se do que se vê por ai.



cadernos de apuntamIentos / caderno de apontamentos


13.
publícan se to ls dies lhibros que son apersentados cumo best-sellers, ou que perténcen a un outor de best-sellers, muita beç cun "l'outoridade" de jornal strangeiro, ou anton apersentados na cápia i na contracápia cun tales adjetibos que se nun ls lirmos parece que se bai a  acabar l mundo i nunca seremos felizes ou algo assi: esses nunca ls cumprar.

//

13.
publicam-se todos os dias livros que nos são apresentados como best-sellers, ou que pertencem a autores de best-sellers, muitas vezes com a "autoridade" de um jornal estrangeiro, ou então apresentados na capa e contracapa com tais adjectivos que se não os lermos parece que vai acabar o mundo e nunca seremos felizes ou algo assim: esses nunca os comprar.



sexta-feira, 26 de abril de 2013

sabedorie


nien muito saber
conhecimentos sien fin 
trai sabedorie

//

nem muito saber
conhecimentos sem fim
traz sabedoria



Luna Morena

[Luna Morena]

an creciente lhuna
outra Luna mos naciu:
quedou outro l mundo

//

em crescente lua
outra Luna nos nasceu:
ficou outro o mundo

Fracisco Niebro
23 de abril de 2013

poemas


guapo era l poema
outro spera a cada die:
a géstios cantado

// 

belo era o poema
outro espera em cada dia
a gestos cantado

quinta-feira, 25 de abril de 2013

25 de abril


un bózio s'oupiu
retomba hai trinta i nuobe anhos:
nun l deixes calhar

//

um grito se ergueu

ressoa há trinta e nove anos:
calar não o deixes

domingo, 21 de abril de 2013

cadernos de apuntamientos // caderno de apontamentos


12.
para lhembrar: puoden las piedras botar frol; son quaije siempre mínimos ls mundos grandes; son sfergantes todas las eiternidades.

//

12.
para recordar: podem as pedras deitar flor; são quase sempre mínimos os mundos grandes; são momentos todas as eternidades.


quinta-feira, 18 de abril de 2013

caderno de apuntamentos // caderno de apontamentos


11.
por cientos i cientos de anhos quedemos tan afeitos a la canga de reis, amperadores i outros xefes de toda la culidade, cumo tal diuses i ls que deilhes bíben, que l mais de la giente inda acradita que todo l que ye buono se haberie dado ne l passado, cumo se solo decadéncia houbira sobrado para agora i pa l feturo: por esso nun deixo de matinar i de me preguntar se quien diç que manda, mas nun manda, inda sabe andar outro camino que nun seia çfaiar se sien parar: talbeç Unamuno hoije le dira outro sentido a aquel sou dito dun pobo de suicidas.

//


11.
por centenas e centenas de anos ficamos tão habituados à canga de reis, imperadores e outros chefes de toda a sorte, por exemplo deuses e os que deles vivem, que a maioria das pessoas ainda acredita que tudo o que é bom teria acontecido no passado, como se apenas decadência tivesse sobrado para agora e para o futuro: por isso não paro de pensar e de me integrrogar se quem diz que manda, mas não manda, ainda sabe andar outro caminho que não seja lançar-se de precipícios: talbez Unamuno hoje desse outro sentido a aquela sua frase sobre um povo de suicidas.



terça-feira, 16 de abril de 2013

caderno de apuntamientos // caderno de apontamentos


8.
hai uns dies stube an Sambade - guapa tierra als pies de la Sierra Bornes! - pa l salimiento dun lhibro de l miu amigo António Júlio Andrade i de Maria Fernanda Guimarães, chamado «Marranos em Trás os Montes. Judeus Novos na Diáspora. O caso de Sambade». Sala chena de giente, puis era l purmeiro salimiento dun lhibrico na aldé. Las pessonas stában cuntentas porque, dezien alguas deilhas, la aldé tubira giente amportante. Nota que eiqui quiero deixar: solo daprendemos cula stória se quejirmos, mesmo que meta giente presa, queimada an fogueiras, eimigrante a la fuorça. Por esso nun será custoso que se repita.

9.
hai rábias que, para bingáren, nun s'amportan de se demudar an risa i aparecéncia d'amisade, para assi podéren ganhar tiempo i chegar adonde quieren.

10.
adonde hai giente a mais mui deficelmente hai animales salbaiges; i adonde nun hai animales salbaiges siempre hai pessonas que acában por agarrar l campo deilhes, bestindo-le piel: se al menos tamien cula alma le quedássen...

//

8.
há alguns dias estive em Sambade - bela aldeia aos pés da Serra de Bornes! - para o lançamento de um livro do meu amigo António Júlio Andrade e de Maria Fernanda Guimarães, chamado «Marranos em Trás os Montes. Judeus Novos na Diáspora. O caso de Sambade». Sala cheia de gente, pois era o primeiro lançamento de um livro na aldeia. As pessoas estavam contentesporque, diziam algumas delas, a aldeia tinha tido gente importante. Nota que aqui quero deixar: apenas aprendemos com a história se quisermos, mesmo que meta gente presa, queimada em fogueiras, emigrante à força. Por isso não será difícil que se repita.

9.
há raivas que, para conseguirem o seu intento, não se importam de se transformar em sorriso e em aparência de amizade, para assim poderem ganhar tempo e chegar onde querem.

10.
onde há demasiada população muito dificilmente há animais selvagens; e onde não há animais selvagens sempre há pessoas que acabam por ocupar o seu lugar, vestindo-lhe a pele: se ao menos também com a alma lhe ficassem...



segunda-feira, 15 de abril de 2013

Caderno de apuntamientos // caderno de apontamentos


7.
hoije atrabessei la Sierra de la Streilha: tenie peinhas de meter miedo, barraiges, ua zgrácia de arbustos arranados, i até niebe habie mesmo a la punta de riba; de flores nien raça i nien un solo poema abaixaba puls rieiros ou chubie a las altas peinhas: balírun me dous paixaricos a namorar mesmo a la borda la strada.

 //

7.
hoje atravesseia  Serra da Estrela: tinha fragas de meter medo, barragens, uma desgraça de arbustos agarrados ao chão, e até neve mesmo no cimo; de flores nem raça e nem um único poema descia pelos regatos ou subia às altas rochas: valeram-me dois passarinhos a namorar mesmo na berma da estrada.



domingo, 14 de abril de 2013

caderno de apuntamientos // caderno de aontamentos


4.
un retrato tenes que mirar siempre trés ou mais bezes i que al menos ua seia de uolhos cerrados.

5.
son outra cousa al loinje las peinhas: se las mirares de acerca nun se te squéçan musgos i patrielhas ou l modo cumo arenas ban sultando que solo por ende l pulso serás capaç de le medir

6.
abrir l correio al menos ua beç por semana, que yá solo me puxa pa l eiletrónico: assi scuso de ancarar cun mais do que un ampuosto por semana i siempre puodo fazer de cuonta que nun eisiste l que nun sei

//

4.
uma fotografia tens que aolhar três ou mais vezes e que  pelo menos uma seja com osolhos fechados

5.
são outra coisa ao longe as rochas: se as olhares ao perto não te esqueças dos musgos e dos líquenes ou da maneira como areias vão soltando que apenas por aí o pulso serás capaz de lhe medir

6.
abrir o correio pelo menos uma vez por semana, que já só me preocupo com o eletrónico: assim escuso de encarar com mais do que um imposto por semana e sempre posso fazer de conta que não existe o que não sei





sábado, 13 de abril de 2013

caderno de apntamientos // caderno de apontamentos


1.
nun squecer de le dar ls buonos dies a l'arble de delantre, a ber se se dá de cuonta de cumo la giente que sal de l metro se spanta de inda nun haber botado fuolhas; acrecentar que nun le tenga miedo a las airaçadas i que assi stá mais sujeita als cagados de las palombras

2.
passei un bun cacho na rue a saber dun berso que talbeç alhá tenga perdido: dizen me que nun perda tiempo a ir als perdidos i achados: se alguien l bir a caminar pula rue, que l deixe ir; abiso: nun anda de gurbata

3.
fazer la poda tardiega quanto antes: las baras cortadas yá chóran

//

1.
não esquecer de dar os bons dias à árvore da frente, a ver se apercebe de como as pessoas que saem do metro se espantam por ainda não ter deitado folhas; acrescentar que não tenha medo das ventanias e que assim está mais exposta aos excrementos das pombas

2.
passei um bom bocado na rua à procura de um verso que talvez lá tenha perdido: dizem-me que não perca tempo a ir aos perdidos e achados: se alguém o vir a passear pela rua, deixe-o ir; aviso: não usa gravata

3.
fazer a poda tardega quanto antes: as varas cortadas já choram




segunda-feira, 8 de abril de 2013

relatório




sali pulas rues a oubir las risas, mas solo cun ua me cruzei, bielha de mais de trinta anhos: lhembremos esse tiempo antigo, mas éran scassas i quaije uocas las preguntas, i ende mos demos de cuonta de que yá solo mos lhigában las marcas de l tiempo que passou por nós; stríban se ls almuorços als balcones de ls cafés i sigo rue afuora, agora mais alheno a quien passa; l runquido de ls altemobles atrapalha me la passada i aturde me l bózio de ls jornales, mas nun tardo a chegar a ua praia de modas que squecira yá muitá; assopraba lhebe l aire quando bolbie i las maçanas que merquei nun déixan de me lembrar cumo todo ten sou tiempo; uns minutos inda para Susan Sontag i sous ansaios subre retratos i retratistas, esses artistas que ancaranbínan l tiempo i de sfergantes fázen eiternidades: son siempre um modo nuobo de mirar la rialidade, mas ye solo un recorte de rialidade cun un anquadramiento que nunca antes tubira; cunclusion: andar pulas rues de la cidade grande ye l melhor modo de andar ne l meio de naide.



//



saí pelas ruas a ouvir os risos, mas apenas me cruzei com um, velho de mais de trinta anos: lembrámos esse tempo antigo, mas eram escassas e quase vazias as perguntas, e apercebemo-nos então de que apenas nos ligavam as marcas do tempo que passou por nós; encostam-se os almoços aos balcões dos cafés e sigo rua fora, agora mais alheio a quem passa; o ruído dos automóveis atrapalha-me o passo e ensurdece-me o grito dos jornais, mas não tardo a chegar a uma praia de cantigas que esquecera há muito tempo; soprava suave o vento quando voltava e as maçãs que comprei não deixam de me lembrar como tudo tem o seu tempo; uns minutos ainda para Susan Sontag e os seus ensaios sobre fotografia e fotógrafos, esses artistas que congelam o tempo e de momentos fazem eternidades: são sempre um modo novo de olhar a realidade, mas apenas um recorte de realidade com um enquadramento que nunca antes tivera; conclusão: andar pelas ruas da cidade grande é a melhor maneira de andar no meio de ninguém.



domingo, 7 de abril de 2013

lhibros, música i aire // livros, música e ar


quedo cansado de lhibros
ciertos dies: malzina que
me sana, mas tamien sarna
que nun paro d'arrascar

sobra-me ua guapa música
ou na rue agarrar aire

//

fico cansado de livros
por vezes: remédio que
me cura, mas também sarna
que não páro de coçar

resta-me uma bela música
ou na rua apanhar ar



la rue adonde moro / a rua onde moro


la rue adonde moro
nun ye la mie rue: ye solo la rue adonde moro

na mie rue podie jogar
todos ls jogos de l mundo: solo carros ténen dreitos
na rue adonde moro

na mie rue podie abaixar
alta nuite de silbote: solo las carreiras sílban
na rue adonde moro

na mie rue habie puiales
para acender palabras: naide fala cun naide
na rue adonde moro

na mie rue era l campo
todo miu: solo ls passeios me déixan
na rue adonde moro

la rue adonde morro
afaç me de mui cedo a pouco mai dun metro

//

a rua onde moro
não é a minha rua: é só a rua onde moro

na minha rue podia jogar
todos os jogos do mundo: só os carros têm direitos
na rua onde moro

na minha rue podia descer
alta noite a assobiar: só os autocarros assobiam
na rua onde moro

na minha rua havia poiais
para acender palavras: ninguém fala com ninguém
na rua onde moro

na minha rue era o espaço
todo meu:só os passeios me deixam
na rua onde moro

a rua onde moro
habitua-me muito cedo a pouco mais de um metro



sábado, 6 de abril de 2013

ye mais que un dius // é mais que um deus



sal de la cama cul sol, cumpanha
que busca pul camino de siempre,
i senta se adonde l aire nun le zbie ls raios:
queda eilhi sereno, calhado, que las palabras
le poderien gastar la pouca calor, i sinte
ua bida nuoba a chubir por el arriba:

ye mais que un dius, deziste me,
que outra fuonte de bida assi nun hai:
bien spiertos éran ls antigos an adorá-lo,
que outra cousa you nun fago a cada die

//

levanta-s o sol com o sol, companhia
que busca pelo caminho de sempre,
e senta-se onde o vento não lhe desvie os raios:
fica ali sereno, calado, que as palavras
lhe poderiam gastar o pouco calor, e sente
uma vida nova a subir por ele acima:

é mais que um deus, disseste-me,
que outra fonte de vida assim não há:
inteligentes eram os antigos ao adorá-lo,
pois outra coisa eu não faço a cada dia.




quinta-feira, 4 de abril de 2013

mirar // olhar


albanta ls tous uolhos
que tenerás muito tiempo
para seres suolo

//

levanta os teus olhos
que muito tempo terás 
para seres chão

Ne l IC5 pula nuite // No IC5 pela noite


anobelhou se ne ls bales
l silenço
puls sierros bola de Miles Daves
l trumpete
a acender la lhinha zlida
de ls montes

búltios de pantasmas pulas lhadeiras 
de l Sabor
súdan abandono i spéran 
l delúbio

//

aninhou-se nos vales
o silêncio
pelos cumes voa de Miles Daves
o trompete
a acender a linha deslida
dos montes

vultos de fantasmas pelas ladeiras
do Sabor
suam abandono e esperam
o dilúvio  

sexta-feira, 29 de março de 2013

diário 80

nun zlentában ls probes pulas rues, nien quiero que me lhembre; benien cun sous palos grandes na mano, que éran muito mais do que caiatos, i sues barbas grandes, puorcos, rotos, a pedir ua smola de l que fusse para quemer; nós quei le habiemos de dar se tamien nun teniemos i mesmo un carolo de pan yá fazie defréncia; olhe, o senhor quer uma malga de caldo? pode ser, se a senhora me desse ua malga de caldo, bem agradecia; i alhá quemien aqueilha malga de caldo i a las bezes un regoijo yá duro, que nien dientes tenien pa lo adentar i habie que lo adundiar; muitos pedintes pulas rues éran boubos, que hoije nien se faç ua eideia de cumo éran tantos ls boubos a pedir pulas rues; uns i outros andában de tierra an tierra, destas tierras eiqui alredror i l mais deilhes yá los coinciemos; cada beç que me lhembro até relouco: i apuis inda hai quien diga que datrás ye que era buono: essa giente nun sabe l que diç, esso ye un crime.

domingo, 24 de março de 2013

dito 67


soledade nun ye star solo, mas nun sperar por naide




quarta-feira, 20 de março de 2013

de las dues ua // das duas uma


se salires a la rue
alhá de telbisones i de feicebuques
talbeç buolbas a casa scalabrado i malo

xordo de ls bózios de tanto delor puls passeios
de piernas cobradas cula berdoada de tanta mano zampregada
mudo de yá nun teneres mais palabras pa dezir
las narizes arrincadas pul oulor de l lixo remexido
c'ua brecha fonda de bergonha rasgada
pula aguçada faca dua sien bergonha a la suolta

stá mesmo peligroso salir a la rue
mas mais bal que alhá te scalabres
do que te muorras a fazer de cuonta
que todo stá bien solo porque hai die i nuite
i inda falta muito para a zero chegar l ourdenado mínimo
i até 100 por cien inda ls ampuostos muito campo para ancarrapitar ténen

se salires a la rue
i nada desto se passar cuntigo, antoce de dues ua:
ou stás muorto ou este mundo nun ye l tou

//

se saires à rua
para lá de televisões e facebook's
talvez voltes a casa cheio de feridas e doente

surdo dos gritos de tantas dores pelos passeios
de pernas quebradas com as vergastadas de tantas mãos desempregadas
mudo por já não teres mais palavras para dizer
as narinas arrancadas pelo odor do lixo remexido
com uma ferida funda de vergonha rasgada
pela afiada faca de uma sem vergonha à solta

está mesmo perigoso sair à rua
mas é preferível que lá te enchas de feridas
do que morras a fazer de conta
que tudo está bem apenas porque há dia e noite
e ainda falta muito para a zero chegar o ordenado mínimo
e até 100 por cento ainda os impostos muito espaço para trepar têm

se saires à rua
e nada disto se passar contigo, então das duas uma:
ou estás morto ou este mundo não é o teu

licion // lição


nas tardes lhargas
pulas nuites fondas
ne ls delores sien fin
la semiente inda speras

pa tan caros dies
mal apenas ganhas
i siempre de la candeia
na mano l pubitador

um metro que scabas
la polha que nace
ou rachon a arder

daprendiste a poupar
la chama de ls dies
buolto a tou eissencial

Fracisco Niebro [19/03/2013]
 
//

nas tardes longas
pelas noites fundas
nas dores sem fim
a semente ainda esperas

para tão caros dias
quase não ganhas
e sempre da candeia
na mão o espevitador

um metro que escavas
o rebento que brota
ou o racho a arder

aprendeste a poupar
a chama dos dias
devolvido ao teu essencial


terça-feira, 19 de março de 2013

cuornos a bolber al ser de tranças // cornos a voltar ao seu ser de tranças


"Os desastres da guerra" - III
Quadros dua sposiçon de Graça Morais // Quadros de uma exposição
[Fundação Arpad Szenes - Vieira da Silva]

camina dreito cumo un dius que houbira abaixado a um mundo debassado, a arder an sangre, todo l campo acupado por ua cabeça serena cun sous cuornos, eilhi puosta de cumbite a bolber a la natureza, a la nuossa i a la de las cousas simples que inda respíran bida, que esse ye l modo de arrepassar ls miedos i la muorte que cun eilhes ben;
las mulhieres son sacerdotisas que solo puoden adorar ne l altar de la bida, yá que la muorte le ten miedo, anque cun sou rostro zafigurado pul delor i ua auréola de sangre, puis outra nun púxan que la cuorda de la bida, bide que mos prende a la madre de adonde nacimos;
nós a bolber al tiempo an que fumus macacos ou seia alhá l que fui, que l ser homo sapiens sapiens nun mos trouxo solo proua, mas hai siempre uas cuostas para lhebar al chinchin i  muitos muitos cuolhos, essa fuorça que manten la denidade, inda quando caminamos subre houmanas lajas de sepulturas;
na fin, albanta se [assi l beio] un autoretrato de la pintora, séria i dina, a pingar sangre, ls uolhos atirados cun ua fuorça que nunca ziste, ls cuornos a bolber al sou ser de tranças de delor, i nuobas múmias i nuobos cuolhos, mais muortos i inda mais cuolhos i apuis bózios sien fin a crecer nun mundo que inda se sonha berde berde, lhuita adonde será nuossa la redadeira palabra... se quejirmos.

//

caminha dieito como um deus que tivesse descido a um mundo devastado, a arder em sangue, todo o  espaço ocupado por uma cabeça serena com os seus cornos, ali colocada como convite a voltar à natureza, à nossa e à das coisas simples que ainda respiram vida, pois essa é a maneira de ultrapassar os medos e a morte que com eles vem;
 as mulhesres são sacerdotisas que apenas podem adorar no altar da vida, pois a morte tem-lhes medo, mesmo com o rosto desfigurado pela dor e uma auréola de sangue, pois outra não puxam que a corda da vida, cordão umbilical que nos prende ao útero de onde nascemos;
nós a voltarmos ao tempo em que fomos macacos ou seja lá o que foi, que o homo sapiens sapiens não nos trouxe apenas orgulho, mas há sempre umas costas para levar às cavalitas e muitos muitos colos, essa força que mantém a dignidade, mesmo quando caminhamos sobre humanas pedras sepulcrais;
no fim, levanta [assim o vejo] um auto-retrato da pintora, séria e digna, a pingar sangue, os olhos atirados com uma força que nunca desiste, os cornos a voltar ao seu ser de tranças, e novas múmias e novos colos, mais mortos e ainda mais colos, e depois gritos sem fim a crescer num mundo que ainda se sonha verde, luta em que será nossa a última palavra... se quisermos.
 
 

domingo, 17 de março de 2013

l castielho dua hourtica, ou un zgrilar de cebolhas a ansaiar sou bolo de paixarinas berdes // o castelo de uma hortinha, ou um grelar de cebolas a ensaiar o seu voo de borboletas verdes


"Os desastres da guerra" - II
Quadros dua sposiçon de Graça Morais // Quadros de uma exposição de Graça Morais
[Fundação Arpad Szenes - Vieira da Silva]

nun te anganhes, que l Mal nun ye bezino a bibir paredes meias cuntigo: el bibe andrento de ti i cada die apenas chega pa l manteneres an sou sítio, lhuita que te ampeça andrento i nunca s'acaba: nun lo deixes ganhar te esta guerra;
abraça te la muorte cun sou bózio friu, i atácan te las quelores cumo balas que todo l quadro pingorotórun cun sou sangre, deilha se lhebanta un malo oulor que te pon boubo i ua fame que nada ye capaç de fartar;
se passares a reixiç l suolo de l mundo, berás que todo acúbren sues feridas, que sous riscos todo prénden, i parece nada quedar yá adonde bibir puodas: mas mira la hourtica berde, an tou castielho oupida, adonde tenes por rodriga ua soledade sien fin; mira l zgrilar de las cebolhas a ansaiar sou bolo de paixarinas de alas berdes, anquanto se muorren;
al fondo i siempre, sigue la percion an busca de pan i dua risa que puoda amparar ls dies: quei achas pouco amporta, mas nunca tue caminada ha de acabar, que outro modo nun tenes de te achar, de quedar bibo contra la cadena i l beneno de todos ls miedos;
la Pintora mirou l mundo an sous sufridos uolhos i botou las lhágrimas a boziar an quelores bibas: agora naide las calha.

//

não te enganes, que o Mal não é vizinho a viver paredes meias contigo: ele vive dentro de ti e cada dia quase não chega para o manteres no seu lugar, luta que te começa dentro e nunca acaba: não o deixes ganhar-te esta guerra;
abraça-te a morte com o seu grito frio, e atacam-te as cores como balas que todo o quadro pingaram com o seu sangre, dela se levanta un cheiro mau que te enlouquece e uma fome que nada é capaz de saciar;
se passares ao RX o chão do mundo, verás que tudo cobrem as suas feridas, que os seus riscos tudo prendem, e parece nada ficar já onde viver possas: mas olha a hortinha verde, como teu castelo erguida, onde tens como cajado uma solidão sem fim; olha o grelar das cebolas a ensaiar o seu voo de borboletas de asas verdes, enquanto morrem;
ao fundo e sempre, continua a procissão em busca de pão e de um sorriso que possa amparar os dias: o que encontras pouco importa, mas nunca a tua caminhada ha de acabar, que outra maneira não tens de te encontrar, de permanecer vivo contra a cadeia e o veneno de todos os medos;
a Pintora olhou o mundo em seus sofridos olhos e pôs as lágrimas a gritar em cores vivas: agora ninguém as cala.