sexta-feira, 7 de março de 2008
L delor
na frida. Deixa
l delor ceçar
an segredo.
Albano Martins, Palinódias, palimpsestos
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués
Não ponhas o dedo
na ferida. Deixa
a dor respirar
em segredo.]
L'águila i la raposa
Ua águila i ua raposa que éran mui amigos resolbírun a morar juntas cula eideia de que esso fazerie mais grande l'amisade antre eilhas. Antoce, la águila scolhiu ua arble mui alta para poner alhá ls uobos, anquanto la raposa tubo ls sous filhicos ambaixo duas silbeiras an pie la mesma arble.
Un die la raposa fui-se por alhá a saber de quemido i l’águila, que staba chena de fame, botou-se porriba de la silbeira i agarrou ls raposicos, i tanto eilha cumo ls sous filhicos se arregalórun cun aqueilha boda.
Bolbiu la raposa i inda le doliu mais l nun poder bingar-se do que l saber de la muorte de ls sous filhicos. Cumo poderie eilha, sendo un animal terrestre, que nun podie bolar, ir atrás dun que bola? Tubo que se quedar cul questumado cunsuolo de ls andebles i ampotentes, i dezir mal al loinge de la sue agora einemiga.
Mas nun se passou muito tiempo até que l’águila recebira l pago pula sue traiçon contra l’amisade. Stában ne l campo uns pastores a sacraficar ua cabra; l’águila botou-se acontra eilha i lhebou-le un cacho de las tripas que inda stában an brasa, ponendo-lo ne l niu. Bieno un airaçada que le pegou fuogo a las palhas, ardendo tamien ls aguilicos, que inda éran mui pequeinhos para saber bolar, i caírun-se al suolo. Ende la raposa botou-se a correr i sien priessas comiu a todos ls aguilicos, mesmo delantre ls uolhos de la sue einemiga.
Porqui se bei que nunca se debe de atraiçonar l’amisade sincera, pus mais cedo ou mais tarde acabará por benir l castigo.
La transumáncia de ls zertos
i son ls znudos çpoijos dun triato guapo i rico antigamente.
Ua cortina abre-se-le na lhembráncia i na ambençon:
i el queda a assestir a la burmeilha transumáncia de ls zertos.
Na nuite por trás de ls uolhos del eilhes acúbren todo:
el atenta cantar para atamar la salida mas nun sabe la moda.
Las arenas relhuzientes apágan, ban apagando todos ls caminos.
- I al fin quien son ls bárbelos que l poema asperaba?
Manuel Gusmão, migrações de fogo
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Aquele homem desmemoriado atravessa o écran:
e são os áridos despojos de um teatro sumptuoso outrora.
Uma cortina abre-se-lhe na memória e na invenção:
e ele fica a assistir à vermelha transumância dos desertos.
Na noite por trás dos seus olhos eles submergem tudo:
ele tenta cantar para conter o êxodo mas não sabe a música.
As areias cintilantes apagam, vão apagando todos os caminhos.
- E afinal quem são os bárbaros que o poema esperava?]
Las augas
de todas las augas que bubiu,
l Douro ben a tener cun nós.
Mete respeito
esta manta líquida anrabiada
contra la nabegaçon.
Cumo un forcado que se droba,
amanhando l cuorpo
pa l abraço de ls cuornos,
recibe cun arreganho
la peitua de l barco.
Cumo se quejira
buer-mos tamien.
Mas tanta sede d'augas
an tierras de bino
- solo por eironie, nó?
A.M. Pires Cabral, Douro: pizzicato i chula
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
As águas
Às portas de Espanha, embriagado
de todas as águas que bebeu,
o Douro vem ao nosso encontro.
Mete respeito
esta manta líquida assanhada
contra a navegação.
Como um forcado que se arqueia,
ajeitando o corpo
para o abraço dos cornos,
recebe com arreganho
a quilha do barco.
Como se quisesse
beber-nos também.
Mas tanta sede de águas
em terras de vinho
- só por ironia, não?]
Fazer berdegar l poder...
L die marcado pa la publicaçon de la besita, fazerá-se percion solene culas mais grandes demustraçones de respeito i de outoridade que fur possible. Eirá l besitador atrás de las relicas, acumpanhado de todas las justiças de la tierra i oufeciales de Cámara, i, antrando na Sé, an pie la puorta percipal l benirá a sperar l cabildo i acumpanhará até la capielha mor, adonde tenerá cadeira de ancuosto anriba ua alcatifa i als pies ua almofada de beludo, adonde se sentará l besitador de l lhado de l Eibangeilho na andada de l altar. I solo na Sé adonde l bispo tubir sue cadeira quedará la de l besitador de l lhado de la Eipístola. I se l lhugar fur tan pequeinho que la percion nun se puoda fazer cula solenidade que cumben, eirá l besitador de sue casa culas justícias i oufeciales de la Cámara, que l acumpanharan até l'eigreija an que se ha de fazer la poublicaçon.
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo IV, 8.
quinta-feira, 6 de março de 2008
... i scabában...
scabában.
Scabában i scabában, assi passaba
l die deilhes, la nuite deilhes. I nun lhoubában a Dius,
que, cunsante oubien, querie todo esto,
que, cunsante oubien, sabie todo esto.
Scabában i nun oubien mais nada;
nun se tornában sabidos, nun ambentában nanhue moda,
nun manginában qualquiera spece de fala.
Scabában.
Bieno un silenço, bieno tamien ua termienta,
benírun ls mares todos.
You scabo, tu scabas, i l brugo scaba tamien,
i aqueilho que eilhi canta diç: eilhes scában.
Á un, á nanhun, á naide, á tu:
para adonde íbamos que nun fumos para lhado nanhun?
Á tu scabas i you scabo, scabo-me para chegar a ti,
i ne l dedo sperta-mos l anielho.
Paul Celan, A Rosa de Ninguém [an Sete Rosas Mais Tarde, ed. Cotovia], traduçon de João Barrento e Y. K. Centeno
La bida por un jogo
I sálen-me boubadas, cumo estas, raízes de bielhas quaresmas, mesmo a la boca de las Trindades, ambaixo un cabanhal ou ua baranda, adonde l friu, de tan rial, nun se sentie:
la corteilha ye la mano cerrada;
ls cochinicos puoden ser qualquiera cousa que caba nessa mano.
Querruncunqueilha,
quantos cochinicos hai nesta corteilha?
Einemigos secretos
Ser capaç de mantener un einemigo secreto, ende stá un luxo pa que la moralidade de ls spritos, mesmo de ls mais altos, nun questuma ser bastante rica.
F. Nietzsche, La Gaia Céncia [Obras Escolhidas, Círculo de Leitores, 172]
Assomadeiro15
Hai ciertos testos que se un s'assomar neilhes le puode ber angúrrias i oulheiras de nun acunhar uolho, un cierto saber a chapeu bielho de madrugadas an nuites de zatino i soledade, un cierto oulor a alxofre que l einfierno bai deixando salir de l caldeiron de ls dies, letras a que un fernesin de febre l'amprestou la tinta. A mi passa-me tamien deixar slubiar testos adonde se assóman suonho i suonhos.
Anterbalo antre mi i mi
213.
Todo se me bai an bafo. La mie bida anteira, las mies lhembráncias, la mie manginaçon i l que ten andrento, la mie personalidade, todo se me çfaç an bafo. Cuntinamente sinto que fui outro, que senti outro, que pensei outro. Aqueilho a que assisto ye un spetaclo cun outro trabiado. I aqueilho a que assisto sou you.
A las bezes acho, na cunfusion bulgar de las mies gabetas lhiterárias, papeles screbidos por mi hai dieç anhos, hai quinze anhos, hai mais anhos talbeç. I muitos deilhes parécen-se-me dun stranho; zreconheço-me neilhes. Houbo quien ls screbira, i fui you. Senti-los you, mas fui cumo an outra bida, de que houbira agora spertado cumo dun suonho alheno.
Passa-se muita beç que dou cun cousas screbidas por mi quando inda mui moço – testos de ls zassiete anhos, testos de ls binte anhos. I alguns ténen un poder de spression que nun se me lhembra de poder haber tenido nessa altura de la bida. Hai ciertas frases, an bários tiempos, de cousas screbidas a poucos passos de la mie adolecéncia, que me parécen l perduto de tal i qual sou agora, eiducado por anhos i por cousas. Reconheço que sou l mesmo que era. I, habendo sentido que stou hoije nun porgresso grande de l que fui, pregunto adonde stá l porgresso se ende era l mesmo que hoije sou.
Hai nesto un mistério que me zbirtua i me zupia.
Inda hai dies sufri ua ampresson mui fuorte cun un cúrtio cachico de l miu passado. Lhembra-se-me perfeitamente de que l miu scrúpalo, al menos relatibo, pula fala ben de hai poucos anhos. Achei nua gabeta un scrito miu, muito mais antigo, an que esse mesmo scrúpalo staba mui carregado. Nun me antendi ne l passado positibamente. Cumo abancei pa l que yá era? Cumo me coinci hoije l que me çcoinci onte? I todo se me cunfunde nun lhabirinto adonde, cumigo, me perdo de mi.
Sonho spierto cul pensamiento, i stou cierto que esto que scribo yá l screbi. Lhembro. I pregunto al que an mi cuida de ser se nun haberá ne l platonismo de las sensaçones outra lhembráncia mais de lhadeira, outra lhembráncia dua bida atrasada que seia solo desta bida...
Miu Dius, miu Dius, a quien assisto? Quantos sou? Quien ye you? L que ye este anterbalo antre mi i mi?
Fernando Pessoa [O Livro do Desassossego, de Bernardo Soares]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
213.
Tudo se me evapora. A minha vida inteira, as minhas recordações, a minha imaginação e o que contém, a minha personalidade, tudo se me evapora. Continuamente sinto que fui outro, que senti outro, que pensei outro. Aquilo a que assisto é um espectáculo com outro cenário. E aquilo a que assisto sou eu.
Encontro às vezes, na confusão vulgar das minhas gavetas literárias, papéis escritos por mim há dez anos, há quinze anos, há mais anos talvez. E muitos deles me parecem de um estranho; desreconheço-me neles. Houve quem os escrevesse, e fui eu. Senti-os eu, mas foi como em outra vida, de que houvesse agora despertado como de um sono alheio.
É frequente eu encontrar coisas escritas por mim quando ainda muito jovem - trechos dos dezassete anos, trechos dos vinte anos. E alguns têm um poder de expressão que me não lembro de poder ter tido nessa altura da vida. Há em certas frases, em vários períodos, de coisas escritas a poucos passos da minha adolescência, que me parecem produto de tal qual sou agora, educado por anos e por coisas. Reconheço que sou o mesmo que era. E, tendo sentido que estou hoje num progresso grande do que fui, pergunto onde está o progresso se então era o mesmo que hoje sou.
Há nisto um mistério que me desvirtua e me oprime.
Ainda há dias sofri uma impressão espantosa com um breve escerto do meu passado. Lembro-me perfeitamente de que o meu escrúpulo, pelo menos relativo, pela linguagem data de há poucos anos. Encontrei numa gaveta um escrito meu, muito mais antigo, em que esse mesmo escrúpulo estava fortemente acentuado. Não me compreendi no passado positivamente. Como avancei para o que já era? Como me conheci hoje o que me desconheci ontem? E tudo se me confunde num labirinto onde, comigo, me extravio de mim.
Devaneio com o pensamento, e estou certo que isto que escrevo já o escrevi. Recordo. E pergunto ao que em mim presume de ser se não haverá no platonismo das sensações outra anamnese mais inclinada, outra recordação de uma vida anterior que seja apenas desta vida...
Meu Deus, meu Deus, a quem assisto? Quantos sou? Quem é eu? O que é este intervalo que há entre mim e mim?]
L que ha de lhebar l besitador
L besitador, para alhá de quemido i ordes nuossas que ha de lhebar, cumo se dezirá ne l lhibro II, títalo I, 1, lhebará tamien cartas de Sue Majistade pa ls bispos, julgadores i oufeciales de la Cámara de todos ls lhugares que houbir de besitar le dáren todo l fabor i ajuda que pedir para buona eisecuçon de la besita i l beníren a recebir fuora de las tierras an que bai a antrar, i carta assinada por Suer Majistade pa le dáren aposentos, quemido i las mais cousas percisas, tanto a el cumo a las pessonas que l acumpanháren i las lhebar cun el, que seran un notairo, un meirinho cun dous homes i un solecitador.»
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo IV, 2.
quarta-feira, 5 de março de 2008
L'águila de alas cortadas i la raposa
Ua beç, un home caçou ua águila, cortou-le las alas i soltou-la ne l curral an pie las pitas. Penerosa, l’águila, que fura mui poderosa, andaba de cabeça caída i sien comer: sentie-se cumo ua reina na cadena.
Passou puli un home que la biu, gustou deilha i resolbiu a mercá-la. Arrincou-le las prumas cortadas i fizo-se-las crecer outra beç. Mal se biu outra beç culas alas, l'águila botou-se a bolar i caçou ua lhiebre pa se la lhebar al sou lhibartador cumo agradecimiento. Ua raposa biu-la i, chena de maldade, daba-le malos cunseilhos:
- Nun le lhiebes la lhiebre al que te lhibartou, mas al que te caçou, puis l que te lhibartou yá ye buono sien percisar de galardon. Mira mas ye a ber se adóndias l outro, nun te baia a caçar outra beç i te arrinque las alas todas
Porqui se bei que debes de siempre agradecer als tous bienfeitores i mantener-te loinge de ls malbados que te lucítan a fazer l que nun stá cierto.
Quando l testo nun ben
Se, ne l que até hoije screbi, algo deba de quedar, gustarie que fura esto:
Siempre achei algo mui stranho an you screbir an pertués, mas fui nessa lhéngua que you naci, i solo nas palabras dessa lhéngua nácen ls mius testos. Ye stranho porque, andrento dessa lhéngua, nun habie ua cultura para ls recebir.
(...)
Fago botos para que la mie lhéngua alcance l alto mar, l lhargo. Eilha fala dun pobo que ye singularmente outro, sien inda saber an quei, i porquei.
Maria Gabriela Lhansol, Paris, Sorbonne, 24v de Outubre de 1988, Les Belles Letres
Ls besitadores i sues culidades
Ua de las cousas que hai ne l Santo Oufício mais amportante al serbício de Dius i porbeito de ls culpados ne l crime de heiresie i suspeitos ou anfamados nel ye la besita que se manda fazer puls çtritos. Por esso, se mos parecir que algun deilhes - ou outro sítio an special - ten percison de ser besitado, scolheremos para esso un de ls anquesidores ou deputados an quien un se puoda bien fintar para negócio de tan grande amportança, pessona de coincidas lhetras i de tanta outoridade que cun eilha puoda acrecentar la stima feita al sou cargo»
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo IV, 1.
terça-feira, 4 de março de 2008
Paisaige 17
Mais un anho an que renace l'arble que siempre s'assoma a la jinela de l sítio adonde passo culs dies. De adonde benírun berde i fuolhas, se onte inda nun ls bie? Todo l que bemos ye porque yá chegou. Para alhá de l'arrogança de ls uolhos quedou l camino, lhargo i andeble. Cumo todo, tamien me streformo, mas solo dou por esso quando m'ancuolho cul çoco que me dá ne l stómado: nunca ls uolhos s'afazírun a ber l silenço nien la piel a arrepelá-se cun belocidades al alrobés de la lhuç. Que falta me faç l tiempo, antes de benir!...
L Guardador de Ganados - VI
Porque Dius quijo que nun l coincíramos,
Por esso se mos nun amostrou…
Séiamos simpres i serenos,
Cumo ls rieiros i las arbles,
I dius amará-mos fazendo de nós
Nós cumo las arbles son arbles
I cumo ls rieiros son rieiros,
I dará-mos l berdor an sue primabera,
I un riu adonde ir a tener quando acábemos…
I nun mos dará mais nada, porque dar-mos mais serie tirar-mos mais.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Pensar em Deus é desobedecer a Deus,
Porque Deus quis que o não conhecêssemos,
Por isso se nos não mostrou…
Sejamos simples e calmos,
Como os regatos e as árvores,
E Deus amar-nos-á fazendo de nós
Nós como as árvores são árvores
E como os regatos são regatos,
E dar-nos-á a verdor na sua primavera,
E um rio aonde ir ter quando acabemos…
E não nos dará mais nada, porque dar-nos mais seria tirar-nos mais.]
segunda-feira, 3 de março de 2008
Assomadeiro 14
Passou ua hora a squinar la dureç de l rostro. Nesto, trés lhágrimas, dues dun lhado i ua doutro, çfaiórun-se-le i ua deilhas quedou-se an diamante nua rosa. Deste assomadeiro bie-se l adundiar de la dureç i un delor yá quaije a botar calho, mas la paisaige staba para alhá de la pregunta: quien puode relhuzir an arrebentos de lhágrimas que amplúden cumo buraco negro?
Assomadeiros 13
La lharga mano
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo III, 52.
Paisaige 16
Sós l puntico para adonde ls uolhos todos s'arregálan: mal bés de tanto uolho ber, de tantos uolhos te béren. Ua paisaige d'uolhos i silenço ye ua pregunta pula palabra que ben a seguir, barrila que l'apara cumo an fuonte. Nun antressa l sonido, que fuge de la paisaige, solo la lhuç que eilhi s'agarra i squece ls trezientos mil quilómetros por segundo. Hai paisaiges tan fuortes, de suspensas i calhadas a spera de l apuis deilhas mesmas, que até la lhuç i l tiempo prénden. Cumo puode la lhuç ber la paisaige se cuntinar a aqueilha belocidade? Nunca parando de passar, nunca deixando de star: ye tan grande la lhuç que siempre bai i siempre queda; ou talbeç ande tan debrebe que inda nun saliu i yá chegou.
domingo, 2 de março de 2008
Ande de chapeu amarielho i deia la paga
«L que se ha de fazer culs judius de sinal
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo III, 38.
La águila , la lhiebre i l scarabeilho
Ua águila iba atrás dua lhiebre pa la caçar. La lhiebre bien corrie, mas nun bie meia de se salbar. Al ber-se perdida, boziou-le a un scarabeilho pa que la salbara.
Antoce, l scarabeilho boziou-le cun to la fuorça a l’águila pa que deixara la sue amiga na paç. Mas l’águila çpreziando l scarabeilhico, caçou la lhiebre i comiu-la mesmo eilhi delantre del.
Zdende, buscando un modo de se bingar, l scarabeilho miraba an todos ls sítios adonde l’águila ponie ls uobos i apuis, quando l'águila nun staba acerca, botába-los a rodar i atiraba cun eilhes de l niu abaixo.
L’águila al ber que nun staba assossegada na sítio nanhun, pediu-le a Zius que le dira un lhugar seguro para poner ls sous felhicos. Zius oufreciu-se para ls poner ne l sou regaço, mas l scarabeilho, al ber la tática de l’águila, fizo ua bolica de stierco malcheiroso, bolou i deixou-la caier ne l regaço de Zius.
Zius albantou-se mui delgeiro para sacudir aqueilha porcarie toda i assi botou ls uobos al suolo sien se dar de cuonta. Por esso, zdende, las águila nun pónen uobos ne l tiempo an que ls scarabeilhos ándan a bolar.
Porqui se bei que nunca debes de çpreziar l que ye pequerrixo, puis nun hai un ser que seia tan andeble que nun te puoda alcançar.
sexta-feira, 29 de fevereiro de 2008
Cunfessores de sangre lhimpo
«Que pessonas se scolheran para cunfessar ls pressos i l que se ha de fazer antes de antráren na cadena
Para cunfessar ls presos, scolheran ls anquesidores pessona de lhimpo sangre, sabida, prudente, de bertude i de muita cunfiança i antes de antrar na cadena le daran juramento de segredo i le mandaran que nun trate cul preso nanhue cousa que nun tenha a ber cula cuncéncia del i que diga [bufe] na Mesa todo l que el le dezir na cunfisson. I anquanto l cunfessor stubir cul preso nun ha de star persente outra pessona, por bias de l segredo de la cunfisson. I ls notairos nun seran chamados para estas cunfissones, a nun ser an causo de tan grande necidade que haba peligro an tardar.
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo III, 29.
L'águila, l cuorbo i l pastor
Ua águila botou-se cun to la fuorça zde bien alto i agarrou un cordeirico culas gárrias. Un cuorbo biu l que eilha fizo i quijo fazer la mesma cousa: botou-se de mui alto acontra un cordeirico, mas dun modo tan zageitado que las gárrias se le anrodilhórun na lhana i, por bien que sbolaixasse, nun se cunseguiu soltar.
L pastor, al ber l que se passaba, agarrou l cuorbo, cortou-le las puntas de las alas i lhebou-se-lo als filhos. Estes preguntórun-le que páixaro era aquel, i el dixo-le:
- Para mi ye un cuorbo, mas el cuida que ye ua águila.
Porqui se bei que debes de ampenhar-te naqueilho an que stás purparado, i nó naqueilho que nada ten a ber cuntigo.
quinta-feira, 28 de fevereiro de 2008
Odas de Ricardo Reis (044)
Froles que apanho, ou deixo,
Buosso çtino ye armano.
Camino que sigo, chegas
Nun sei adonde you chego.
Nada somos que bala,
Somos-lo mais que ambalde.
Tradução de Fracisco Niebro
Vosso destino é o mesmo.
Via que sigo, chegas
Não sei aonde eu chego.
Nada somos que valha,
Somo-lo mais que em vão.]
quarta-feira, 27 de fevereiro de 2008
Salmos (017)
Ouracion de Dabide
Oube, Senhor, la justícia:
toma atento al miu choro,
scuita mie ouracion,
que nun sal de beiços mintirosos.
De delantre de tou rostro sala mie senténcia,
que tous uolhos aténten bien na rezon.
Yá poniste a la proba miu coraçon,
besiteste-me de nuite i de die
mireste-me cada cachico i nada acheste
la mie boca nun fizo l mal.
Quanto al trato culs homes, cunsante tue palabra,
zbiei-me de ls caminos de ls biolentos.
Lhebei miu passos por tous caminos
para que mies pisagadas nun se zbiáran.
You te amboco, á Dius, yá que me dás oubidos,
buolbe para mi tous oubidos, scuita las mies palabras.
Amostra-mos la tue mezericórdia,
tu que als que cunfían an ti lhibras
de ls que se lhebántan contra tue mano dreita.
Guarda-me cumo al negro de la menina de l uolho,
sconde-me a la selombra de las tues alas,
loinge de ls malos, que me atácan,
de ls mius einemigos mortales que me ándan a circar.
Eilhes angórdan
i la sue boca fala cun sobérbia.
Síguen ls mius passos i círcan-me,
sou uolhos pónen an nós para mos botáren abaixo.
Aparécen-se al lhion, que quier matar,
i al lhionico que spreita de sue madrigueira.
Albanta-te, Senhor, faç-le frente i bota-los abaixo.
Cun tue spada lhibra la mie alma de ls malos.
Cun tue mano, Senhor, guarda-me de la giente de l mundo,
de ls que pónen sue felcidade nesta bida.
Cun sue barriga chena de l que mos deste,
ls filhos bíben fartos
i déixan l que le sobra als sous garoticos.
Mas you, pula justícia, starei solo cun atento al tou rostro
i, quando spertar, fartarei-me cula tue perséncia.
Trataran a todos por «bós»
«Cumo dében de tratar ls presos
Nun trataran culs presos, nien delantre deilhes, cousa que nun fazir a bien de l sou assunto ou seia mesmo neçaira. Trataran a todos por «bós» i mandaran que se sénten ne l talho que para esse ha de haber nas casas de çpacho i oudienças, mas nel modo de ls tratar teneran respeito a la culidade de sues pessonas.»
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo III, 24.
La andorina i ls outros páixaros
Andában ls homes a sembrar lhino. Quando ls biu, dixo-le l’andorina als outros páixaros:
terça-feira, 26 de fevereiro de 2008
L Guardador de Ganados XII
I cantában de amor lhiterairamente
(Dízen – you nun li Bergildo.
Para quei l habie you de ler?)
Mas ls pastores de Bergildo, cuitados, son Bergildo,
I la Natureza ye guapa i antiga.]
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Os pastores de Virgílio tocavam avenas e outras cousas
E cantavam de amor literariamente
(Dizem – eu nunca li Virgílio.
Para que o havia eu de ler?)
Mas os pastores de Virgílio, coitados, são Virgílio,
E a Natureza é bela e antiga.]
segunda-feira, 25 de fevereiro de 2008
Paisaige 15
L perro i la sue eimaige
Ua beç, un perro lhebaba un cacho de chicha na boca. Iba a passar por ua ribeira i biu l reflexo del na auga i cuidou que era outro perro que lhebaba un cacho de chicha inda mais grande do que l del. Ende deixou la chicha que lhebaba na boca pa le roubar la chicha al outtro perro. Mas l resultado fui que quedou sien la chicha que era del i sien la alhena: esta porque nun eisistie, solo era un reflexo, i l’outra, la berdadeira, porque la corriente scapou cun eilha.
Porqui se bei que nun se debe de querer l que ye alheno puis se puode perder l que custou a ganhar cun muito sfuorço.
domingo, 24 de fevereiro de 2008
Mandában an todo i an todo mundo
«Jurdiçon de ls anquesidores:
Contra ls que nun respéitan ou fázen zacato al Santíssemo Sacramento, a eimaiges de Cristo Senhor Nuosso, de Nuossa Senhora ou de ls santos, ou le négan la beneraçon que le ye debida, ou recíben l Santíssemo Sacramento sien star an ayunas; contra ls que úsan de artes de magie; contra ls bruxos, ls sacriléigios, ls que adebínan, ls astros que adebínan l feturo; i contra ls que cháman l diabro i ténen cumben cun el.
Contra ls que se cásan segunda beç, stando l purmeiro home ou mulhier bibos, ou cun maldade fázen cun que tales casamientos se fágan; contra ls clérigos de ordes sagradas i relegiosos que se casáren na forma de sagrado Cuncílio de Trento; contra ls que, sendo casados, se ourdenáren de ordes sagradas; contra ls católicos que se casáren cun heireige ou anfiel; contra ls que dízen missa ou cunféssan nun sendo curas; contra ls cunfessores a pedido; contra ls que ténen i léien lhibros bedados; contra ls que benéran cumo se fúran santos a pessonas que nun stan canonizadas ou beateficadas; i contra ls que screbíren lhibros de sous milagres ou rebelaçones, cumo se diç ne l lhibro III, títalo 20º, §3.
Contra ls que stróban l menistério de l Santo Oufício; contra ls que róuban la sue jurdiçon i se fázen passar por menistros de l'Anquesiçon; contra ls que nun cúmpren las penitenças que le ampon l Santo Oufício ou se scápan de la sue cadena; contra ls que júran falso na Mesa de l Santo Oufício ou cun esse fin andúzen ou corrómpen teçtemunhas; contra ls culpados ne l crime de sodomie (paneleirice); contra ls ousentes i muortos que se morrírun antes ou apuis de stáren presos nas cadenas de l santo Oufício ou neilhes se matórun ou quedórun boubos; contra ls que fazírun qualquiera outro crime que l Eidital de la Fé çclara ou que por dreito ou eisigença de la Sé Apostólica pertence al Santo Oufício ou ha de benir a pertencer. I an todos estes crimes fazeran cunsante manda l dreito i l que stá ourdenado por buldas i oufícios de ls Sumos Puntífeces i pul mais que bai screbido neste Regimiento.»
Paisaige 14
Ls grilos de nabiça ténen un agre que sabe a doce. Talbeç seia de ber l modo cumo miu pai ls scocha: dun modo tan ameroso que serie ua maldade que quedáran amargosos. Ls nabiçales, an febreiro, ténen la frol a assomá-se, cun gana de nun nacer: sáben que, al frolir, acában cula tenrura de ls grilos. Hai froles que nacírun mesmo para ser froles, mas outras son un açago de quelor. Cega-me l amarelhar de ls nabiçales.
sexta-feira, 22 de fevereiro de 2008
L Guardador de Ganados IX
L ganado ye mius pensamientos
I ls mius pensamientos son todos sensaçones.
Penso culs mius uolhos i culs oubidos
I culas manos i ls pies
I culas narizes i la boca
Pensar ua frol ye bé-la i cheirá-la
I comer un fruito ye coincé-le l sentido.
Por esso quando nun die de calor
Me sinto triste de gozá-lo tanto,
I me deito a la lharga na yerba,
I cerro ls uolhos calientes,
Sinto todo l miu cuorpo deitado na rialidade
Sei la berdade i sou feliç.]
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Sou um guardador de rebanhos.
O rebanho é meus pensamentos
E os meus pensamentos são todos sensações.
Penso com os olhos e com os ouvidos
E com as mãos e os pés
E com o nariz e a boca.
Pensar uma flor é vê-la e cheirá-la
E comer um fruto é saber-lhe o sentido.
Por isso quando num dia de calor
Me sinto triste de gozá-lo tanto,
E me deito ao comprido na erva,
E fecho os olhos quentes,
Sinto todo o meu corpo deitado na realidade,
Sei a verdade e sou feliz.]
La bielha i la lhana
- Porque me tratas assi, á mie ama? Que ye que ganhas na ajuntar l mil sangre cula lhana? SE quieres la mie chicha, chama l açougueiro pa que me mate nistante sien que you sufra, mas se l que tu quieres ye la mie lhana, ende chama l çquilador para que me çquile sien me fazer brechas.
Porqui se bei que antes de te aponeres a un oufício tenes que te purparar i praticar para que l fagas bien.
(Fábula de Eisopo)
Odas de Ricardo Reis (043)
Un die apuis la mesma bida ye la mesma.
L que passa. Lídia,
Ne l que nós somos cumo an que nun somos
Armanamente passa.
Apanhado, l fruito ouxa; i cai-se
Nunca sendo agarrado.
Armano ye l fado, que l busquemos
Que l speremos. Suorte
Hoije, Çtino siempre, i nesta ou nessa
Forma alheno i ambencible.
Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Dia após dia a mesma vida é a mesma.
O que decorre, Lídia,
No que nós somos como em que não somos
Igualmente decorre.
Colhido, o fruto deperece; e cai
Nunca sendo colhido.
Igual é o fado, que o procuremos
Que o ‘speremos. Sorte
Hoje, Destino sempre, e nesta ou nessa
Forma alheio e invencível.]
quinta-feira, 21 de fevereiro de 2008
Lhéngua materna
Porque nunca fui capaç
de chamar mãe a mie mai?
Porque hai palabras tan anchas
que quando se séntan an nós
yá naide mais cabe ne l scanho?
Fracisco Niebro
Cadena secreta
«Cadena secreta i cumo debe de ser
Teneran las Anquesiçones cadenas secretas i seguras, bien cerradas i çpuostas de modo a que haba neilhas corredores apartados, uns que sírban para homes i outros para mulhieres, i se ampida la quemunicaçon antre ls presos para melhor se guardar l segredo, por bias de l grande perjuízio que de l cuntrairo benirie pa l Santo Oufício.
Cada cadena tenerá puortas fuortes i seguras, ua que deia pa la casa de l alcaide, outra pa la Mesa de l Çpacho i outra pa la preça de casa de l'Anquesiçon, por adonde éntren ls presos i outras pessonas que séian percisas, i las puortas staran siempre cerradas i haberá an todas campanina para poder chamar l alcaide.
Haberá nesta cadena ua casa cun ruodra pa la çpensa, por adonde entre l quemido i outras cousas percisas pa ls presos, i inda outra casa, ne l sítio que parecir melhor, culs aparatos percisos para alhá se dar l termiento als presos que a el fúren cundanados. I acerca de las mesmas cadenas haberá dues ou trés casas an que se puodan arrecolher las pessonas que, por decison de la Mesa, fúren mandadas poner an guarda, anquanto se faç algue deligença para se ber se ténen que ser presas nas cadenas secretas.»
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo II, 11.
Choro por Ignacio Sánchez Mejías (1) - L agarrar i la muorte
A las cinco de la tarde.
Éran las cinco an punto de la tarde.
Un rapazico trouxo l branco lhençol
a las cinco de la tarde.
Un scrinho de cal yá purparada
a las cinco de la tarde.
L restro era muorte i solo muorte.
a las cinco de la tarde.
L aire lhebou cul ls algodones
a las cinco de la tarde.
I l óxido sumbrou cristal i nicle
a las cinco de la tarde.
Yá lhúitan la palomba i l leopardo
a las cinco de la tarde.
I un quarto cun un cuorno desolado
a las cinco de la tarde.
Ampecórun ls sonidos de l bordon
a las cinco de la tarde.
Las campanas de arsénico i l fumo
a las cinco de la tarde.
Nas squinas grupos de silenço
a las cinco de la tarde.
I l touro solico coraçon arriba!
a las cinco de la tarde.
Quando l sudor de niebe fui chegando
a las cinco de la tarde,
quando la praça s’acubriu de eiodo
a las cinco de la tarde,
la muorte puso uobos na brecha
a las cinco de la tarde.
A las cinco de la tarde.
A las cinco an punto de la tarde.
Un squife cun ruodras ye la cama
a las cinco de la tarde.
Uossos i fraitas sónan an sou oubido
a las cinco de la tarde.
L touro yá bramaba por sue tiesta
a las cinco de la tarde.
L quarto se queloraba d’agonie
a las cinco de la tarde.
Loinge yá ben la gangrena
a las cinco de la tarde.
Tromba de lírio pulas berdes brilhas
a las cinco de la tarde.
Las feridas queimában cumo soles
a las cinco de la tarde,
i l juntouro cobraba las jinelas
a las cinco de la tarde.
A las cinco de la tarde.
Ai que terribles cinco de la tarde!
Éran las cinco de la tarde an todos ls reloijos!.
Éran las cinco an selombra de la tarde.
Frederico García Llorca
Traduçon de Fracisco Niebro
[an castelhano:
La cogida y la muerte
Eran las cinco en punto de la tarde.
Un niño trajo la blanca sábana
a las cinco de la tarde.
Una espuerta de cal ya prevenida
a las cinco de la tarde.
Lo demás era muerte y sólo muerte
a las cinco de la tarde.
El viento se llevó los algodones
a las cinco de la tarde.
Y el óxido sembró cristal y níquel
a las cinco de la tarde.
Ya luchan la paloma y el leopardo
a las cinco de la tarde.
Y un muslo con un asta desolada
a las cinco de la tarde.
Comenzaron los sones
a las cinco de la tarde.
Las campanas de arsénico y el humo
a las cinco de la tarde.
En las esquinas grupos de silencio
a las cinco de la tarde.
Y el toro solo coraçón arriba!
a las cinco de la tarde.
Cuando el sudor de nieve fue llegando
a las cinco de la tarde,
cuando la plaza se cubrió de yodo
a las cinco de la tarde,
la muerte puso huevos en la herida
a las cinco de la tarde.
A las cinco de la tarde.
A las cinco en punto de la tarde.
Un ataúd con ruedas es la cama
a las cinco de la tarde.
Huesos y flautas suenan en su oído
a las cinco de la tarde.
a las cinco de la tarde.
El cuarto se irisaba de agonía
a las cinco de la tarde.
A lo lejos ya viene la gangrena
a las cinco de la tarde.
Trompa de lirio por las verdes ingles
a las cinco de la tarde.
Las heridas quemaban
a las cinco de la tarde,
y el gentío rompía las ventanas
a las cinco de la tarde.
A las cinco de la tarde.
Ay que terribles cinco de la tarde!
Eran las cinco en todos los relojes!
Eran las cinco en sombra de la tarde.]
quarta-feira, 20 de fevereiro de 2008
Paisaige 13
L segredo cumo alma (de l Mal)
«I porque l segredo ye ua de las cousas de mais grande amportança pa l Santo Oufício, ourdenamos que todos l guárden cun special cuidado, nun solo ne ls assuntos de que poderie benir perjuízo, se fússen çcubiertos, mas tamien naqueilhes que le parecíren de menos cunsidraçon, porque ne l Santo Oufício nun hai cousa an que l segredo nun seia neçairo.»
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo I, 7.
Salmos (016)
Salmo eicelentíssimo de Dabide.
Tu, á mie alma, deziste-le al Senhor: Tu sós l Senhor,
sós l miu bien i nada hai arriba de ti.
Mas quanto als santos que na tierra stan
i als eilustres adonde stá l miu prazer,
ls delores se multeplicaran de ls que a outro dius fázen oufiertas,
nun fazerei parte de ls sous sacrafícios de licor de sangre,
sous nomes nien sequiera roçaran mius beiços.
L Senhor faç parte de mie ardança i de mie copa,
sós tu que sustentas la mie suorte.
Nas partilhas tocórun-me sítios mui agradables
ye mui buona l’ardança que me coubo.
Lhoubarei al Senhor, que me acunselhou,
até pula nuite ls mius renhones me ansínan.
Pongo siempre al Senhor delantre de ls mius uolhos,
cun el a la mie mano dreita nunca m’eirei abaixo.
Por esso stá cuntento l miu coraçon
i la mie alma stá cuntentíssima
i l miu cuorpo morará an sigurança.
Porque nun deixarás la mie alma ne l einfierno,
nien deixarás que l tou Santo conheça la sepultura.
Ansinarás-me l camino de la bida,
fartura de alegrie hai an tue perséncia,
delícias eiternas stan an tue mano dreita.
terça-feira, 19 de fevereiro de 2008
Ls lhobos i las canhonas
Porqui se bei que nunca debes de antregar als tous einemigos aqueilhes que te ajúdan i te çfénden.
(Fábula de Eisopo)
Tierra
Agarra-me cun oulores cumo braços, arródia-me de quelores an benceilho, i cada granico ye un rosairo que nunca acabarei de rezar, nien até la fin de todos ls mundos. Nun sabemos cumo un die deilha nacimos, mas deilha un die fazeremos cama eiterna. Quien cuntará ls suonhos que se çfazírun na tierra que pisamos i a cada anho renácen bida nuoba? Quando m'assomo a las tempranas froles d'almendreira upe-se-me l bruar de l mundo an sou ampeço, esse big bang de que l sonido nunca se sumiu. Cumo renda ambisible d'aire, quien scuita ls delores desta tierra que nunca deixa de parir, de dar cuolho i teta? Bien grande que seia, nun hai cadena adonde caba l crime de tratar assi ua mai.
Critérios de culidade
«Culidades de ls menistros i oufeciales.
Ls menistros i oufeciales de l Santo Oufício seran naturales de l reino, crestianos bielhos, de sangre lhimpo, sien raça de mouro, de judiu ou de giente hai pouco tiempo cumbertida a la nuossa santa fé i sien fama an cuntrairo, que nun téngan andado an algue anfámia pública de feito ou de dreito, nien háian sido prendidos ou penitenciados pula Anquesiçon, nien séian decendientes de pessonas que tubíran algun de ls defeitos arriba dezidos, seran de buona bida i questumes, capazes de se l'ancargar qualquiera negócio d'amportança i de segredo i las mesmas culidades debe de tener la pessona que l oufecial nomear para assestir an nome del al çpacho de ls porcessos de las pessonas de la sue jurdiçon. Ls oufeciales paisanos, quier dezir, l meirino, l alcaide i todos ls mais, saberan ler i screbir i, se fúren casados, teneran la mesma lhimpeza las sues mulhieres i ls filhos que por qualquiera modo tubíren.»
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo I, 2.
segunda-feira, 18 de fevereiro de 2008
L polbo
An todas las cidades deste reino adonde houbir l Santo Oufício haberá trés anquesidores, quatro deputados cun ourdenado i sien el ls mais que mos parecir, un Pormotor, quatro notairos, dous percuradores de ls presos i ls rebedores que fúren percisos, un meirino, un alcaide i quatro guardas na cadena secreta, un porteiro, trés solecitadores, un çpenseiro, trés homes de l meirino, dous doutores, un cerjano i un barbeiro, un capelan, un alcaide i ua cadena de penitença.
Haberá inda an cada ua de las tierras marítemas un besitador de las naus de strangeiros, cun scribano de sue cuonta, un guarda i un antérprete i, an cada ua de las cidades, bilas i lhugares mais amportantes, un comissairo, cun sou scribano, i ls familiares que fúren percisos.»
Regimiento (de l'Anquesiçon) de D. Francisco de Castro (1640), Lhibro I, Títalo I, 1.
domingo, 17 de fevereiro de 2008
Odas de Ricardo Reis (042)
L’abeilha que, bolando, ruge anriba
La quelorida frol, i apara, quaije
Sien defréncia deilha
A la bista que nun mira,
Nun demudou zde Cecrops. Solo quien bibe
Ua bida cun ser que se conhece
Ambelhece, defrente
De la spece de que bibe.
Eilha ye la mesma que outra que nun eilha.
Solo nós – á tiempo, á alma, á bida, á muorte! –
Mortalmente cumpramos
Tener mais bida que la bida.
Fernando Pessoa [Odes, de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
A abelha que, voando, freme sobre
A colorida flor, e pousa, quase
Sem diferença dela
À vista que não olha,
Não mudou desde Cecrops. Só quem vive
Uma vida com ser que se conhece
Envelhece, distinto
Da espécie de que vive.
Ela é a mesma que outra que não ela.
Só nós — ó tempo, ó alma, ó vida, ó morte! —
Mortalmente compramos
Ter mais vida que a vida.]
Sfergantes
Solo l sfergante ye nuosso. Mas quando çcubrimos esso yá passou i deixou de mos pertencer. Bendo bien, bibimos siempre ne l passado: çpreziá-lo ye botarmos-mos para fuora de nós mesmos. Até ls suonhos que tenemos yá fúrun sonhados, nun son feturo. Anton, mais bal bibir sien querer agarrar l tiempo. Respeitá-lo ye oubrar cumo se cada sfergante fura l derradeiro, mas sien que ls sfergantes nunca s'acáben.
sábado, 16 de fevereiro de 2008
Milagre
Hai testos de l seclo XIII que fálan de la Tierra de Miranda, cun donaciones de tierras als frailes de Moreiruola para ir pa l cielo. Stan screbidos an sturlhionés i nun fúrun screbidos por mirandeses, mas por frailes de l mosteiro de Moreiruola: cumo habien de ls screbir se ls mirandeses nun sabien? Tamien nun percisában, que la sue boç chegou até nós nua lhéngua quaije armana a la desses decumientos. Ua pessona fala i l sonido de sue boç pouco mais dura que uns segundos. Anton cumo ye que la fala daqueilha giente inda ressona yá arrimado a mil anhos? Solo puode ser por milagre... dessa giente.
sexta-feira, 15 de fevereiro de 2008
L bielho lhion
Habie un lhion que yá staba mui belhico i que, an nuobo, habie sido malo cumo la sarna. Agora de bielho, aporbeitando-se de la fraqueza del, benien muitos animales a bingar-se de las maldades que le fazira. L cochino muntés mordiu-lo culas nabalas, l bui scornou-lo culs cuornos i l burro fartou-se de le dar patadas.
Que triste fin l miu, dixo l lhion. Yá ye malo ser maltratado por animales corajosos i balientes, mas anton lhebar patadas dun burro ye l pior que puode haber.
Porqui se bei que quien nun faç amigos quando ye rico i poderoso, que tire l sentido de ls tener quando yá fur bielho i fraco: se fui malo na mocidade será tratado cun çprézio na belheç; i quanto mais baixos fúren ls einemigos mais le custará a aguantar esse çprézio.
(Fábula de Eisopo amanhada)
L Guardador de Ganados XIV
Hai dues arbles armanas, ua al lhado de l’outra.
Penso i scribo cumo las froles ténen quelor
Mas cun menos purfeiçon na mie maneira de dezir
Porque me falta la semprecidade debina
De ser todo solo l miu fuora.
Miro i comuobo-me,
Comuobo-me cumo l’auga cuorre quando l suolo ye galgueiro
I la mie poesie ye natural cumo albantar-se l aire…
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Não me importo com as rimas. Raras vezes
Há duas árvores iguais, uma ao lado da outra.
Penso e escrevo como as flores têm cor
Mas com menos perfeição no meu modo de exprimir-me
Porque me falta a simplicidade divina
De ser todo só o meu exterior.
Olho e comovo-me,
Comovo-me como a água corre quando o chão é inclinado
E a minha poesia é natural como o levantar-se o vento…]
Bafo
Sprito a deleriar que bai sembrando
De fabulosos búltios estas tierras...
I de lhágrimas tristes anubrina
Esta tan dura peinha i tuoro rudo
I este suidoso balhe antristecido.
I aqueilho que parece muorto i mudo,
Lhougo mal sinte l bafo sou bital,
Stá comobido, tembra, i quaije fala!
Teixeira de Pascoais, Marânus
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Sou o amante dos ermos, sou aquele
Espírito em delírio que povoa
De fabulosos vultos estes campos...
E de lágrimas tristes enevoa
Este bruto penedo e tronco rudo
E este saudoso vale taciturno.
E aqueilo que parece inerte e mudo,
Ao sentir o seu hálito vital,
Comove-se, estremece, quase fala!]
quinta-feira, 14 de fevereiro de 2008
De cabeça atada
(Diário tardiego dun fumador an suspenso 11)
... la culpa sera del...
«... I ende mandaran lhebar l reu al sítio de l termento i se fazerá na forma de la senténcia. I assi que s'ampece a atar l reu, eirá l notairo a fazé-le un abiso, dezindo-le que, an nome de ls anquesidores i de ls outros menistros que stubírun ne l çpacho de l porcesso del, abisa que, se el ne l termento se morrir, cobrar algue pierna ou braço ou quedar sien algun sentido, la culpa será del, yá que de buona gana se spon a aquel peligro, que poderie bien eibitar cunfessando sues culpas, i nun será de ls menistros de l Santo Oufício, que, fazendo justícia cunsante ls mercimientos de l sou porcesso, l júlgan a termento».
Regimiento de l'Anquesiçon, de D. Francisco de Castro (1640), Libro II, Títalo XIV.
terça-feira, 12 de fevereiro de 2008
Paisaige 12
A las bezes, nas stradas, hai placas d'assomadeiro, a andicar que dalhá se béien guapas paisaiges. Bamos, antoce, d'aperpósito a lhibartar ls uolhos até que arrebénten las lhágrimas: la paisaige nunca stá solo eilhi delantre de nós: somos nós que la custruimos, fazedores de paisaiges para alhá de la paisaige. Para ber paisaiges nun bóndan ls uolhos: estes ándan siempre abiertos i nós solo a las bezes decidimos fazer paisaiges que bemos; outras bezes la paisaige solo mos nace d'uolhos cerrados, quando nun cielo negro colgamos lhuzicas cumo streilhas de relhuziente lunjura; tamien l suonho ye la técnica de mos poner al meio las paisaiges, an que mos mira un outro nós. Porque nun stan an sítio cierto, ban-se i bénen cumo l aire, nun hai modo de andicar l mais de las paisaiges cun placas d'assomadeiro.
segunda-feira, 11 de fevereiro de 2008
L burro l lion i l galho
Un burro i un galho bibien dambos a dous nua quinta i andában puli a comer. Nesto passa puli un lion çfamiado, botou-se al burro i iba-lo a comer. Al ber que se passaba l galho puso-se a cantar tan alto que l lion se scapou cul susto. Al ber l lion a fugir, l burro cuidou que habie sido por bias de el zurrar, i botou-se atrás del cheno de coraige. L lion fui fugindo i zbiando l burro para bien loinje, até que se botou a el i comiu-lo todo.
Quien çprézia l sou einemigo por l ber houmildado acaba por caier na sparrielha de qua habie scapado na purmeira beç.
(Fábula de Eisopo amanhada)domingo, 10 de fevereiro de 2008
Odas de Ricardo Reis (041)
Nun quiero lhembrar nien coincer-me.
Somos de mais se mirarmos an que somos.
Nun saber que bibimos
Cumpre mais la bida.
Tanto cumo bibimos, bibe la hora
An que bibimos, tamien eilha muorta
Quando passa cun nós
Que passamos cun eilha.
Se sabé-lo nun sirbe de sabé-lo
(Pus sien poder que bal coincermos?)
Mais buona bida ye la bida
Que dura sien se medir.
Fernando Pessoa (Odes, Ricardo Reis)
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Não quero recordar nem conhecer-me.
Somos de mais se olharmos em que somos.
Ignorar que vivemos
Cumpre mais a vida.
Tanto quanto vivemos, vive a hora
Em que vivemos, igualmente morta
Quando passa connosco,
Que passamos com ela.
Se sabê-lo não serve de sabê-lo
(Pois sem poder que vale conhecermos?)
Melhor vida é a vida
Que dura sem medir-se.]
sábado, 9 de fevereiro de 2008
Salmos 015
Quien bibirá ne l tou cabeço santo?
L que anda cun sinceridade, obra la justícia,
i fala berdade cul sou coraçon.
L que, cun sue lhéngua, nun fala mal de ls outros,
nun faç mal al sou cumpanheiro
nien aceita fazer perjuízo a naide.
L que çprézia l que ye çpreziible,
mas honra ls que témen al Senhor
l que nun falta a la sue palabra mesmo cun danho própio.
L que nun dá l denheiro cun ousura
nien se deixa cumprar contra l einocente.
Quien faç esto nunca cairá para siempre.
quinta-feira, 7 de fevereiro de 2008
Castelhanos
[Un bielho, mui belhico, pensa la sue belheç, delantre de l lhume. Al modo que bai dando culas tanazes nun rachon ban saltando castelhanicos i pensa na sue bida.
Staba perdido, mas fui l lhume que hai uns dies que me fizo lhembrar deste poema. Eiqui queda pula 1ª beç.]
Arde l tuoro hai yá dous dies.
Stou sentado quaije an riba,
mas yá nun caleço ls pies.
Buns tiempos en que you iba
a las cargas de tomielhos...
Agora … bida de bielhos.
Eiqui stou yá sin andar
cumo mula que s’anreilha.
Se cumo l fumo no aire
chubira por antre teilha
pa nun quedar an Sendin
Nesta bida de fulhin ...
Cula rábia nas tanazes,
cun fuorça chego-le al tuoro:
i béilan cumo rapazes
castelhanicos pul scuro.
Castelhanos! Mas que nome,
que dá de pensar a un home.
Castelhanos son de fuogo
que lhougo a seguir s’apaga.
Assi la bida. Un brugo
que sal de l tuoro, l que faga
yá nun sabe. Castelhanos,
Lhume de bides i anganhos!
Mas mais bal bibir ardendo
donde giente se caleça.
Arde l tuoro i bai morrendo,
mas an cada chama ampeça
calor que bibe i que cuorre:
ye bida que nun se muorre.
Agosto de 1999
Fracisco Niebro
Nun t'amportes
nun te cumbénen cumbites
que a nó oubrígan; hai casas
que mais bal que nun besites.
Nun t'amportes cun oulios
que te zúrzen c'un martielho:
son delores sien remédio
que mánan de l quetobielho.
Nun t'amportes se te ténen
por quemun antre ls mortales:
tu sós esse i quien nun fur
faç jolda culs anormales.
Fonso Roixo
quarta-feira, 6 de fevereiro de 2008
L Guardador de Ganados - XX
Mas l Teijo nun ye mais guapo do que l riu que cuorre pula mie tierra
Porque l Teijo nun ye l riu que cuorre pula mie tierra.
L Teijo ten grandes bapores
I nabega nel inda,
Pa ls que béien an todo l que alhá nun stá,
La lhembráncia de las naus.
L Teijo abaixa de Spanha
I l Teijo entra ne l mar an Pertual.
Todo mundo sabe desso.
Mas poucos sáben qual ye l riu de la mie tierra
I para adonde el bai
I de adonde el ben.
I por esso, porque pertence a menos giente,
Ye mais lhibre i mais grande l riu de la mie tierra.
Pul Teijo bai-se pa l mundo.
Para alhá de l Teijo hai l’América
I la fertuna daqueilhes que la áchan.
Naide nunca pensou ne l que hai para alhá
De l riu de la mie tierra.
L riu de la mie tierra nun faç pensar an nada.
Quien stá an pie del stá solo an pie del.]
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
O Tejo é mais belo que o rio que corre pela minha aldeia,
Mas o Tejo não é mais belo que o rio que corre pela minha aldeia
Porque o Tejo não é o rio que corre pela minha aldeia.
O Tejo tem grandes navios
E navega nele ainda,
Para aqueles que vêem em tudo o que lá não está,
A memória das naus.
O Tejo desce de Espanha
E o Tejo entra no mar em Portugal.
Toda a gente sabe isso.
Mas poucos sabem qual é o rio da minha aldeia
E para onde ele vai
E donde ele vem.
E por isso, porque pertence a menos gente,
É mais livre e maior o rio da minha aldeia.
Pelo Tejo vai-se para o mundo.
Para além do Tejo há a América
E a fortuna daqueles que a encontram.
Ninguém nunca pensou no que há para além
Do rio da minha aldeia.
O rio da minha aldeia não faz pensar em nada.
Quem está ao pé dele está só ao pé dele.]
Assomadeiros12
Odas de Ricardo Reis (040)
Nun canto la nuite porque an mie cantiga
L sol que canto acabará an nuite.
Nun eignoro l que que squeço.
Canto para squecé-lo.
Pudira you çpender, anque an suonho,
L Apolíneo rodrar, i recoincer-me,
Anque boubo, mielgo
Dua hora que nun se muorra!
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Não canto a noite porque no meu canto
O sol que canto acabará em noite.
Não ignoro o que esqueço.
Canto por esquecê-lo.
Pudesse eu suspender, inda que em sonho,
O Apolíneo curso, e conhecer-me,
Inda que louco, gêmeo
De uma hora imperecível!]
terça-feira, 5 de fevereiro de 2008
Assomadeiros11
sábado, 2 de fevereiro de 2008
Assomadeiro10
sexta-feira, 1 de fevereiro de 2008
Assomadeiro9
Quando me quiero assomar a las palabras, tengo purmeiro que las çcascar pa que le puoda sorber l oulor, sentir la calor de l sangre, ber cumo céçan, oubir cumo respíran, ampalpá-le la redundeç de ls sentidos. Las palabras déixan-me l palpitar an suspenso, persíguen-me até la nuite an cada die. Cumo ls búzios tráien l mar, tráien las palabras l tiempo preso cumo se fúran bidas que até nós stendírun sous filos d'aranheira. Hai palabras que nun se déixan ber, quedadas yá fuora de l tiempo: hai que le sfregar l sonido, puxá-le pula quelor, atirá-las acontra las cousas que un die quejírun dezir, poné-las ne l almairo cun que speramos ls dies: nun hai palabra que seia melhor assomadeiro que aqueilha a que le lhimpemos las alas pa bolar. Inda que tenga un bolar malo, siempre bater las alas ajudar l renobar de l aire.