«Abiso als lheitores: l outor deste l lhibro morriu-se sien que tubira screbido l segundo belume.»
sexta-feira, 29 de outubro de 2010
cuontas nanas (4)
«Abiso als lheitores: l outor deste l lhibro morriu-se sien que tubira screbido l segundo belume.»
quinta-feira, 28 de outubro de 2010
Preguntas (26)
antoce, porque cuntinamos a nun saber l que ye la berdade?
sexta-feira, 15 de outubro de 2010
Preguntas (25)
quinta-feira, 14 de outubro de 2010
Preguntas (24)
para quei un mundo tan grande se mal somos capazes de ir alhá dua foia?
son (bal la pena séren) ls dies mais que ua lhuita contra la stragacion de mundo?
segunda-feira, 11 de outubro de 2010
Suonho i rialidade
Suonho
Hai molinos a cantar
la música de l'auga!
Brincos d'alegrie
ne l caier de l grano!
Andrento, l mobimiento
de la piedra que muole.
Beila pul aire
l puolo de la farinha
cun sabor a primabera
Rialidade!
Molinos de la Ribeira,
deixados i tristes...
Las silbas tomórun cuonta
de sou solar.
ls telhados caírun-se.
Las piedras scachadas
chóran
las suidades de l grano!
Telmo Ferraz, in Serafim Amaro Afonso, Nobreza de Gente Humilde, ed. autor, 2009
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Sonho!
Há moinhos cantando
a música da água!
Pulos de alegria
no cair do grão!
Lá dentro, o movimento
da pedra que tritura.
Baila no ar
o pó da farinha
com sabor a Primavera!
Realidade!
Moinhos da Ribeira,
abandonados e tristes...
As silvas tomaram conta
do seu chão.
Os telhados caíram.
As mós partidas
choram
as saudades do grão!]
quarta-feira, 22 de setembro de 2010
cuontas nanas (3)
- Tu ye que sós santa, que you solo tengo l nome.
- You sou ua figueira.
- Puis sós, i stás biba…
sábado, 11 de setembro de 2010
Oulices
L mesmo sol que abre ls cielos
Ye un mito relhuziente i mudo –
L cuorpo muorto de Dius,
Bibo i znudo.
Este, que eiqui agarrou puorto,
Fui por nun star eisistindo.
Sien eisistir mos bundou.
Por nun haber benido fui benido
I mos criou.
Assi la lhienda se scuorre
A antrar na rialidade,
I a ampenhá-la passa.
Ambaixo, la bida, metade
De nada, se muorre.
Fernando Pessoa, Mensagem
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Ulisses
O mito é o nada que é tudo.
O mesmo sol que abre os céus
É um mito brilhante e mudo –
O corpo morto de Deus,
Vivo e desnudo.
Este, que aqui aportou,
Foi por não ser existindo.
Sem existir nos bastou.
Por não ter vindo foi vindo
E nos criou.
Assim a lenda se escorre
A entrar na realidade,
E a fecundá-la decorre.
Em baixo, a vida, metade
De nada, morre.]
preguntas (23)
quinta-feira, 9 de setembro de 2010
cuontas nanas (2)
L’aldé tornara-se llharga de mais pa las piernas del. Besitas solo las que passában ou alguien que benie d’aperpósito, mais ralamente que ls merujeiros. La mulhier morrira-se iba a fazer seis meses. Nun quijo ir pa l lhar nien que ls filhos l lhebáran. Lhuitaba contra aqueilha eideia de star a mais, que nun le salie de la cabeça, quando oubiu:
- Nun tengo cun quien jogar la bola. Quieres jogar cumigo?
- Yá mal ando i nun tengo fuorça nas piernas. Quien será l garotico? preguntaba-se, puis nunca l bira puli.
- Anton quedas a guarda-redes, retrucou l garotico çparando l purmeiro xuto.
La bola acertou-le mesmo nas narizes i l rapazico zatou nua risada.
- Un a zero! Stás a botar sangre. Bai-te a lhabar.
Lhebou a las manos a las narizes i si era berdade.
- Manhana a la mesma hora torno. Agora stás lesionado.
Mal alhebantou ls uolhos yá se habie sumido. Agora, eilhi staba el agarrado al puial, a la spera de l rapazico, mais nerbioso do que quando le pedira a la sue Marie para se casar cun el. Nunca le fizo preguntas cun miedo que naide le respundira ou que nun tornasse.
segunda-feira, 6 de setembro de 2010
anquanto i nó
«Purmeiro que todo, ua casa, ua mulhier i un bui de trabalho,
ua mulhier cumprada, nun casada, que puoda seguir ls tous buis.
Purpara andrento de casa todos ls cunferrumes percisos,
pa que nun tengas de se ls pedir a outro i te el deia ua nega,
anquanto l tiempo buono passa i tu sien poder trabalhar.
Nada deixes para manhana ou para passado manhana,
puis l home çcuidado ne l trabalho nun inche la tulha,
nien l que todo deixar para apuis; la canseira ajuda-te,
mas l home que adia las cousas siempre stá a la puorta de la zgrácia.»
[serbi-me de la traduçon de Trabalhos e Dias de Ana Elias Pinheiro i José Ribeiro Ferreira, Imprensa Nacional-Casa da Moeda, 2005, p. 107]
You inda naci nesse tiempo an que l sustento lhebaba ls dies anteiros sien sobrar tiempo para mais nada, mais nada mesmo. Era la barriga que quemandaba aquel mundo i l que a eilha le dezisse respeito era siempre l mais amportante. Por esso, rumper cun esse mundo i cunseguir sonhar com outro, ye un ato de heiroísmo, i son desse calibre ls mius heiróis, que outros nun tengo. Muita giente se admira de muita cousa que se passa, cumo la zerteficaçon de las aldés, la senreira a casicas que nunca ouferecírun cundiçones para nada i outras cousas assi. Aquel mundo yá se morriu, mas l porblema ye que inda nun ambentemos outro pa l sustituir i, anquanto i nó, ye l que se bei. Mas, mal puoda, hei de tornar que esso ye melhor do que chorar.
diário 62
domingo, 5 de setembro de 2010
cuontas nanas (01)
- Chamar? Nunca naide me chamou nada. Ye tan guapo todo eiqui anriba…
- Anton, passas-te a chamar Piçarrica Curjidosa. Deixa que l sol me deia mesmo anriba i berás, acrecentou l Xeixo Relhuziente, cheno de proua i cun algun çprézio por aqueilha piçarra scura.
Mas la Piçarrica Curjidosa nun paraba de manginar l que haberie para alhá de l sítio adonde staba i l suonho deilha era ir pul mundo a çcubrir. Un die, bieno outra mundiada i lhebou-la, tornando-la dun liso ameroso que le puso a la muostra strelhicas de mica i la spetou a la borda dun camino. Un die parou an pie deilha un xeixo cheno de tierra, anferrujado i que le stában siempre a caier cachicos.
- Sou la Piçarrica Curjidosa. I tu, cumo te chamas?
- Que guapa te faziste… You sou l Xeixo Relhuziente, nun se te lhembra?
- Mas you siempre fui assi. Ls tous uolhos stában tan chenos de ti que nunca bírun para alhá la mie piel.
preguntas (22)
Nó.
«Tener la rezon», la única rezon, ye la fuonte de todos ls males, de todas las guerras, de todas las rábias, de todas las anquesiçones?
Si.
sexta-feira, 3 de setembro de 2010
Preguntas (21)
quinta-feira, 2 de setembro de 2010
L de ls Castielhos
D’Ouriente a Oucidente stá, mirando,
I tóldan-le románticos pelos
Uolhos griegos, lhembrando.
L quetobielho squierdo stá ancolhido;
L dreito stá an anglo çpuosto.
Aquel diç Eitália adonde stá assente;
Este diç Anglaterra adonde, fastado,
La mano sustenta, an que le assenta l rostro.
Mira, cun uolhos de sfinge i fatal,
L Oucidente, feturo de l passado.
L rostro cun que mira ye Pertual.
Fernando Pessoa, Mensagem
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
O dos Castelos
A Europa jaz, posta nos cotovelos:
De Oriente a Ocidente jaz, fitando,
E toldam-lhe românticos cabelos
Olhos gregos, lembrando.
O cotovelo esquerdo é recuado,
O direito é em ângulo disposto.
Aquele diz Itália onde é pousado;
Este diz Inglaterra onde, afastado,
A mão sustenta, em que se apoia o rosto.
Fita, com olhar esfíngico e fatal,
O Ocidente, futuro do passado.
O rosto com fita é Portugal.]
terça-feira, 31 de agosto de 2010
preguntas (20)
çque nacemos passamos anhos i anhos a daprender a ser grandes, cumo siempre mos dezírun, i cada beç l ser grande ampeça mais tarde passando anhos sien fin na scuola; apuis de sermos grandes, podemos tener la suorte de benir a ser bielhos i essa ye hoije ua parte grande de la bida:
- anton porque nun hai scuola para daprender a ser bielho?
- será porque naide quier ser bielho?
- será porque quando ambentórun las scuolas quaije naide chegaba a bielho?
porquei se perdiu l ansino subre la belheç, cumo muitos atentórun fazer, cumo tal Cícero cul sou De Senectute?
domingo, 29 de agosto de 2010
L de las Quinas
Ls Diuses bénden quando dan.
Compra-se la glória cun zgrácia.
Ai de ls felizes, porque son
Solo l que passa!
Bonde a quien bonde l que le bonda
L bastante de le bundar!
La bida ye brebe, la alma ye lharga
Tener ye tardar.
Fui cun zgrácia i cun bileza
Que Dius al Cristo defenhiu:
Assi l oupuso a la Natureza
I Filho l ountou.
Fernando Pesoa, Mensagem
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
O das Quinas
Os Deuses vendem quando dão.
Compra-se a glória com desgraça.
Ai dos felizes, porque são
Só o que passa!
Baste a quem baste o que lhe basta
O Bastante de lhe bastar!
A vida é breve, a alma é vasta;
Ter é tardar.
Foi com desgraça e com vileza
Que Deus ao Cristo definiu:
Assim o opôs à Natureza
E Filho o ungiu.]
sábado, 28 de agosto de 2010
D. Fernando, Anfante de Pertual
Dou-me Dius sue spada pa que faga
La sue santa guerra.
Cunsagrou-me sou an honra i an zgrácia,
A la hora an que un aire friu passa
Porriba la frie tierra.
Puso-me las manos anriba ls ombros i dourou-me
La tiesta cul mirar;
I este febre de l Alhá, que me cunsume,
I este querer grandeza son sou nome
Andrento mi a tembrar.
I you bou, i la lhuç de la spada oupida dá
An miu sereno rostro.
Cheno de Dius, nun temo l abenir;
Puis, benga l que benir, nunca será
Mais grande que mie alma.
Fernando Pessoa, Mensagem
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués
D. Fernando
Infante de Portugal
Deu-me Deus o seu gládio porque eu faça
A sua santa guerra
Sagrou-me seu em honra e em desgraça,
Às horas em que um frio vento passa
Por sobre a fria terra.
Pôs-me as mãos sobre os ombros e doiroi-me
A fronte com o olhar;
E esta febre de Além, que me consome,
E este querer grandeza são seu nome
Dentro em mim a vibrar.
E eu vou, e a luz do gládio dá
Em minha face calma.
Cheio de Deus, não temo o que virá,
Pois, venha o que vier, nunca será
Maior do que a minha alma.]
quinta-feira, 26 de agosto de 2010
diário 61
quarta-feira, 25 de agosto de 2010
preguntas (19)
sábado, 7 de agosto de 2010
preguntas (18)
quales son las pessonas sien las quales nun poderies passar, sien te fazeres outro, un muorto-bibo?
porque perdes tiempo a guardá-las, ponendo de lhado l que nun ten amportança nanhue?
preguntas (17)
porquei solo l çporto i la guerra méxen l mundo?
afuora esso quei sobra para alhá la solitária lhuita pula suberbibença?
sexta-feira, 6 de agosto de 2010
diário 60
quinta-feira, 29 de julho de 2010
diário 59
preguntas (16)
antoce, porque las fago?
quarta-feira, 28 de julho de 2010
preguntas (15)
Reboluçon puode ser ua forma de zaspero, de nun saber quei mais fazer, i nó la lhuita por un porjeto de sociadade?
terça-feira, 27 de julho de 2010
preguntas (14)
segunda-feira, 26 de julho de 2010
domingo, 25 de julho de 2010
Ls muortos
Un apuis outro yá me drume i bai scapando para loinge.
Assi i todo, bós que drumis, stais-me spiertos andrento l peito,
Na alma pariente çcansa la buossa eimaige que scapa.
i mais bibos bibis bós eilhi, adonde l'alegrie de l sprito
debino a todos ls que ambelhécen, a todos ls muortos remoça.
Bersion feita zde la Traduçon pertuesa de Paulo Quintela
[Hölderlin, Poemas, Edições ASA, 3ª eidiçon, 2004]
sexta-feira, 23 de julho de 2010
diário 58
segunda-feira, 19 de julho de 2010
filósofos
caminórun pula scuridon de l'eignorança;
assi i todo éran la lhuç de l sou tiempo,
mas quei fazírun? dezírun algues frases i drumírun.
Omar Khayyán, Rubaiyat
domingo, 18 de julho de 2010
las lhargas tardes de agosto
sábado, 17 de julho de 2010
ls morconicos
diário 57
sexta-feira, 16 de julho de 2010
L cielo i l einfierno
Bien para alhá la Tierra i l anfenito
Buscaba you l cielo i l einfierno,
Mas dixo-me ua boç:
L cielo i l einfierno stan andrento de ti.
Omar Khayyám (Rubaiyat)
quinta-feira, 15 de julho de 2010
Sábio ceticismo
L eimenso mundo: un granico de puolo ne l spácio.
To la ciéncia de ls homes: palabras.
Ls pobos, ls animales i las froles de ls siete climas: selombras.
L fruito de tue pension sien paraige: l nada.
Omar Khayyám
(bersion lbibre de rubai)
sexta-feira, 9 de julho de 2010
Ls Lusíadas
quarta-feira, 7 de julho de 2010
chafandin
terça-feira, 6 de julho de 2010
l scarabeilho i la bola
domingo, 4 de julho de 2010
Natureza muorta
hai cousas a que l tiempo nun le dará tiempo
ye feita d'eisséncia de tiempo la bida:
atrás dies chenos de sol, lhargas nuites
bénen cun sous miedos, sous delores,
i mal mos demos de cuonta de quando
ampeçou a scurcer, solo mos quedando
la sprança - la certeza? - de que ha de
haber manhana; essa ye la defréncia:
acontra l'eiternidade de l tiempo, al menos
para alhá de quanto puodamos pensar,
upe-se l sfergante de la bida, an que ua
nuite ha de ser la redadeira, sien manhana;
por esso hai cousas a que l tiempo nun le
dará tiempo para que puodan tener sou
die: se nun fúren agora, puoden nunca mais ser.
sábado, 3 de julho de 2010
preguntas a Ourídice
sábado, 19 de junho de 2010
diário 56
sexta-feira, 18 de junho de 2010
diário 55
quinta-feira, 17 de junho de 2010
diário 54
terça-feira, 15 de junho de 2010
diário 53
segunda-feira, 14 de junho de 2010
inda mos crécen anteiras las risas
de l mundo, a la nubrina de ls suonhos desse
tiempo an que tamien you tube trinta anhos:
inda mos crécen anteiras las risas, que
la muorte nun abriu sues alas de selombra
i a cada die mos nácen manhanas de gana
para ancundesar ne l çurron de ls dies de fame;
agora tengo la tue eidade an doble
cumo se, culs anhos, houbira quedado
mais nuobo: mas nun hai cuontas que angánhen
l tiempo ou plásticas que lo apáguen; ye
inda cedo pa mos crecer l carambelo,
que tiempo nun faltará pa benir l friu,
ables nuossos pies pa l puolo de ls caminos;
la cinta de la bielha abaixou a tenhir
las bordas de ls caminos, mas nun tarda ende
l berano i tenerá que asperar las augas
para que puoda amostrar sue risa clara:
deixa que ls anhos báian i béngan, nun
fagas muito causo deilhes porque nunca
te han de chamar a pedir l'oupenion,
que democracie nun ye balor ounibersal.
domingo, 13 de junho de 2010
castielho de Outeiro
solo piquetes de peinha que l tiempo aguçou,
bózios sumidos antre nubrina i negro;
inda eilhi relhúzen rábias, fames,
mas nien un retombo de suonhos s'oube,
todo antregue al çprézio dua risada:
naciu d'uolho na lhinha dua raia de que
naide quier saber, cumo el apagada,
spina drobada an sue altibeç de piedra;
doura l cabeço l mesmo sol de siempre,
mas nien ua centinela pa l recebir;
la serpiente de la bielha strada cuntina
anroscada an sues rebuoltas, andefrente,
tamien eilha abandonada, sien carros;
perdido cumigo inda spero un cantoneiro
nun saludo arrincado a l'aba de l chapeu.
P.S. - Hoije fui a Bergáncia pa la custituiçon de l'Academie de Lhetras de Trás los Montes i resolbi ir pula bielha strada Bumioso-Pinelo-Outeiro, por adonde iba siempre ne ls tiempos an que studei an Bergáncia, al ampeço inda sien alcatron: las lhembráncias son de arressaios sien fin, de agmitos até al fondo de l'alma, mais muorta que biba: siempre l mirar l castielho de Outeiro, que s'assomaba a cada rebuolta, me fui fuonte de suonhos i de stórias que nunca passórun de la mie cabeça, cumpanheiras dua biaige que, solo de la pensar, me fazie tembrar até la miolha de l ser.
sexta-feira, 11 de junho de 2010
preguntas (12)
porquei sentimos mais falta de ciertas cousas quando nun las tenemos?
terça-feira, 8 de junho de 2010
preguntas (11)
crise i campionato de l mundo, nesso se fala i pouco mais: porquei solo antressa, solo ye dino dua pessona ganhar?
porquei essa ye la mais grande glória a que alguien puode chegar?
porquei nada mexe cun tanta giente cumo ls jogos?
nun será porque ls jogos son la cousa maios amportantes que hai, yá zde ls tiempos antigos?
de ninos, quando outras preacupaçones nun tenemos, nun son ls jogos la cousa mais amportante?
i se son assi tan amportantes, porquei la sue direçon ye antregue a giente dubidosa?
domingo, 6 de junho de 2010
Contra l'ambeija i la mintira
[Cunta-se que estas décimas fúrun screbidas por Frei Luis de León a la salida de la cadena de l'Anquesiçon de Balhadoliç (1572-1574), adonde stubo preso por acuso de ls ambejosos de l'Ounibersdidade de Salamanca que cuncurrírun cun el a dar liciones an ciertas cátedras i perdírun. Acusában-lo, subretodo, de haber traduzido bárias partes de la Bíblia para Castelhano, an special ls Cantares de Salomon. Queda eiqui lhembrado que yá neste blogue salírun ls Cantares de Salomon an mirandés, nua berson que se apoia subretodo na traduçon que Frei Luis de León fizo zde l oureginal.]
Eiqui l’ambeija i mintira
me tubírun ancerrado.
Feliç l houmilde stado
de l sabido que s’atira
daqueste mundo malbado,
i cun probe mesa i casa
ne l campo delheitoso
cun solo Dius s’arrepassa
i solo la bida passa
nien ambejado nien ambejoso.
Fraile Luis de León (sec. XVI)
Traduçon de Fracisco Niebro
[an castelhano:
Aquí la envidia y mentira
me tuvieron encerrado.
Dichoso el humilde estado
del sabio que se retira
de aqueste mundo malvado,
y, con pobre mesa y casa,
en el campo deleitoso,
con sólo Dios se compasa
y a solas su vida pasa,
ni envidiado, ni envidioso]
sábado, 5 de junho de 2010
diário 52
preguntas (09)
que boç chama ls páixaros de tan loinge, a cada anho, siempre pul mesmo tiempo?
cumo aguántan, quaije sien comer, cansados, derretidos por chegar?
puoden-se morrer? que amporta se naida mais hai do que chegar?
será antoce normal, este nuosso apego al mesmo sítio to la bida?
de adonde mos naciu esta bertige de ls sítios a que le cháman raízes?
nun teneremos que re-ambentar l nuosso ser nómada, migrante?
sexta-feira, 4 de junho de 2010
preguntas (08)
quei ganha un ambejoso cula ambeija?
nada.
la ganáncia nien siempre stá na ourige de todo: bonda que la metade de diabro que hai an nós i que somos, creça para alhá de la nuossa selombra:
se outros nun crecíren nun quedarei mais armano a eilhes? pregunta-se l ambejoso, sien se dar de cuonta.
antoce, que nun créçan, nun gánhen, nun bíban, nun séian felizes, naide mire para eilhes, pensará siempre l ambejoso.
quinta-feira, 3 de junho de 2010
preguntas (07)
se l son, antoce porquei nun cunsíguen bibir sien saçardotes i sues eigreijas?
quarta-feira, 2 de junho de 2010
preguntas (06)
tener l quei?
ser ou nun ser, ye esse l porblema?
ser l quei?
hai teneres que mais balie nun tener?
hai seres que mais balie nun ser?
porque gustamos de mos anchir de fórmulas bazies?
to be ou not to be?
terça-feira, 1 de junho de 2010
Tornar a San Luís
Apenas cheguei i yá te oubi
boziar para mi: bien te bi!
I l airico ye fiesta nas fuolhas
Á, que suidade de mi!
L tiempo eiterno ye persente
an tue squina, bien te bi
(benido de l fondo de la bida
cumo datrás oubi)
I lhougo ls outros repíten:
bien te bi, te bi, te bi
Cumo datrás, cumo agora,
cumo datrás oubi
(benido de l fondo de la bida)
Miu coraçon diç para el:
las abes que alhá pían
nun pían cumo eiqui.
Ferreira Gullar, Obra Poética, 1993, Edições Quasi, p. 484.
[an pertués:
Volta a São Luís
Mal cheguei e já te ouvi
gritar pra mim: bem te vi!
E a brisa é festa nas folhas
Ah, que saudade de mim!
O tempo eterno é presente
no teu canto, bem-te-vi
(vindo do fundo da vida
como no passado ouvi)
E logo os outros repetem:
bem te vi, te vi, te vi
Como outrora, como agora,
como no passado ouvi
(vindo do fundo da vida)
Meu coração diz pra si:
as aves que lá gorjeiam
não gorjeiam como aqui.]
preguntas (05)
Será por haber cousas mais amportantes que l coincimiento? yá que l mais de las pessonas nunca fizo essa pregunta i las outras pássan l mais de l tiempo a tratar doutras cousas.
porque demúdan las berdades a cada die, a nun ser porque depénden de cada die, de cada pessona ou tiempo?
será que puode haber berdade fuora de las pessonas ou contra eilhas? pregunta que faç sentido yá que solo las pessonas pónen pregúntas i solo eilhas puoden chegar a repuostas.
porque hai ua berdade hoije i outra manhana, ua eiqui i outra acolhá?
poderá haber outra referéncia de berdade para alhá de nós mesmos, assi cumo un colgadeiro adonde eilha puoda çcansar?
porque nun ha de ser la berdade l anquelíbrio de nós cun nós i cun todo que alredror de nós stá?
yá que berdades para alhá de todo esto ye siempre algo por que naide mos puode pedir repunsdablidade.
domingo, 30 de maio de 2010
preguntas (04)
será que dius eisiste mesmo?
porque nunca se me habie puosto essa pregunta, cumo inda nun se le pon al mais de las pessonas de l mundo?
porque será que essa pregunta se me puso apuis de passar anhos i anhos a studar que era possible demustrar que dius eisistie, solo cun ajudas de la rezon, de l pensar?
será, cumo cuido, que fui la demustracion que falhou?
nun serie mais simpres dezíren que dius ye un porblema de eirracionalidade, quier dezir, de fé?
cumo tardei tanto tiempo a çcubrir que nun la tenie, nien a saber quei esso era, anque por muitos anhos tubira pensado l cuntrairo?
que me quedou desse studo de dius, para alhá dun cierto modo de ber l mundo i las pessonas?
tanta cousa que nien sei dezir: puode haber nacido ua ética desses sbarrulhos todos?
sábado, 29 de maio de 2010
preguntas (03)
nien de andorina ne ls beirales - ye berdade que son ralos ls beirales al modo -
nien se oube cumo tal un chasco?
quedórun pardales i palombras i inda mielros ne ls huortos de trás las casas
a repersentar la paixarada
á, i las gaibotas que a las bezes chúben pula cidade - cumo ua que pousa adonde trabalho i a la hora de delantre passar l papa nien para el mirou -
porque será que eiqui nun me dá star cun atento a páixaros?
será porque alhá ne l fondo i cumo todos, sinta que eilhes nun son amportantes?
será de yá nun percisarmos de prumas para screbir - nesse tiempo la scrita era ua mortandade de páixaros -?
a las bezes bénen-me a bejitar l cuorbo de Poe,
l perdigon de Camões, l reissenhõr de Bernaldin,
mas porque será que nunca cántan i solo oubo Poe, Camões i Bernaldin?
hai uns meses, bi ne l Pacífico de Chile, an Isla Negra,
ls grandes i mal amanhados pelicanhos anriba las piedras de la praia, dourados de sol: onte tornei-los a ber nua praia de l Golfo de l México, negros i a relhuzir a BP.
sexta-feira, 28 de maio de 2010
Preguntas (02)
cumo nun te dás de cuonta que tamien sós carpinteiro?
bés passar l'antierro de l tou paíç,
cumo nun te dás de cuonta que tamien bás andrento l caixon?
alguien palhestra subre quien matou l tou paíç,
cumo nun te dás de cuonta que tamien tenes na mano la faca ansagrada?
yá na foia, liste l que alhá screbírun: matórun este paíç.
ende te deste de cuonta que este paíç era l tou i por esso screbiste: suicidemos-mos.
quando, un die, biste rucecitado l tou paíç, al ber cierta giente pregunteste:
cun que dreito benírun estes a la fiesta, se nunca ua mano le botórun?
quarta-feira, 26 de maio de 2010
Preguntas (01)
caiato, pelo rúcio, reforma, ou solo uns uolhos tristes que nun áchan punto de mira?
mejar-se, cagar-se, babar-se, yá nada se le andreitar para nada, ou solo un modo de ls beiços se zafazéren de palabras i de risas?
mandar fazer la foia, nun aguantar un sinal berde na passadeira, ou solo quedar uorfano de suonhos?
yá haber acabado la prestaçon de la casa, nada de nuobo querer daprender, ou solo un cierto modo de mirar al para trás?
nun me digas que bielhos son ls benairos, que tengo priessa de saber, agora que nien ls mius filhos me trátan por 'miu bielho'.
sales a la rue i cada buraco ye ua mina an campo de batalha, que nada queda anteiro de l tornozielho als quadriles,
arrastras ls delores cumo bielha carroça que nun aguanta ls sotánganos de l camino,
las angúrrias sucos ne l lhombo azul de las benas salidas,
cada artroç un cabeço adonde por miedo nun te assomas.
nun me digas que bielho ye un nome que se dá als muortos de que yá nun se sabe l nome.
antreste para un lar que ajudeste a fazer las paredes i adonde jureste nunca bibir,
yá biste cumo l tiempo droba la gana cumo la calor al mais gordo aço?
antretenes-te a cuntar las partes de l cuorpo que yá nun funciónan: será essa la geira de la belheç?
las biaiges son siempre a camino de l spital i l maldito toque de l'ambulança faç-te lhembrar un cierto de modo de ancordar.
bien apuras l'oubido i muito fálan de la guerra que dás de nuite i de die: será essa la seinha?
de berdade que perciso de saber l marco adonde ampeça:
yá que nun pude gozar la mocidade,
al menos quiero saber quando debo ampeçar a gozar la belheç que, tamien eilha, bai i nun torna mais:
arrenego de ambentar mintiras subre paraísos de l passado i giente buona que solo habie datrás,
perciso de me purparar para agarrar l que agora me stá a passar a la puorta, seia el einfierno ou paraíso
quarta-feira, 12 de maio de 2010
diário 51
agora dei an me perder, la cabeça nua borracheira sien bino: al que ua pessona chega!, yá nun ye tiempo de andar por acá, anque tubira ido a spera de l doutor a las seis de manhana: que ha de un fazer? sabes, un dá-se de cuonta de que se bai slubiando pa l outro lhado, mas nun hai modo de achar agarradeiro; assi i todo nun chega a ser un zaspero, que la bida nun mos deixa salida a nun ser lhebá-la a las cuostas.
segunda-feira, 10 de maio de 2010
Odas de Ricardo Reis (060)
Na copa: serei cuntento, porque la dita
Ye çcoincedora. Quien, lhembrando
Ou adebinando, sunrira?
De ls brutos, nó la bida, senó l’alma,
Cunsígamos, pensando; arrecolhidos
Ne l amplacable çtino
Que nun spera nien lhembra.
Cun mano mortal upo a la mortal boca
An salagre copa l passageiro bino,
Baços ls uolhos feitos
Para deixar de ber.
[an Pertués:
Não só vinho, mas nele o olvido, deito
Na taça: serei ledo, porque a dita
É ignara. Quem, lembrando
Ou prevendo, sorrira?
Dos brutos, não a vida, senão a alma,
Consigamos, pensando; recolhidos
No implacável destino
Que não spera nem lembra.
Com mão mortal elevo à mortal boca
Em frágil taça o passageiro vinho,
Baços os olhos feitos
Para deixar de ver.]
terça-feira, 4 de maio de 2010
diário 50
naquel anho chobiu cumo nunca se bira i nun habie meia de la tierra se zaugachar; sembrei un alegrete de cebolhino i, quando yá iba capaç de poner, nun habie meia de la tierra quedar capaç de assucar; nunca quemi tanto cebolhino an dies de mie bida, que yá nun staba an eidade de lo ir a bender por esses pobicos i feiras; al modo que l fui antressacando, botou-se a crecer cumo se houbira sido demudado para ua llheira a la própia: nunca se me criórun cebolhas tan grandes, cumo cabeças, i nien un cachico queimonas; al ampeço inda agarrei ua rela, mas apuis dixe acá para mi, mas porque me hei de star a relar por bias dua lheira de cebolhino?; por todo l santo berano, la tierra augachada secou-se a un punto que quedou toda de dientes arreganhados i apuis fui a mi que me dou la risa: hai que deixar l tiempo fazer l sou trabalho, que sbarrar-mos de caras acontra el solo puode dar an nada ou anton an rábias sien remédio.
segunda-feira, 3 de maio de 2010
Las maias
quinta-feira, 29 de abril de 2010
diário 49
quarta-feira, 28 de abril de 2010
diário 48
nesse die oubi ua música stranha ne l rádio lhougo a la purmanhana; sali a arar todo l die i solo me dei de cuonta de l que se habie passado quando amostrórun l Caetano a ir preso; ls dies apuis cuntinei cul araduro, que outro remédio nun tenie para fazer por pan; fui apuis desso que me afiç mais a ber las notícias na telbizon, anque nunca tenga dado muito para antender l mundo; de l que se me lhembra bien ye que ls filhos yá éran grandes para quemer muito, mas pequeinhos para quedar a sou pan quemer; l restro fui apuis i inda dura, anque nun saba bien l quei, talbeç un cierto modo de cumo la lhuç chube ls dies, talbeç un aire mais suolto, un sereno que s'albanta de ls puiales.
quinta-feira, 22 de abril de 2010
diário 47
quando benie l berano alto, andaba a saber de formigueiros yá maduros de formigas d'ala; afuora esso, todo l tiempo era pouco para studar l bolo i l rastro que deixaba de fincon a fincon i acabei por todo antender de sue porparaçon al pousar, de l alto bolo de ls picanços al rastreiro i arresaiado de las patoixas; quando las moras yá quedában cagadas de l diabro, era l tiempo de las rubialgas pulas aradas de sementeira fresca, mesmo al abaixar l San Mateus; nunca hei de squecer de cumo houbo un tiempo an que la muorte me fizo parte de l miu ser feliç, anque tenga passado l restro de ls dies a zaprender.
quarta-feira, 21 de abril de 2010
spera
fui la purmeira frol de la maçaneira
apuis l anxerto; custou-te
bé-la ne l suolo, que l aire nien para
loinge la quijo lhebar: se outras nun dir
yá tenes rezones de sobra para
aguantar mais un anho.
terça-feira, 20 de abril de 2010
segunda-feira, 19 de abril de 2010
probes
datrás ls probes drumien nun palheiro, tanta giente drumie nun palheiro, que la palha era al mesmo tiempo xerga i manta; hai dies an que un probe se senta alantre la puorta de l soto adonde bou a mercar l quemido de cada die: ye bielho, çcalço i agradece siempre mesmo a quien nun le dá nada; este probe nun trai cun el papelones i sacos de plástico bastantes para que alhá le caba cubierta para drumir ambaixo ua puorta, nien ten yá fuorças para lhuitar por un sítio seco i menos friu: seia adonde fur que estes probes drúmen, nunca chegaran a ser cumo un palheiro; i nun adelantra nun querer saber: ls probes eisísten mesmo i parece que son cada beç mais.
domingo, 18 de abril de 2010
cerjano de palabras
bien podie quedar a mirar pa las palabras,
sereno, assossegado an sou jardin, sonidos
a chubir-me puls uolhos arregalados,
pura música adonde siempre s'oube l tiempo
i ls sentidos s'ancarrapítan nas rodrigas
para colgar lieiras que m'átan al mundo;
mas ye un nino scalhabrés que, apuis yá cansado
de jogar, las abre para ber quei ténen
andrento, d'adonde bénen, de que família
son, daprendiç de cerjano sien tener paraige.
sábado, 17 de abril de 2010
lhírios roixos
ye puls lhírios que siempre spera,
las spadanhas de las fuolhas spetadas
cumo rábia que sobrara de l eimbierno,
sou friu agora preso ne l roixo de seda
cun que las froles amánsan la dureç
negra de las peinhas: de tan andeble
nien ls uolhos se puoden firmar por muito
tiempo, bózio que las xaras sparbaran
an branco pula lhadeira, yá anúncio de fuogo
i berano ne l amarelhar de las scobas:
nunca pássan dun sfergante ls lhírios,
mas siempre ls speras cun fame dun anho;
scónden-se acerca la ribeira, talbeç
dua bergonha que nun ls deixa al
aire abierto, mas yá muitá le sabes
las sitieiras: por esso bás d'apeto a bé-los,
sentas-te a mirá-los i a sober eiternidades
adonde, cun outras, colgas l arco de l tiempo.
sexta-feira, 16 de abril de 2010
diário 46
quien t'ansinou a tocar la castanhuola?
fui mie bó quando era rapazola.
Apuis las pessonas dában-le algo, que el nun pedie.
Mas assi probes habie muita giente. Datrás, de you rapaç, metade de Ruolos benie a pedir: era l lhugarico mais probe que habie por ende.
quinta-feira, 15 de abril de 2010
De quei me sirbe fugir?
Mote
De quei me sirbe fugir
de muorte, delor, peligro
Se me you lhiebo cumigo?
Buoltas
Tengo-me yá cumbencido
por rezon cumbeniente
que nun puodo star cuntente,
Yá que pude haber nacido.
Anda siempre tan ounido
L miu termiento cumigo,
Que you mesmo sou miu peligro.
I, se de mi me lhibrara,
Nanhun gusto me darie.
Que, sien ser you, nun ten’rie
Mal que esse bien me tirara
Anton ye bien que assi passe:
Ó cun zgusto cumigo
Ó sin gusto i sin peligro.
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[na pertués:
De que me serve fugir?
Mote
De que me serve fugir
De morte, dor e perigo,
Se me eu levo comigo?
Voltas
Tenho-me persuadido,
Por razão conveniente,
Que não posso ser contente,
Pois que pude ser nascido.
Anda sempre tão unido
O meu tormento comigo,
Que eu mesmo sou meu perigo.
E, se de mi me livrasse,
Nenhum gosto me seria.
Que, não sendo eu, não teria
Mal que esse bem me tirasse
Força é logo que assim passe:
Ou com desgosto comigo,
Ou sem gosto e sem perigo.]
porque dízen mal ciertas pessonas
quando leio de alguien a dezir que l mundo i, an special Pertual, se stá a morrer, stá a quedar mal, sien balores, sien nada, que talbeç nun dure muito mais, acabo siempre por preguntar la eidade de quien assi scribe: scríben de Pertual, mas solo stan a pensar an eilhes mesmos, mais bielhos, a ber l mundo a fugi-le, un mundo que yá nun anténden i cada beç quier menos cun eilhes, mas eilhes nun son capazes de aceitar esso: ye assi hai miles de anhos; a las bezes hai outras rezones para todo esso, mas nun pássan de menudéncias.
quarta-feira, 14 de abril de 2010
Tiu Bandarra
Alhá arriba ben un perro,
Al loinge parece un galgo;
L sangre ye todo eigual,
Mas quien ten denheiro ye fidalgo.
Francisco Ferreira, tiu Bandarra, miu abó.
quinta-feira, 8 de abril de 2010
diário 45
mira tu l que dá la falta de reloijo, que naquel tiempo pouca gente ls tenie: ua beç fui a drumir culas mulas pa l Pilo i tornei quando cuidei que yá iba a ser de die; l que me baliu ye que dei pul atraso de l tiempo antes de chegar a casa: tornei al para trás i inda drumi ua sonheira buona, cumo se houbira drumido dues nuites; agora, quando me lhembro desso, pregunto-me porquei nun ha de l tiempo cuntinar-me a chegar atrasado: pul si pul no, tengo andado sien reloijo cumigo.
