segunda-feira, 9 de junho de 2008
Hai un die feliç
Las rues, suien un germo, de la mie tierra
Acumpanhado pula buona tarchica
Que ye l solo amigo que me queda.
Todo stá cumo datrás, l outonho
I sue rala candela de nubrina,
Mas l tiempo há cubierto todo
Cun sou branco manto de tristeza.
Nunca pensei, acraditai-me, un sfergante
Tornar a ber esta querida tierra,
Mas agora que bolbi nun antendo
Cumo fui capaç de fastar-me de sue puorta.
Nada demudou, nin sues casas brancas
Nin sous bielhos portones de madeira.
Todo stá na sou sítio; las andorinas
Na torre mais alta de l’eigreija;
L caracol ne l jardin, i l musgo
Nas húmadas manos de las piedras.
Nun se puode dubidar, este ye l reino
De l cielo azul i de las óndias secas
Adonde todo i cada cousa ten
Sue special i hounesta lhienda:
Até na própia selombra reconheço
La mirada celhestre de mie bó.
Estes fúrun ls feitos memorables
A que assestiu mie mocidade purmeira,
L correio na squina de la praça
I la houmidade nas muralhas bielhas.
Cousa buona, Dius miu!; nunca un sabe
Apreciar la suorte berdadeira,
Quando la manginamos mais loinge
Ye ende que stá mesmo mais acerca.
Cuitadico de mi, cuiadico de mi!, algo me diç
Que la bida nun ye mais que ua eilusion;
Ua eilusion, un suonho sin bordas,
Ua pequeinha nubre passageira.
Bamos por partes, nun sei bien quei digo,
L’eimocion chube-se-me a la cabeça.
Cumo yá era la hora de l silenço
Quando treminei mie special ampresa,
Ua trás doutra, nua ountura muda,
Pa l chequeiro tornában las canhonas.
Saludei-las personalmente a todas
I quando stube delantre l arboledo
Que dá de comer al oubido de l biajante
Cun sue einefable música secreta
Lhembrei l mar i cuntei las óndias
An houmenaije a mies armanas muortas.
Purfeitamente bien. Cuntinei mie biaije
Cumo quien de la bida nada spera.
Passei delantre l rodezno de l molino,
Detube-me delantre dun soto:
L oulor de l café siempre ye l mesmo,
Siempre la mesma lhuna an mie cabeça;
Antre l riu dessa altura i l de agora
Nun çtingo nanhue çfréncia.
Reconheço-la bien, esta ye l’arble
Que miu pai puso delantre la puorta
(Eilustre pai que an sous buns tiempos
Fura melhor que ua jinela abierta).
You astribo-me a dezir que la sue cunduta
Era ua cópia fiél de l’Eidade Média,
Quando l perro drumie serenamente
Ambaixo l anglo reto dua streilha.
Nestas alturas sinto que m’ambuolbe
L delicado oulor de las bioletas
Que mie adorada mai fazie
Para curar la tosse i la tristeza.
Quanto tiempo passou zde essa altura
Nun serie capaç de l dezir cun certeza;
Todo stá na mesma, seguramente,
L bino i l reissenhor anriba la mesa,
Mius armanos pequeinhos a esta hora
Dében de star a bolber de la scuola:
Nun fura l tiempo haber antrubiado todo
Cumo ua branca termienta de arena!
Nicanor Parra (Chile)
Traduçon de Fracisco Niebro
[an castelhano:
Hay un día feliz
A recorrer me dediqué esta tarde
Las solitarias calles de mi aldea
Acompañado por el buen crepúsculo
Que es el único amigo que me queda.
Todo está como entonces, el otoño
Y su difusa lámpara de niebla,
Sólo que el tiempo lo ha invadido todo
Con su pálido manto de tristeza.
Nunca pensé, creédmelo, un instante
Volver a ver esta querida tierra,
Pero ahora que he vuelto no comprendo
Cómo pude alejarme de su puerta.
Nada ha cambiado, ni sus casas blancas
Ni sus viejos portones de madera.
Todo está en su lugar; las golondrinas
En la torre más alta de la iglesia;
El caracol en el jardín, y el musgo
En las húmedas manos de las piedras.
No se puede dudar, éste es el reino
Del cielo azul y de las hojas secas
En donde todo y cada cosa tiene
Su singular y plácida leyenda:
Hasta en la propia sombra reconozco
La mirada celeste de mi abuela.
Estos fueron los hechos memorables
Que presenció mi juventud primera,
El correo en la esquina de la plaza
Y la humedad en las murallas viejas.
¡Buena cosa, Dios mío!; nunca sabe
Uno apreciar la dicha verdadera,
Cuando la imaginamos más lejana
Es justamente cuando está más cerca.
Ay de mí, ¡Ay de mí!, algo me dice
Que la vida no es más que una quimera;
Una ilusión, un sueño sin orillas,
Una pequeña nube pasajera.
Vamos por partes, no sé bien qué digo,
La emoción se me sube a la cabeza.
Como ya era la hora del silencio
Cuando emprendí mi singular empresa,
Una tras otra, en oleaje mudo,
Al establo volvían las ovejas.
Las saludé personalmente a todas
Y cuando estuve frente a la arboleda
Que alimenta el oído del viajero
Con su inefable música secreta
Recordé el mar y enumeré las hojas
En homenaje a mis hermanas muertas.
Perfectamente bien. Seguí mi viaje
Como quien de la vida nada espera.
Pasé frente a la rueda del molino,
Me detuve delante de una tienda:
El olor del café siempre es el mismo,S
iempre la misma luna en mi cabeza;
Entre el río de entonces y el de ahora
No distingo ninguna diferencia.
Lo reconozco bien, éste es el árbol
Que mi padre plantó frente a la puerta
(Ilustre padre que en sus buenos tiempos
Fuera mejor que una ventana abierta).
Yo me atrevo a afirmar que su conducta
Era un trasunto fiel de la Edad Media,
Cuando el perro dormía dulcemente
Bajo el ángulo recto de una estrella.
A estas alturas siento que me envuelve
El delicado olor de las violetas
Que mi amorosa madre cultivaba
Para curar la tos y la tristeza.
Cuánto tiempo ha pasado desde entonces
No podría decirlo con certeza;
Todo está igual, seguramente,
El vino y el ruiseñor encima de la mesa,
Mis hermanos menores a esta hora
Deben venir de vuelta de la escuela:
¡Sólo que el tiempo lo ha borrado todo
Como una blanca tempestad de arena!]
l çpipar de l cuorpo
Cada beç mais t'assomas als delores, als uossos spartiçados, a la chicha siempre cumo se houbira lhebado ua túndia. Nunca falestes tanto cuntigo, nin te faziste tanta pregunta. Apuis, dizes que yá nun stás acá a fazer nada, mas la berdade ye que las cousas yá nun te sálen cumo dantes, cumo quieres. L cuorpo yá nun acumpanha la cabeça, parece-te que se çpipa deilha. I nun achas modo de l agarrar, l almanecha. Quando te assomas a ti mesmo, tenes miedo de preguntar: adonde stá la raia redadeira, l lhemite de la degradaçon an que mos queremos ber?; até adonde l que mos aguantamos inda ye denidade? I, apuis, chube-te aquel fernesin de nun seres capaç de te respunder, i botas-te a sachadas als dies i a la huorta.
L Guardador de Ganados - XXIII
L miu mirar azul cumo l cielo
Ye sereno cumo l’auga al sol.
Ye assi, azul i sereno,
Porque nun anterroga nin se spanta...
Se you anterrogasse i me spantasse
Nun nacien froles nuobas ne ls cerrados
Nin demudarie qualquiera cousa ne l sol de modo a el quedar mais guapo...
(Inda se nacíran froles nuobas ne l cerrado
I se l sol demudasse para mais guapo,
You sentirie menos froles ne l cerrado
I achaba mais feio l sol...
Porque todo ye cumo ye i assi ye que ye,
I you aceito, i nin agradeço,
Pa nun parecer que penso nesso...)
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
É calmo como a água ao sol.
É assim, azul e calmo,
Porque não interroga nem se espanta...
Se eu interrogasse e me espantasse
Não nasciam flores novas nos prados
Nem mudaria qualquer coisa no sol de modo a ele ficar mais belo...
(Mesmo se nascessem flores novas no prado
E se o sol mudasse para mais belo,
Eu sentiria menos flores no prado
E achava mais feio o sol...
Porque tudo é como é e assim é que é,
E eu aceito, e nem agradeço,
Para não parecer que penso nisso...)]
domingo, 8 de junho de 2008
anhos
Hai quien cunte mius anhos por cinquenta,
Mas digo you que pássan de quenhientos
- bien s’alharga até nós l’Eidade Média! -
Çque todos nós nacimos, i ye mintira
La era de l belhete d’antidade:
Nun ye por anhos que se cunta l tiempo
Mas puls passos que dan dreitos, salude,
Bida buona que traia ls paraísos,
Anque solo an sfergantes bote pítulas
La felcidade, i steia alhá de l tiempo,
Siempre puoden ls sfergantes ser mais spessos
Ls delores mais lhebes i las fames
Cun mais arte anganhadas. Denidade
Nunca a la caridade le deixou
Stender la mano sien nada capaç
De l stómado anganhar i calhar l’alma.
sábado, 7 de junho de 2008
la frecha de Zenan
A las bezes custa a chubir l die, tan fondas raízes bótan las horas muortas. Atrelonda l zerto de ls passos, quando cuntínan solos yá sien nós anriba: çpipados antre nós i nós, ouliados antre tiempo i tiempo. Nunca l delor ten tiempo de s'oupir an ser, nunca la frecha de Zenan chega a sou albo: bala-mos la choupa de las palabras, que todo eilhas aguántan, que todo eilhas mos tráien: diç san juan que al percípio eisistie la palabra i que la palabra era dius: anton, quei seremos nós que criemos las palabras i nun paramos de cun eilhas criar mundos?
sexta-feira, 6 de junho de 2008
einfierno
Nubres ralas cólan la lhuç, que s'arrama cumo an sbeijadeira. La nuitica abre sue puorta i assoma-se a la mortalha de fumo de ls altemobles, a amarelhar l'abenida. Sentei-me antes de me scapar pula fin de sumana al para drento: ye mui custoso nun zbiar la cara a la lhambada triste de las fuolhas: estas arbles son mais un cunceito, arbles teóricas, i l que beio nun passa dua selombra de las outras, las berdadeiras, que se scapórun de l einfierno. I l einfierno ye l mirar, que a esta paisaige até s'afizo.
tenes tiempo pa la nuite
Cul San Juan ben l çcanso de l aire ou talbeç todo nun passe de falta de fuolgo: ye agora que la prainada ampeça a arder an claro, i calha mal que l aire saque férias neste tiempo. Nun béilan las beletas sue selombra, i nas canales stiráçan-se ls telhados ancostando la barriga al capion: cumo ua eiternidade, técen filos d'anfado sues aranheiras. Regas l puial a chamar l oulor de la nuitica, anquanto deixas que la séstia adóndie sue piele até meia tarde. Nun t'apréssies: inda nun botórun grilo las palabras, i ls uolhos nun tornórun daquel lhado de ls anhos: tenes tiempo pa la nuite, riu sin fin que nunca seca l manadeiro.
quinta-feira, 5 de junho de 2008
Foias i jazidos
Ne ls semitérios hai jazidos i hai foias. Nestas, de tiempos a tiempos, demuda l morador: para adonde bai l que yá alhá staba? i ls que ban para un jazido, quédan alhá eiternamente? Las preguntas nun ténen repuosta, por ua rezon bien hounesta: tanto jazidos cumo foias son feitos pa ls bibos i nó pa ls muortos; uns i outras nun ban alhá de la lhembráncia.
Andeixas a Bárbela Scraba
Aqueilha cautiba
Que me ten cautibo,
Porque neilha bibo
Yá nun quier que biba.
You nunca bi rosa
Tan guapa i florida,
Que als uolhos an bida
Fura mais fermosa.
Nin ne l campo flores,
Nin ne l cielo streilhas,
Nun son guapas eilhas
Cumo ls mius amores.
Rostro sin eigual
Uolhos sossegados,
Negros i cansados,
Nó de fazer mal.
Ua grácia biba,
Que neilhes le mora
Para ser senhora
De quien ye cautiba.
Negro pélo ten,
Ende l pobo anton
Perde oupenion
Que l rúcio cumben.
Negrura d’Amor,
Tan doce figura,
Que la niebe jura
Trocar la quelor.
Tan mansa alegrie
Que l siso acumpanha;
Parece ser stranha,
Bárbela nun ye.
Preséncia serena
Que ls truonios amansa;
Neilha anfin çcansa
Toda la mie pena.
Ye esta cautiba
Que me ten cautibo,
I, pus neilha bibo,
Ye fuorça que biba
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Endechas a Bárbara Escrava
Que me tem cativo,
Porque nela vivo
Já não quer que viva.
Eu nunca vi rosa
Em suaves molhos,
Que para meus olhos
Fosse mais formosa.
Nem no campo flores,
Nem no céu estrelas,
Me parecem belas
Como os meus amores.
Rosto singular
Olhos sossegados,
Pretos e cansados,
Mas não de matar.
Uma graça viva,
Que neles lhe mora,
Para ser senhora
De quem é cativa.
Pretos os cabelos,
Onde o povo vão
Perde opinião
Que os louros são belos.
Pretidão de Amor,
Tão doce a figura,
Que a neve lhe jura
Que trocara a cor.
Leda mansidão
Que o siso acompanha;
Bem parece estranha,
Mas bárbara não.
Presença serena
Que a tormenta amansa;
Nela enfim descansa
Toda a minha pena.
Esta é a cativa
Que me tem cativo,
E, pois nela vivo,
É força que viva.]
quarta-feira, 4 de junho de 2008
L Guardador de Ganados XXII
Cumo quien nun die de berano abre la puorta de casa
I spreita pa la calor de la rue cula cara toda,
A las bezes, nun pronto, dá-me la Natureza de xapa
Na cara de ls mius sentidos,
I you quedo cunfuso, albrotado, querendo antender
Nun sei bien cumo nin l quei.
Mas quien me mandou a mi querer antender?
Quien me dixo que habie que antender?
Quando l berano me passa pula cara
La mano lhebe i caliente de l sou airico,
Solo tengo que sentir agrado porque ye airico
Ou que sentir zagrado porque ye caliente,
I assi i todo que you l sinta,
Assi, porque assi l sinto, ye que ye miu deber senti-lo…
Como quem nun dia de Verão abre a porta de casa
E espreita para o calor dos campos com a cara toda,
Às vezes, de repente, bate-me a Natureza de chapa
Na cara dos meus sentidos,
E eu fico confuso, perturbado, querendo perceber
Não sei bem como nem o quê...
Mas quem me mandou a mim querer perceber?
Quem me disse que havia que perceber?
Quando o Verão me passa pela cara
A mão leve e quente da sua brisa,
Só tenho que sentir agrado porque é brisa
Ou que sentir desagrado porque é quente,
E de qualquer maneira que eu o sinta,
Assim, porque assim o sinto, é que é meu dever senti-lo...]
terça-feira, 3 de junho de 2008
Las raposas chenas de sede
Ua beç, las raposas, todas mui chenicas de sede, ajuntórun-se a la borda de l riu Menandro. L riu, nessa altura, lhebaba ua corriente mui fuorte. Eilhas bien s’animában uas a las outras, mas nun habie meia de nanhue deilhas ser la purmeira a botá-se al riu.
Al fin de algun tiempo ua deilhas puso-se a fazer caçuada de las outras, agabando-se de ser la mais baliente. I, nesto, botou-se a l’auga mui fouta. La corriente, que era mui fuorte, arrastrou-la pa la bena de l’auga, i las outras raposas ampeçórun a boziar anquanto la seguien zde la borda:
- Nun mos deixes, cumpanheira, buolbe i cunta-mos cumo ye que poderemos buer auga sien correr peligro.
Mas la raposa, anquanto era arrastrada i bendo que yá nun tenie salbaçon possible, respundiu-le:
- Agora nun puodo, que bou a lhebar ua mensaige para Mileto; quando bolbir yá bos cuntarei.
Porqui se bei cumo ls fanfarriones acában por traier siempre l peligro a la mano.
segunda-feira, 2 de junho de 2008
cumo un airico
i siempre te lhabe a la purmanhana l berde.
Quando te quejires ir, que seia cumo un airico:
un rugido lhebe antre l abanar de la rama,
ua auguita que busca l'augadeira
aceçonando la tierra ressequida.
domingo, 1 de junho de 2008
Salmos (022)
Salmo de Dabide, pa l mais alto cantador.
Pa la moda «La corça de manhana».
Miu Dius, miu Dius, poeque me zampareste,
nun oubindo l miu choro, las palabras de l miu bramido?
Miu Dius, bózio por ti to l die i nun me respondes
to la nuite i yá nun tengo fuolgo.
Mas tu sós l Santo
i moras antre ls lhoubores de Eirael.
An ti cunfiórun ls nuossos pais,
cunfiórun i tu lhibreste-los.
A ti boziórun i fúrun salbos,
cunfiórun an ti i nun fúrun zamparados.
Mas you sou un brugo i nó un home,
la caçuada de ls homes i l çprézio de l pobo.
Todos ls que me béien caçúan de mi,
arregánhan ls beiços i menéian la cabeça, dezindo:
«Anquemendou-se al Senhor, el que l lhibre,
el que l salbe, yá que ye amigo del.»
Mas fuste que tireste de la barriga de mie mai,
i deste-me cunfiança, stando al peito de mie mai.
Pertenço-te zde la barriga de mie mai,
zde la barriga de mie mai tu sós l miu Dius.
Nun te baias d’an pir de mi, porque stou mui agoniado,
i nun tengo quien me bote ua mano.
Circa-me ua buiada de touros,
círcan-me fuortes touros de Basan.
Ábren acontra mi sues bocas,
cumo lhion que brama i çpartiça la chicha.
Cumo auga me arramei,
i todos ls mius uossos se çcunjuntórun;
l miu coraçon fizo-se cumo cera
i derretiu-se-me andrento de l peito.
Las mies guolas secórun-se cumo barro cozido
i la mie lhéngua colou-se-me al cielo de la boca,
faziste-me an puolo cumo de las foias.
Muitos perros me circórun,
solo tengo alredror quadrilhas de giente mala,
furórun-me las manos i ls pies:
poderie, agora, cuntar todos ls mius uossos,
eilhes béien esso i míran para mi.
Debíden antre eilhes ls mius besidos
i bótan suortes a ber quien queda cula mie capa.
Mas tu, Semhor, nun te baias para loinge,
sós la mie fuorça, nun tardes a ajudar-me.
Faç cun que mie bida scape de la spada,
i que eilha nun caia nas gárrias de ls perros.
Lhibra.me de la boca de ls lhiones,
lhibra-me de ls cuornos de ls búfalos.
Ende cuntarei-le l tou nome a mius armanos
i al meio de las assemblés te lhoubarei.
Bós, ls que temeis al Senhor, lhoubai-lo!
Bós, á semiente de Jacó, gloreficai-lo!
Bós, á semiente de Eirael, respeitai-lo!
Porque el nun çpreziou nien fizo caçuada de la agonia de l probe,
nien le bolbiu la cara,
mas oubiu-lo quando le boziou por ajuda.
De ti será l miu lhoubor na grande assemblé,
pagarei mies pormessas delantre de l pobo.
Ls probes comeran i quedaran fartos,
loubaran al Senhor ls que ándan a saber del:
buosso coraçon bibirá para siempre.
Han de se lhembrar de l Senhor i bolber-se para el
todas las gientes de la tierra;
ande botar-se al suolo delantre del
todos ls pobos i naciones,
porque de l Senhor ye l reino,
el reina subre todas las naciones.
Delantre del han de botar-se por tierra todos ls grandes de la tierra,
han de se drobar delantre del todos ls que abáixan al puolo
i assi nun puoden mantener sue bida.
Ua nuoba semiente l serbirá
i cuntará-le als que han de benir las marabilhas de l Senhor;
Al pobo que bai a nacer dará le a coincer la sue justícia,
cuntará l que el fizo.
Paisaige 34
Las casas éran sítios adonde moraba giente ou adonde se metien cousas de la giente ou animales de la giente. Agora, na rue, yá solo mora ua pessona, i las casas arriman-se uas a las outras cumo a serbíren-se de caiato. L silenço spreita pulas frinchas de las paredes de piedra suolta, cansado del mesmo: quien se dá de cuonta de l silenço a nun ser ancastrado antre bruídos? Até un candieiro, que daba solo pa l huorto, subirte agora la parede i atira l branco de las froles a la raiç de las aranheiras. Hai casas cun puorta de que yá naide sabe de la chabe, naide se lhembra de la última beç que fúrun abiertas: las paredes que inda aguántan l telhado, yá mais un jardin de arroç de ls telhados, campo abierto als gatos an febreiro, pantasmas que cun sous miedos ínchen ls dies. Yá por naide chube la curjidade de abrir aqueilhas puortas, yá naide quier saber de ls telhados, s'a mano ben chenos de boteiras. Todo, cul tiempo, bai deixando de ser ourgente, an todo l'amportança bai zbotando, to la bida camina pa l'eisséncia de pantasma, inda quando nun queremos ber, que ls uolhos solo béien l que ls justefique. Quando, a la nuitica, las andorinas fázen la formatura ne ls filos de eiletrecidade an sue çpedida al sol, achégan-se ls beirales cumo a spera de cun eilhas albantar bolo. Datrás coinciemos-le todos ls nius, puls cagadicos brancos anriba ls puiales: agora yá naide alhá se senta para que un se puoda dar de cuonta. Hai muito que se secou l uolmo de l huorto, i ende nun ten la queruja altar para sou pios: assi i todo, nunca houbo tanta muorte naqueilha rue, l que dou cuonta de l crédito de la maldade de ls pios de queruja. I, quando passo, inda beio las pessonas sentadas als puiales, l postigo abierto, ls uolhos pochudos apuis la séstia: la pantasma sou you que me slúbio naquel outro mundo.
Nun hai meia de l sol
Nun hai meia de l sol benir, redondo i lhimpo, sien tener aque star a zbiar ls rumiacos de las nubres para passar. Serie mais clarico, assi, este die 1 de júnio, feito die de la criança, anque nun saba bien para que sirbe. A nun ser que seia pa nun mos squecermos que ls outros dies de l anho nun son dies de la criança, yá que solo hai percison de lhembrar l que stá squecido. Hai ua declaraçon de ls dreitos de la criança. Nun amporta que seia probe, nó; l mais amportante ye l seguinte, que tamien you fui daprendendo cumo criança: la criança ten dreito a ser feliç, cun todo l que para esso se eisige; la criança ten dreito a ber ua raça de sol ne l sou feturo, ten dreito a tener feturo.
sábado, 31 de maio de 2008
L Guardador de Ganados - XXXI
Se a las bezes digo que a las froles le dá la risa
I se you dezir que ls rius cántan,
Nun ye porque you cuide que hai risas nas froles
I modas ne l correr de ls rius...
Ye porque assi fago-le mais sentir als homes falsos
L’eisistença berdadeiramente rial de las froles i de ls rius.
Porque scribo para eilhes me léren sacrafico-me a las bezes
A la sue burrice de sentidos...
Nun cuncordo cumigo mas perdono-me,
Porque solo sou essa cousa séria, un antreprete de la Natureza,
Porque hai homes que nun anténden la sue fala,
Por eilha nun ser fala nanhue.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Se às vezes digo que as flores sorriem
E se eu disser que os rios cantam,
Não é porque eu julgue que há sorrisos nas flores
E cantos no correr dos rios...
É porque assim faço mais sentir aos homens falsos
A existência verdadeiramente real das flores e dos rios.
Porque escrevo para eles me lerem sacrifico-me às vezes
À sua estupidez de sentidos...
Não concordo comigo mas absolvo-me,
Porque só sou essa coisa séria, um intérprete da Natureza,
Porque há homens que não percebem a sua linguagem,
Por ela não ser linguagem nenhuma.]
sexta-feira, 30 de maio de 2008
Assomadeiro 33
Cun este astro, manhana ha de sudar gilada. Lhembras-te de las nubres retrocidas - aqueilho era un delor... - de trasdonte? Bien te dixe que solo poderien dar auga. I la lhuna cun rodaixa al redror, cumo ls santos? Rechino, ye l que ende ben, inda que tarde. Essa cara an que hoije te colgueste nun anúncia dies serenos. Mas nun fagas couso, que destes assomadeiros nun se bei l tiempo de manhana: cumo poderies ber l que inda nun faziste? L que bés pula frincha de ls dies nun sós tu, mas tous quereres, mas tous miedos que píngan cul tiempo. Cumo poderies ber ls passos que nun andubiste? Essas nó, que son pisagadas que te traírun até eiqui: nun bés que miras al para trás!? Bota-te al camino, chube-te, anda-te até la fin de ti, que siempre tu te speras i siempre te cheiras a lhabado. Lhembras-te l die que te busqueste de candela pula rue? Até la tue selombra daba al para trás. Senta-te, serena, i spera que ls uolhos s'houmílden al tiempo, sien lhuç i sien quelor. Quando se t'acendíren ls dedos i te bolares an resfuolgo, ende ye tiempo de sentires l astro que ancarambina ls miedos que sálen nas rebuoltas de l camino. Al meio, se percisares quien t'acuda, bózia por ti.
Paisaige 33
L aire sorbiu-te las palabras, tierra de Agosto que nun aguanta l'auga. Bai-te reçumando ua ourbalheira de silenço, sien l frescor que ben cula manhana. Quedórun-te ls uolhos, parados, nun baláncio antre pregunta i miedo, nua abertura de boca antes de l bózio: bien tu me dezies que ls uolhos nun sirben solo para ber! Las angúrrias de la tiesta son sucos, grietas que quedórun apuis l arrebento que te tirou de tous lhemites, a arder an supernuoba, streilha cansada de sou cielo. Reçúman-te ganas de nada, sintes la chamada de ls buracos negros adonde todo queda tan pequeinho que nun se bei, mas ye tan grande essa fuorça que te suorbe l'alma até.
quinta-feira, 29 de maio de 2008
L Guardador de Ganados XXI
I sentir-le un gusto,
I se la tierra fura ua cousa para morder
Seria mais feliç un sfergante…
Mas you nien siempre quiero ser feliç.
Ye perciso ser de beç an quando anfeliç
Para se poder ser natural…
Nien todo ye dies de sol,
I l’auga, quando falta muito, pide-se.
Por esso agarro l’anfelcidade cumo felcidade
Naturalmente, cumo quien nun stranha
Que haba muntanhas i baixas
I que haba peinhas i yerba…
L que ye perciso ye ser-se natural i sereno
Na felcidade ou na anfelcidade,
Sentir cumo quien mira,
Pensar cumo quien anda,
I quando se bai a morrer, lembrá-se de que l die se muorre,
I que l poniente ye guapo i ye guapa la nuite que queda…
Assi ye i assi seia…
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Se eu pudesse trincar a terra toda
E sentir-lhe um paladar,
E se a terra fosse uma cousa para trincar
Seria mais feliz um momento…
Mas eu nem sempre quero ser feliz.
É preciso ser de vez em quando infeliz
Para se poder ser natural…
Nem tudo é dias de sol,
E a chuva, quando falta muito, pede-se.
Por isso tomo a infelicidade como felecidade
Naturalmente, como quem não estranha
Que haja montanhas e planícies
E que haja rochedos e erva…
O que é preciso é ser-se natural e calmo
Na felecidade ou na infelicidade,
Sentir como quem olha,
Pensar como quem anda,
E quando se vai morrer, lembrar-se de que o dia morre,
E que o poente é belo e é bela a noite que fica…
Assim é e assim seja…]
quarta-feira, 28 de maio de 2008
L galho i la raposa
Las pitas dun polheiro íban-se, cun sou galho, a scapar dua raposa i chubírun-se a un penheiro. La raposa mirou parriba i lhougo biu que, assi, nun iba a ser capaç de las caçar. Ende, tratou de ber se anganhaba l galho, dezindo-le:
- Podeis-bos abaixar dende cun toda la sigurança, pus acabou de salir ua lei que trai la paç antre todos ls animales i era para festear que you benie a correr atrás de bós. Abaixai dende para fazermos ua fiesta pulas buonas amboras.
L galho lhougo se dou de cuonta de la marosca, mas, fazendo de cuonta que nada antendira, dixo-le a la raposa:
- Essas amboras son bien alegres. Mira, bénen acolhá trés perros i até calha mesmo bien, pus será melhor asperar por eilhes i fazemos la fiesta por todos.
La raposa, mal oubiu amentar an perros, dixo-le al galho:
- La tue eideia si ye buona, mas tou cun miedo, nun se deia l causo de eilhes inda nun sabéren las amboras i me queréren caçar.
Mal chegando a acbar la fala, la raposa botou-se a fugir. Las pitas abaixórun de l polheiro adonde stában i tornórun al sou spenhicar.
Rues sin salida
Hai dies an que te bés nua rue sin salida, que dá para eilha mesma. Nun tornas al para trás: sabes que la sola salida ye cuntinar al palantre: mesmo adonde nun hai salida puodes siempre buscá-la ou fazé-la.
terça-feira, 27 de maio de 2008
A la squina de l lhume
Nobembre. Solo! Dius, que anseportable Mundo!
Naide, nin germo... Ls outros que fazeran?
Senhor! la Bida nun ye un brebe segundo:
Que lhargas horas estas horas! Que prefundo
Spleen l destas nuites que nun acabaran!
Tanto friu. (De ber m’ancarambina, la cama...)
Que friu! Ei, Joseph! Bota mais carbon!
I quando todo se apagar na d’ouro chama,
You botarei (para que sirbe? yá nun ama)
A las cinzas albas, miu probe coraçon!
Na rue l Aire cumo un gato mia to l die...
Á pescadores, stá tan brabo l Mar!
Cuidado... Bolinai! Deixai cuordas! Abemarie!
Chena de Grácia...Hourror! Muortos! I l’auga tan frie!...
Que triste ber ls Muortos a nadar!...
Spleen! Que hei-de fazer? Drumir, nun tengo suonho,
Lhieba-me la chicha l Delor, zgasta-me l prefil.
Nada hai pior que este sonhámbelo abandono!
Á mius Castielhos an Spanha! Á miu outonho
D’Alma! Ah miu caier-de-fuolhas, an Abril!
La Bida! Hourror! Á bós que dais l último suspiro!
Que felizes, stais-bos quaijeque a ir!
Á muorte, you quiero antrar para l tou Retiro!...
Oubo bater. Quien ye? Naide: un rato ... l Aire ...
Cuitado! ye l Georges, tísico a tussir ...
Més de Nobembre! Més de ls tísicos! Sudando
Quantos a esta hora, se truocen a morrer!
Bei-se ls Padres las manos, cuntentos, sfergando...
Més an que la cera dá mais i la framácia, i quando
Ls carpinteiros ténen mais obra a fazer...
Oubo un silbote. L camboio bai-se ... Anganchar-te
Quien me dira l bagon de ls suonhos mius!
Alhá passa, al loinge. Adius! Quejira acumpanhar-te...
- Buona biaije! Feliç quien se bai, quien parte!
Cuitadico de quien queda... Adius! Adius!
Que eilusion, biajar! Todo l Planeta ye zero.
An to l lhado ye malo l Home i buono l Cielo.
- Américas! Japon! Índias! Calbairo!... Quiero
Ir-me a l’Ilha a rezar na foia d’Antero
I a Águeda a buer auga de l Botaréu...
Bi l’Ilha Rúcia, l Mar! Pisei tierras de Spanha,
Tierras ralas, Niebes, Arenales;
Cantando, al lhunar, bagamundei pul’Almanha,
Armei an Fráncia mie tienda de campanha...
I anfado, anfado, anfado i nada mais!
Que hei-de fazer! Calhai essas cantigas eimundas,
Cerbejaries de l Quartier! Rezai, rezai!
Paisaige, adonde stás? Á lhunar, augas fondas!
Á choupos, a la tardica, altibos, mas quercundas,
Tal cumo suonhos i eideias sin sentido, ai!
Nun m’atermenta mais l Delor. Sou feliç. Tengo fé
An Dius, nua Outra-Bida, para alhá de l Aire.
Bendi mius lhibros, miu Filósofo queimei-lo até.
Agora, traio ua medalhica al peito
Cun quien falo, a las nuites, al deitar.
(I chuobe, ai...) Miu Dius! Que anseportable Mundo!
Nin germo! (L aire geme...) Ls outros que fazeran?
Senhor! la Bida nun ye un brebe segundo;
Que lhargas horas estas horas! Que perfundo
Spleen mortal l destas nuites que nun acabaran!
António Nobre, Só
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Ao canto do lume
Novembro. Só! Meu Deus, que insuportável Mundo!
Ninguém, viv’alma... O que farão os mais?
Senhor! a Vida não é um rápido segundo:
Que longas horas estas horas! Que profundo
Spleen o destas noites imortais!
Faz tanto frio. (Só de a ver me gela, a cama...)
Que frio! Olá, Joseph! Deita mais carvão!
E quando todo se extinguir na áurea chama,
Eu deitarei (para que serve? já não ama)
Às cinzas brancas, o meu pobre coração!
Lá fora o Vento como um gato bufa e mia...
Ó pescadores, vai tão bravo o Mar!
Cautela... Orçai! Largai a escota! Ave-Maria!
Cheia de Graça...Horror! Mortos! E a água tão fria!...
Que triste ver os Mortos a nadar!
Spleen! Que hei-de eu fazer? Dormir, não tenho sono,
Leva-me a carne a Dor, desgasta-me o perfil.
Nada há pior que este sonâmbulo abandono!
Ó meus Castelos-em-Espanha! Ó meu outono
D’Alma! Ó meu cair-de-folhas, em Abril!
A Vida! Horror! Ó vós que estais no último alento!
Que felizes, sois prestes a partir!
Ó morte, quero entrar no teu Recolhimento!...
Oiço bater. Quem é? Ninguém: um rato... o Vento...
Coitado! é o Georges, tísico a tossir ...
Mês de Novembro! Mês dos tísicos! Suando
Quantos a esta hora, não se estorcem a morrer!
Vê-se os Padres as mãos, contentes, esfregando...
Mês em que a cera dá mais e a botica, e quando
Os carpinteiros têm mais obra pra fazer...
Oiço um apito. O trem que se vai... Engatar-te
Quem me dera o vagão dos sonhos meus!
Lá passa, ao longe. Adeus! Quisera acompanhar-te...
- Boa viagem! Feliz de quem vai, de quem parte!
Coitado de quem fica... Adeus! Adeus!
Que ilusão, viajar! Todo o Planeta é zero.
Por toda a parte é mau o Homem e bom o Céu.
- Américas! Japão! Índias! Calvário! ... Quero
Mas é ir à Ilha orar sobre a cova do Antero
E a Águeda beber água do Botaréu...
Vi a Ilha Loira, o Mar! Pisei terras de Espanha,
Países raros, Neves, Areais;
Cantando, ao luar, errei nas ruas da Alemanha,
Armei na França minha tenda de campanha...
E tédio, tédio, tédio e nada mais!
Que hei-de eu fazer! Calai essas canções imundas,
Cervejarias do Quartier! Rezai, rezai!
Paisagem, onde estás? Ó luar, águas profundas!
Ó choupos, à tardinha, altivos, mas corcundas,
Tal como aspirações irrealizáveis, ai!
Não me tortura mais a Dor. Sou feliz. Creio
Em Deus, numa Outra-vida, além do Ar.
Vendi meus livros, meu Filósofo queimei-o.
Agora, trago uma medalha sobre o seio
Com a qual falo, às noites, ao deitar.
(E a chuva cai...)Meu Deus!Que insuportável Mundo!
Viv’alma! (O vento geme...) O que farão os mais?
Senhor! a Vida não é um rápido segundo;
Que longas horas estas horas! Que profundo
Spleen mortal o destas noites imortais!]
segunda-feira, 26 de maio de 2008
Las palabras sáben demais
Se las debano nunca le beio la punta; chamo-las i nunca acában de benir; pregunto-le i na repuosta queda siempre un bafo de mistério, cumo se nunca stubira purparado para todo l que ténen para me dezir; a la bezes passa por mi ua nuoba i sorbo-la cumo ostra, mas nunca me cabe n'ambuça: ye fiesta que me mata esta cunsemiçon de las palabras, alegrie adonde siempre s'anfrisga ua tristura que nunca me dá çcanso, i sien paraige s'upe i m'arredonda an óndias cumo poço apuis la piedra.
L regoixo
L lhion, la baca, la cabra i la canhona
Ua beç, un lhion, ua baca, ua cabra i ua canhona fazírun un trato: passarien a caçar todos quatro i debedirien l ganho antre eilhes, an partes armanas. Un cierto die achórun un benado i, apuis de muito porfiar, matórun-lo. Mui cansados, alhá debedírun l benado an quatro partes, cunsante treminado. Ende l lhion dixo-le als outros:
- Esta parte ye mie, cunsante l trato que fazimos; esta eiqui tamien me pertence porque you sou l mais baliente de todos; esta terceira tamien la bou a agarrar porque sou l rei de ls animales; la quarta parte que falta que naide s’astriba a bulhir neilha que you agarrarei esso cumo ua porbocaçon.
domingo, 25 de maio de 2008
Cuntentos campos
Cuntentos campos, berdes arboledos,
Claras i frescas augas de cristal,
Que an bós los amostrais al natural,
Çfaiando-bos d’anriba ls fragaredos;
Montes perdidos, ásparos penedros,
Cumpuostos an cuncerto mui zeigual:
Sabei que, sin licença de miu mal,
Yá nun podeis deixar mius uolhos quedos.
I, pus me yá nun bedes cumo bistes,
Nun m'alégren berduras beciosas
Nin augas que correndo alegres bénen.
Sumbrarei antre bós lhembranças tristes,
Regando-bos cun lhágrimas suidosas,
I de l miu bien suidades solo ténen.
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Alegres campos, verdes arvoredos,
Claras e frescas águas de cristal,
Que em vós os debuxais ao natural,
Discorrendo da altura dos rochedos;
Silvestres montes, ásperos penedos,
Compostos em concerto desigual:
Sabei que, sem licença de meu mal,
Já não podeis fazer meus olhos ledos.
E, pois me já não vedes como vistes,
Não me alegrem verduras deleitosas
Nem águas que correndo alegres vêm.
Semearei em vós lembranças tristes,
Regando-vos com lágrimas saudosas,
E nascerão saudades de meu bem.]
Assomadeiro 32
Yá bou quedando rebolo a que l tiempo le fui lhabrando las squinas. Stá acerca l fin de la ribeira. Assi ache un remanso adonde l sol rechine i ceçon nun falte. Quien mirar la lisura de la piel, i admirar la redundeç de l star, que nun s'apréssie: alhá stan ls feitiços de ls bolcos zde l naciente, la friura de las augas, las ronchas de las arenas mais finas, ls silenços de las cencenhadas. L que se bei ye solo zlhumbramiento de ls uolhos agarrados al mundo, ye gana de que la ribeira nunca acabe, de que nunca percise remansos, de que nunca haba rebolo, de que nunca la piedra se gaste a aguçar la gadanha de ls dies.
Un die destes
sábado, 24 de maio de 2008
Percípio de l'eigualdade
sexta-feira, 23 de maio de 2008
palabra macumba
la palabra ye pai de ls santos
cula palabra serpiente ye possible atravessar un riu
cheno de corcodilhos
passa-me a las bezes zenhar ua palabra ne l suolo
cun ua palabra fresca puode-se atrabessar l zerto
nun die de camino
el hai palabras remo para fastar ls tubarones
el hai palabras eiguana
el hai palabras sutibles essas son palabras brugo
el hai palabras de selombra cun çpertadores de rábia de centeilhas
el hai palabras Xangó
passa-me tener un nadar maladro nas cuostas dua palabra golfino.
Aimé Césaire [Martinica, 26 de júnio de 1913 – 17 de abril de 2008]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an francés:
mot macumba
le mot est père des saints
le mot est mère des saints
avec le mot couresse on peut traverser un fleuve
peuplé de caimans
il m’arrive de dessiner un mot sur le sol
avec un mot frais on peut traverser le desert
d’une journée
il y a des mots bâtons-de-nage pour écarter les squales
il y a des mots iguanes
il y a des mots subtils ce sont des mots phasmes
il y a des mots d’ombre avec des réveils en colère d’étincelles
il y a des mots Shango
il m’arrive de nager de ruse sur le dos d’un mot dauphin.]
quarta-feira, 21 de maio de 2008
Choro por Ignacio Sánchez Mejías (4). Alma fuora
Nin cabalhos nin formigas de tue casa.
Nun te conhece l nino nin la tarde
Porque te morriste para siempre.
Nun te conhece l lhombo de la piedra,
Nin l setin negro adonde te zgraniças.
Nun te conhece tue lhembráncia muda
Porque te morriste para siempre.
L outonho benirá cun caracoles
Uba de nubrina i montes amanolhados,
Mas naide querrá mirar tous uolhos
Porque te morriste para siempre.
Porque te morriste para siempre,
Cumo todos ls muortos de la tierra,
Cumo todos ls muortos que se squécen
Nun cembon de perros apagados.
Nun te conhece naide. Nó. Mas you canto-te.
You canto para manhana tou perfil i tue grácia.
La madureç sin nome de tou coincimiento.
Tue gana de muorte i l gusto de sue boca.
La tristeza que tubo tue baliente alegrie.
Tradará muito tiempo a nacer, se ye que nace,
Un andalhuç tan claro, tan rico d’abintura.
You canto sue eilegança cun palábras que gémen
I lhembro un airico triste puls oulibales.
Frederico Gracía Lorca
Traduçon de Fracisco Niebro
[na castelhano:
Alma ausente
No te conoce el toro ni la higuera,
ni caballos ni hormigas de tu casa.
No te conoce el niño ni la tarde
porque te has muerto para siempre.
No te conoce el lomo de la piedra,
ni el raso negro donde te destrozas.
No te conoce tu recuerdo mudo
porque te has muerto para siempre.
El otoño vendrá con caracolas,
uva de niebla y montes agrupados,
pero nadie querrá mirar tus ojos
porque te has muerto para siempre.
Porque te has muerto para siempre,
como todos los muertos de la tierra,
como todos los muertos que se olvidan
en un montón de perros apagados.
No te conoce nadie. No. Pero you te canto.
You canto para luego tu perfil y tu gracia.
La madurez insigne de tu conocimiento.
Tu apetencia de muerte y el gusto de su boca.
La tristeza que tuvo tu valiente alegría.
Tardará mucho tiempo en nacer, si es que nace,
un andaluz tan claro, tan rico de aventura.
Yo canto su elegancia con palabras que gimen
y recuerdo una brisa triste por los olivos.]
Assomadeiro 31
Preguntas cumo me quedou tan fuorte la mimória: que mais me poderie quedar? Miu palácio ye la rue, mius lhibros fuolhas que l outonho silba, mies modas ban i bénen cul aire: a nun ser la mimória, que mais poderie debanar? Por eilha me assomo a mi i al tiempo: que scalada me lhebarie a mies squinas mais slúbias? La mimória ye feita de matéria de silenço: para que haberie de querer mais bózios? Son palabras ls fincones de la mimória: ye por eilhas que abaixo até antes de nacer, quando era arble que sticaba ls galhos al peine de l aire inda berde, daprendediço de las modas que habie de cantar por todo l tiempo. Solo quedórun morgaços de l que fuste? I para quei percisabas de mais mimória, pus glórias mais nun serien que puro anganho? Agarra-te al que recebiste i al que sós, i ampalpa andrento l mundo anteiro: se algo buscas, que séian palabras pa l dezir.
segunda-feira, 19 de maio de 2008
Paisaige 32
Ye agora l tiempo de mirares pa las huortas, ls sucos ancarreirados, bersos nun poema de tierra i berde: por esso te albantas cedo, pa le abrir la puorta al sol i armar l triato a las checharras. Bés que linda stá la lheira de patatas!? Há de dar para nós i sobrar pa ls filhos: mira-le bien la rama, ls scarabeilhos son capazes de benir por ende. Cuorre debagar l tiempo antre la meia manhana i la tarchica, de modo que chego siempre adelantrado a la séstia pa nun oubir reloucar l'auga de l poço. Yá scachou la frol l'oulibeirica, San Marcos deixou quedar las brebas, mas inda me duolen dues raleiras nesta malina de poner arbles para apuis de mi: nun sei se bou a aguantar até que séian de maior: cumo tal, estes anxertos de uba fermosa inda falta acobilhá-los mais dous anhos pa quedáren a sou pan comer. Puode ser que ls filhos béngan pulas patatas, tu que achas, mulhier?! Bamos andando para casa anquanto la belheç nun sperta i mos chube pulas piernas. Mas nun me preguntes nada, nun báian las palabras a secar l'auga de l poço, que siempre me duol la ferida de l silenço quando le arrincas la cáspia.
L cabalho i l burro
Un tiu tenie un cabalho i un burro pa l ajudar a lhebar las cargas nas sues biaiges. Un die an que iba cun ua carga grande, l burro sentiu-se mui malo i cansado. Ende, pediu-le al cabalho que le botara ua mano lhebando-le ua parte de la carga. Mas l cabalho nun quijo saber i cuntinou cumo se nada fura cun el. L burro fui-se sentindo cada beç mais mal até que se caiu cula carga i morriu-se. L amo quedou mui peneroso pus gustaba muito de l burro, mas cumo tenie mesmo de fazer l carreto, puso la carga toda anriba l cabalho i inda la piel de l burro. Al ber-se assi, tan pesado que mal se podie mexer, l cabalho dixo mal de sue bida, que até la piel de l burro tenie de lhebar.
Porqui se bei que nunca perdemos nada an ajudar ls outros.
domingo, 18 de maio de 2008
Assomadeiro 30
Nunca antressa adonde, mas l modo cumo se chegou: bonda ua pinga de sangre pul camino, un zupiar quien bai al lhado, un aporbeitar l aire que outros fázen na passaige, i yá nada será guapo cumo parecie. Por esso, nunca t'assomes a la punta, mas al camino; nunca beias las lhágrimas de ls foguetes, mas l sítio adonde crécen las canhas. Tamien ls hai que nun percísan de andar camino, que l brício le pónen lhougo a la punta: la fuorça que neilhes nace, bota raiç ne l çprézio por caminos i canseiras.
Paisaige 31
Bai para un anho que stá el solo, l puial, i crécen lhibres, agora, ls bacielhos de las paredes. De las airaçadas quédan morgaços que rebufórun pa la squina, que se fui de beç la mano de l bardeiro. Yá naide reinhe culas andorinas, i ls andorinicos puoden botar sien miedo sous cagados. Naide podou la parreira, mas yá le creciu fuolha i agora un nun se dá de cuonta que nun fui podada. You bien sei que tenemos de mos morrer, mas qualquiera un bei que l puial quedaba melhor cul miu bezino alhá sentado, a remonicar culas moscas i cun todo l que apersentara seinha de bida. Até l perro que s'amonaba ambaixo la lhastra lhebou camárcio. Stá mais frie la piedra, i até quando le bate l sol ten outro rechinar. Tamien you bou quedando mais friu, que yá me faç mal agarrar sol. Inda hai dous anhos éran trés ne l mesmo puial: nunca fúrun giente de çueca i talbeç por esso nun se me lhembre de habéren sido quatro. Bien se stende la tarde quando entra pula nuite, de modo que l scuro mos agarra sin un se dar de cuonta. Bendo bien, quien sabe quando un s'ampeça a morrer?
L Guardador de Ganados - XXIX
Nin siempre sou armano ne l que digo i scribo.
Demudo, mas nun demudo muito.
La quelor de las froles nun ye la mesma al sol
Do que quando ua nubre passa
Ou quando entra la nuite
I las froles son quelor de la selombra.
Mas quien mira bien bei que son las mesmas froles.
Por esso quando aspareço nun cuncordar cumigo,
Mirai bien para mi:
Se staba buolto pa la dreita,
Bolbi-me agora pa la squierda,
Mas sou siempre you, assente subre ls mesmos pies –
L mesmo siempre, grácias al cielo i a la tierra
I als mius uolhos i oubidos atentos
I a la mie clara semprecidade d’alma...
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Nem sempre sou igual no que digo e escrevo.
Mudo, mas não mudo muito.
A cor das flores não é a mesma ao sol
De que quando uma nuvem passa
Ou quando entra a noite
E as flores são cor da sombra.
Mas quem olha bem vê que são as mesmas flores.
Por isso quando pareço não concordar comigo,
Reparem bem para mim:
Se estava virado para a direita,
Voltei-me agora para a esquerda,
Mas sou sempre eu, assente sobre os mesmos pés –
O mesmo sempre, graças ao céu e à terra
E aos meus olhos e ouvidos atentos
E à minha clara simplicidade de alma...]
sexta-feira, 16 de maio de 2008
quinta-feira, 15 de maio de 2008
L Guardador de Ganados - XL
Passa ua paxarina por lantre de mi
I pula purmeira beç ne l Ouniberso you arreparo
Que las paxarinas nun ténen quelor nin mobimiento,
Tal i qual cumo las froles nun ténen prefume nin quelor.
La quelor ye que ten quelor nas alas de la paxarina,
Ne l mobiminiento de la paxarina l mobimiento ye que se mexe,
L prefume ye que ten prefume ne l prefume de la frol,
La paxarina ye solo paxarina
I la frol ye solo frol.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Passa uma borboleta por diante de mim
E pela primeira vez no Universo eu reparo
Que as borboletas não têm cor nem movimento,
Assim como as flores não têm perfume nem cor.
A cor é que tem cor nas asas da borboleta,
No movimento da borboleta o movimento é que se move,
O perfume é que tem perfume no perfume da flor,
A borboleta é apenas borboleta
E a flor é apenas flor.]
quarta-feira, 14 de maio de 2008
L ponto
terça-feira, 13 de maio de 2008
L Guardador de Ganados X
Ende la borda de la strada,
Quei te diç l aire que passa?»
«Que ye aire, i que passa,
I que já passou antes,
I que passará apuis,
I a ti l que te diç?
«Muita cousa mais do que esso.
Fala-me de muita outra cousa,
De lhembráncias i de sauidades
I de cousas que nunca fúrun.»
«Nunca oubiste passar l aire.
L aire solo fala de l aire.
L que le oubiste fui mintira,
I la mintira stá an ti.»
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Olá, guardador de rebanhos,
Aí à beira da estrada,
Que te diz o vento que passa?»
«Que é vento, e que passa,
E que já passou antes,
E que passará depois,
E a ti o que te diz?»
«Muita cousa mais do que isso.
Fala-me de muitas outras cousas,
De memórias e de saudades
E de cousas que nunca foram.»
«Nunca ouviste passar o vento.
O vento só fala do vento.
O que lhe ouviste foi mentira,
E a mentira está em ti.»]
Paisaige 30
segunda-feira, 12 de maio de 2008
Suidades de nós
Assomadeiro 29
segunda-feira, 5 de maio de 2008
las agulhas de las catedrales
Raias
domingo, 4 de maio de 2008
Assomadeiro 28
sexta-feira, 2 de maio de 2008
Odas de Ricardo Reis (050)
Prazer, mas debagar,
Lídia, que la suorte a aqueilhes nun agradece
Que le de las manos arríncan.
Calhados sáquemos de l huorto mundo
Ls roubadeiros fruitos.
Nun çpértemos, adonde drume, la Eirinis
Que cada gozo traba.
Cuono un regato, mudos passageiros
Gózemos scundidos.
La suorte ambeija, Lídia. Calhemos.
[an pertués:
Prazer, mas devagar,
Lídia, que a sorte àqueles não é grata
Que lhe das mãos arrancam.Publicar mensagem
Furtivos retiremos do horto mundo
Os depredandos pomos.
Não despertemos, onde dorme, a Erínis
Que cada gozo trava.
Corno um regato, mudos passageiros,
Gozemos escondidos.
A sorte inveja, Lídia. Emudeçamos.]
quinta-feira, 1 de maio de 2008
Salmos (021)
Salmo de Dabide, pa l mais alto Cantador.
Senhor, an tue fuorça s'alegra l rei
i muito se cuntenta cula tue ajuda.
Sastifaziste le ls deseios de sou coraçon
i nun le negueste l que ls sous beiços pedírun.
Porque l anchiste cula bencion de bienes,
poniste le na cabeça ua corona d'ouro fino.
Pediu te bida i tu deste se la,
lharga bida para todo l siempre.
Cula tue ajuda, ye grande la sue honra
anchiste lo de glória i majistade.
Abencioneste lo para siempre
i anciste lo de alegrie delantre de ti.
Porque l rei cunfia ne l Senhor,
i cul amor de l Altíssemo nunca dará parte de fraco.
La tue mano alcançará a todos ls tous einemigos,
la tue mano dreita alcançará todos ls que te ténen rábia.
Fazerás deilhes ua fornalha a arder,
quando aparecires para ls julgar.
L Senhor an sue rábia ls deborará
i seran queimados pul fuogo.
Fazerás zaparecer de la tierra ls sous decendientes,
i la sue semiente de antre ls filhos de ls homes.
Porque atentórun l mal contra ti
i maquinórun traiçon, mas nada ban a cunseguir.
Porque ls oubrigarás a scapá-se
i apuntarás contra eilhes las tues frechas.
Lhebanta-te, Senhor, cun tou poder
i ende cantaremos i lhoubaremos l tou poder.
Odas de Ricardo Reis (049)
Tan cedo passa todo quanto passa!
Muorre-se tan moço delantre ls diuses quanto
Se muorre! Todo ye tan pouco!
Nada se sabe, todo se mangina.
Arródia-te de rosas, ama, bebe
I calha. L mais ye nada.
Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués:
Morre tão jovem ante os deuses quanto
Morre! Tudo é tão pouco!
Nada se sabe, tudo se imagina.
Circunda-te de rosas, ama, bebe
E cala. O mais é nada.]
tierra oupida an bolo
terça-feira, 29 de abril de 2008
Paisaige 29
Siempre me pregunto de adonde ben aqueilha fuorça que todo faç arrebentar na primabera: stá bien, you studei esso de raízes, clorofila, augadielha, i por ende afuora, mas nun me chega. Diç-me, frol, adonde fuste a saber de tou amarielho, tou lilás, tou rosa, tou azul, tues quelores sin fin i sin nome, l ameroso de tue seda? Que fuorça te pon a crecer, pítula que te stendes nun abraço anhiego? Adonde ye que nós, homes, antramos nesta sinfonie de bida se nun fur pulas raízes, apuis de feitos nata ou outra tierra? A las bezes miro ua flor i cheira-me a marie, outras las fuolhas de ls carbalhos a juan, i las cascas manos angurriadas de todos ls nomes que yá houbo. Hai quien pregunte l que hai para alhá de l respirar, i ténen que ambentar cielos: para alhá de todo esso hai primaberas que mos cuntínan a dezir an arrebentos de nuobas bidas quando esta que tenemos yá stubir cansada de bibir. Nó, nunca seremos cinza ou puolo, mas tierra que arrebenta an bida a cada primabera.
sexta-feira, 25 de abril de 2008
Paisaige 28
Paisaige 27
un nun aguantar l mundo que renaciu
un purfeito zatino,
paisaige que a eilha s'angulhiu:
giente que ua fuorça mágica lhieba pulas rues
chupada pul tiempo de ls suonhos
presa a la lhibardade cumo a la corriente l riu,
crabo burmeilho
que froliu.
quinta-feira, 17 de abril de 2008
L Guadador de Ganados XLIX
Tráien l candeeiro i dan las buonas nuites,
I la mie boç cuntenta dá las buonas nuites.
Ouxalá la mie bida seia siempre esto:
L die cheno de sol, ou ameroso d’auga,
Ou de termienta cumo se s’acabara l Mundo,
La tarde suda i las camaradas que pássan
Mirados cun antresse de la jinela,
L redadeiro mirar amigo dado al assossego de las arbles,
I apuis, cerrada la jinela, l candeeiro aceso,
Sien ler nada, nien pensar an nada, nien drumir,
Sentir la bida a correr por mi cumo un riu an sue cama,
I na rue un grande silenço cumo un dius que drume.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Meto-me para dentro, e fecho a janela.
Trazem o candeeiro e dão as boas-noites,
E a minha voz contente dá as boas noites.
Oxalá a minha vida seja sempre isto:
O dia cheio de sol, ou suave de chuva,
Ou tempestuoso como se acabasse o Mundo,
A tarde sua e os ranchos que passam
Fitados com interesse da janela,
O último olhar amigo dado ao sossego das árvores,
E depois, fechada a janela, o candeeiro aceso,
Sem ler nada, nem pensar em nada, nem dormir,
Sentir a vida correr por mim como um rio por seu leito,
E lá fora um grande silêncio como um deus que dorme.]
quarta-feira, 16 de abril de 2008
Odas de Ricardo Reis (048)
Tan pouco tiempo ye la mais lharga bida
I la mocidade neilha! Á!, Cloe, Cloe,
Se nun amo nin bebo,
Nin sin querer nun penso,
Custa-me la lei nun chamable, duol-me
La hora nunca derrotada, l tiempo que nun para,
I als oubidos me chube
De ls juncos l rugido
Na scundida borda adonde ls lírios frius
De la fraca tierra crécen, i la corriente
Nun sabe adonde ye l die,
Rugido suable i gemiente.]
Traduçon de Farcisco Niebro
[an pertués:
Quão breve tempo é a mais longa vida
E a juventude nela! Ah!, Cloe, Cloe,
Se não amo nem bebo,
Nem sem querer não penso,
Pesa-me a lei inimplorável, dói-me
A hora invita, o tempo que não cessa,
E aos ouvidos me sobe
Dos juncos o ruído
Na oculta margem onde os lírios frios
Da ínfera leiva crescem, e a corrente
Não sabe onde é o dia,
Sussurro gemebundo.]
domingo, 13 de abril de 2008
Salmos (020)
Que l Senhor te ouba l die de l'agonie
i l nome de l Dius de Jacó te ampare.
Zde l sou Santuário te mande ajuda
i te aguante zde l Sion;
que se lhembre de todas tues oufiertas de manjares
i tous sacrafícios çfaga an cinza;
que te deia todo l que tou coraçon deseia
i te ajude an todos ls tous porjetos.
Cuntentaremos-mos por tue salbaçon
i an nome de l nuosso Dius lhebantamos ls pendones,
que l Senhor sastifaga todos ls tous pedidos.
Agora sei pula cierta
que l Senhor le dá la bitória al sou Oungido.
El responde-le zde l alto de l sou santuário
i salba-lo cula fuorça de sue mano dreita.
Uns cunfían ne ls sous carros, outros ls cabalhos,
mas nós amentaremos ne l nome de l Senhor nuosso Dius.
Estes drobórun-se i caírun-se,
mas nós lhebantemos-mos i quedemos de pies.
Salba-mos, Senhor,
L Rei mos ouba l die an que l chamarmos.
sexta-feira, 11 de abril de 2008
Assomadeiro 27
quinta-feira, 10 de abril de 2008
Odas de Ricardo Reis (047)
Outra beç trai las peçque nuobas
Froles l berano nuobo, i outra beç
Arrebenta la quelor antiga
De las fuolhas renobadas.
Nun mais, nun mais del l anfecundo abismo,
Que mudo sorbe l que apenas somos, torna
A la clara lhuç mais alta
La perséncia bibida.
Nun mais; i la felharada a que, pensando, dira
La bida de la rezon, ambalde l chama,
Que las nuobe chabes féchan,
De la Stige eirrebersible.
L que fui cumo un dius antre ls que cántan,
L que de l Oulimpo las bozes, que chamában,
Scuitando oubiu, i, oubindo,
Antendiu, hoije ye nada.
Tecei anque las, que teceis, Grinaldas.
Quien coronais, nun l coronando a el?
Botibas las pousai,
Fúnebres sien tener culto.
Quede, assi i todo, lhibre de la tierra i de l Orco,
La fama; i tu, que Oulisses lhebantara,
Tu, an tous sietes cabeços,
Amproua-te materna,
Armana, zde el a las siete que lhúitan
Cidades por Houmero, ou alcaica Lesbos,
Ou de las siete froles Tebas
Ougígia mai de Píndaro.
Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
De novo traz as aparentes novas
Flores o verão novo, e novamente
Verdesce a cor antiga
Das folhas redivivas.
Não mais, não mais dele o infecundo abismo,
Que mudo sorve o que mal somos, torna
À clara luz superna
A presença vivida.
Não mais; e a prole a que, pensando, dera
A vida da razão, em vão o chama,
Que as nove chaves fecham,
Da Estige irreversível.
O que do Olimpo as vozes, que chamavam,
'Scutando ouviu, e, ouvindo,
Entendeu, hoje é nada.
Tecei embora as, que teceis, Grinaldas.
Quem coroais, não coroando a ele?
Votivas as deponde,
Fúnebres sem ter culto.
Fique, porém, livre da leiva e do Orco,
A fama; e tu, que Ulisses erigira,
Tu, em teus sete montes,
Orgulha-te materna,
Igual, desde ele às sete que contendem
Cidades por Homero, ou alcaica Lesbos,
Ou heptápila Tebas
Ogígia mãe de Píndaro.]
quarta-feira, 9 de abril de 2008
La raposa i l cuorbo
- Anton, amigo cuobo, que admirada you stou, cuido que nunca bi un cuobo tan guapo, assi culas prumas tan relhamposas i un bico que talbeç nun se ache un cul zeinho armano.
L cuorbo al oubir estas palabras quedou todo anchado de proua, que até la baba le scorrie pul bico i nun tiraba ls uolhos de la raposa. Ende la raposa fizo uas calanhas cumo de nun star cuntenta i abanou la cabeça dezindo:
- Nun adelantra, pus nunca será l mais guapo de ls páixaros, pus para esso teneries de cantar i esso ye cousa que tu nun sabes.
Al oubir estas palabras l cuorbo arregalou muito ls uolhos i abriu l bico para amostrar que sabie cantar, mas mal apenas l abriu lhougo l queiso se le caiu de l bico. La raposa abocou-lo sien l deixar caier ne l suolo, i botou-se a correr inda antes de l cuorbo ampeçar la sue cantiga.
segunda-feira, 7 de abril de 2008
Paisaige 26
domingo, 6 de abril de 2008
Lhebantai-bos amigo
Lhebantai-bos, amigo, que drumis an las manhanas fries;
todas las abes de l mundo d’amor dezien:
cuntenta ando you.
Lhebantai-bos, amigo, que drumis an las fries manhanas;
todas las abes de l mundo d’amor cantában:
cuntenta ando you.
Todas las abes de l mundo d’amor dezien;
l miu amor i l buosso andentro tenien:
cuntenta ando you.
Todas las abes de l mundo d’amor cantában;
ne l miu amor i ne l buosso amentában:
cuntenta ando you.
L miu amor i l buosso andrento tenien;
bós le cortestes ls galhos adonde drumien:
cuntenta ando you.
Ne l miu amor i ne l buosso amentában;
bós le cortestes ls galhos adonde pousában:
cuntenta ando you.
Bós le cortestes ls galhos adonde drumien
i les sequestes las fuontes adonde buien:
cuntenta ando you.
Bós le cortestes ls galhos adonde pousában
i les sequestes las fuontes adonde se lhabában:
cuntenta ando you.
Traduçon de Fracisco Niebro
[an galhego pertués:
todas-las aves do mundo d’amor dizian:
leda m’and’eu.
Lavad’, amigo, que dormide’-las frias manhãas;
todas-las aves do mundo d’amor cantavan:
leda m’and’eu.
Todas-las aves do mundo d’amor dizian;
do meu amor e do voss’en ment’avian:
leda m’and’eu.
Todas-las aves do mundo d’amor cantavan;
do meu amor e do voss’i enmentavan:
leda m’and’eu.
Do meu amor e do voss’en ment’avian;
vós lhi tolhestes os ramos en que siian:
leda m’and’eu.
Do meu amor e do voss’i enmentavan;
vós lhi tolhestes os ramos en que pousavan:
leda m’and’eu.
Vós lhi tolhestes os ramos en que siian
e lhis secastes as fontes en que bevian:
leda m’and’eu.
Vós lhi tolhestes os ramos en que pousavan
e lhis secastes as fontes u se banhavan:
leda m’and’eu.]
quinta-feira, 3 de abril de 2008
Assomadeiro 26
quarta-feira, 2 de abril de 2008
Pus mius uolhos nun páran de chorar
Pus
Tristezas, nun se cánsan de cansar-me
Pus nun atama l fuogo an que queimar-me
Pudo quien nunca you pude atamar,
A parte donde nun puoda tornar-me;
Nin deixe l mundo todo de scuitar-me,
Anquanto la boç deble nun deixar.
I se puls montes, rius ou se puls balhes
Piadade mora ou ende mora amor
An fieras, abes, yerbas, piedras, augas,
Oubi la lharga cuonta de miu males,
I curai sou delor cun miu delor;
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[
Tristezas, que não cansam de cansar-me;
Pois não abranda o fogo em que abrasar-me
Pôde quem eu jamais pude abrandar,
A parte donde não saiba tornar-me;
Nem deixe o mundo todo de escutar-me,
Enquanto me a voz fraca não deixar.
Piadade mora ou dentro mora amor
Em feras, aves, plantas, pedras águas,
E curem sua dor com minha dor;