terça-feira, 24 de novembro de 2009
Jogo de bola Amaricano
Aleluia!
Funciona.
Arrebentemos-le cun aqueilha merda toda.
Arrebentemos-le cula merda pul culo arriba
até le salir pul caralho de las oureilhas.
Funciona.
Arrebentemos-le cun aqueilha merda toda.
Eilhes afogórun-se na sue própia merda!
Aleluia.
L Senhor seia lhoubado por to las cousas buonas.
Çfazimos-le aqueilha merdice toda an merda.
Stan-la a quemer.
L Senhor seia lhoubado por to las cousas buonas.
Arrebentemos-le ls colhones an stelhaços de puolo,
Ne l caralho de stelhaços de puolo.
Cunseguimos.
Agora quiero que bengas eiqui i me beises na boca.
Agosto de 1991]
Harold Pinter [ousei la eideiçon pertuesa de Várias Vozes, ed. Quasi, 2006, p. 286, an traduçon de l anglés por Pedro Marques e Jorge Silva Melo]
Traduçon de Fracisco Niebro
[Futebol Americano
Uma reflexão sobre a Guerra do Golfo
Aleluia!
Funciona.
Rebentamos-lhes com aquela merda toda.
Rebentamos-lhes com a merda pelo cu acima
até lhes sair pela porra das orelhas.
Funciona.
Rebentamos-lhes com aquela merda toda.
Eles sufocaram na própria merda!
Aleluia.
O Senhor seja louvado por todas as coisas boas.
Desfizemos aquela porra toda em merda.
Estão a comê-la.
O Senhor seja louvado por todas as coisas boas.
Rebentamos-lhes os tomates em estilhaços de pó,
Na porra de estilhaços de pó.
Conseguimos.
Agora quero que venhas aqui e me beijes na boca.
Agosto de 1991]
domingo, 22 de novembro de 2009
Odas de Ricardo Reis (055)
Outras, solene, mirando-lo cula bista
De quien a un filho mira, goza ancierto
La nun pensada bida.
De las fenhidas raias la mudança
L arado le nun stroba, nien l danha
Por que cuncílios se l çtino rige
De ls pobos pacientes.
Pouco mais ne l persente de l feturo
Que las yerbas que arrincou, seguro bibe
La antiga bida que nun buolbe, i queda,
Filhos, dibersa i sue.
Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Este, seu scasso campo ora lavrando,
Ora, solene, olhando-o com a vista
De quem a um filho olha, goza incerto
A não-pensada vida.
Das fingidas fronteiras a mudança
O arado lhe não tolhe, nem o empece
Per que concílios se o destino rege
Dos povos pacientes.
Pouco mais no presente do futuro
Que as ervas que arrancou, seguro vive
A antiga vida que não torna, e fica,
Filhos, diversa e sua.]
sexta-feira, 20 de novembro de 2009
Astronomie
seguindo na tierra ls tous ganados
de xaras i pinos;
eimaige, que atrais l bafo de ls seres
bibos, renacidos ou sin acion;
bubida, que l mar bebe, i ancha
la maré, alhebanta l’óndia, solta
l sou oulor zde l’eiterno ampeço;
manto, que me calece l cuorpo znudo
ou lo amostra nun claron de brilho;
aire, armano al aire, mas que assopra
matéria, amor, magnetes;
pélos d’ouro, spargidos na tierra,
an fuolhas d’outonho aburmelhadas
ou an raleiras abiertas pa la lhuç;
queluna de puro brilho, que aguanta
ls dies antre manhanas i nuites
rostro, que ten la risa i l mirar oubíquos
até al fondo de las raízes i até als cúmios;
copa, que repite l córrio de ls astros,
bendo las outras copas houmildíssimas delantre eilha;
speilho, que al ser mirado ye scuro,
cumo ua fuonte que cuorre, sin eimaiges,
para andrento la trúbia auga de sue barriga;
abe, sin beiral adonde pousar ardendo
la figura de l’antiga fénix sacraficada;
Sol ye tou nome, l tou ser i l tou rostro.
Á Sol, you solo, poeta deste seclo, sei
que ne l feturo t’eirás a bolber nada.
Miu Sol, lhebarás an ti todos ls bersos
de ls poetas, an lhibros, an lhápidas.
Fiama Hasse Pais Brandão [Cenas Vivas, 2000].
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués
Astronomia
Pastor, que entre nuvens pastoreias,
seguindo na terra os teus rebanhos
de estevas e pinheiros;
imagem, que atrais o hálito dos seres
vivos, renascidos ou inertes;
bebida, que o mar bebe, e incha
a maré, levanta a onda, solta
a maresia desde o eterno início;
manto, que me aquece o corpo nu
ou o mostra num halo de esplendor;
vento, igual ao vento, mas que sopra
matéria, amor, magnetos;
cabelos de ouro, espargidos na terra,
em parras de outono avermelhadas
ou em clareiras abertas para a luz;
coluna de puro brilho, que sustém
os dias entre manhãs e noites;
rosto, que tem o riso e o olhar ubíquos
até ao fundo das raízes e até aos cumes;
corola, que repete a órbita dos astros,
vendo as outras corolas humílimas ante si;
lâmpada, de silêncio inatingível,
entre os sons mais próximos das criaturas
que, em silêncio também, com ela cantam;
mão decepada que afaga o mundo
como se os dedos caídos fossem raios;
espelho, que ao ser olhado é opaco,
como uma fonte que jorra, sem imagens,
para dentro a turva água do seu bojo;
ave, sem beiral onde poisar ardendo
a figura da antiga fénix imolada;
Sol é teu nome, o teu ser e a tua face.
Ó Sol, eu só, poeta deste século, sei
que no futuro irás tornar-te nada.
Meu Sol, levarás em ti todos os versos
dos poetas, em livros, em lápides.]
diário 27
quinta-feira, 19 de novembro de 2009
Odas de Ricardo Reis (054)
Campos, campos, i sufro
Yá l friu de la selombra
An que nun tenerei uolhos.
La calabeira antessinto
Que serei nun sentindo,
Ou solo quanto l que çconheço
Me ancógnito menistre.
I menos al sfergante
Choro, que a mi feturo.
Súbdito ousente i nulo
De l ounibersal çtino.
Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Olho os campos, Neera,
Campos, campos, e sofro
Já o frio da sombra
Em que não terei olhos.
A caveira antessinto
Que serei não sentindo,
Ou só quanto o que ignoro
Me incógnito ministre.
E menos ao instante
Choro, que a mim futuro.
Súbdito ausente e nulo
Do universal destino.]
terça-feira, 17 de novembro de 2009
Assi son las oucas
De las palabras
que daprendiste
solo ua
nun ten traduçon.
Quando traduzes
l amor, tu sabes
que ye yá outro l nome del.
Assi son las oucas
quando apodrécen.
Albano Martins, Assim são as Algas
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués
Assim são as algas
Das palavras
que aprendeste
só uma
não tem tradução.
Quando traduzes
o amor, tu sabes
que é já outro o seu nome.
Assim são as algas
quando apodrécen.]
domingo, 15 de novembro de 2009
I a las bezes
I a las bezes ls meses ouceanos
I a las bezes ls braços que apertamos
nunca más son ls mesmos I a las bezes
achamos de nós an poucos meses
l que la nuite mos fizo an muitos anhos
I a las bezes fazemos que lhembramos
I a las bezes lhembramos que a las bezes
al agarrarmos l gusto als ouceanos
solo l sarro de las nuites nó de ls meses
bien ne l fondo de ls copos nós achamos
I a las bezes dá-mos la risa ou choramos
I a las bezes a las bezes ah a las bezes
nun segundo se scápan tantos anhos
David Mourão Ferreira
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués
E por vezes
E por vezes as noites duram meses
E por vezes os meses oceanos
E por vezes os braços que apertamos
nunca mais são os mesmos E por vezes
encontramos de nós em poucos meses
o que a noite nos fez em muitos anos
E por vezes fingimos que lembramos
E por vezes lembramos que por vezes
ao tomarmos o gosto aos oceanos
só o sarro das noites não dos meses
lá no fundo dos copos encontramos
E por vezes sorrimos ou choramos
E por vezes por vezes ah por vezes
num segundo se evolam tantos anos]
Fuolha
Era ua fuolha pousada
ne l quetobielho de l biento:
i bolaba, zlhumbrada,
antre muorte i mobimiento.
Era ua fuolha: lhembraba,
D’andeble, l momiento
an que la bida me quedaba
scraba de l tou juramiento.
Era ua fuolha: mais nada.
Antes fura squecimiento!
David Mourão Ferreira
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués
Folha
Era uma folha pousada
no cotovelo do vento:
e pairava, deslumbrada,
entre morte e movimento.
Era uma folha: lembrava,
de tão frágil, o momento
em que a vida me ficava
escrava do teu juramento.
Era uma folha: mais nada.
Antes fosse esquecimento!]
sábado, 14 de novembro de 2009
Ha de benir un Natal!
Ha de benir un Natal i será l purmeiro
an que se beia a la mesa l miu campo baziu
Ha de benir un Natal i será l purmeiro
an que me han-de lhembrar de modo menos claro
Ha de benir un Natal i será l purmeiro
an que solo ua boç me lhembre a solas cun eilha
Ha de benir un Natal i será l purmeiro
an que nun biba yá naide miu coincido
Ha de benir un Natal i será l purmeiro
An que nin bibo steia un berso deste lhibro
Ha de benir un Natal i será l purmeiro
An que tenerei outra beç l Nada a solas cumigo
Ha de benir un Natal i será l purmeiro
An que nin l Natal tenerá qualquiera sentido
Ha de benir un Natal i será l purmeiro
An que l Nada ganhe outra beç la quelor de l
Anfenito
David Mourão Ferreira
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués
Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que se veja à mesa o meu lugar vazio
Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que hão-de me lembrar de modo menos nítido
Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que só uma voz me evoque a sós consigo
Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que não viva já ninguém meu conhecido
Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que nem vivo esteja um verso deste livro
Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que terei de novo o Nada a sós comigo
Há-de vir um natal e será o primeiro
em que nem o Natal terá qualquer sentido
Há-de vir um natal e será o primeiro
em que o Nada retome a cor do
Infinito]
quinta-feira, 12 de novembro de 2009
ye hoije que sós
terça-feira, 10 de novembro de 2009
diário 26
segunda-feira, 9 de novembro de 2009
diário 25
Sabes, era el garotico i era you moça. Chamábamos-le L Sacalico. Benie cun ua burrica pula rede i l pai anriba. Tenie ls pies assi, i ajuntaba un palmo al outro bien sticado para amostrar. Drumien ne l palheiro de tiu Franco eilhi a la punta de riba de l Barrialto, que el daba-le ua manta para se ambrulháren i metien-se na palha i prendien la burrica eilhi al lado. You i la mie Fracisca muito mos riemos, puis nun habie meia de poner l tiu anriba la burra, que siempre se ambolcaba. Essa giente passou-las mui granudas, a puntos de hoije nien antender cumo era possible. Mas habie muita giente assi, talbeç l mais de la giente. Mira, apuis que se morriu miu pai, mie mai drumie na cama cun mies dues armanas pa la cabeceira i you drumie pa ls pies, nun xergon de lhino, cheno cun cuolmo que se l metie por ua carranca que tenie. A las bezes l cuolmo de l colchon arrimaba-se pa ls lhados i l cuorpo quedaba anriba ls palos de niebro que tenie ambaixo. L que bal ye que éramos nuobas i todo se aguantaba. Fala-me tu de l Scalico que nunca you coinci outra giente! todo l que se diga de la probeza i bida dura dessa giente será siempre pouco. Scunder esso puode a muitos parecer bien, mas you cuido que ye cumo un crime contra essas pessonas que nunca naide le dou ua mano, mas siempre rumpírun, nunca se deixórun quedar delantre de las deficuldades i amostra cumo la bida ten tanta fuorça que nun ye qualquiera un que la bota a abaixo. Muito tiempo apuis, yá traie ua motorizada , mas éran mais las bezes la lhebaba a mano do que benie anriba deilha, mas esso yá fui muito tiempo apuis i la bida nien assi sei se haberie melhorado muito.
sexta-feira, 6 de novembro de 2009
Odas de Ricardo Reis (053)
Arrecelo, Lídia, l çtino. Nada ye cierto.
An qualquiera hora puode mos passar
L que mos todo demude.
Fuora de l coincido ye stranho l passo
Que própio damos. Grabes numes guárdan
Las guapas de l que ye uso.
Nun somos diuses: ciegos, arrecélemos,
I la pouca dada bida antepóngamos
A la nobidade, abismo.
Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Temo, Lídia, o destino. Nada é certo.
Em qualquer hora pode suceder-nos
O que nos tudo mude.
Fora do conhecido é estranho o passo
Que próprio damos. Graves numes guardam
As lindas do que é uso.
Não somos deuses: cegos, receemos,
E a parca dada vida anteponhamos
À novidade, abismo.
domingo, 1 de novembro de 2009
Oda al caldo de cóngaro
Ne l mar
termentoso
de l Chile
bibe l rosado cóngaro
gigante anguila
de nebada chicha.
I nas panelas
chilenas,
na costa,
naciu l caldico
pesado i saboroso,
porbeitoso.
Lhebai pa la cozina
l cógaro çfolhado,
sue piel manchada sal
cumo ua lhuba
i a la muostra queda
antoce
la ftuita de l mar,
l cóngaro tienro
relhuç
já znudo,
purparado
pa la nuossa gana.
Agora agarra
alhos,
acarina purmeiro
esse marfil
specioso,
cheira
sou oulor anrabiado,
antoce
deixa l alho picado
caier cula cebolha
i l tomate
até que la cebolha
tenga quelor de ouro.
Anquanto esso
cuozen-se
cul oupor
ls riales
camarones marinos
i quando stubíren
ne l punto,
que se coalhou l gusto
nua çuça
formada pul çumo
de l ouceano
i pula auga clara
que zatou la lhuç de la cebolha,
antoce
que entre l cóngaro
i quede cubierto an glória,
que na panela de aceite,
se ancalhe i se incha.
Yá solo ye perciso
deixar ne l manjar
caier la rita
cumo ua rosa spessa,
i al fuogo
debagarico
antregar l tesouro
até que ne l caldo
se caléçan
las eisséncias de l Chile,
i a la mesa
chéguen acabados de casar
ls sabores
de l mar i de la tierra,
para que nesse plato
tu reconheças l cielo.
Pablo Neruda, Odas Elementales (1954)
Traduçon de Fracisco Niebro (an Santiago de l Chile, an 27 de Outubre)
[an castelhano:
Oda al caldillo de congrio
En el mar
tormentoso
de Chile
vive el rosado congrio,
gigante anguila
de nevada carne.
i en las ollas
chilenas,
en la costa,
nació el caldillo
grávido y suculento,
provechoso.
Lleben a la cocina
el congrio desollado,
su piel manchada cede
como un guante
y al descubierto queda
entonces
el racimo del mar,
el congrio tierno
reluce
ya desnudo,
preparado
para nuestro apetito.
Ahora
recoges
ajos,
acaricia primero
ese marfil
precioso,
huele
su fragancia iracunda,
entonces
deja el ajo picado
caer con la cebolla
y el tomate
hasta que la cebolla
tenga color de oro.
Mientras tanto
se cuecen
con el vapor
los regios
camarones marinos
y quando ya llegan
a su punto,
cuando cuajó el sabor
en una salsa
formada por el jugo
del océano
y por el agua clara
que desprendió la luz de la cebolla,
entonces
que entre el congrio
y se sumerga en gloria,
que en la olla de aceite,
se contraiga ye se impregne.
Ya sólo es necesario
dejar en el manjar
caer la crema
como una rosa espesa,
y al fuego
lentamente
entregar el tesoro
hasta que en el caldeillo
se calienten
las esencias de Chile,
y a la mesa
lleguen recién casados
los sabores
del mar y de la tierra,
para que en ese plato
tú reconozcas el cielo.]
quinta-feira, 29 de outubro de 2009
sinto
derretir-se cumo cera:
são un ólio debagaroso
i nó un bino mies benas,
i sinto que la mie bida se bai scapando
calhada i doce cumo la gazela.
Gabriela Mistral,
Traduçon de Fracisco Niebro (an Santiago de l Chile)
[an castelhano:
fundirse como ceras:
son un óleo tardo
y no un vino mis venas,
y siento que mi vida se va huyendo
callada y dulce como la gacela.]
sábado, 24 de outubro de 2009
L friu special
L friu special de las manhanas de biaije
L'agonie de la salida, carnal ne l arrepanhar
Que bai de l coraçon a la piel
Que chora birtualmente anque cuntenta.
Fernando Pessoa [Poemas, de Álvaro de Campos]
[An pertués
O frio especial das manhãs de viagem,
A angústia da partida, carnal no arrepanhar
Que vai do coração à pele,
Que chora virtualmente embora alegre.]
sexta-feira, 23 de outubro de 2009
Odas de Ricardo Reis (052)
Da altura, e à sorte deixo,
E as suas leis, o verso;
Que, quando é alto e régio o pensamento,
Súbdita a frase o busca
E o scravo ritmo o serve.
Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Pongo na altiba mente l fixo sfuorço
De l’altura, i a la suorte deixo,
I las sues leis, l berso;
Que, quando ye alto i régio l pensamiento,
Adominada la frase l busca
I l scrabo ritmo l sirbe.]
quinta-feira, 22 de outubro de 2009
diário 24
ua nuite de berano, caliente cumo un suonho, deitei-me de cuostas nun restroilho pa la Xalina: miu armano ressonhaba i you nun habie meia de acabar de cuntar las streilhas; nesto, oubo l gau gau dua raposa, que me dá miedo; deixo l cuntar i buolbo-me pa la filosofie: cumo será l lhadrar de las raposas ne l cielo? mais de uitenta anhos apuis, inda nun sei la repuosta, mas ampeço a acraditar que era la pregunta que nun fazie sentido: cul tiempo, fui-me dando de cuonta que daprendemos algues repuostas, mas nunca chegamos a daprender las preguntas ciertas.
terça-feira, 20 de outubro de 2009
Diário 23
ua beç, tiu Zé Raimundo, l barbeiro, sangrou a miu pai: sacou-le ua malga de sangre por un dedo dun pie; yá nun se me lhembra que mal tenie, mas parece que inda hoije stou a ber la malga a anchir-se de sangre, que pingaba mui debrebe, i nien sei cumo se me lhembra desso que nun era questume deixar ls garoticos ber essas cousas; era esse un de ls modos radicales de tratar ciertas malinas, mas sei que dessa beç miu pai nun tubo peligro: anque stubíramos ne l ampeço de ls anhos trinta de l seclo XX, la medecina que eiqui se ousaba inda era armana a la de hai quenhientos anhos, anque yá oubira puli un doutor que le chamában l doutor Bárrios; de la pita que mie matou dessa beç que miu pai stubo malo, lhembra-se-me bien de arrebanhar las patas, you ua i outra miu armano, yá nun dou fé de qual era; apuis, un die ,miu pai albantou-se pa l sol i quedou eilhi sentado ne l puial al pie de la puorta, calhado, tal i qual cumo you fago agora, que a las bezes mal se me dá que páren para falar: l mais deilhes nun ténen nada para me dezir i l mais de las bezes you nada tengo pa le respunder; tanto tiempo apuis inda nun antendo cumo ye que sangrar ua pessona podie curar, eilhes dezien que se sacaba l sangre malo, mas cumo podie ser se l mais del quedaba ne l cuorpo i era todo armano... bien, agora tamien yá nun antressa, até porque cun esto todo se me lhembrou que stá na hora de ir a tomar ls cumpremidos.
segunda-feira, 19 de outubro de 2009
Diário 22
domingo, 18 de outubro de 2009
Diário 21
sábado, 17 de outubro de 2009
Odas de Ricardo Reis (051)
Cumo se cada beiso
Fura de çpedida,
Mie Cloe, beisemos-mos, amando,
Talbeç que yá mos tope
Ne l ombro la mano, que chama
A la barca que nun ben sien ser bazie;
I que ne l mesmo feixe
Ata l que de nós para nós furmos
I la alhena soma ounibersal de la bida.
Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Como se cada beijo
Fora de despedida,
Minha Cloe, beijemo-nos, amando.
Talvez que já nos toque
No ombro a mão, que chama
À barca que não vem senão vazia;
E que no mesmo feixe
Ata o que mútuos fomos
E a alheia soma universal da vida.]
sexta-feira, 16 de outubro de 2009
Diário 20
Todos ls anhos tenie que arrendar tierras para pan, l mais de las bezes an lhugares fuora: quando era d'a meias, que si custaba a dar la metade de to l que se colhie, mas la porra era que, se nun fusse assi, nun tenie modo de amanhar la semiente para sumbrar; quedaba siempre todo tan loinge cumo l pan, que nien sudor adundiaba ciertos arachales, todo siempre al modo para faltar algun pan i tener de ampeçar la fugida siempre antes de la raia de salida: era siempre negro l pan, i assi quedaba de la mesma quelor de la fame; hai lhembráncias que ténen siempre quelor scura, muita beç negra, mas nien por esso se me squecírun, cumo eilhas merecien.
quarta-feira, 14 de outubro de 2009
L Guardador de Ganados XLVIII
[Quaije dous anhos apuis de ser ampeçada, an 09 de Nobembre de 2007, eiqui se cunclui la publicaçon de la traduçon antegral, para mirandés, de ls 49 poemas de "L Guardador de Ganados", de Fernando Pessoa / Alberto Caeiro]
De la mais alta jinela de mie casa
Cun un lhienço branco digo adius
Als mius bersos que sálen pa la houmanidade.
I nun stou cuntento nien triste.
Esse ye l çtino de ls bersos.
Screbi-los i debo de amostrá-los a todos
Porque nun puodo fazer l cuntrairo
Cumo la frol nun puode scunder la quelor,
Nien l riu scunder que cuorre
Nien l’arble scunder que dá fruito.
Mirai-los que ban yá loinge cumo na deligença
I you nien sequiera sinto pena
Cumo un delor ne l cuorpo.
Quien sabe quien ls lerá?
Quien sabe a que manos eiran?
Frol, apanhou-me l miu çtino pa ls uolhos.
Arble, arrincórun-me ls fruitos pa las bocas.
Riu, l çtino de la mie auga era nun quedar an mi.
Abaixo-me i sinto-me quije cuntento,
Quaije cuntento cumo quien çcansa de star triste.
Ide, ide-bos de mi!
Passa l’arble i queda arramada pula Natureza.
Murcha la frol i l sou puolo dura siempre.
Cuorre l riu i entra ne l mar i la sue auga ye siempre la que fui sue.
Passo i quedo, cumo l Ouniberso.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Da mais alta janela da minha casa
Com um lenço branco digo adeus
Aos meus versos que partem para a humanidade.
E não estou alegre nem triste.
Esse é o destino dos versos.
Escrevi-os e devo mostrá-los a todos
Porque não posso fazer o contrário
Como a flor não pode esconder a cor,
Nem o rio esconder que corre,
Nem a árvore esconder que dá fruto.
Ei-los que vão já longe como que na diligência
E eu sem querer sinto pena
Como uma dor no corpo.
Quem sabe quem os lerá?
Quem sabe a que mãos irão?
Flor, colheu-me o meu destino para os olhos.
Árvore, arrancaram-me os frutos para as bocas.
Rio, o destino da minha água era não ficar em mim.
Submeto-me e sinto-me quase alegre,
Quase alegre como quem se cansa de estar triste.
Ide, ide de mim!
Passa a árvore e fica dispersa pela Natureza.
Murcha a flor e o seu pó dura sempre.
Corre o rio e entra no mar e a sua água é sempre a que foi sua.
Passo e fico, como o Universo.]
terça-feira, 13 de outubro de 2009
Diário 19
aquel era l anho de albantar la casa, que las notas que fiç an trigo i an bino dában a la justa para pagar ls canteiros i ls pedreiros: era l suonho de casa cun sobrado, ancaliada i sien l negro de la piedra a antristecer ls uolhos i ls dies; anquanto i nó, ls dous filhos mais nuobos podien ir para an ca de mie suogra a drumir i l mais nuobo podie quedar cun nós: íban a ser uns anhos duros, mas todo alhá se habie de passar;, que nun stámos afeitos a outra cousa; mas l caralho ye que ls anhos fúrun passando i nun habie meia de la casa andar para alhá de las paredes znudas i de l sobrado, inda porriba ls filhos yá éran cinco i comien mais pan i quenhon que you sei alhá; solo apuis de haber ido pa la Fráncia uns seis anhos apuis ye que la cousa andubo palantre; quando miro al para trás dá-me la risa quando hoije me fálan de manha de recuperar las casas bielhas, puis bien beio que esso solo quier dezir deixar las paredes de pies: aqueilha casica era un selumbron i solo habie un modo de me ber lhibre del, botá-la abaixo.
segunda-feira, 12 de outubro de 2009
L Guardador de Ganados XLVII
Die an que daba la gana de haber trabalhado muito
Para nel nun trabalhar nada,
Bi, cumo ua strada pul meio las arbles,
L que talbeç seua l Grande Segredo,
Aquel Grande Mistério de que ls poetas falsos fálan.
Bi que nun hai Natureza,
Que Natureza nun eisiste,
Que hai montes, balhes, galázias,
Que hai arbles, flores, yerbas,
Que hai rius i piedras,
Mas que nun hai un todo a que esso pertença,
Que un cunjunto rial i berdadeiro
Ye un mal de las nuossas eideias.
La Natureza ye partes sien un todo.
Esto ye talbeç l tal mistério de que fálan.
Fui esto l que sien pensar nien parar,
Acertei que debie de ser la berdade.
Que todo ándan a saber i que nun áchan
I que solo you, porque nun fui a saber deilha, achei.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Num dia excessivamente nítido,
Dia em que dava a vontade de ter trabalhado muito
Para nele não trabalhar nada,
Entrevi, como uma estrada por entre as árvores,
O que talvez seja o Grande Segredo,
Aquele Grande Mistério de que os poetas falsos falam.
Vi que não há Natureza,
Que Natureza não existe,
Que há montes, vales, planícies,
Que há árvores, flores, ervas,
Que há rios e pedras,
Mas que não há um todo a que isso pertença,
Que um conjunto real e verdadeiro
É uma doença das nossas ideias.
A Natureza é partes sem um todo.
Isto é talvez o tal mistério de que falam.
Foi isto o que sem pensar nem parar,
Acertei que devia ser a verdade
Que todos andam a achar e que não acham,
E que só eu, porque a não fui achar, achei.]
domingo, 11 de outubro de 2009
Diário 18
sábado, 10 de outubro de 2009
Diário 17
sexta-feira, 9 de outubro de 2009
L Guardador de Ganados XLVI
Cunsante calha ou nun calha,
Podendo a las bezes dezir l que penso,
I outras bezes dezindo-lo mal i cun misturas,
Bou screbindo ls mius bersos sien querer,
Cumo se screbir nun fura ua cousa feita de géstios,
Cumo se screbir fura ua cousa que me acuntecira
Cumo dar-me l sol de fuora.
Fago por dezir l que sinto
Sien pensar an que l sinto.
Fago por ancostar las palabras a l’eideia
I nun percisar dun corredor
De l pensamiento pa las palabras.
Nien siempre sou capaç de sentir l que sei que debo de sentir.
L miu pensamiento solo mui debagar atrabessa l riu a nado
Porque le pesa l fato que ls homes le fazírun ousar.
Fago por znudar-me de l que daprendi
Fago por me squecer de l modo de lhembrar que me ansinórun,
I raspiar la tinta cun que tenhírun ls sentidos,
Zanqueixotar las mies eimoçones berdadeiras,
Zanrebulhar-me i ser you, nó Alberto Caeiro,
Mas un animal houmano que la Natureza fizo.
I assi scribo, querendo sentir la Natureza, nien sequiera cumo un home,
Mas cumo quien sinte la Natureza, i mais nada.
I assi scribo, ora bien, ora mal,
Ora acertando cul que quiero dezir, ora arrando,
Caiendo eiqui, lhebantando-me acolha,
Mas indo siempre ne l miu camino cumo un ciego maluco.
Assi i todo, sou alguien.
Sou l Çcubridor de la Natureza.
Sou l Argonauta de las sensaçones berdadeiras.
Traio al Ouniberso un nuobo Ouniberso
Porque traio al Ouniberso el-mesmo.
Esto sinto i esto scribo
Perfeitamente sabedor i sien que nun beia
Que son cinco horas de la manhana
I que l sol, que inda nun amostrou la cabeça
Porriba la parede de l hourizonte,
Assi i todo yá se le béien las puntas de ls dedos
Agarrando l sierro de la parede
De l hourizonte cheno de montes baixos.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Deste modo ou daquele modo,
Conforme calha ou não calha,
Podendo às vezes dizer o que penso,
E outras vezes dizendo-o mal e com misturas,
Vou escrevendo os meus versos sem querer,
Como se escrever não fosse uma cousa feita de gestos,
Como se escrever fosse uma cousa que me acontecesse
Como dar-me o sol de fora.
Procuro dizer o que sinto
Sem pensar em que o sinto.
Procuro encostar as palavras à ideia
E não precisar dum corredor
Do pensamento para as palavras.
Nem sempre consigo sentir o que sei que devo sentir.
O meu pensamento só muito devagar atravessa o rio a nado
Porque lhe pesa o fato que os homens o fizeram usar.
Procuro despir-me do que aprendi,
Procuro esquecer-me do modo de lembrar que me ensinaram,
E a raspar a tinta com que me pintaram os sentidos,
Desencaixotar as minhas emoções verdadeiras,
Desembrulhar-me e ser eu, não Alberto Caeiro,
Mas um animal humano que a Natureza produziu.
E assim escrevo, querendo sentir a Natureza, nem sequer como um homem,
Mas como quem sente a Natureza, e mais nada.
E assim escrevo, ora bem, ora mal,
Ora acertando com o que quero dizer, ora errando,
Caindo aqui, levantando-me acolá,
Mas indo sempre no meu caminho como um cego teimoso.
Ainda assim, sou alguém.
Sou o Descobridor da Natureza.
Sou o Argonauta das sensações verdadeiras.
Trago ao Universo um novo Universo
Porque trago ao Universo ele-próprio.
Isto sinto e isto escrevo
Perfeitamente sabedor e sem que não veja
Que são cinco horas do amanhecer
E que o sol, que ainda não mostrou a cabeça
Por cima do muro do horizonte,
Ainda assim já se lhe vêem as pontas dos dedos
Agarrando o cimo do muro
Do horizonte cheio de montes baixos.]
quinta-feira, 8 de outubro de 2009
Diário 16
terça-feira, 6 de outubro de 2009
L Guardador de Ganados - XLV
Mas l que ye ua touça de arbles? Hai arbles solamente.
Touça i l plural arbles nun son cousas, son nomes.
Tristes de las almas houmanas, que pónen todo an orde,
Que ríscan lhinhas de cousa a cousa,
Que pónen lhetreiros cun nomes nas arbles abselutamente riales,
I zéinhan paralelos de lhatitude i lhungitude
Anriba la própia tierra einocente i mais berde i frolida do que esso!
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Um renque de árvores lá longe, lá para a encosta.
Mas o que é um renque de árvores? Há árvores apenas.
Renque e o plural árvores não são cousas, são nomes.
Tristes das almas humanas, que põem tudo em ordem,
Que traçam linhas de cousa a cousa,
Que põem letreiros com nomes nas árvores absolutamente reais,
E desenham paralelos de latitude e longitude
Sobre a própria terra inocente e mais verde e florida do que isso!]
domingo, 4 de outubro de 2009
diário 15
sexta-feira, 2 de outubro de 2009
diário 14
quinta-feira, 1 de outubro de 2009
diário 13
terça-feira, 29 de setembro de 2009
diário 12
yá nun ténen cuonta ls que bi morrer: hoije, tengo la bida sumbrada de muortos, que solo an mi bíben puis solo neilhes puodo assentar l mais de la mie bida: hai arbles assi, que se aguántan de pies cul tuoro rendado i cheno de uocos a robé-le la miolha; porquei cumigo se han de morrer cientos, talbeç miles? nun ye de las mais pequeinhas la muorte de ls uolmos i de sous nius de ciguonha; agora cheguei a bielho, nun tiempo nuobo: mas cula stória que carrega, nunca ye nuobo l tiempo, mesmo para aqueilhes que l míran pula purmeira beç.
sexta-feira, 25 de setembro de 2009
Oda als muortos
Sien eilhes nun chegarie a la fin deste poema,
talbeç nien cobrasse l silenço que deixórun
a tembrar na tierra,
quando l sol abaixaba a toda l’anchura de la tarde
porriba las yerbas,
perseguido por eiclipses i çponeres.
Fáien-me mais falta do que quando
caminában pulas selombras de las paredes,
buscando na brigada de las casas uas sobras de nuite
adonde ancostáran la cabeça.
Agora, cumo se quedássen na lhunjura
zmesurada de l mirar,
çarándan pula calhada las squinas
de las palabras que ls squécen,
i la selombra deilhes ye ua lhinha acesa
rasgando ls telhados
de ls ancerradeiros.
Bénen pul aire, pul resfuolgo
de las nubres i de ls páixaros,
sue boç perdida retomba an sílabas
de fumo, i ls timbres familiares
nun le spértan l suonho
de l çcanso que ye de lei.
Cumpartimos la sutible orde de ls lhabirintos,
La spessa claridade de ls abismos,
La lhebeza de ls zertos anriba ls ombros.
I nien siempre ye triste la alegrie
Que arde ambaixo las piedras
Que apenas pésan.
Fernando de Castro Branco, O Nome dos Mortos.
[An pertués
Ode aos mortos
Sem eles não chegaria ao fim deste poema,
talvez nem quebrasse o silêncio que deixaram
a vibrar na terra,
quando o sol descia a toda a largura da tarde
sobre as ervas,
perseguido por eclipses e crepúsculos.
São-me mais necessários do que quando
caminhavam pelas sombras dos muros,
procurando no abrigo das casas um resto de noite
onde encostassem a cabeça.
Agora, como se permanecessem na extensão
desmesurada do olhar,
percorrem discretamente os recantos
das palavras que os olvidam,
e a sua sombra é um traço nítido
fendendo os tectos
dos lugares enclausurados.
Chegam pelo vento, pela respiração
das nuvens e dos pássaros,
a sua voz perdida ecoa em sílabas
de fumo, e os timbres familiares
não lhes despertam o sono
do repouso que lhes cabe.
Partilhamos a subtil ordem dos labirintos,
a espessa transparência dos abismos,
a leveza dos desertos sobre os ombros.
E nem sempre é triste a alegria
que arde sob as pedras
que mal pesam.]
terça-feira, 22 de setembro de 2009
diário 11
entra l outonho, mas sabe-me a eimbierno; ye assi çque nun m'arrólhan bendímia ou sementeira: se nun sembro quei inda puodo sperar?; al menos a fin de primabera puodo poner l poema de la huorta, to l berano regada a sol i risas, que nunca a esses poços me chega la sequidade;
cega-me l amarelhar de las fuolhas i remelhones de bezes me caio cun eilhas , dando cumigo a filosofar subre la eisséncia de la folharasca: bareio de la cabeça quando m'achego a la puorta de l stierco, mas inda m'ancandílan las reboadas de tordelas cun quien daprendi a armar las lousas, essa arte de anquelibrar l ampossible an que me bou anobelhando;
quando s'acendir l Aire de Touro, hei de lo asperar daquel lhado de l sou ouliar pula prainada, antretenido a aguantar las jogas de las piernas i a atiçar la calentura de l sangre, mas perciso desse Aire para nel chubir l miu bramar pulas caleijas i me lhebar las selombras que me ban acobelhando ls uolhos: uns síguen l índece de la bolsa, you sigo esse Aire puis nel ambesti la calentura i la rábia de muita mocidade, i yá era tiempo de me traier algue ganáncia mirando-lo cula andefréncia cun que siempre me zupiou.
sábado, 19 de setembro de 2009
Biografie
Jazes. Para ti bai esta purmeira fala. Naciste
cula República, pul albar dun seclo yá caído,
corriste, die a die, la custelhaçon de ls anhos, ou lhuzes
que relhuzíran nas bordas de ls eiclipses,
sien azeite nas candelas pulas nuites de ls mistérios.
Coinciste l rastro negro de ls manantiales,
la sede de ls rius, l aguelhon de las chuibas ne l scachonar
de las mundiadas, l oundear de la carambina nas lhinas
brancas de janeiro, ls picos de las muntanhas
i sues lhadeiras ancubiertas. Las plantas nacírun-te
de las manos, las sementeiras anteriores tamien.
Fuste íntemo de ls perros i de las abes de las alturas,
portegiste ls rétiles, quando zabrigados,
aguanteste la cinza de ls deimingos, l'andadura molhenga
de peciçones i de juntouros. Batiste a la puorta
de l lhuçque fusque debagar. Quejiste la nuite suolta,
l puro i lhiberto hourizonte, adonde coubira l azul
que te lhebaba. Agora respiras l tiempo
na preça de casa amplacable de l silenço, la paç
bieno pula primabera, bordeando
la fin dun seclo que fui tou, i l cumpriste
lhargamente, cumo ua marra, ou un manolho
de centeno que apertasse nas manos.
Hoije upes-te na spessura de ls clarones, nas seinhas
de l’auga, ne ls oupores de ls montes.
Ardes. A essa lhuç you acendo este poema.
Fernando de Castro Branco, O nome dos mortos.
[An pertués
Biografia
Jazes. Para ti vai esta primeira fala. Nasceste
com a república, no dealbar de um século já tombado,
percorreste, dia a dia, a constelação dos anos, ou luzes
que brilhassem nas margens dos eclipses,
sem azeite nas candeias pelas noites dos enigmas.
Conheceste o rastro negro das nascentes,
a sede dos rios, o aguilhão das chuvas no tropel
das enxurradas, as ondulações do gelo nas linhas
brancas de Janeiro, os cumes das montanhas
e os seus lados encobertos. As plantas nasceram-te
das mãos, as sementeiras interiores também.
Foste íntimo dos cães e das aves das alturas,
protegeste os répteis, quando desabrigados,
suportaste a cinza dos domingos, o ritmo melancólico
de procissões e de cortejos. Bateste à porta
do crepúsculo devagar. Quiseste o relento,
o puro e liberto horizonte, onde coubesse o azul
que te levava. Agora respiras o tempo
no átrio implacável do silêncio, a paz
chegou pela Primavera, beirando
o fim de um século que foi teu, e o cumpriste
longamente, como um marco, ou um molho
de centeio que apertasse nas mãos.
Hoje levitas na espessura dos clarões, nos sinais
da água, nas fumarolas dos montes.
Ardes. A essa luz eu acendo este poema.]
terça-feira, 15 de setembro de 2009
L Guardador de Ganados - XLIV
Sperto de nuite derrepente,
I l miu reloijo acupa la nuite toda.
Nun sinto la Natureza na rue.
L miu quarto ye ua cousa scura cun paredes sbranquenhadas.
Na rue hai un sossego cumo se nada eisistira.
Solo l reloijo cuntina l sou rugido.
I esta pequeinha cousa de angrenaiges que stá anriba la mie mesa
Abafa toda la eisistença de la tierra i de l cielo…
Quaijeque me perdo a pensar l que esto quier dezir,
Mas staco, i sinto-me a rir na nuite culas squinas de la boca,
Anchindo cula sue pequenheç la nuite einorme
Ye la curjidosa sensaçon de anchir la nuite einorme,
I esta sensaçon ye curjidosa porque el nun inche la nuite
Cula sue pequenheç.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro[an pertués:
Acordo de noite subitamente,
E o meu relógio ocupa a noite toda.
Não sinto a Natureza lá fora.
O meu quarto é uma cousa escura com paredes vagamente brancas.
Lá fora há um sossego como se nada existisse.
Só o relógio prossegue o seu ruído.
E esta pequena cousa de engrenagens que está em cima da minha mesa
Abafa toda a existência da terra e do céu…
Quase que me perco a pensar o que isto significa,
Mas estaco, e sinto-me sorrir na noite com os cantos da boca,
Enchendo com a sua pequenez a noite enorme
É a curiosa sensação de encher a noite enorme,
E esta sensação é curiosa porque ele não enche a noite
Com a sua pequenez.]
sexta-feira, 11 de setembro de 2009
010
Era ua demingo de júlio, a salida de missa, an Dues Eigreijas. L sol staba agora colgado mesmo al meio de l cielo, porriba de mi. You tenie treze anhos i un saiote burmeilho de lhana. Un burrico staba preso a l'argolha dua casa i you als uolhos de quien me quejisse apreitar. La segada era l einfierno adonde, a fuorça, you querie ganhar un cielo de pan.
quarta-feira, 9 de setembro de 2009
009
Las staçones ban-se sbarrulhando, borrachas de tiempo i abandono. Deiqui a pouco, será mui custoso adebinar por adonde l camboio passaba: la lhinha será un risco ne ls lhibros antigos.
terça-feira, 8 de setembro de 2009
008
[a antrar pula madrugada - la de agora que datrás yá serie alta nuite]
I.
- Hoije l M. ben a drumir cuntigo...
- Ben. I cumo sabes?
- Cumoquiera el l fizo correr pul lhugar para se agabar. Yá bés la mala fama an que quedas...
Báten a la puorta. L lhume stá fraco i nun dá para subertir la gilada de l janeiro mais perro de redadeiros anhos.
- Entra, M. Ye el, bai-te ambora ou, se mais quejires, sconde-te eilhi atrás de l lhouceiro.
II.
- Dius mos dé buonas nuites. Carai, que friu stá...
- Buonas nuites mos dé Dius. Bai pa l quarto i bai-te znudando, que yá alhá bou.
M. amplacha-se i mete-se na cama.
Eilha bai i tira-le la roupa.
III.
- Á sue caralho, que stás ende a fazer na mie cama?
- Ó, i agora que çaparate ye esse?! Nun bózies tan alto que ls bezinos puoden oubir.
- Tu falas na rue i an mie casa falo cumo quiero.
- Dá-me la roupa, que yá me bou.
- You nun bi roupa nanhue. Pon-te-me deiqui para fuora, antes que te stenda este palo pulas costielhas.
- Dá-me la roupa por amor de Dius, que bou a quedar cheno de friu i a passar ua bergonha.
- Nun bi roupa nanhue. Sal antes que te caleça bien calcido cun este stadulho.
IV.
- Ai mulhier, deixa-me deitar que stou ancarambinado. Ai Jasus que friu.
- Deita-te eiqui M., que la cama stá mui calentica. Cuitadico de ti, ai cuitadico de l miu M.
segunda-feira, 7 de setembro de 2009
L Guardador de Ganados - XLIII
Que la passaige de l animal, que queda lhembrada ne l suolo.
La abe passa i squece, i assi debe de ser.
L animal, adonde yá nun stá i por esso de nada sirbe,
Amostra que yá stubo, l que nun sirbe para nada.
La lhembráncia ye ua traiçon a la Natureza,
Porque la Natureza de onte nun ye Natureza.
L que fui nun ye nada, i lhembrar ye nun ber.
Passa, abe, passa, i ansina-me a passar!
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Antes o voo da ave, que passa e não deixa rasto,
Que a passagem do animal, que fica lembrada no chão.
A ave passa e esquece, e assim deve ser.
O animal, onde já não está e por isso de nada serve,
Mostra que já esteve, o que não serve para nada.
A recordação é uma traição à Natureza,
Porque a Natureza de ontem não é Natureza.
O que foi não é nada, e lembrar é não ver.
Passa, ave, passa, e ensina-me a passar!]
domingo, 6 de setembro de 2009
007
Por estas alturas de Setembre siempre habie quien iba a la feira de l Naso, que se fazie neste die. Se tubira que falar dessa feira, nunca mais me calhaba, esto sien cuntar culas fames que por alhá passei. Ye berdade, nun son buonas las lhembráncias, nien de la feira nien de la fiesta. Essa parte talbeç seia mais pa la mocidade de ls pobicos deilhi acerca que lhebában todo de casa, tenien arraial i essas cousas assi. Nada que chegasse a la nuossa fiesta de Santa Bárbela, mas cada un amanha-se cul que ten.
Ua beç, tenerie you catorze anhos i staba apreitado cumo criado. Miu pai nun tenie percison dessas cousas, mas nun sei que le dou. Raios ta parta, cada beç que se me lhembra até relouco. L amo mercou uas bacas i ua bitela, que inda nien era subranha. Alhá tube you i Jé Renife de las lhebar para Sendin. To la nuite a andar, a andar, i la ourbalheira a caier-mos nas costielhas, Carril Mourisco afuora.
Ende pula Cruç de Martinç Fernandeç, an zlado de la Quinta de Cordeiro, la bitela struncou l relate cun que benie presa. Á mai, l que nun fui pa la agarrar! A correr de nuite por aqueilhas touças, caiendo eiqui i lhebantando-me eilhi, nien sei cumo nun me matei. Todo acabou por se quedar an rasgones de calças i arregunhones de piernas. Mesmo quando caí a un poço, la mie suorte ye que era pouco fondo i la auga pouca.
Cuntában que deilhi las lhebában pa l Soito, an Sabugal, i apuis las passában para Spanha. Essa parte you nunca bi.
Anque stéiamos solo a meia tarde, nun se me lhembra de l que comi al almuorço de hoije. Mas estes feitos tan antigos pássan-me na cabeça cumo se se stubíran a dar agora. Baia un home a antender estas cousas.
sábado, 5 de setembro de 2009
006
quando la tarde yá deixa adebinar l çponer de l sol i se bei l abaixar de l berano
L nome del era al alrobés daqueilha salida: Fociano. Al salir para adonde podisse respirar, cuntinaba an busca de felcidade. Nunca mais tornórun. You nunca mais soube deilhes. Yá me bou afazendo a estas amboras de bielho, marras que amóstran cumo l mundo demudou.
Hai squinas de la bida adonde cuidamos que la lhibardade nunca tubo porblemas, mas bien mos anganhamos. Ciertas fuorças nun adelantra cuntreriá-las: sien eilhas todo perderie sou sentido.
Las tierras stan agora, de berdade yá muitá, de adil. Un passa por eilhas i sinte las rábias que eilhi sumbrórun: cardos, gatunhas i ua çfamiada paxarina ye todo quanto alhá crece.
005
al ampeço la tarde
Para quien sabe i gusta de ler, ls lhibros ou la scrita puoden-le acupar muito tiempo. Lhougo ende bai ua grande defréncia de bida.
L tiempo ben agarrado a la scrita: cumo ne ls ancarambinadores, todo se cunserba eilhi agarrado a las lhetras. Assi, un home puode ampeçar a ler un scrito i nistante dá por el muitos anhos atrás.
La scrita nun apunta a la eiternidade, porque siempre eilha recende a tiempo passado, eilhi acocadico a spera de quien le diga, oulá. Deilha se çprende la magie que pon ls muortos a falar cun nós, que mos puode poner a falar cun ls que inda nun nacírun.
004
00.08 h.
Torno a la política: an beç de faláren de ls porblemas, fálan uns de ls outros. Todos sáben l que ls outros dezírun, mas talbeç nun conhéçan ls porblemas. Era tan fácele. Mas eilhes mais quieren andar por outros mundos.
sexta-feira, 4 de setembro de 2009
003
L scarabeilho, grande, negro cumo ua azeituna madura, bai lhebando la bola de merda culas patas traseiras. Sigo-lo yá un bun rato. Hai tropieços pul camino, muntanhas a la dimenson de l bicho, i la bola rola porriba l scarabeilho.
A la nuite, al tornar a casa, alhá staba el. Parecie muorto. Serie de canseira? pensei. A ampurrá-la, un acaba siempre por quedar cula bida amboznada i tener ua muorte de merda.
Andarie you puls dieç anhos. Hoije, cuntino a ampurrar la mie bola: outro ouro nun tengo para alhá de l que sou.
[se nun fusse berdade daba quaije ua fábula]
002
13,15 h
- Carabineros, carabineros!
Dou-me un baque, mais por bias de la surpresa que outra cousa. Lhebe cumo you staba naqueilha altura, nun habie carabineiro que me agarrasse pulas arribas. Lhougo apuis, coinci-le la risa. Era Miguel. Sentemos-mos a la selombra dua penhica i anchimos-mos de peras até mos doler la barriga.
Miguel era un cabreiro penilhés que benie a tener cumigo muita beç. Fura pula nuite, fura yá a assomá-se la purmanhana, ralo era l die an que nun atrabessaba l riu. Muita beç chubie até al Cabeço de l Rincadeiro. Quando abaixaba, a dreitos al Corço, se nun éran dous, traie al menos un coneilho ne l cerron. Uolhos de renozielha, arranado i seco, Miguel era mais able que un chibo muntés, daqueilhes que dan brincos até al coraçon dua faia se un raquito de yerba puxa por el. Capaç de passar ua manhana anteira a zancrabar un lhagarto de l buraco, tenie ua pacéncia tal que até l tiempo zasperaba cun el. Mas nunca me afiç a aqueilha chicha sbranquenhada que solo acumparaba a quartos de rana.
- Queda çcansado, que nada le digo a tiu Manolete.
- I que le queries dezir, sou carranha!?
- De las peras.
- You, se fusse a ti, botaba-me yá a correr…
I riemos-mos ls dous até que l retombo de la risa mos respundisse de l outro lhado de l riu. Yá bien anhos que nun beio a Miguel! Se fur bibo, tená mais de cien anhos i nun stará an grandes cundiçones de passar l riu. Tamien nun adelantra que, cul tiempo, se mos bai la gana de peras i de risas.
quinta-feira, 3 de setembro de 2009
001
fin de tarde
Nunca sei mui bien se me hei-de rir cun aqueilha eideia de que tornar al trabalho ye cousa que deixa las pessonas amalinadas. Nunca soube l que éran férias, puis l miu mais grande luxo, an questiones de trabalho, siempre fui demudar de acupaçon. Ye berdade que a meio de l die aspero que passe la fuorça de la calor, quando nun tengo gana de séstia. Se nun chega a ser un berdadeiro çcanso ye porque las moscas nun me déixan nien por un cachico.
Alhá eilhes. Las bidas que beio por ende, nun ténen nada a ber. La telbison andubo a fazé-le preguntas a las pessonas, pulas rues... de Lisboua. A mi nunca me preguntórun nada, talbeç porque nun tengo férias. Ye esso, you nun eisisto i assi nien sequiera dan cumigo. Hai un silenço que ye sinónimo de abandono: sei you que esse sentido de la palabra nun ben ne ls dicionairos.
Agora ampeçórun a falar de las eileiçones. Todo mundo stá cun atento a las palabras, las dezidas i las calhadas. Cuidei que la política tenie que ber culs feitos, mas beio que s'achega mais a las reitólicas. Apuis, admíran-se que todo se çfaga an nada.
La rue tornou a sou sereno. L rematismo bózia que ben ende muda de tiempo para manhana. Que Dius la mande bien chubida, que será l miu modo de tener férias: nunca sou you que las marco i nien sequiera me píden oupenion.
sexta-feira, 7 de agosto de 2009
L Guardador de Ganados XLII
I la strada nun quedou mais guapa, nien sequiera mais feia.
Assi ye la acion houmana pul mundo afuora.
Nada sacamos i nada ponemos; passamos i squecemos;
I l sol ye siempre puntual to ls dies.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Passou a diligência pela estrada e foi-se;
E a estrada não ficou mais bela, nem sequer mais feia.
Assim é a acção humana pelo mundo fora.
Nada tiramos e nada pomos; passamos e esquecemos;
E o sol é sempre pontual todos os dias.]
quarta-feira, 5 de agosto de 2009
L Guardador de Ganados XLI
Inda que nun haba airico nanhun, parece
Que passa, un sfergante, un suable airico…
Mas las arbles cuntínan eimobles
An todas las fuolhas de las sues fuolhas
I ls nuossos sentidos tubírun ua eilusion,
Tubírun la eilusion de l que le agradarie…
Á, ls nuossos sentidos, ls malos que béien i óuben!
Fúramos nós cumo habiemos de ser
I nun haberie an nós necidade de eilusion…
Bundarie-mos sentir cun clareza i bida
I nin mirar-mos para que hai sentidos…
Mas grácias a Dius que hai ampurfeiçon ne l mundo
Porque la ampurfeiçon ye ua cousa,
I haber giente que erra ye oureginal,
I haber giente mala torna l mundo angraciado.
Se nun houbisse ampurfeiçon, habie ua cousa a menos,
I debe de haber muita cousa
Para tenermos muito que ber i oubir
(Anquanto ls uolhos i oubidos se nun cérran)…
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
No entardecer dos dias de Verão, às vezes,
Ainda que não haja brisa nenhuma, parece
Que passa, um momento, uma leve brisa…
Mas as árvores permanecem imóveis
Em todas as folhas das suas folhas
E os nossos sentidos tiveram uma ilusão,
Tiveram a ilusão do que lhes agradaria…
Ah, os nossos sentidos, os doentes que vêem e ouvem!
Fossemos nós como devíamos ser
E não haveria em nós necessidade de ilusão…
Bastar-nos-ia sentir com clareza e vida
E nem reparar-mos para que há sentidos…
Mas graças a Deus que há imperfeição no mundo
Porque a imperfeição é uma cousa,
E haver gente que erra é original,
E haver gente doente torna o mundo engraçado.
Se não houvesse imperfeição, havia uma cousa a menos,
E deve haver muita cousa
Para termos muito que ver e ouvir
(Enquanto os olhos e ouvidos se não fecham)…]
quinta-feira, 30 de julho de 2009
L Guardador de Ganados - XXXIX
Adonde stá el que nun aparece
Al menos a amostrar-mos que ye mistério?
Que sabe l riu desso i que sabe la arble?
I you, que nun sou mais do que eilhes, que sei desso?
Siempre que miro pa las cousas i penso ne l que ls homes pénsan deilhas,
Rio-me cumo un rieiro que sona fresco nua piedra.
Porque l solo sentido scundido de las cousas
Ye eilhas nun tenéren sentido scundido nanhun.
Ye mais stranho do que todas las stranhezas
I do que ls suonhos de todos ls poetas
I ls pensamientos de todos ls filósofos,
Que las cousas séian rialmente l que parécen ser
I nun haba nada que antender.
Si, mirai l que ls mius sentidos daprendírun eilhes solos: -
Las cousas nun ténen seneficado: ténen eijistença.
Las cousas são l solo sentido scundido de las cousas.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
O mistério das cousas, onde está ele?
Onde está ele que não aparece
Pelo menos a mostrar-nos que é mistério?
Que sabe o rio disso e que sabe a árvore?
E eu, que não sou mais do que eles, que sei disso?
Sempre que olho para as cousas e penso no que os homens pensam delas,
Rio como um regato que soa fresco numa pedra.
Porque o único sentido oculto das cousas
É elas não terem sentido oculto nenhum.
É mais estranho do que todas as estranhezas
E do que os sonhos de todos os poetas
E os pensamentos de todos os filósofos,
Que as cousas sejam realmente o que parecem ser
E não haja nada que compreender.
Sim, eis o que os meus sentidos aprenderam sozinhos: -
As cousas não têm significação: têm existência.
As cousas são o único sentido oculto das cousas.]
terça-feira, 28 de julho de 2009
L Guardador de Ganados - XXXVIII
Bendito seia l mesmo sol doutras tierras
Que fizo mius armanos todos ls homes,
Porque todos ls homes, un sfergante al die, l míran cumo you,
I nesse puro sfergante
Todo lhimpo i sensible
Tórnan lagrimosamente
Al Home berdadeiro i premitibo
Que bie l sol nacer i inda nun lo adoraba.
Porque esso ye natural – mais natural
Que adorar l sol i apuis a Dius
I apuis todo l mais que nun hai.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Bendito seja o mesmo sol de outras terras
Que fez meus irmãos todos os homens,
Porque todos os homens, um momento no dia, o olham como eu,
E nesse puro momento
Todo limpo e sensível
Regressam lacrimosamente
E como um suspiro que mal sentem
Ao Homem verdadeiro e primitivo
Que via o sol nascer e ainda o não adorava.
Porque isso é natural – mais natural
Que adorar o sol e depois Deus
E depois tudo o mais que não há.]
sexta-feira, 24 de julho de 2009
L Guardador de Ganados - XXXVII
Cumo un grande borron de fuogo puorco
L sol çpuosto tarda-se nas nubres que quédan, ben un silbo perdido de loinge na tarde mui serena.
Debe de ser dun camboio mui loinge.
Neste sfergante ben-me ua andeble suidade
I un andeble deseio sereno
Que aparece i zaparece.
Tamien a las bezes, a la frol de ls rieiros,
Fórman-se cacholicas n’auga
Que nácen i se çfázen
I nun ténen sentido nanhun
A nun ser séren cacholicas d’auga
Que nácen i se çfázen.
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Como um grande borrão de fogo sujo
O sol-posto demora-se nas nuvens que ficam, vem um silvo vago de longe na tarde muito calma.
Deve ser dum comboio longínquo.
Neste momento vem-me uma vaga saudade
E um vago desejo plácido
Que aparece e desaparece.
Também às vezes, à flor dos ribeiros,
Formam-se bolhas na água
Que nascem e se desmancham
E não têm sentido nenhum
Salvo serem bolhas de água
Que nascem e se desmancham.]
terça-feira, 21 de julho de 2009
L Guardador de Ganados - XXXVI
I hai poetas que son artistas
I trabálhan ne ls sous bersos
Cumo un carpinteiro nas trabas!...
Que triste nun saber frolir!
Tener que poner berso anriba de berso, cumo quien faç ua parede
I ber se stá bien, i sacar se nun stá!...
Quando la sola casa artística ye la Tierra toda
Que baria i stá siempre buona i ye siempre la mesma.
Penso nesto, nó cumo quien pensa, mas cumo quien nun pensa,
I miro pa las froles i dá-me la risa…
Nun sei se eilhas me anténden
Nien se you las antendo a eilhas,
Mas sei que la berdade stá neilhas i an mi
I na nuossa quemun debindade
De mos deixarmos ir i bibir pula Tierra
I lhebar al cuolho pulas staçones cuntentas
I deixar que l aire cante para mos drumirmos,
I nun tenermos suonhos ne l nuosso suonho.]
Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
E há poetas que são artistas
E trabalham nos seus versos
Como um carpinteiro nas tábuas!...
Que triste não saber florir!
Ter que pôr verso sobre verso, como quem constrói um muro
E ver se está bem, e tirar se não está!...
Quando a única casa artística é a Terra toda
Que varia e está sempre boa e é sempre a mesma.
Penso nisto, não como quem pensa, mas como quem não pensa,
E olho para as flores e sorrio…
Não sei se elas me compreendem
Nem se eu as compreendo a elas,
Mas sei que a verdade está nelas e em mim
E na nossa comum divindade
De nos deixarmos ir e viver pela Terra
E levar ao colo pelas estações contentes
E deixar que o vento cante para adormecermos,
E não termos sonhos no nosso sono.]
domingo, 19 de julho de 2009
fame
tengo que sperar l chegar de la soledade: solo assi la scrita sperta; por esso te ben siempre esse nuolo de que screbir ye star fuora de l mundo, atentiando sues formas i raízes: talbeç nun passe dun modo de moler l tiempo, ne l molino de la lhembráncia adonde l feturo mata sue fame.