quinta-feira, 4 de outubro de 2007
Salmos (002)
Porque s’albrótan las gientes
i ls pobos cúntan sous eisércitos?
Ls reis de la tierra alhebántan-se,
i ls príncepes, uns culs outros,
contra l Senhor i contra l sou oungido, tremínan:
bamos a cobrar sues apeias
i bamos a atirar para loinge sues lhúrias.
Al que mora ne ls cielos dá-le la risa:
l Senhor faç caçuada deilhes.
Ende bai-le a falar cun sue rábia:
i cun sue rábia ls cunturbará.
Mas you ountei l miu Rei subre Sion,
l cabeço de mie santidade.
You bou a dezir l decreto; l Senhor dixo-me:
tu sós miu filho; you te girei hoije.
Pide-me i darei-te las gientes por ardança:
i para tue puosse até las raias de la tierra.
Cun cetro de fierro ls spartiçarás:
cumo caco de cantareiro ls scacharás.
Anton, agora, á Reis, portai-bos cumo debe de ser:
bós juízes de la tierra, deixai-bos ansinar.
Serbi al senhor cun temor:
i alegrai-bos cun tembraduro;
beisai l filho pa que nun s’anrábie,
i bos muorrades pul camino;
que mui de pronto s’acenderá sue rábia:
bienabinturados ls que cunfían nel.
Traduçon de Fracisco Niebro
quarta-feira, 3 de outubro de 2007
Çcriçon de la guerra an Guernica - II
son lhisas, ancandilantes;
lhémbran la cal, l zinco branco
nas canteiras;
an las soleiras
de cantarie aparelhada; sien naide asperar;
a arder; hai l mesmo
branco na bumbilha de l forro;
l mesmo zinco
nas máquinas que bólan
chiçcando l fuogo; i assi
por todo l lhado,
la mesma cal macánica
zimbra sous cuchilhos.
Carlos Oliveira
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Descrição da guerra em Guernica - II
As outras duas luzes
são lisas, ofuscantes;
lembram a cal, o zinco branco
nas pedreiras;
ou nos umbrais
de cantaria aparelhada; bruscamente;
a arder; há o mesmo
branco na lâmpada do tecto;
o memso zinco
nas máquinas que voam
fabricando o incêndio; e assim
por toda a parte,
a mesma cal mecânica
vibra os seus cutelos.]
terça-feira, 2 de outubro de 2007
Mundos
al bolber de ciertas squinas
- nun cuides que todo biste -,
hai mundos que nien manginas.
Fonso Roixo
segunda-feira, 1 de outubro de 2007
Assomadeiros5
Nun hai outros assomadeiros sien fondo, solo ls que dan pa ls andrentos de nós mesmos: ls uolhos pouco béien i la grima bai muito para alhá de las palabras que los dízen.
Fracisco Niebro
domingo, 30 de setembro de 2007
Çcriçon de la guerra an Guernica - I
Entra pula jinela
l anjo camposino;
cula terceira lhuç an sue mano;
menudico,
als andrentos de pan,
als outensilhos
ls sous uolhos
nun anténden bien las seinhas
desta
i stica
pul aire; cumo ua arble,
la
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Descrição
o
aos
aos
que
os
não
desta
e estende
no
a
L atun i l golfino
Ua beç, un golfino andaba a
Porqui se bei
(
sábado, 29 de setembro de 2007
Salmos (001)
nien stá ne l camino de ls pecadores
nien se senta ne l sentalho de ls caçuadores,
mais pon sou gusto na lei de l Senhor
i neilha matina de die i de nuite.
El será cumo l'arble
puosta acerca l'auga de ls rigueiros:
dá fruito a sou tiempo
i sues fuolhas nun se cáien;
i todo l que el fazir, atirará para bien.
Assi nun son ls malos,
mas cumo l'arreganha que l aire sparba.
Por esso, nien ls malos s'aguantaran ne l juízo,
nien ls pecadores ne l juntouro de ls justos.
L Senhor conhece l camino de ls justos,
mas l camino de ls malos ha de zaparecer.
Traduçon de Fracisco Niebro
sexta-feira, 28 de setembro de 2007
Odas de Ricardo Reis (024)
La nuossa ciéncia ye ua falhada cópia
De la certeza cun que eilhes
Sáben que hai l Ouniberso.
Todo ye todo, i mais alto stan ls diuses,
Nun pertence a la ciéncia coincé-los,
Mas adorar debemos
Sous búltios cumo a las froles,
Porque bisibles a la nuossa alta bista,
Son tan reales cumo reales las froles
I ne l sou calmo Oulimpo
Son outra Natureza.
Fernando Pessoa [Odes, de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Acima da verdade estão os deuses
A nossa ciência é uma falhada cópia
Da certeza com que eles
Sabem que há o Universo.
Tudo é tudo, e mais alto estão os deuses,
Não pertence à ciência conhecê-los,
Mas adorar devemos
Seus vultos como às flores,
Porque visíveis à nossa alta vista,
São tão reais como reais as flores
E no seu calmo Olimpo
São outra Natureza.]
quinta-feira, 27 de setembro de 2007
Redençon
S’a las bezes, nun suonho deloroso,
M’arrolha l buosso
You acumparo al miu buosso
Boç de nuitica i íntemo ceçar
D’las cousas
Nun serás
L
Ua
You antendo la buossa lhéngua stranha,
Bozes de l
Armanas a la mie,
Traduçon de Fracisco Niebro
Das
O
Uma
quarta-feira, 26 de setembro de 2007
Perdigon perdiu la pruma
Mote alheno
Perdigon perdiu la pruma,
Nun hai mal que le nun benga.
BUOLTAS
Perdigon que l pensamiento
Chubiu a un alto lhugar,
Perde cun que há-de bolar,
Ganha penas i tremiento.
Yá nien ten l atrebimiento
De que a bolar se mantenga:
Nun hai mal que le nun benga.
Bolar quijo a ua alta torre
Mas biu que staba zalado;
I, bendo-se tan çprumado,
Cun muita pena se muorre.
Se de queixas se secuorre
Arde an quanta lheinha tenga:
Nun hai mal que le nun benga.
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués :
Mote alheio
Perdigão perdeu a pena,
Não há mal que lhe não venha.
VOLTAS
Perdigão que o pensamento
Subiu a um alto lugar,
Perde a pena do voar,
Ganha a pena do tormento.
Não tem no ar nem no vento
Asas com que se sustenha:
Não há mal que lhe não venha.
Quis voar a ua alta torre,
Mas achou-se desasado;
E, vendo-se depenado,
De puro penado morre.
Se a queixumes se socorre
Lança no fogo mais lenha:
Não há mal que lhe não venha.]
domingo, 23 de setembro de 2007
quinta-feira, 20 de setembro de 2007
Odas de Ricardo Reis (023)
Purmeiro que nós ne ls mesmos arboledos
Passou l aire, quando habie aire,
I las fuolhas nun falában
De outro modo do que hoije.
Passamos i mexemos-mos ambalde.
Nun fazemos mais rugido ne l que eisiste
Do que las fuolhas de las arbles
Ou ls passos de l aire.
Aténtemos puis cun abandono d’afatibo
Antregar nuosso sfuorço a la Natureza
I nun querer mais bida
Que la de las arbles berdes.
Einutelmente parecemos grandes.
Afuora nós nada pul mundo fuora
Mos saluda la grandeza
Nien sien querer mos sirbe.
Se eiqui, a la borda de l mar, l miu feitiço
Na arena l mar cun óndias trés l apaga,
Que fazerá na alta praia
An que l mar ye l Tiempo?
Fernando Pessoa [Odes, de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Antes de nós nos mesmos arvoredos
Passou o vento, quando havia vento,
E as folhas não falavam
De outro modo do que hoje.
Passamos e agitamo-nos debalde.
Não fazemos mais ruído no que existe
Do que as folhas das árvores
Ou os passos do vento.
Tentemos pois com abandono assíduo
Entregar nosso esforço à Natureza
E não querer mais vida
Que a das árvores verdes.
Inutilmente parecemos grandes.
Salvo nós nada pelo mundo fora
Nos saúda a grandeza
Nem sem querer nos serve.
Se aqui, à beira-mar, o meu indício
Na areia o mar com ondas três o apaga,
Que fará na alta praia
Em que o mar é o Tempo?]
quarta-feira, 19 de setembro de 2007
Cantiga
Çcalça bai pa la fuonte
Lianor
Bai fermosa, i
Tinalha lhieba ampedrada,
Pucarico de feiçon,
C’un lhencico bien atada;
Cantando de
Pisa
Bai fermosa, i
Na
C’ua
Upe cun
‘
Bei fermosa, i
Las froles, adonde
Se l pie l’adrega
L’ambeija faç-las çclorar,
De bergonha ténen grácia;
Faç frolir a la berdura:
Bai fermosa, i
Nun la
Nun tener nuobo einemigo,
Se na fuonte se bei
Tan çcuidada deste
Bai-se a
Bai fermosa, i
Francisco Rodrigues
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Leonor
Vai
A
Pucarinho de
Beatilha soqueixada;
Cantando de
Pisa
Vai
Ergue
Vai
As
Se o
Ficam de
E de
Faz
Vai
Se na
Se vai
Vai fermosa e não segura.]
terça-feira, 18 de setembro de 2007
Assomadeiros3
Fracisco Niebro
segunda-feira, 17 de setembro de 2007
Abismos
de palabras las scaleiras:
nunca chego, son abismos,
spigas sien tierra i sien eiras.
Fonso Roixo
domingo, 16 de setembro de 2007
Paraíso
donde fusse l paraíso:
na fin cuncluí que todas
puoden ser l que perciso.
Paraíso nun son tierras,
el bibe de nós andrento
cumo ua busca sien fin:
nun se bei, mas cun atento
podemos sentir que eisiste
cun nós an qualquiera lhado:
la zgrácia ye que l sentimos,
solo apuis de haber passado.
Fonso Roixo
sábado, 15 de setembro de 2007
Odas de Ricardo Reis (022)
L mar stá ende; gémen an segredo ls aires
An Eiolo presos;
Solo culas puntas de l forcon las lhargas
Augas arremissaca Netuno;
I la praia ye alba i chena de pequeinhos
Relhuzires ambaixo l sol claro.
Einutelmente parecemos grandes.
Nada, ne l alheno mundo,
Nuossa bista grandeza reconhece
Ou cun rezon mos sirbe.
Se eiqui dun manso mar miu fondo resquício
Trés óndias l apágan,
Que me fazerá l mar que na griega praia
Retomba de Saturno?
Fernando Pessoa [Odes, de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
O mar jaz; gemem em segredo os ventos
Em Éolo cativos;
Só com as pontas do tridente as vastas
Águas franze Neptuno;
E a praia é alva e cheia de pequenos
Brilhos sob o sol claro.
Inutilmente parecemos grandes.
Nada, no alheio mundo,
Nossa vista grandeza reconhece
Ou com razão nos serve.
Se aqui de um manso mar meu fundo indício
Três ondas o apagam,
Que me fará o mar que na atra praia
Ecoa de Saturno?]
sexta-feira, 14 de setembro de 2007
Cinco poemas de Antonio Gamoneda
[Apuis de eiqui yá haber publicado dous
1.
Tengo friu
Hai yerba
Ambaixo las águilas calhadas, l’eimensidon percisa de segneficado.
[an
Tengo frío
Hay yerba
Bajo las águilas silenciosas, la inmensidad carece de
2.
Esta
Andrento deilha spálhan-se-se las ourtigas, pésan las froles anriba las
[An
Esta
En su
3.
Bi l
apuis, la
[an
Vi la serenidad en los ojos de las reses destinadas a los cuchillos
después, la
4.
Houbo un tiempo an
[An
Hubo un tiempo en
Ahora siento la
5.
L
Oubes la
[An
El
Ahora tienes miedo y, de
Oyes la
Traduçon de Fracisco Niebro
quinta-feira, 13 de setembro de 2007
Assomadeiros2
Assomabas-te a la muorte i, al fondo dua faia sien fin, alhá staba tue bacenta eimaige. Siempre solo, delantre deilha, preso a un siléncio branco. La muorte debolbie-te a ti mesmo, yá outro, daquel lhado de ti: mais que reflexo, tue pantasma aplediaba por tous miedos.
Nunca quejírun poner un abiso a la borda deste assomadeiro. Cumo tal: tanto t’assomas que un die te bás a caier… Senó, ls retratistas de lhembráncias, cumo habien de colgar risas ne l stendedeiro de cuordas d’ouro dun sol moço?! Inda porriba, yá naide poderie sentir las quelobrinas que angarrában pula faia i fázen a un sentir-se eiletricamente bibo.
Nun hai placa na strada a andicar este assomadeiro: nun se andica l que stá an to l lhado; assi, l mais de la giente puode fazer de cuonta que nun eisiste. Sabendo-lo, bas-te tecendo pruma que, al caier, agarre un balanciar sereno que nun arrepele la paisaige i, al aparar, nun faga brechas na nuoba madre que te bai a recebir.
Fracisco Niebro
Património eimaterial i mimória coletiba
Ua de las cousas
Talbeç puodamos
Esta fuorça de la mimória coletiba de
Amadeu Ferreira
quarta-feira, 12 de setembro de 2007
Assomadeiros1
Passo l tiempo a assomá-me a la baranda de las palabras, a scuitar l scachonar de l tiempo, de ls sentidos i sonidos, nun turistar sien paraige. Milagre de letras i sílabas cun cientos d'anhos i nien ua angúrria, nien ua patrielha, un oulor a mofo, ua picada de polielha, un sabor a ráncio. A las bezes sinto-las ceçar, las palabras, quando un sentido, ou un sonido, le quedou colgado nun tiempo a que yá naide le chega cul garabato de l pensar ou de l lhembrar. Si le dá la carambina, a las palabras, quando quédan presas na cadena de l tiempo i ls sentidos se le fúrun sumindo, a puntos de yá nien un reçumo botáren i naide saber quales son.
Son assomadeiros, las palabras: dan para rius, para cabeços, para beciosos balhes, apúntan lhargos caminos ou atíran ls uolhos para adonde s'arredonda l hourizonte. Todo se puode ber de las palabras: tamien deilhas m'assomo para andrento de mi, i nun sei cumo bi-berei, ciego, se un die quedar sien eilhas.
Fracisco Niebro
terça-feira, 11 de setembro de 2007
Guarda ls anhos...
Para miu pai, que fizo hoije 86 anhos
Guarda ls anhos, que de ls seclos
trato you: lhiebas la palma
ne l menudo tiempo adonde
stan ls cebadeiros de l'alma.
Lhougo an nuobo t'afaziste
a la grima de las faias
i deilhas siempre te riste:
mira, agora, nun te caias!
Que adelántran muitos anhos,
se nun houbir denidade?
Tu, que la tenes de sobra,
bibe sien tiempo i eidade.
10 de Setembre
segunda-feira, 10 de setembro de 2007
Relhampo d'eiternidade
i deiqui nunca zarredas!
Segredo de nun morrer:
porque te bás, siempre quedas.
Fonso Roixo
domingo, 9 de setembro de 2007
La raposa i la cabra
- L’auga deste
-
La
- Amoleste-me, serbindo-te de
- Talbeç,
(
sábado, 8 de setembro de 2007
Odas de Ricardo Reis (021)
Bós
Antrubiais de mie fuonte las
Alhagando
Dessas outras regiones
Se estas augas i
Esta rialidade ls diuses dórun
I
Deixai-me la Rialidade de l sfergante
I ls mius diuses
Deixai-me la bida ir-se paganamente
Acumpanhada pulas fraitas lhebes
Cun
Se cunféssan a Pan.
Bibi ne ls buossos suonhos i deixai-me
L
I la bisible perséncia
De ls mius próssimos diuses.
Einúteles
Deixai la bida als
I a Marie chorando.
Quelores, duonha de ls
I Apolo i Benus, i Ourano
I ls trúnios, cul antresse
De íren de la
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués:
Turvais da
Banhando
Dessas outras
Se estas
Esta
E
Deixai-me a
E os
Deixai-me a
Acompanhada plas avenas ténues
Se confessam a Pã.
Vivei
O
E a
Dos
Deixai a
E a Maria chorando.
E Apolo e Vénus, e
E os
De irem da
sexta-feira, 7 de setembro de 2007
Teçtamiento de Marie Parda (3)
znuda a la Piedra d’la Strema
quando you tube la freima
ne l beiço de baixo eiqui.
Yá q’assi la glória oumenta,
botai-me muita auga benta
an binhas de Caparica,
adonde mi gana stica
i se bai la ferramienta.
Inda me lhebaran tales
un grande círio pascoal
al glorioso Seixal,
senhor de ls outros Seixales:
siete missas me diran
i ls cáleces anchiran,
nun me dígan missa seca;
que l delor de l’anxaqueca
me fizo esta deboçon.
Tamien mais mando fazer
un ancho i lhargo spital,
que quien ben de Madrigal
tenga onde s’arrecolher.
I de l termo d’Alcobaça
quien benir dai-le ua taça;
i quien de Leiria seia
dai-le pan, bino i candeia,
i cama i todo de grácia.
Ls d’Óbidos i Santaren,
s’eiqui pedíren pousada,
dai-le an barda de porrada
cumo malos binos ténen.
Home d’antre Douro i Minho
nun le dareis pan nien bino;
de Riba d’Abe, un primor
fazei-le, por miu amor,
cumo se fura bezino.
Fin
Assi que pa me salbar
fiç este miu teçtamiento
cun mais siso i antendimiento
que nunca you me sei star.
Chorai todos miu peligro,
nun lhiebo l bino que digo,
q’you chamaba de las streilhas,
agora m’irei par’eilhas
cun grande sede cumigo.
Gil Vicente, Testamento de Maria Parda
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués:
Item mais me prometi
nua à Pedra da Extrema,
quando eu tive a postema
no beiço de baixo aqui.
E porque gran glória senta,
lancem-me muita água benta
nas vinhas de Caparica,
onde meu desejo fica
e se vai a ferramenta.
Item me levarão mais
um gram círio pascoal
ao glorioso Seixal,
senhor dos outros Seixais:
sete missas me dirão
e os caliz encherão,
não me digam missa seca;
porque a dor da enxaqueca
me fez esta devação.
Item mais mando fazer
um espaçoso esprital,
que quem vier de Madrigal
tenha onde se acolher.
E do termo d’Alcobaça
quem vier dêm-lhe em que jaça;
e dos termos de Leireia
dêm-lhe pão, vinho e candeia,
e cama e tudo de graça.
Os d’Óbidos e Santarém,
se aqui pedirem pousada,
dêm-lhes de tabanta pancada
como a de maus vinhos têm.
Homem d’antre Douro e Minho
não lhe darão pão nem vinho;
e quem de Riba d’Àvia for
fazei-lhe, por meu amor,
como se fosse vizinho.
Fim
Assi que por me salvar
fiz este meu testamento
com mais siso e entendimento
que nunca me sei estar.
Chorai todos meu perigo,
não levo o vinho que digo,
que eu chamava das estrelas,
agora m’irei per’elas
com grande sede comigo.]
quinta-feira, 6 de setembro de 2007
Teçtamiento de Marie Parda (2)
quatro ou cinco ou dieç trintairos,
cantados por tales bigairos
que nun béban menos q’ you.
Séian destes trés d’Almada,
i cinco deiqui d’la Sé,
que son filhos de Noé,
a quien stou anquemendada.
Que benga todo l abade
Al miu antierro, que sana
tubir la sue buona gana
que nesso ganhar só há de.
Ls d’Abrantes i Punhete,
d’Arruda i d’Alcochete,
d’Alhos Bedros i Barreiro,
béngan acá sin denheiro
até ciento i binte siete.
Tamien mando bestir todo
l burmeilho fraile alman
cul miu manto adonde ban
buracos de fuogo al modo.
Item mais, mais mando dar
a quien bien s’amborrachar
ne l die an que me morrir,
quanto moble aende houbir
i quanta raiç s’achar.
Tamien bos mando ajudar
D’uorfanas, estas, nó mais,
las que por buer de ls pais
quédan probes pa casar.
I le daran por maridos
barqueiros bien recozidos
an binos de mui buns cheiros,
ou le áchen tales scudeiros,
que béban cumo perdidos.
Inda mais me cumpriran
las seguintes romaries,
cun muitas abe-maries,
i nun cúiden de Munçon.
Por mi ide a Santa Ourada
d’Atouguie i d’Abrigada,
i a la Querujeira Santa,
que me dórun na garganta
salude a peste passada.
Gil Vicente, Testamento de Maria Parda
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués:
Item dirão per dó meu
quatro ou cinco ou dez trintairos,
cantados por tais vigairos
que não bebam menos que eu.
Sejam destes três d’Almada,
e cinco daqui da Sé,
que são filhos de Noé,
a que som encomendada.
Venha todo sacerdote
a este meu enterramento,
que tiver tão bom alento
como eu tive cá de cote.
Os de Abrantes e Punhete,
da Arruda e d’Alcochete,
d’Alhos Vedros e Barreiro,
me venham cá sem dinheiro
até cento e vinte e sete.
Item mando vestir logo
o frade alemão vermelho
daquele meu manto velho
que tem buracos de fogo.
Item mais, mais mando dar
a quem se bem embebedar
no dia em que eu morrer,
quanto móvel i houver
i quanta raiz se achar.
Item mando agasalhar
das órfãs, estas, nõ mais,
as que por beber dos pais
ficam proves por casar.
Às quais darão por maridos
barqueiros bem recozidos
em vinhos de mui bons cheiros,
ou busquem tais escudeiros,
que bebam coma perdidos.
Item mais me cumprirão
as seguintes romarias,
com muitas ave-marias,
e não curem de Monção.
Vão por mim à Santa Orada
d’Atouguia e d’Abrigada,
e à Curujeira Santa,
que me deram na garganta
saúde à peste passada.]
quarta-feira, 5 de setembro de 2007
Teçtamiento de Marie Parda (1)
a Noé, nó als que stan,
i l miu cuorpo anterraran
donde stan siempre buendo.
Deixo cumo mie ardeira
i tamien teçtamenteira,
Lianor Mendes d’Arruda,
que bendiu, cumenenciuda,
por buer, até la penheira.
Inda mais mando lhebar
por tochas cepas de binha,
i ua borraixa, mie pinha,
cun que me háian d’ansensiar,
porque tubo malbasie.
Ansensiai-m’assi bazie,
pus tamien you assi bou;
la sede que me matou,
benga pula sancrestie.
Lhebareis-me nun andor
de die, a las horas ciertas
que stan las puortas abiertas
d’las tabernas, ye melhor.
I eirei, pus mais nun pude,
nun quarto an forma d’ambude
gaçpoia nun tenga até,
l sovenite a Noé
cantai siempre amenude.
Alantre eiran - que galana! -,
trinta i seis botos bazius,
que çpejei naquestes frius,
sin nunca matar la gana.
Nun quiero missas rezadas,
todas séian bien cantadas
an flamengo i an alman,
porque estas me lhebaran
a las binhas mais cargadas.
Gil Vicente, Testamento de Maria Parda
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués:
A minha alma encomendo
a Noé e a outrem não,
e o meu corpo enterrarão
onde estão sempre bebendo.
Leixo por minha herdeira
e também testamenteira,
Lianor Mendes d’Arruda,
que vendeu, como sisuda,
por beber, at’à peneira.
Item mais mando levar
por tochas cepas de vinha,
e ua borracha minha
com que me hajam d’incensar,
porque teve malvasia.
Incensem-me assi vazia,
pois também eu assi vou;
e a sede que me matou,
venha pola cleresia.
Levar-me-ão em um andor
de dia, às horas certas
que estão as portas abertas
das tavernas per u for.
E irei, pois mais não pude,
num quarto por ataúde
que não tivesse água-pé,
o sovenite a Noé
cantem sempre amiúde.
Diante irão mui sem pejo
Trinta e seis odres vazios,
que despejei nestes frios,
sem nunca matar desejo.
Não digam missas rezadas,
todas sejam bem cantadas
em framengo e alemão,
porque estas me levarão
às vinhas mais carregadas.]
Ben ende la guerra!
Fugida sien paraige i fuorças poucas
Todo pa trás deixando ban; las bacas
Nunca an cerrado assi pacido habien;
L pan na fin, toucino i pouco mais
Son ls que sobrórun çpoijos de las fames
Apedurar; l’aldé aburmelhou-se
An fornalha que nien ls chizmes scápan.
Nun prebiu Cristo fins de mundo assi
Tan rente a cada die: bai pulas rues
I sparba-se puls campos, ten la muorte
Essa tan mala manha d’abisar
Yá mui fuora de tiempo, i anda un home
Pul termo de gadanha, la de l feno,
Naide respeita l tiempo de secar
I de bolber que l feno siempre quier.
Se bás pa las arribas, nun te scapas,
Se cuorres la prainada, stás perdido:
Ben de loinge la fame de ls suldados
I dá sangre l comer i até trabalho,
Que a la purmeira nun s’áchan las cousas
I até se perde l tino puls caminos:
Son de poder las guerras i de fame
De quien lhuita, i oulor a mundo pocho.
Fracisco Niebro [sacado de Sfergantes dua Zeipopeia]
segunda-feira, 3 de setembro de 2007
Por que scribo?
152.
Pasmo-me siempre
La rezon
Screbir,
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
152.
Pasmo sempre quando acabo qualquer coisa. Pasmo e desolo-me. O meu instinto de perfeição deveria inibir-me de acabar; deveria inibir-me até de dar começo. Mas distraio-me e faço. O que consigo é um produto, em mim, não de uma aplicação de vontade, mas de uma cedência dela. Começo porque não tenho força para pensar; acabo porque não tenho alma para suspender. Este livro é a minha cobardia.
A razão por que tantas vezes interrompo um pensamento com um trecho de paisagem, que de algum modo se integra no esquema, real ou suposto, das minhas impressões, é que essa paisagem é uma porta por onde fujo ao conhecimento da minha impotência criadora. Tenho a necessidade, em meio das conversas comigo que formam as palavras deste livro, de falar de repente com outra pessoa, e dirijo-me à luz que paira, como agora, sobre os telhados das casas, que parecem molhados de tê-la de lado; ao agitar brando das árvores altas na encosta citadina, que parecem perto, numa possibilidade de desabamento mudo; aos cartazes sobrepostos das casas ingremadas, com janelas por letras onde o sol morto doira goma húmida.
Por que escrevo, se não escrevo melhor? Mas que seria de mim se não escrevesse o que consigo escrever, por inferior a mim mesmo que nisso seja? Sou um plebeu da aspiração, porque tento realizar; não ouso silêncio como quem receia um quarto escuro. Sou como os que prezam a medalha mais que o esforço, e gozam a glória na peliça.
Para mim, escrever é desprezar-me; mas não posso deixar de escrever. Escrever é como a droga que repugno e tomo, o vício que desprezo e em que vivo. Há venenos necessários, e há-os subtilíssimos, compostos de ingredientes da alma, ervas colhidas nos recantos das ruínas dos sonhos, papoilas negras achadas ao pé das sepulturas dos propósitos, folhas longas de árvores obscenas que agitam os ramos nas margens ouvidas dos rios infernais da alma.
Escrever, sim, é perder-me, mas todos se perdem, porque tudo é perda. Porém eu perco-me sem alegria, não como o rio na foz para que nasceu incógnito, mas como o lago feito na praia pela maré alta, e cuja água sumida nunca mais regressa ao mar.]
