Segunda-feira, 5 de Maio de 2008

las agulhas de las catedrales

Angulhiu toda la cultura que crecira an miles d'anhos, creciu culturalmente cumo ua catedral gótica: loinge de ls nadas de que todo ye feito, até la bida, tornou al ampeço. De tan alta, la cultura bolbira -se piedra por lascar: que outra cousa ye todo adonde nun cuorre l sangre, senó mostro que nin cun sangre se comuobe? Ye assi que ls houlocaustos drúmen serenos nas agulhas de las catedrales.



Raias

Nun sei que fuorça m'ampurra a zanterrar las raias doutros tiempos. Ye l que mais mos faç aparecer als outros animales, nun somos capazes de bibir sin raias. Riscamos lhinhas, oupimos muralhas, purparamos eisércitos, cumo se siempre tubíramos que mos lhembrar nuossos lhemites. Inda quando acában culas lhinhas la raia cuntina afeita a outros lhemites.

Domingo, 4 de Maio de 2008

Assomadeiro 28

Bás te dando de cuonta de ls anúncios de dies que ende bénen, ls dies an que yá stás a mais. Quieres antender, mas nun sós capaç de çcubrir l lhibro adonde studas para strobilho. Esso quier dezir que la fuorça cun que abaixas la lhadeira nun para de crecer. Stás cumo atento i assomas-te al frisgo que te trai la selombra de l que has de ser, se chegares alhá. Nun ye degradaçon cumo muitos dízen: son ls anhos que ne l altar de la bida te ban ponendo de zinolhos.



Sexta-feira, 2 de Maio de 2008

Odas de Ricardo Reis (050)


Prazer, mas debagar,
Lídia, que la suorte a aqueilhes nun agradece
Que le de las manos arríncan.
Calhados sáquemos de l huorto mundo
Ls roubadeiros fruitos.
Nun çpértemos, adonde drume, la Eirinis
Que cada gozo traba.
Cuono un regato, mudos passageiros
Gózemos scundidos.
La suorte ambeija, Lídia. Calhemos.


Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]

Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:

Prazer, mas devagar,
Lídia, que a sorte àqueles não é grata
Que lhe das mãos arrancam.
Publicar mensagem
Furtivos retiremos do horto mundo
Os depredandos pomos.
Não despertemos, onde dorme, a Erínis
Que cada gozo trava.
Corno um regato, mudos passageiros,
Gozemos escondidos.
A sorte inveja, Lídia. Emudeçamos.
]

Quinta-feira, 1 de Maio de 2008

Salmos (021)



Salmo de Dabide, pa l mais alto Cantador.



Senhor, an tue fuorça s'alegra l rei
i muito se cuntenta cula tue ajuda.
Sastifaziste le ls deseios de sou coraçon
i nun le negueste l que ls sous beiços pedírun.
Porque l anchiste cula bencion de bienes,
poniste le na cabeça ua corona d'ouro fino.
Pediu te bida i tu deste se la,
lharga bida para todo l siempre.
Cula tue ajuda, ye grande la sue honra
anchiste lo de glória i majistade.
Abencioneste lo para siempre
i anciste lo de alegrie delantre de ti.

Porque l rei cunfia ne l Senhor,
i cul amor de l Altíssemo nunca dará parte de fraco.
La tue mano alcançará a todos ls tous einemigos,
la tue mano dreita alcançará todos ls que te ténen rábia.
Fazerás deilhes ua fornalha a arder,
quando aparecires para ls julgar.
L Senhor an sue rábia ls deborará
i seran queimados pul fuogo.
Fazerás zaparecer de la tierra ls sous decendientes,
i la sue semiente de antre ls filhos de ls homes.
Porque atentórun l mal contra ti
i maquinórun traiçon, mas nada ban a cunseguir.
Porque ls oubrigarás a scapá-se
i apuntarás contra eilhes las tues frechas.

Lhebanta-te, Senhor, cun tou poder
i ende cantaremos i lhoubaremos l tou poder.

Odas de Ricardo Reis (049)



Tan cedo passa todo quanto passa!
Muorre-se tan moço delantre ls diuses quanto
Se muorre! Todo ye tan pouco!
Nada se sabe, todo se mangina.
Arródia-te de rosas, ama, bebe
I calha. L mais ye nada.


Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[An pertués:

Tão cedo passa tudo quanto passa!
Morre tão jovem ante os deuses quanto
Morre! Tudo é tão pouco!
Nada se sabe, tudo se imagina.
Circunda-te de rosas, ama, bebe
E cala. O mais é nada.]


tierra oupida an bolo

Caminamos solos. Inda quando bozes bénen a tener cun nós, ye l retombo de la nuossa que siempre a stranha sona. Rimos para quien passa cumo a cuntar un segredo; podemos dar las manos, dar ua mano, recebir ua mano; ancandilamos mirares na lhagona de las lhágrimas que inda nun mos manórun; zupiamos l puolo de ls dies an passos lhebes, talbeç felizes; podemos mirar ua nubre i ber cumo tamien cuorre para adonde bamos (para adonde bamos?). Nin mos damos de cuonta: ampedrado, alcatron, sobrados, tunes, camboios, carros, siempre an todo menos an tierra caminamos: ben dende la eilusion de sermos mais do que nós mesmos, mais que tierra oupida an bolo, nieiro de palabras cun que l aire mos trai l'aguçadeira de ls dies.