lhebou me ua madressilba al Jardin de la Gulbenkian, cumo ua rede a puxar me sou oulor: tan hounesto que nun sal de la sue rue, tan fondo que siempre tengo de m'ancostar a la parede para nun me caier; ye assi çque se me lhembra de mie mai haber lhebado para casa uas madressilbas que agarrou por un camino, anque an casa nun tubira baso al modo pa las poner; quien la bisse cansada i puorca, morena de l nome i de l sol, cuidarie que nada tenie que ber cun froles; inda hoija las beio, ne l lhouceiro, a ambergonhar l negro de las paredes afolhinadas i l resfuolgo a salir puls buracos de teilha bana; era un tiempo an que you inda nun sabie que eidade tenie, nien sabie que se podien poner flores nun baso, puis las flores de casa para mi tenien de star siempre nun caco; nun sei porquei, zde esse die mie mai passou a ser outra, puis un baso de madressilbas nua casica daqueilhas era ua cousa de l outro mundo: fui ende que daprendi a gustar de flores dun modo defrente de l que yá gustaba i esse gusto nunca mais me deixou, nien las madressilbas cun sou oulor doce.
Sexta-feira, 18 de Maio de 2012
Quinta-feira, 17 de Maio de 2012
este ye l miu mundo, i gústan me sues faltas
neste paiç naci
eiqui botei raiç
esta la mie aldé
afiç me al sol
i a dezir le
buonos dies
a las manhanas
botou me galhos
la percison de caminos
i outros nun conheço
nien daprender sei
yá registrei eiqui
las mies faltas
i nun aguanto
outros delores
fui eiqui que sonhei:
cumo querer outro
que nun sonhei paiç?
eiqui stan mies
lhembráncias:
outra casa nun tengo
dízen agora que un ye
de l mundo; cuncordo,
mas este ye l miu mundo,
i gústan me sues faltas.
Quarta-feira, 16 de Maio de 2012
agora que las certezas yá nun se méxen de las pantorrielhas
ampeceste a drumir melhor
al modo que ls suonhos te fúrun aplaquiando,
agora que las certezas
yá nun se méxen de las pantorrielhas, i
mais xordo a la música quedeste
çque zististe d'antender
las selombras adonde se te scundírun ls uolhos;
passeste l pensar pulas lhembráncias
cumo quien passa rebista a
las tropas yá benidas de la guerra i
nada çcubriste que quedara alhá de ti
a nun ser tu, puis la muita
spriença que ganheste
todo mais cumplicado te fui deixando;
quemiste l manjar de bida até la fin,
mas inda te sobra algue fame,
nun fura l martelhar de ls uossos,
que diuses i outros nadas
te déixan andefrente,
ls passos debagarosos, agora
yá sabes que acabas por chegar;
scuitas cada beç mais ls silenços lhargos,
para te ires afazendo a outros sien fin,
miras sereno l hourizonte
ou nada fazes para antender ls zeinhos que
cun un palico riscas ne l suolo,
apedurando las palabras:
nunca mangineste que iba a ser assi;
la tierra que un die quejiste, nada te diç agora,
nien quando la sacudes de ls çapatos:
ne ls zertos adonde te deitas passas bien
sien eilha, que menos lastro assi
tenes que botar fuora: l que te bal son
las cereijas que amadúran, puis, anque nun las comas,
siempre le puodes botar ua risa de
quaije criador i solo ende t'adomina
l muito que acás deixas,
yá sien ti, i anque naide beia: todo
l restro ye ua eilusion tan pura
cumo auga de la fuonte: dá gana de
buer, mas nun tira la sede.
quando la manhana s'achegou a la boca de las palabras
quando la manhana s'achegou a
la boca de las palabras,
habie la nuite deixado
l suonho yá muitá, i un rasgon
de cielo ponie azules ne ls tous uolhos,
perdidos cumo un ourdenado;
nien un retombo de sol s'oubie
nas praças, nada te lhembraba de ti,
todo te era un arrebento na cabeça cumo
quien faç aliçace andrento un peido,
i eilhi quedabas a derretir te culas piedras
cumo se bolbiras al big bang premitibo;
sentestes te apuis nun scanho de
la tarde, adonde un demonho muntaba
la tienda de l einfierno para que
als poucos te furas afazendo i
yá nun aguantaras l assopro de l aire lhebe
ou raiç te prendira a nada;
amostrei te ls rius, l sol, ls uolhos
lhaganhosos de las manhanas a aplediar por auga,
las clareiras de flores i l berde que
até nas piedras arrebenta, l die sereno, las risas
i choro até: mas naide puode rucecitar
se las fuorças de l querer nun lo acumpánhan;
cuorren las ribeiras de tanta auga,
i l lhágamo ban lhimpando que la sequidade
ajuntou: de mi solo sobrou l uoco dun silbo,
l manantial de risas inda anteiro i
l redadeiro oulor de la frol dua oulibeira
que pus un die para alhá ls uolhos colgares;
nun sei outro camino, nien ls passos
se me rínden de cansados; de las muitas
piedras sembradas ne l camino,
a poder de mil sabarruhos, nuobas
paredes bou fazendo: quien bai a morar
nessa casa será l menos amportante,
mas sien casa nun bamos a
aguantar l eimbierno, seia eilha
solo ua palabra, un géstio, ou
un mundo de lhembráncias
adonde medremos
i inda ancarrapitar mos déixen.
Terça-feira, 15 de Maio de 2012
l'eisséncia de ls anhos que tenemos
queries çfazer te
dun carramelo d'anhos:
cuidado que era
de ti que te çfazies.
Segunda-feira, 14 de Maio de 2012
ampeceste me a filar l silenço
un die agarreste la ruoca i
ampeceste me a filar l silenço:
bou a fazer ua trança, deziste,
para colgares ls uolhos
i sue gana de preguntas;
deste me la mano i fumus
pul camino de l oulor de
ls beisos que teniemos gana de
regar na sequidade de
ls lábios ancendiados;
un die, corteste la trança
i zdende nun paro de buscar casa:
baláncio antre ls cunhos de l die,
mas sei que l amor eisiste
anque inda me falte achar
la punta de l filo que me lhiebe
a salir de l lhabirinto
pula puorta cierta: chubirei me,
mal tenga fuorças, al amanhecer de
un piquete i talbeç la puoda ber:
quedar será siempre
un modo de nunca chegar.
Domingo, 13 de Maio de 2012
sien gana d'aceitar l que l doutor çcubriu an tou mirar
tenies la boç rouca i zupiada,
ls uolhos sien punto d'apoio,
perdida,
sien gana d'aceitar
l que l doutor çcubriu an tou mirar:
solo al para trás béien tous uolhos;
cumo tenes que palantre caminar,
fui simples la receita:
uns puolos de squecimiento;
çfazer un cumpremido de gana
nun grande copo de l sol a cada die;
ua anjaçon de feitos por fazer, sien miedo;
un creme de risas siempre a la mano;
i ua choupa pa l camino
por adonde tenes que salir de ti, para dar la mano.
Sábado, 12 de Maio de 2012
mira tous defeitos cumo un zafio
mira tous defeitos cumo
un zafio,
ua seinha de bida,
lhinha de adonde tenes de salir
an tue corrida para
ls arrepassar:
purfeitas son las státuas,
alguns muortos
i ls diuses:
an nanhun bota frol la bida.
un sfergante de quelor puode ser
busca l filo para salir de
l lhabirinto de ls dies i dies por
adonde cuorre la bida;
que filo? me dirás:
i quien sabe, se lo buscas?!
camina debagar, que assi
s'afázen ls uolhos al menudo
que apara ne l sfergante: nun
hai outra sabedorie
adonde puodas botar frol;
sabe l poeta tanto cumo tu,
talbeç s'arrime mais a la pacéncia
puis yá spurmentou speras sien tiempo
i sabe que quien spera nunca
puode zasperar;
ua sfergante de quelor puode ser
ua centeilha que t'alumbra
l quadro i ls uolhos,
un risco deitado a la borda de l camino,
spiga nun sembrado d'ouséncias,
ou solo un retombo de ti mesmo:
manhana talbeç seia altura de
ampeçares outra beç, mas
nun le bózies a la nuite
l que solo al oubido eiqui te digo,
l que solo tu sabes i naide mais antende.
Sexta-feira, 11 de Maio de 2012
lhebar cul retombo de las risas nas façadas
assoma se l berano a la jinela de maio,
spera me na rue,
i nunca ye bastante la calor
para tan friu tiempo:
hei de botar ls uolhos al passeio
i lhebar cul retombo de las risas nas façadas:
talbeç inda las haba,
que ye mui cedo pa la nuite, pa la muorte
al penheirar de ls passos,
hei de medir la grandura de la selombra
cun que ls candieiros de la rue
me tráien l suonho de ser die
lhebarei ls braços ne l bolso
que me duolen perdidos mirares,
palabras cula denidade pisada pula rue,
rejistindo siempre i siempre a las andefréncias
que todo an lixo fázen
bou pa la rue, a arder na fogueira
de ls uolhos que béien, mas nun míran:
bal todo para nun tener que scabar uua foia
de silenço onde t'anterres.
Quinta-feira, 10 de Maio de 2012
faç le an ti ua státua a la parte guapa que hai an ti
faç le an ti ua státua
a la parte guapa que hai an ti,
tu que te stás siempre a çfaiar te
de ti abaixo:
puoden ser uns uolhos de lhuç,
de sorber l sol, l carreiron duns beiços
que acarínan beisos i palabras,
ou solo un piquete de narizes
cun refuolgos adonde mana l aire;
talbeç las benas dua mano ou
las maduras maçanas de las tetas a
chamar fames, talbeç l'eilegança dun andar
nien que solo tu deias por el,
tues risas, yá an státua oupidas las poniste?
talbeç an ti seia solo l modo cumo dás la mano,
un mirar doce, un géstio que te nace
a rasgar l die, mas un cuolho ou
ombro son tamien zafios de sculturas;
ye mais custosa la státua dun delor, mas inda
para pies puode serbir, ua eideia que
t'acende las manhanas,
suonhos que t'amadúran la gana
de morder las tristezas;
puoden ser guapas tues lhuitas, tou oupor
de subrebibiente, tues cantigas;
hai ua parte guapa an ti, al menos ua,
busca la i muitas acharás, que nunca
mais armano será l mundo nien naide
apagará tue pisada que nun se bei,
solo porque un die naciste:
namoro eiterno? solo cuntigo,
que tu t'aguantas nun dreito bibir.
cumo hemos de buscar la sabedorie, nun me dirás?
nunca stendas la mano,
que naide stá al modo para smolas:
se alguien algo quejir,
ha de benir a tener cuntigo: bonda
que mantengas abierta la tue porta;
la sabedorie, muita beç, ancosta se al tranqueiro
dua serena spera, a la menudeç
de ls sfergantes que ourbalheira
nun chégan a botar an feitos;
puode la sabedorie ajudar te
a caminar porriba las brasas
desta crise que te pon l siso nun tiçon, puis
eilha stá para alhá l palácio de las monedas,
de ls númaros, de las purcentaiges;
sinte sien miedo l çprézio que ls saberes oufeciales
te bótan zde sou altar, ancapzes de ber
l que nun se bei, de sentir
l que nun ben als bózios ne ls jornales,
i solo cabe n'ambuça cun que ls suonhos
bében las risas nacidas d'ampossibles;
cumo hemos de buscar la sabedorie,
nun me dirás? se soubíssemos,
nun la buscábamos, que
meio achado stá quando sabes l que buscas;
para ampeçar, busca adonde te duol
i sigue le l rastro, al passar
deixa risas cumo seinha para que
puodas un die bolber se fur perciso,
mas nun squeças la palabra
que de choupa siempre te serbirá.
Quarta-feira, 9 de Maio de 2012
tu cumo aqueilhes que un die
todo fiç por relbar ls dies
i alisar las lhembráncias,
mas son duros ls torrones
que l agrado nun rejiste
na busca, an cada gábia,
bótan ls diabros la cabeça
fuora, a ambaranhar la gana
que na ruoca bás filando,
se nun ls bencires, rejiste,
talbeç ls puodas ir cansando
ou zístan de la guerra, i tu cumo
aqueilhes que un die, de
las muralhas, l sacasso pan
le botórun al einemigo
Terça-feira, 8 de Maio de 2012
l ADN de l aire
ye este l tiempo
an que bótan frol las oulibeiras
stá ne l ADN de l aire
que solo an criançosos aires
se chube sou oulor
an ciertos anhos
mais al modo, hai quien diga
que solo chega a zassoprar
somos nós que passamos
çtraídos, de nada sabe l aire
capaç d'aguantar la facada de l die
nun perdas tiempo a achar
puortas nas paredes de l silenço:
deixa te quedar de fuora i
bei le al loinje sue muralha,
talbeç antre las ameias
çcubras ls uolhos tristes
de adonde mana:
chube le las scaleiras de l telar
adonde puodas zourdir
l bolo de ls páixaros
ou acender l'ourbalheira de l poema
adonde l suonho te naça liso
i dure até ampalpares la manhana
capaç d'aguantar la facada de l die
Segunda-feira, 7 de Maio de 2012
nun hai nada mais rial que la poesie
dun delor
fazes un poema
que ye solo fenhir l berdadeiro delor
que te duol mesmo
i ende dás le rezon a Pessoa
dua risa
fazes un poema
que ye solo fenhir la berdadeira risa
que ye mesmo ua risa
i desta parte squeciu se Pessoa
de todo
puodes fazer un poema
que ye solo fenhir todas essas cousas
que eisísten mesmo
i esso sabie lo Pessoa mas nun lo quijo dezir
i bai dende
ls críticos i lheitores de Pessoa
pónen siempre l poeta cumo fenhidor de delores
quando son sabedores de que todo
l rial lo puode fenhir l poeta
i quien s'admira
que nun haba
nada mais rial que
la poesie
mais rialista que l poeta?!
die de la mai: bonda que puoda ser manhana!
die de la mai,
se nun pudir ser hoije
nien todos ls dies,
bonda que puoda ser manhana!
hai quien diga
que até ls páixaros,
cul delor, se squécen de cantar:
acauso se lhembraran manahna?
tenie la casa
un sobreiro a la puorta,
staba amarielho de flores
ouxalá podisse ser manhana!
quaije naide las conhece,
mas eisísten
i son sperança de belhotras:
será que puode ser manhana?
calhei las palabras rombas
calhei las palabras
rombas de sentido
i spero
inda ser capaç de las aguçar
cumo presa
an sou regaço a recebir to las augas
que la ínchan
anquanto la huorta
de tan lharga spera
quaije de sequidade se bai morrendo
para que habie de querer
palabras que yá nun dan al que ten de ser?
hei de las stender al sol calhado
nun die claro i sereno
capaç de cun sue rujura até lhágrimas secar
Sábado, 5 de Maio de 2012
furas
furas tu
abe i las alas
nun aguantarien tou bolo
furas tu
oucas i l'auga
chubirie ribeira arriba
fura tu
l mirar stendido
sien saber que smola pedir
furas tu
chama a arder na boca
i l friu an tue ambuça un mar serie
furas
l brício adonde drumes
i serien ls suonhos gilada a derretir
furas tu
solo ua palabra
i eiternamente boca buscaries
furas tu
fuonte de cierto manadeiro
i l silenço benirie a calcer las manos
furas tu
camino sien fin
i peito mandaries de pelegrino
furas tu
piedra redonda oupida
i benirie la canseira a pousar la cabeça
l amarielho nun ye bien ua quelor, talbeç seia mais ua cundiçon
nunca cheguei a antender porque siempre me cegórun ls amarielhos, quelor adonde nunca fui capaç de ber ouro i sous dourados:
- ls amarielhos tráien-me siempre ls restroilhos de trigo, apuis la segada, cumo melhones de belicas a arder al sol d'agosto, ye amarielha la calor, amarielho ye l sudor, amarielha ye la matéria que florie ne ls dedos culas arreganhas spetadas na segada;
- son ls amarielhos andebles fenascos al lhargo las paredes, al redror las peinhas, ne ls cerrados an agosto, deloridos cumo la falta, ye deilhes la quelor de rábias que un die me anduzírun a querer demudar l mundo, puis amarielho cumo la gualdra ye quelor de malinas que m'ansinórun a dezir nó, la quelor dun zaspero que me ponie fuora de mi;
- ye amarielha la jolda de jogos i lhibardade puls campos chenos de berano i de risadas;
- ye amarielho l pan nas eiras culas tetas de sous bornales a botar un lheite an grano de fartura;
- ye siempre amarielho l sol quando nace i trai un outro die, esse scalda probes que deixa lhibre l cuorpo, sien el angaranhido de friu;
l amarielho nun ye bien ua quelor, talbeç me seia mais ua cundiçon, un riu adonde un die m'afoguei i nunca mais dalhá fui capaç de salir: guapo ye l roixo de ls tomielhos, l frescor de l berde, mas nanhue outra quelor m'ancandila a nun ser l amarielho, solo el me pon quelubrinas cuorpo arriba inda que solo s'assome a pimpilros, campaninas ou albares scobas nas arribas: nun fui essa ua quelor que un houbira scolhido por mais guapa, mas fui eilha que m'ampuso ua ditadura de que nunca mais me lhibartei, un gusto uas bezes amargoso outras lhibartador,
i poder dezir todo esto dua quelor quier dezir que eilha talbeç tenga deixado de ser ua quelor para se me demudar an stado d'alma.
Sexta-feira, 4 de Maio de 2012
sum, ergo muto [eisisto, portanto demudo]
nada queda nunca armano, la bida ye mudança, la natureza ye mudança, nós somos mudança çque nacemos, mas a la bezes tenemos a modo ua arrogança anteletual que mos faç dezir que coerença ye nunca mudar, l que até me faç doler la barriga cula risa: nun demudar zde quando, zde que tenemos un més, un anho, dieç, binte anhos? quien diç que nun demuda ye mintiroso i eignorante al mesmo tiempo; ye por esso que l berbo mantener an mirandés quier dezir dar de quemer, criar, dar bida, i nó quedar siempre armano, i por ende afuora; l dreito a demudar nun stá na custituiçon i nien percisa de star alhá para ser un dreito fundamental, mas stá alhá l dreito a la bida i l dreito a demudar ye un corolairo de l dreito a la bida; Agostinho de Hipona dixo 'si fallor' sum' [se m'anganho eisisto], Descartes dixo 'cogito, ergo sum' [penso, portanto, eisito], mas hai tamien que dezir, cumo you digo, 'sum, ergo muto' [eisisto, portanto demudo], i assi resolbemos lhougo ua data de porblemas, que até puoden ir a aparar a un cunsultório de psiquiatrie: nun hai necidade.
que mos podemos mantener armanos na mudança, tamien ye berdade, mas esso ye outra cuonta.
que mos podemos mantener armanos na mudança, tamien ye berdade, mas esso ye outra cuonta.
Quinta-feira, 3 de Maio de 2012
ancosteste l sacho, rombo de scabar ancruzelhadas
deixeste que un silenço lhargo t'arrolhasse,
abierto l lhibro de ls uolhos,
un riu de festicas a scachonar n'ambuça,
mar adonde te záugan trúbios dies,
i las risas calcendo cula lhuç de la manhana
abriste le la puorta al resfuolgo de palabras
que un die perdiste an zertos de tristeza,
refresqueste las cula oubalheira i acendiste las
a la roixa bela de ls tomielhos
lhibres deixadas al penheirar de sues alas
abaixeste al bal que an ti scabeste
para sumbrar un die brigadas,
puis stás lhebe pa las airaçadas ne ls cabeços
i nien l filo de prumo colgar puodes
de las tardiegas horas
para loinge bás i inda l çtino nun alcanças
puis mais grande delor ye scolher
stradas que caminá las, por bien lhargas,
sonhas te nómada, ls pies a ferber n'arena,
i als çfolhados de ls galhos tarda la casca
ancosteste l sacho, rombo de scabar ancruzelhadas,
a spera que botasse frol l fuogo
i abriste las jinelas pa que nun s'afazíssen ls uolhos
al scuro, que inda te sobra l sol
puis, por muita, siempre la claridade será pouca
assi ye l jato de ls abiones
pésan te cumo a naide
l que le cháman tous
porblemas
i sigues pul que le chamas
tou camino;
al modo que le fuste
aguantando l peso i siempre
seguindo,
pones selombras i delores de
pedamiego;
nun ye ua sprança
l que te lhieba, puis tamien
hoije
tenes de seguir i chegar até
manhana;
la fuorça que te faç bibir
ampeça an ti i solo dende puode
bolar
por adonde haba campo i aire
lhibre;
nun chégan las palabras
para dezir l die, puis solo
feitos
te puoden calcer las risas i
seguir;
entra an ti pa que dalhá
puodas salir, puis assi ye l
jato
de ls abiones: sales de ti para
abançar;
siempre los has de tener
i cada beç mais ls tous
porblemas
i nien manginas até adonde sós capaç de ls
aguantar.
Quarta-feira, 2 de Maio de 2012
liçon de giografie
a las bezes dá me ua gana
de campanas
que tengo de cerrar ls uolhos i
deixar que béngan cun sou
sonido fondo lhargo
a arrolhar me la nuite
a spertar me jogos de
fin de die antes las Trindades
a las bezes la gana que tengo
de campanas
trai me outro que yá fui
un tiempo an que la sola culidade
que le beio ye you ser moço
i nun querer saber
de campanas
para mesmo nada
antoce nun sei porquei esta gana
de campanas
me badalha na cabeça
se quanto me chama
ou adonde quiero ir
nada ten que ber
cun campanas
ou algo a que puodan star liadas
ye este un gusto triste l
de campanas
que me lhieba an sou bolo raso
por prainadas arribas i
por montes por ribeiras i
cabeços a puntos de l toque
de campanas
nun ser sonido yá, mas pura giografie
Terça-feira, 1 de Maio de 2012
1.º de maio
tarde soube de ti
porque de trabalho éran
to ls dies, zenhados a sudor
siempre soube la denidade
dun oubreiro, mas nun sabie
de la lhibardade pa l dezir
sentaba me cumigo
ne l puial a arrascar ls calhos
i duras madrugadas
an maio me casei
i cun el me ben siempre l renacer
de l mundo, i acradito a cada anho
que talbeç un die nun fágan
uns outros de tapete:
assi bibo i l sangre me calece
adonde aguçou l sonido?
chegou sue boç cumo
ua declaracion de guerra
i l die, todo l die, tembrou
de friu, dua nubrina que
nun deixa ls uolhos sues
alas pousar, cansadas de bater:
quando quedou cun de
nuite, até a las streilhas
le custou a resfolgar;
que caminos andubo,
adonde aguçou l sonido?
nun staba al modo para
modas, perdida loinje,
sien querer camino pa bolber.
Segunda-feira, 30 de Abril de 2012
esta malta nun arreda [ou] nuoba ronda de la Trindade
siga a malta, siga a malta
siga a malta pra diante
siga a malta pra diante
siga a malta siga a malta
siga a malta i trema a terra
siga a malta i trema a terra
benga d'alhá quien benir
esta malta nun arreda
esta malta nun arreda
[refran de la ronda de la mocidade alredror la Capielha de la Trindade]
an tiempo de primabera
todo l mundo reberdece
bien lhargo l'eimbierno seia
d'amberdecer nun se squece
i naide outra cousa spera
por esso naide se spante
que téngamos esta eideia
siga a malta pra diante
na selombra dun sobreiro
quememos nuossa merenda
çcansados apuis la ronda
i se nun hai quien s'antenda
qualquiera un quier ser purmeiro
ou por nada fáien guerra
nós dezimos que yá bonda
siga a malta e trema a terra
anriba deste cabeço
l Praino bemos i Spanha
mas l cielo nunca l bimos
muito hai quien mos anganha
yá muitá tubo esse ampeço
por esso rábia mos medra
i a cantar eiqui benimos
esta malta nun arreda
manhana ye outro die
siga a malta pra diante
assi nun hai quien aguante
mas sien nós pior serie
siga a malta i trema a terra
se nuossa puorta mos cerra
esta malta nun arreda
esta malta nun arreda
Domingo, 29 de Abril de 2012
suonhos i preguntas
un paiç de
suonho quieres?
i el pregunta te:
que suonhos tenes?
porquei has de sperar
ls suonhos de ls outros?
de quantos suonhos
yá zististe?
por quantos suonhos
yá lhuiteste?
quantos suonhos até al delor
yá mantubiste?
nun ye tou tamien
este paiç de suonho?
l andezible
se las palabras se buolben
acontra ti, calha te,
que nun aguataran tou bózio:
hai cousas que
solo l silenço diç.
la frolica (cuonta nana)
era ua frol cuntenta por haber nacido ne l galhico mais loinje de l'arble, adonde naide le poderie chegar i todas las sues armanas podien mirar parriba i admirar cumo era guapa; bieno maio i san juan i la frolica secou se, caídas al suolo sues albas folhicas, sien que l berrucico dun fruito nacira an sue concha; de tan apartada que quedaba, nien las abeilhas la bírun pa le buscar sou miel ou le lhebar l puolo doutras froles pa que formara l fruito; era alba, pura, guapa i mais alta que todas las outras, que de loinje l'admirában, mui sola i assi se morriu.
tamien un die ser santo quije you
azinolha se als pies de sou senhor,
un tirano que gusta de agabones,
que le chámen de grande, de mui buono
i salbador, cumo ls bielhos tiranos
ourientales, que nacírun a
la par de ls grandes diuses q'inda dúran
son ls uolhos dues pantasmas i sou rostro
a arder an ouraciones i outros febres
l oulor a pocho i tierra sinte oupir
de sou sufredor cuorpo i apledia
por se ber lhibre del cumo dun stranho
que l'alma sorbe i pon fuora del mesmo
debora lo ua sede que nahue
auga mata, outro mundo ye sou suonho
donde la lhuç de sou senhor a todo
alumbre i nel se çfaga i se misture,
centro de todo ye, proua de scrabo
a subertir a todos ye l mais puro
hai males pa que nun queremos cura,
al modo para mundos outros solo
nuossos, cun nuosso dius tirano de
bundade, ye malina que to ls dies
s'antranha stranha sola perdidosa
dun you que creciu tanto i yá nun cabe
tamien un die ser santo quije you
i eimitar tantos boubos tan zeiguales
que creminales hoije beio uns,
doces houmanos outros, mui dariegos,
mui tristes l mais deilhes, malos todos,
que doutor nunca algun ha de sanar
Subscrever:
Mensagens (Atom)