Mostrar mensagens com a etiqueta Alberto Caeiro. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Alberto Caeiro. Mostrar todas as mensagens

quarta-feira, 14 de outubro de 2009

L Guardador de Ganados XLVIII



[Quaije dous anhos apuis de ser ampeçada, an 09 de Nobembre de 2007, eiqui se cunclui la publicaçon de la traduçon antegral, para mirandés, de ls 49 poemas de "L Guardador de Ganados", de Fernando Pessoa / Alberto Caeiro]





De la mais alta jinela de mie casa
Cun un lhienço branco digo adius
Als mius bersos que sálen pa la houmanidade.

I nun stou cuntento nien triste.
Esse ye l çtino de ls bersos.
Screbi-los i debo de amostrá-los a todos
Porque nun puodo fazer l cuntrairo
Cumo la frol nun puode scunder la quelor,
Nien l riu scunder que cuorre
Nien l’arble scunder que dá fruito.

Mirai-los que ban yá loinge cumo na deligença
I you nien sequiera sinto pena
Cumo un delor ne l cuorpo.

Quien sabe quien ls lerá?
Quien sabe a que manos eiran?

Frol, apanhou-me l miu çtino pa ls uolhos.
Arble, arrincórun-me ls fruitos pa las bocas.
Riu, l çtino de la mie auga era nun quedar an mi.
Abaixo-me i sinto-me quije cuntento,
Quaije cuntento cumo quien çcansa de star triste.

Ide, ide-bos de mi!
Passa l’arble i queda arramada pula Natureza.
Murcha la frol i l sou puolo dura siempre.
Cuorre l riu i entra ne l mar i la sue auga ye siempre la que fui sue.

Passo i quedo, cumo l Ouniberso.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Da mais alta janela da minha casa
Com um lenço branco digo adeus
Aos meus versos que partem para a humanidade.

E não estou alegre nem triste.
Esse é o destino dos versos.
Escrevi-os e devo mostrá-los a todos
Porque não posso fazer o contrário
Como a flor não pode esconder a cor,
Nem o rio esconder que corre,
Nem a árvore esconder que dá fruto.

Ei-los que vão já longe como que na diligência
E eu sem querer sinto pena
Como uma dor no corpo.

Quem sabe quem os lerá?
Quem sabe a que mãos irão?

Flor, colheu-me o meu destino para os olhos.
Árvore, arrancaram-me os frutos para as bocas.
Rio, o destino da minha água era não ficar em mim.
Submeto-me e sinto-me quase alegre,
Quase alegre como quem se cansa de estar triste.

Ide, ide de mim!
Passa a árvore e fica dispersa pela Natureza.
Murcha a flor e o seu pó dura sempre.
Corre o rio e entra no mar e a sua água é sempre a que foi sua.

Passo e fico, como o Universo.]




segunda-feira, 12 de outubro de 2009

L Guardador de Ganados XLVII

Nun die claro de mais,
Die an que daba la gana de haber trabalhado muito
Para nel nun trabalhar nada,
Bi, cumo ua strada pul meio las arbles,
L que talbeç seua l Grande Segredo,
Aquel Grande Mistério de que ls poetas falsos fálan.

Bi que nun hai Natureza,
Que Natureza nun eisiste,
Que hai montes, balhes, galázias,
Que hai arbles, flores, yerbas,
Que hai rius i piedras,
Mas que nun hai un todo a que esso pertença,
Que un cunjunto rial i berdadeiro
Ye un mal de las nuossas eideias.

La Natureza ye partes sien un todo.
Esto ye talbeç l tal mistério de que fálan.

Fui esto l que sien pensar nien parar,
Acertei que debie de ser la berdade.
Que todo ándan a saber i que nun áchan
I que solo you, porque nun fui a saber deilha, achei.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Num dia excessivamente nítido,
Dia em que dava a vontade de ter trabalhado muito
Para nele não trabalhar nada,
Entrevi, como uma estrada por entre as árvores,
O que talvez seja o Grande Segredo,
Aquele Grande Mistério de que os poetas falsos falam.

Vi que não há Natureza,
Que Natureza não existe,
Que há montes, vales, planícies,
Que há árvores, flores, ervas,
Que há rios e pedras,
Mas que não há um todo a que isso pertença,
Que um conjunto real e verdadeiro
É uma doença das nossas ideias.

A Natureza é partes sem um todo.
Isto é talvez o tal mistério de que falam.

Foi isto o que sem pensar nem parar,
Acertei que devia ser a verdade
Que todos andam a achar e que não acham,
E que só eu, porque a não fui achar, achei.]



sexta-feira, 9 de outubro de 2009

L Guardador de Ganados XLVI

Deste modo ou daquel modo,
Cunsante calha ou nun calha,
Podendo a las bezes dezir l que penso,
I outras bezes dezindo-lo mal i cun misturas,
Bou screbindo ls mius bersos sien querer,
Cumo se screbir nun fura ua cousa feita de géstios,
Cumo se screbir fura ua cousa que me acuntecira
Cumo dar-me l sol de fuora.

Fago por dezir l que sinto
Sien pensar an que l sinto.
Fago por ancostar las palabras a l’eideia
I nun percisar dun corredor
De l pensamiento pa las palabras.

Nien siempre sou capaç de sentir l que sei que debo de sentir.
L miu pensamiento solo mui debagar atrabessa l riu a nado
Porque le pesa l fato que ls homes le fazírun ousar.

Fago por znudar-me de l que daprendi
Fago por me squecer de l modo de lhembrar que me ansinórun,
I raspiar la tinta cun que tenhírun ls sentidos,
Zanqueixotar las mies eimoçones berdadeiras,
Zanrebulhar-me i ser you, nó Alberto Caeiro,
Mas un animal houmano que la Natureza fizo.

I assi scribo, querendo sentir la Natureza, nien sequiera cumo un home,
Mas cumo quien sinte la Natureza, i mais nada.
I assi scribo, ora bien, ora mal,
Ora acertando cul que quiero dezir, ora arrando,
Caiendo eiqui, lhebantando-me acolha,
Mas indo siempre ne l miu camino cumo un ciego maluco.

Assi i todo, sou alguien.
Sou l Çcubridor de la Natureza.
Sou l Argonauta de las sensaçones berdadeiras.
Traio al Ouniberso un nuobo Ouniberso
Porque traio al Ouniberso el-mesmo.

Esto sinto i esto scribo
Perfeitamente sabedor i sien que nun beia
Que son cinco horas de la manhana
I que l sol, que inda nun amostrou la cabeça
Porriba la parede de l hourizonte,
Assi i todo yá se le béien las puntas de ls dedos
Agarrando l sierro de la parede
De l hourizonte cheno de montes baixos.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Deste modo ou daquele modo,
Conforme calha ou não calha,
Podendo às vezes dizer o que penso,
E outras vezes dizendo-o mal e com misturas,
Vou escrevendo os meus versos sem querer,
Como se escrever não fosse uma cousa feita de gestos,
Como se escrever fosse uma cousa que me acontecesse
Como dar-me o sol de fora.

Procuro dizer o que sinto
Sem pensar em que o sinto.
Procuro encostar as palavras à ideia
E não precisar dum corredor
Do pensamento para as palavras.

Nem sempre consigo sentir o que sei que devo sentir.
O meu pensamento só muito devagar atravessa o rio a nado
Porque lhe pesa o fato que os homens o fizeram usar.

Procuro despir-me do que aprendi,
Procuro esquecer-me do modo de lembrar que me ensinaram,
E a raspar a tinta com que me pintaram os sentidos,
Desencaixotar as minhas emoções verdadeiras,
Desembrulhar-me e ser eu, não Alberto Caeiro,
Mas um animal humano que a Natureza produziu.

E assim escrevo, querendo sentir a Natureza, nem sequer como um homem,
Mas como quem sente a Natureza, e mais nada.
E assim escrevo, ora bem, ora mal,
Ora acertando com o que quero dizer, ora errando,
Caindo aqui, levantando-me acolá,
Mas indo sempre no meu caminho como um cego teimoso.

Ainda assim, sou alguém.
Sou o Descobridor da Natureza.
Sou o Argonauta das sensações verdadeiras.
Trago ao Universo um novo Universo
Porque trago ao Universo ele-próprio.

Isto sinto e isto escrevo
Perfeitamente sabedor e sem que não veja
Que são cinco horas do amanhecer
E que o sol, que ainda não mostrou a cabeça
Por cima do muro do horizonte,
Ainda assim já se lhe vêem as pontas dos dedos
Agarrando o cimo do muro
Do horizonte cheio de montes baixos.]

terça-feira, 6 de outubro de 2009

L Guardador de Ganados - XLV

Ua touça de arbles alhá loinge, alhá pa la lhadeira.
Mas l que ye ua touça de arbles? Hai arbles solamente.
Touça i l plural arbles nun son cousas, son nomes.

Tristes de las almas houmanas, que pónen todo an orde,
Que ríscan lhinhas de cousa a cousa,
Que pónen lhetreiros cun nomes nas arbles abselutamente riales,
I zéinhan paralelos de lhatitude i lhungitude
Anriba la própia tierra einocente i mais berde i frolida do que esso!

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:
Um renque de árvores lá longe, lá para a encosta.
Mas o que é um renque de árvores? Há árvores apenas.
Renque e o plural árvores não são cousas, são nomes.

Tristes das almas humanas, que põem tudo em ordem,
Que traçam linhas de cousa a cousa,
Que põem letreiros com nomes nas árvores absolutamente reais,
E desenham paralelos de latitude e longitude
Sobre a própria terra inocente e mais verde e florida do que isso!]



terça-feira, 15 de setembro de 2009

L Guardador de Ganados - XLIV

Sperto de nuite derrepente,
I l miu reloijo acupa la nuite toda.
Nun sinto la Natureza na rue.
L miu quarto ye ua cousa scura cun paredes sbranquenhadas.
Na rue hai un sossego cumo se nada eisistira.
Solo l reloijo cuntina l sou rugido.
I esta pequeinha cousa de angrenaiges que stá anriba la mie mesa
Abafa toda la eisistença de la tierra i de l cielo…
Quaijeque me perdo a pensar l que esto quier dezir,
Mas staco, i sinto-me a rir na nuite culas squinas de la boca,
Anchindo cula sue pequenheç la nuite einorme
Ye la curjidosa sensaçon de anchir la nuite einorme,
I esta sensaçon ye curjidosa porque el nun inche la nuite
Cula sue pequenheç.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]

Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:
Acordo de noite subitamente,
E o meu relógio ocupa a noite toda.
Não sinto a Natureza lá fora.
O meu quarto é uma cousa escura com paredes vagamente brancas.
Lá fora há um sossego como se nada existisse.
Só o relógio prossegue o seu ruído.
E esta pequena cousa de engrenagens que está em cima da minha mesa
Abafa toda a existência da terra e do céu…
Quase que me perco a pensar o que isto significa,
Mas estaco, e sinto-me sorrir na noite com os cantos da boca,
Enchendo com a sua pequenez a noite enorme
É a curiosa sensação de encher a noite enorme,
E esta sensação é curiosa porque ele não enche a noite
Com a sua pequenez.]

segunda-feira, 7 de setembro de 2009

L Guardador de Ganados - XLIII

Antes l bolo de l’abe, que passa i nun deixa rastro,
Que la passaige de l animal, que queda lhembrada ne l suolo.
La abe passa i squece, i assi debe de ser.
L animal, adonde yá nun stá i por esso de nada sirbe,
Amostra que yá stubo, l que nun sirbe para nada.

La lhembráncia ye ua traiçon a la Natureza,
Porque la Natureza de onte nun ye Natureza.
L que fui nun ye nada, i lhembrar ye nun ber.

Passa, abe, passa, i ansina-me a passar!

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
Antes o voo da ave, que passa e não deixa rasto,
Que a passagem do animal, que fica lembrada no chão.
A ave passa e esquece, e assim deve ser.
O animal, onde já não está e por isso de nada serve,
Mostra que já esteve, o que não serve para nada.

A recordação é uma traição à Natureza,
Porque a Natureza de ontem não é Natureza.
O que foi não é nada, e lembrar é não ver.

Passa, ave, passa, e ensina-me a passar!]




sexta-feira, 7 de agosto de 2009

L Guardador de Ganados XLII

Passou la deligença pula strada i fui-se;
I la strada nun quedou mais guapa, nien sequiera mais feia.
Assi ye la acion houmana pul mundo afuora.
Nada sacamos i nada ponemos; passamos i squecemos;
I l sol ye siempre puntual to ls dies.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
Passou a diligência pela estrada e foi-se;
E a estrada não ficou mais bela, nem sequer mais feia.
Assim é a acção humana pelo mundo fora.
Nada tiramos e nada pomos; passamos e esquecemos;
E o sol é sempre pontual todos os dias.]





quarta-feira, 5 de agosto de 2009

L Guardador de Ganados XLI

Pul antardecer de ls dies de berano, a las bezes,
Inda que nun haba airico nanhun, parece
Que passa, un sfergante, un suable airico…
Mas las arbles cuntínan eimobles
An todas las fuolhas de las sues fuolhas
I ls nuossos sentidos tubírun ua eilusion,
Tubírun la eilusion de l que le agradarie…

Á, ls nuossos sentidos, ls malos que béien i óuben!
Fúramos nós cumo habiemos de ser
I nun haberie an nós necidade de eilusion…
Bundarie-mos sentir cun clareza i bida
I nin mirar-mos para que hai sentidos…

Mas grácias a Dius que hai ampurfeiçon ne l mundo
Porque la ampurfeiçon ye ua cousa,
I haber giente que erra ye oureginal,
I haber giente mala torna l mundo angraciado.
Se nun houbisse ampurfeiçon, habie ua cousa a menos,
I debe de haber muita cousa
Para tenermos muito que ber i oubir
(Anquanto ls uolhos i oubidos se nun cérran)…


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

No entardecer dos dias de Verão, às vezes,
Ainda que não haja brisa nenhuma, parece
Que passa, um momento, uma leve brisa…
Mas as árvores permanecem imóveis
Em todas as folhas das suas folhas
E os nossos sentidos tiveram uma ilusão,
Tiveram a ilusão do que lhes agradaria…

Ah, os nossos sentidos, os doentes que vêem e ouvem!
Fossemos nós como devíamos ser
E não haveria em nós necessidade de ilusão…
Bastar-nos-ia sentir com clareza e vida
E nem reparar-mos para que há sentidos…

Mas graças a Deus que há imperfeição no mundo
Porque a imperfeição é uma cousa,
E haver gente que erra é original,
E haver gente doente torna o mundo engraçado.
Se não houvesse imperfeição, havia uma cousa a menos,
E deve haver muita cousa
Para termos muito que ver e ouvir
(Enquanto os olhos e ouvidos se não fecham)…]




quinta-feira, 30 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXIX

L mistério de las cousas, adonde stá el?
Adonde stá el que nun aparece
Al menos a amostrar-mos que ye mistério?
Que sabe l riu desso i que sabe la arble?
I you, que nun sou mais do que eilhes, que sei desso?
Siempre que miro pa las cousas i penso ne l que ls homes pénsan deilhas,
Rio-me cumo un rieiro que sona fresco nua piedra.

Porque l solo sentido scundido de las cousas
Ye eilhas nun tenéren sentido scundido nanhun.
Ye mais stranho do que todas las stranhezas
I do que ls suonhos de todos ls poetas
I ls pensamientos de todos ls filósofos,
Que las cousas séian rialmente l que parécen ser
I nun haba nada que antender.

Si, mirai l que ls mius sentidos daprendírun eilhes solos: -
Las cousas nun ténen seneficado: ténen eijistença.
Las cousas são l solo sentido scundido de las cousas.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

O mistério das cousas, onde está ele?
Onde está ele que não aparece
Pelo menos a mostrar-nos que é mistério?
Que sabe o rio disso e que sabe a árvore?
E eu, que não sou mais do que eles, que sei disso?
Sempre que olho para as cousas e penso no que os homens pensam delas,
Rio como um regato que soa fresco numa pedra.

Porque o único sentido oculto das cousas
É elas não terem sentido oculto nenhum.
É mais estranho do que todas as estranhezas
E do que os sonhos de todos os poetas
E os pensamentos de todos os filósofos,
Que as cousas sejam realmente o que parecem ser
E não haja nada que compreender.

Sim, eis o que os meus sentidos aprenderam sozinhos: -
As cousas não têm significação: têm existência.
As cousas são o único sentido oculto das cousas.]

terça-feira, 28 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXVIII




Bendito seia l mesmo sol doutras tierras
Que fizo mius armanos todos ls homes,
Porque todos ls homes, un sfergante al die, l míran cumo you,
I nesse puro sfergante
Todo lhimpo i sensible
Tórnan lagrimosamente
Al Home berdadeiro i premitibo
Que bie l sol nacer i inda nun lo adoraba.
Porque esso ye natural – mais natural
Que adorar l sol i apuis a Dius
I apuis todo l mais que nun hai.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:
Bendito seja o mesmo sol de outras terras
Que fez meus irmãos todos os homens,
Porque todos os homens, um momento no dia, o olham como eu,
E nesse puro momento
Todo limpo e sensível
Regressam lacrimosamente
E como um suspiro que mal sentem
Ao Homem verdadeiro e primitivo
Que via o sol nascer e ainda o não adorava.
Porque isso é natural – mais natural
Que adorar o sol e depois Deus
E depois tudo o mais que não há.]




sexta-feira, 24 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXVII


Cumo un grande borron de fuogo puorco
L sol çpuosto tarda-se nas nubres que quédan, ben un silbo perdido de loinge na tarde mui serena.
Debe de ser dun camboio mui loinge.

Neste sfergante ben-me ua andeble suidade
I un andeble deseio sereno
Que aparece i zaparece.

Tamien a las bezes, a la frol de ls rieiros,
Fórman-se cacholicas n’auga
Que nácen i se çfázen
I nun ténen sentido nanhun
A nun ser séren cacholicas d’auga
Que nácen i se çfázen.


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
Como um grande borrão de fogo sujo
O sol-posto demora-se nas nuvens que ficam, vem um silvo vago de longe na tarde muito calma.
Deve ser dum comboio longínquo.

Neste momento vem-me uma vaga saudade
E um vago desejo plácido
Que aparece e desaparece.

Também às vezes, à flor dos ribeiros,
Formam-se bolhas na água
Que nascem e se desmancham
E não têm sentido nenhum
Salvo serem bolhas de água
Que nascem e se desmancham.]

terça-feira, 21 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXVI


I hai poetas que son artistas
I trabálhan ne ls sous bersos
Cumo un carpinteiro nas trabas!...

Que triste nun saber frolir!
Tener que poner berso anriba de berso, cumo quien faç ua parede
I ber se stá bien, i sacar se nun stá!...

Quando la sola casa artística ye la Tierra toda
Que baria i stá siempre buona i ye siempre la mesma.

Penso nesto, nó cumo quien pensa, mas cumo quien nun pensa,
I miro pa las froles i dá-me la risa…
Nun sei se eilhas me anténden
Nien se you las antendo a eilhas,
Mas sei que la berdade stá neilhas i an mi
I na nuossa quemun debindade
De mos deixarmos ir i bibir pula Tierra
I lhebar al cuolho pulas staçones cuntentas
I deixar que l aire cante para mos drumirmos,
I nun tenermos suonhos ne l nuosso suonho.]


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

E há poetas que são artistas
E trabalham nos seus versos
Como um carpinteiro nas tábuas!...

Que triste não saber florir!
Ter que pôr verso sobre verso, como quem constrói um muro
E ver se está bem, e tirar se não está!...

Quando a única casa artística é a Terra toda
Que varia e está sempre boa e é sempre a mesma.

Penso nisto, não como quem pensa, mas como quem não pensa,
E olho para as flores e sorrio…
Não sei se elas me compreendem
Nem se eu as compreendo a elas,
Mas sei que a verdade está nelas e em mim
E na nossa comum divindade
De nos deixarmos ir e viver pela Terra
E levar ao colo pelas estações contentes
E deixar que o vento cante para adormecermos,
E não termos sonhos no nosso sono.]

sexta-feira, 17 de julho de 2009

L Guardador de Ganados XXXV




L lhunar pul meio ls altos galhos,
Dízen ls poetas todos que el ye mais
Que l lhunar pul meio ls altos galhos.

Mas para mi, que nun sei l que penso,
L que l lhunar pul meio ls altos galhos
Ye, alhá de ser
L lhunar pul meio ls altos galhos,
Ye nun ser mais
Que l lhunar pul meio ls altos galhos.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

O luar através dos altos ramos,
Dizem os poetas todos que ele é mais
Que o luar através dos altos ramos.

Mas para mim, que não sei o que penso,
O que o luar através dos altos ramos
É, além de ser
O luar através dos altos ramos,
É não ser mais
Que o luar através dos altos ramos.]




quinta-feira, 16 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXIV

Acho tan natural que nun se pense
Que me pongo a rir a las bezes, solico,
Nun sei bien de quei, mas ye de qualquiera cousa
Que ten que ber cun haber giente que pensa…

Quei pensará la mie parede de la mie selombra?
Pregunto-me a las bezes esto até dar por mi
A preguntar-me cousas…
I ende zagrado-me, i anquemodo-me
Cumo se dira por mi cun un pie cun formigueiro…

Quei pensará esto de aqueilho?
Nada pensa na nada.
Tenerá la tierra cuncéncia de las piedras i plantas que ten?
Se eilha tubir, que tenga…
Que me amporta esso a mi?
Se you pensasse nessas cousas,
Deixaba de ber las arbles i las plantas
I deixaba de ber la Tierra,
Para ber solo ls mius pensamientos…
Antrestecie i quedaba a las scuras.
I assi, sien pensar, tengo la Tierra i l Cielo.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:
Acho tão natural que não se pense
Que me ponho a rir às vezes, sozinho,
Não sei bem de quê, mas é de qualquer cousa
Que tem que ver com haver gente que pensa…

Que pensará o meu muro da minha sombra?
Pergunto-me às vezes isto até dar por mim
A perguntar-me cousas…
E então desagrado-me, e incomodo-me
Como se desse por mim com um pé dormente…

Que pensará isto de aquilo?
Nada pensa em nada.
Terá a terra consciência das pedras e plantas que tem?
Se ela tiver, que tenha…
Que me importa isso a mim?
Se eu pensasse nessas cousas,
Deixava de ver as árvores e as plantas
E deixava de ver a Terra,
Para ver só os meus pensamentos…
Entristecia e ficava às escuras.
E assim, sem pensar, tenho a Terra e o Céu.]

terça-feira, 14 de julho de 2009

L Guardador de Ganados XXXIII



Probes de las froles ne ls alegretes de ls jardins rigulares.
Parece que ténen miedo de la polícia…
Mas tan buonas que flúren de l mesmo modo
I ténen la mesma risa antiga
Que tubírun a la suolta pa l purmeiro mirar de l purmeiro home
Que las biu aparecidas i le topou lhebemente
Para ber se eilhas falában…

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Pobres das flores nos canteiros dos jardins regulares.
Parecem ter medo da polícia…
Mas tão boas que florescem do mesmo modo
E têm o mesmo sorriso antigo
Que tiveram à solta para o primeiro olhar do primeiro homem
Que as viu aparecidas e lhes tocou levemente
Para ver se elas falavam…]



segunda-feira, 29 de junho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXII



Onte a la tarde un home de las cidades
Falaba a la puorta de la stalaige.
Falaba cumigo tamien.
Falaba de la justícia i de la lhuita para haber justícia
I de ls oubreiros que súfren,
I de l trabalho sien paraige, i de ls que ténen fame,
I de ls ricos, que solo ténen cuostas para esso.

I, mirando para mi, biu-me lhágrimas ne ls uolhos
I dou-le la risa cun agrado, cuidando que you sentie
La rábia que el sentie, i la cumpaixon
Que el dezie que sentie.

(Mas you mal l staba a oubir.
Que se m’ampórtan a mi ls homes?
I l que súfren ou cúidan que súfren?
Séian cumo you – nun sufriran.
Todo l mal de l mundo ben de mos amportarmos uns culs outros,
Seia para fazer bien, seia para fazer mal.
La nuossa alma i l cielo i la tierra bóndan-mos.
Querer mais ye perder esto, ye ser anfeliç.)

You ne l que staba a pensar
Quando l amigo de giente patricaba
(I esso me quemobiu até las lhágrimas),
Era an cumo l rugido de loinge de ls chocalhos
A esse caier de tarde
Nun s’aparecie a las campanas dua capielha pequerrica
Adonde fúran a missa las froles i ls rieiros
I las almas simpres cumo la mie.

(Lhoubado seia Dius que nun sou buono,
I tengo l eigoísmo natural de las froles
I de ls rius que síguen l sou camino
Acupados sien l saber
Solo cun frolir i ir correndo.
Ye essa la sola mission ne l mundo,
Essa – eisistir claramente,
I saber fazé-lo sien pensar nesso.)

I l home calhara-se, mirando l poniente.
Mas quei ten cul l poniente quien ódia i ama?

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Ontem à tarde um homem das cidades
Falava à porta da estalagem.
Falava comigo também.
Falava da justiça e da luta para haver justiça
E dos operários que sofrem,
E do trabalho constante, e dos que têm fome,
E dos ricos, que só têm costas para isso.

E, olhando para mim, viu-me lágrimas nos olhos
E sorriu com agrado, julgando que eu sentia
O ódio que ele sentia, e a compaixão
Que ele dizia que sentia.

(Mas eu mal o estava ouvindo.
Que me importam a mim os homens
E o que sofrem ou supõem que sofrem?
Sejam como eu – não sofrerão.
Todo o mal do mundo vem de nos importarmos uns com os outros,
Quer para fazer bem, quer para fazer mal.
A nossa alma e o céu e a terra bastam-nos.
Querer mais é perder isto, e ser infeliz.)

Eu no que estava pensando
Quando o amigo de gente falava
(E isso me comoveu até às lágrimas),
Era em como o murmúrio longínquo dos chocalhos
A esse entardecer
Não parecia os sinos duma capela pequenina
A que fossem à missa as flores e os regatos
E as almas simples como a minha.

(Louvado seja Deus que não sou bom,
E tenho o egoísmo natural das flores
E dos rios que seguem o seu caminho
Preocupados sem o saber
Só com florir e ir correndo.
É essa a única missão no mundo,
Essa – existir claramente,
E saber fazê-lo sem pensar nisso.)

E o homem calara-se, olhando o poente.
Mas que tem com o poente quem odeia e ama?]





quinta-feira, 9 de abril de 2009

L Guardador de Ganados XXVIII

Li hoije quaije dues páiginas
De l lhibro dun poeta místico,
I ri-me cumo quien ten chorado muito.

Ls poetas místicos son filósofos dolientes,
I ls filósofos son homes boubos.

Porque ls poetas místicos dízen que las froles sínten
I dízen que las piedras ténen alma
I que ls rius ténen éistases al lhunar.

Mas las froles, se sentíran, nun éran froles,
Éran giente;
I se las piedras tubíran alma, éran cousas bibas, nun éran piedras;
I se ls rius tubíran éistases al lhunar,
Ls rius serien homes dolientes.

Ye perciso nun saber l que son froles i piedras i rius
Para falar de ls sentimientos deilhes.
Falar de l’alma de las piedras, de las froles, de ls rius,
Ye falar de un mesmo i de ls sous falsos pensamientos.
Grácias a Dius que las piedras son solo piedras
I que ls rius nun son mais que rius
I que las froles son solo froles.

Por mi, scribo la prosa de ls mius bersos
I quedo cuntento,
Porque sei que antendo la Natureza por fuora;
I nun la antendo por drento
Porque la Natureza nun ten drento;
Senó nun era la Natureza.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]

Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:
Li hoje quase duas páginas
Do livro dum poeta místico,
E ri como quem tem chorado muito.

Os poetas místicos são filósofos doentes,
E os filósofos são homens doidos.

Porque os poetas místicos dizem que as flores sentem
E dizem que as pedras têm alma
E que os rios têm êxtases ao luar.

Mas as flores, se sentissem, não eram flores,
Eram gente;
E se as pedras tivessem alma, eram cousas vivas, não eram pedras;
E se os rios tivessem êxtases ao luar,
Os rios seriam homens doentes.

É preciso não saber o que são flores e pedras e rios
Para falar dos sentimentos deles.
Falar da alma das pedras, das flores, dos rios,
É falar de si próprio e dos seus falsos pensamentos.
Graças a Deus que as pedras são só pedras,
E que os rios não são senão rios,
E que as flores são apenas flores.

Por mim, escrevo a prosa dos meus versos
E fico contente,
Porque sei que compreendo a Natureza por fora;
E não a compreendo por dentro
Porque a Natureza não tem dentro;Senão não era a Natureza.]

quinta-feira, 5 de fevereiro de 2009

L Guardador de Ganados - XXVII

Solo la natureza ye debina, i eilha nun ye debina …

Se a las bezes amento neilha cumo un ente
Ye que para falar deilha ye neçairo ousar la fala de ls homes
Que dá personalidade a las cousas,
I le ampon nome a las cousas.

Mas las cousas nun ténen nome nien personalidade:
Eisísten, i l cielo ye grande i la tierra lharga,
I l nuosso coraçon de la grandura dun punho cerrado …

Bendito seia you por todo quanto nun sei.
Ye esso todo que beraddeiramente sou.
Gozo todo esso cumo quien sabe que hai sol.


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
Só a natureza é divina, e ela não é divina …

Se às vezes falo dela como de um ente
É que para falar dela preciso usar a linguagem dos homens
Que dá personalidade às cousas,
E impõe nome às cousas.

Mas as cousas não têm nome nem personalidade:
Existem, e o céu é grande e a terra larga,
E o nosso coração do tamanho de um punho fechado…

Bendito seja eu por tudo quanto não sei.
É isso tudo que verdadeiramente sou.
Gozo tudo isso como quem sabe que há o sol.]

terça-feira, 27 de janeiro de 2009

L Guardador de Ganados - XIX

La lhuna quando bate na yerba
Nun sei que cousas me lhembra…
Lhembra-me la boç de la criada bielha
A cuntar-me cuontas de fadas
I de cumo Nuossa Senhora bestida de probe
Andaba de nuite pulas stradas
A ajudar ls ninos maltratados…

Se you yá nun puodo acraditar que esso ye berdade,
Para quei bate la lhuna na yerba?

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

O luar quando bate na relva
Não sei que cousas me lembra…
Lembra-me a voz da criada velha
Contando-me contos de fadas
E de como Nossa Senhora vestida de mendiga
Andava à noite nas estradas
Socorrendo as crianças maltratadas…

Se eu já não posso crer que isso é verdade,
Para que bate o luar na relva?]

segunda-feira, 19 de janeiro de 2009

L Guardador de Ganados - XVII

La Selada

Ne l miu prato que mistura de Natureza!
Mies armanas las yerbas,
Cumpanheiras de las fuontes, las santas
A quien naide le reza…

I córtan-las i bénen a la nuossa mesa
I ne ls houteles ls huospedos albrotados,
Que chégan cun correias tenendo mantas
Píden «selada», çcuidadosos…

Sien pensar que le eisígen a la Tierra-Mai
Sou frescor i sous filhos purmeiros,
Las purmeiras berdes palabras que eilha ten,
Las purmeiras cousas bibas i queloradas
Que Noé biu
Quando las augas abaixórun i la punta de ls montes
Berde i alhagada apareciu
I ne l aire por adonde la palomba apareciu
La cinta de la bielha se zliu…]

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

A Salada

No meu prato que mistura de Natureza!
As minhas irmãs as plantas,
As companheiras das fontes, as santas
A quem ninguém reza…

E cortam-nas e vêm à nossa mesa
E nos hotéis os hóspedes ruidosos,
Que chegam com correias tendo mantas,
Pedem «salada», descuidosos…

Sem pensar que exigem à Terra-Mãe
A sua frescura e os seus filhos primeiros,
As primeiras verdes palavras que ela tem,
As primeiras cousas vivas e irisantes
Que Noé viu
Quando as águas desceram e o cimo dos montes
Verde e alagado surgiu
E no ar por onde a pomba apareceu
O arco-íris se esbateu…]