Mostrar mensagens com a etiqueta Manuel António Pina. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Manuel António Pina. Mostrar todas as mensagens

sábado, 20 de outubro de 2012

ya m'eirei outra beç


yá m'eirei outra beç
i caminarei por zertos i por zastres
i por lheituras zasperadas i citaçones,
antre palabras, sien naide rial que m'aspere i m'abra la puorta.

la cena sfriará se na mesa,
ls mius lhibros zasperaran
i nun haberá sentido que los cunfuorte
i l miu nome, se tubir un nome, nun me respunderá.

Assi i todo un filo de tiempo ou un filo de sangre,
ou antoce algo inda menos ampalpable,
l que se fui i l que quedou bolbendo un al outro
por sanjas sien fin i suonhos zafigurados,
ousentes un de l outro, zaparecendo un ne l outro
cumo s'acaba l'auga al fondo un poço

Manuel António Pina
Como se Desenha uma Casa
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Em breve partirei de novo
e caminharei por desertos e por desastres
e por leituras exasperadas e citações
entre palavras, sem ninguém real que me espere e me abra a porta.

O jantar arrefecerá na mesa,
os meus livros desesperarão
e não haverá sentido que os conforte
e o meu nome, se tiver um nome, não me responderá.

E no entanto um fio de tempo ou um fio de sangue,
ou então algo ainda menos palpável,
o que partiu e o que ficou regressando um ao outro
por galerias intermináveis e sonhos desfigurados,
ausentes um do outro, desaparecendo um no outro
como se esgota a água no fundo de um poço.]


segunda-feira, 16 de maio de 2011

Sétimo die


Bolbimos, un a un, de la tue muorte
pa la nuossa bida cumo quien torna a casa
dua lharga biaige. Para trás quedórun lhembráncias, países,
i agora ye cumo se te houbíramos sonhado.

La boç que, delantre l scuro, colguemos
quando se sbarrulhou l mundo pa l fondo de ti
oupimos-la outra beç pa ls afazeres de l die
i pa las horas quemuns.

Inda onte stábamos solicos delantre l Hourror
i yá somos riales outra beç!
L própio delor se drumiu al nuosso cuolho
cumo un animal de cumpanhie.

Manuel António Pina, Atropelamento i fuga, 2001 [an Poesia Reunida, Assírio & Alvim, 2001, p. 288]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Sétimo dia

Ao Manuel Hermínio

Voltámos, um a um, da tua morte
para a nossa vida como quem regressa a casa
de uma longa viagem. Para trás ficaram recordações, países,
e agora é como se te tivéssemos sonhado.

A voz que, diante da escuridão, suspendemos
quando se desmoronou o mundo para o fundo de ti
erguêmo-la de novo para os afazeres diurnos
e para as horas comuns.

Ainda ontem estávamos sozinhos diante do Horror
e já somos reais outra vez!
A própria dor adormeceu no nosso colo
como um animal de companhia.]






domingo, 15 de maio de 2011

Cuidados Antensibos. XII - L camino de casa


«Las palabras fázen
sentido (l tiempo que tardei até çcubrir esto!)
un sentido justo,
feito de mais palabras.
(L'ampossiblidade de falar
i de quedar calhado
nun puode parar de falar,
screbi you ó noutro).

Torno a casa,
al ampeço,
se calha un cachico mais bielho.
Las mesmas arbles,
mais bielhas,
la lhembráncia deilhas
passando sien tiempo ne ls mius uolhos,
cumo ua eideia feita ou cumo un sentimiento.

Antre l que buolbe
i l que saliu un die
quedórun las palabras:
talbeç (quien sabe?)
algun sentido.
Agora, cumo un stranho, chubo las
scaleiras i abro la puorta; i entro, bibo,
para fuora de algue cousa muorta.

Senta-te eiqui, fala cumigo,
faç sentido
i todo alredror de mi!»

Manuel António Pina Cuidados Intensivos, 1994 [An Poesia Reunida, Assírio & Alvim, 2001, p. 205]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Cuidados intensivos
XII
[O caimnho de casa]

«As palavras fazem
sentido (o tempo que levei até descobrir isto!),
um sentido justo,
feito de mais palavras.
(A impossibilidade de falar
e de ficar calado
não pode parar de falar,
escrevi eu ou outro).

Volto a casa,
ao princípio,
provavelmente um pouco mais velho.
As mesmas árvores,
mais velhas,
a lembrança delas
passando sem tempo nos meus olhos,
como uma ideia feita ou como um sentimento.

Entre o que regressa
e o que partiu um dia
ficaram palavras;
talvez (quem sabe?)
algum sentido.
Agora, como um intruso, subo as
escadas e abro a porta; e entro, vivo,
para fora de alguma coisa morta.

Senta-te aqui, fala comigo,
faz sentido
e totalidade à minha volta!»