Mostrar mensagens com a etiqueta diários. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta diários. Mostrar todas as mensagens

sexta-feira, 29 de março de 2013

diário 80

nun zlentában ls probes pulas rues, nien quiero que me lhembre; benien cun sous palos grandes na mano, que éran muito mais do que caiatos, i sues barbas grandes, puorcos, rotos, a pedir ua smola de l que fusse para quemer; nós quei le habiemos de dar se tamien nun teniemos i mesmo un carolo de pan yá fazie defréncia; olhe, o senhor quer uma malga de caldo? pode ser, se a senhora me desse ua malga de caldo, bem agradecia; i alhá quemien aqueilha malga de caldo i a las bezes un regoijo yá duro, que nien dientes tenien pa lo adentar i habie que lo adundiar; muitos pedintes pulas rues éran boubos, que hoije nien se faç ua eideia de cumo éran tantos ls boubos a pedir pulas rues; uns i outros andában de tierra an tierra, destas tierras eiqui alredror i l mais deilhes yá los coinciemos; cada beç que me lhembro até relouco: i apuis inda hai quien diga que datrás ye que era buono: essa giente nun sabe l que diç, esso ye un crime.

segunda-feira, 7 de janeiro de 2013

diário 79


1. até las onze de la manhana houbo nubrina, mas ende albantou i bieno l sol, de modo que se staba bien a la bri(g)ada; l tiempo bai demudando, mas ls delores ye que son siempre ls mesmos, mas fago por nun le dar amportança.

2. staba eilhi a cozer ua berça, botei le ua patata i ua costielha de cochino, apuis boto le un azeitico porriba i queda ua cenica hounesta, que nun se puode quemer muito, percipalmente a la nuite; hoije parece que si stou algo melhor, mas ls anhos nun cúntan para todo, que hoije lhebórun un a  anterrar i inda era bien nuobo: fui a ser ouparado al páncreas, i nun sei que mais, i quedou se na ouparaçon; yá bés, nun hai que fiturar muito, que las cousas nistante se strampálhan.



domingo, 20 de novembro de 2011

diário 78


saber quei fazer de quemer a cada die era l que mais me custaba: agora hai de todo, mas nessa altura nun teniemos nada nien adonde ir a saber del, ende ye que era albelidade fazer quemidos, berdadeiros xefes de cozina éran muitas de las mulhieres desse tiempo, mas naide le daba balor.



terça-feira, 8 de novembro de 2011

diário 77


naquel die benírun-me uns delores nuobos, que nun tenien sítio, mas benien de todos ls lhados cumo se stubira anferrujado: fui ende la purmeira beç que aplediei por quando tenie zuito anhos; cul tiempo fui-me afazendo, mas hai cousa a que nunca até agora fui capaç de m'afazer: hai cousas a que nun me quiero afazer, anque tenga de las aguantar até la fin de mius dies.




segunda-feira, 5 de setembro de 2011

diário 76


daprendi a çapateiro sien curso, mas a poder de sobeladas i de tombas nun houbo çapato que nun remendasse, nun fundasse ou le botasse meias suolas: solo ls buracos que la bida me trouxe nunca fui capaç de remendar.



domingo, 28 de agosto de 2011

diário 75


you era l mais nuobo de ls mius seis armanos i todos eilhes yá andában de jeira, de modo que sobraba you para ir culas mulas pa l campo i assi essas cousas: por esso, miu pai nun querie que andubisse a scuola i fúrun mius armanos que l cumbencírun; yá antrei de uito anhos, i lhembra-se-me bien que fui nessa altura que ampecei a arar; fiç un anho de cada beç, até acabar la quarta classe; nun saber ler ye l pior que puode haber, assi a modo un mal que nun deixa nacer muita cousa que hai an nós; nesse tiempo habie porsores que dában muito, a mano teniente, i habie garotos que se scapában de la scuola, alguns scundien-se pul campo i stában a dous dies sien benir a casa: yá bés cumo era la bida.






quarta-feira, 17 de agosto de 2011

diário 74


Naquel anho (1931), miu pai mandou-me fazer uns çapatos para irmos a Ruolos a ber la quemédia de Caim i Abel, puis andaba siempre çcalça. Inda nun tenerie mais que siete anhos. Mas, cumo nun me fazírun ls çapatos, miu pai dixo, you nun bou alhá culs filhos çcalços, que m’ambergonho.

Mie mai, nun sei cumo amanhou i arranjou-me uas alparagatas i alhá fui a la quemédia cun miu pai i mie mai. Miu armano, dous anhos mais bielho, cumo nun tenie çapatos, mandórun-lo culas mulas para Peinhas Falcon. Mas el tenie tanta gana de ber la quemédia que fui alhá a tener. Mas lougo houbo algue linguaruda que se lo fui a dezir a miu pai, mira, stá alhi l tou Manuel, i el quedou mui anrabiado, a puntos de mie mai dezir, yá stá la quemédia derramada i tenemos que mos ir ambora. Miu armano alhá lo abisórun para se ir i el alhá tornou pa las mulas.

Era la quemédia de Abel i Caim. Abel ponie l cordeiro anriba la leinha i benie l fuogo de l cielo i queimaba-lo. Caim tamien fazie l mesmo, mas l fuogo nun abaixaba de l cielo. Apuis el, cula ambeija, matou-lo. Tamien andaba alhá un tiu preso cun uas apeias, mas yá nun se me lembra porquei.




terça-feira, 16 de agosto de 2011

diário 73


la feira yá acabou tarde i las dieç bacas i ls quatro bitelos mercados teniemos de los lhebar pa l palheiro, a cinco lhéguas de lunjura: ides a drumir a Santiago, dixo-mos l amo; l palheiro tenie un triato que era adonde drumiemos anriba la palha, que l feno daba delores de cabeça, i quaije siempre mos dában ua manta, márcio aquel anho bieno friu cumo nun se me lhembra: era arrimado a ua lhégua até al palheiro, yá íbamos a chigar cun de nuite, ls bitelos presos cun un relate, dous a dous, que naide tenie mano naqueilhes almanechas i bénga a chober, benga a chober, sin ua streilha ou ua claridade sumida que deixasse assomar ls búltios; quaije siempre l duonho de l palheiro mos daba ua malga de caldo i uas patatas, por cuonta de l amo, mas daqueilha beç fumus a la taberna: quemimos un prato de patatas i un rabico de polbo cun un quartilho de bino para cada un de ls dous; inda nun era de die, la roupa molhada agarrada al cuorpo, i yá íbamos camino alantre, las bacas i bitelos agora mais serenos, retouçando pulas bordas, de mala gana; a soutordie, yá l amo habie pagado la cena na taberna: outra cumo esta, ls criados trátan-se a polbo i l amo cuntenta-se cun caldo! amos uns i criados outros, defréncia ne l trabalho i assi, mal se me robie, mas inda iba aceitando, mas nunca an dies de mie bida antendi que la barriga de uns i de outros fura defrente, puis na fin todos acabában por cagar merda inda que houbíran quemido manjares ...





domingo, 31 de julho de 2011

diário 72


a las bezes dou comigo a lhembrar de quando andábamos a lhagarticas porriba las peinhas, a anchir-se de sol i la barriga a ir i a benir cumo un fol; nun le queriemos mal, mas gustabamos ber-le l rabo a abanar quando já nun staba agarrado a la lhagartica i pensaba an cumo podie cuntinar bibo yá sin cuorpo que lo aguantara; l que neilhas ambejaba era de cumo chubien a pique pulas paredes i cumo até de cuostas para baixo fugien: todo mundo le querie mal a las queluobras i als lhagartos gordos, mas las lhagarticas nun le achábamos outra razon de antresse que nun fura l modo cumo rabiában i s'anfrisgában... carai, a las bezes ben-me ua suidade de lhagarticas stiraçadas al sol anriba ua peinha ... nin sei porque me dá para estas panteminices!





sábado, 30 de julho de 2011

diário 71


benien nuns burricos, ralamente ua mula, que siempre tenien a la benda, listos cumo las streilhas: parában nun balhe, ambaixo un uolmo ou adonde calhaba, que mais querien aqueilha bida do que assujeitar-se al que fura: i cumo cuidas que era la nuossa bida? molidos de trabalho sin grande ganáncia recebir, al menos a eilhes nun le dolien ls quadriles nin tenien que drobar la spina: agora yá fázen casa, ínchen las rues i muitos ban a scuola - cumo ye que inda hai quien diga que l mundo nun demudou? se até ls ciganos yá nun son ls mesmos... que tiempo steporado este nuosso, a que nada le rejiste...




terça-feira, 26 de julho de 2011

diário 70


sabes, an tiempos, tamien you quije demudar l mundo: ou bai ou arrebenta, dezien-me, querien dezir, habie que arrebentar cun quien nun querie l mesmo mundo que nós: ye mui alto l précio, siempre pensei; apuis, fui bendo que esses que assi me falában nun querien mesmo un mundo nuobo i era siempre stranha sue gana de sangre; mas fui ua fame sin fin de filosofie [esse amor de siempre daprender] que me salbou, essa filosofie chena de dúbedas, preguntadeira sin fin, siempre an busca dua berdade ampossible de ancuntrar: amostrou-me que esses que assi querien mudar l mundo se apersentában cula berdade toda, la única i defenitiba berdade éran eilhes i, assi i todo, cuntinában a cagar todos ls dies: nun puode ser, dixe, porque la berdade nun eisiste, ye ua busca lhibre, un camino que se anda i mais lhargo queda; i pronto, deixei ls dogmas a fazer stierco i nunca mais fui capaç de aceitar ua berdade sola, inda porriba capaç de negar la lhibardade: fui nesse die que ampecei la berdadeira scuola de la bida, de adonde inda nun sali.




segunda-feira, 25 de julho de 2011

diário 69



yá poucos quedamos de l tiempo an que las rues s'largában a modo carreiron de formieiro, son menos ls puiales i l mais deilhes yá muitá nun conhece la calentura dun cuorpo; dízen que las pessonas se ban i todo l resto acá queda, mas nun ye berdade: la rue nun ye la mesma, las casas nun son las mesmas, l aire de l tiempo nun ye l mesmo: las cousas ban cun nós, pois somos nós que las fazemos a la nuossa moda, até l sol yá nun quemanda la bida de l mesmo modo; l silenço bai anchando sin paraige i qualquiera die nun hai campo para mais nada, de modo que nun me queda scuolha: ou me perdo na rue que perdi ou fago outra al modo para bibir i para alhá bou chamando nuoba giente: fui esta la mie scuolha.




quarta-feira, 20 de julho de 2011

diario 68

las manos ancalhórun, yá aguántan bien maceta i gudadeira i las cunheiras puoden quedar al modo para s'agarráren ls guilhos; quando ampecei a smarriar naide podie manginar que la peinha iba a rachar, dreita i fonda, puis solo al fin de muito tiempo eilha dou de si, sin que antes amostrara la mais pequeinha seinha de que iba a dar parte de fraca; ye duro este oufício de canteiro, mas nun poderie ser doutro modo para tan dura peinha: la cantiga ye un anganho que solo ben apuis, ei piedra ei, ei puta que yá bás pa l sítio, oup, oup...!




sábado, 16 de julho de 2011

diario 67



bun tiempo an que botaba uas tombas ou uas meias suolas, assi i todo un tiempo steporado: l tiempo nun era buono, mas era l miu tiempo moço ...



sexta-feira, 6 de maio de 2011

diário 66


a las bezes penso se haberie sido defrente la mie bida s'acaso houbira ido a scuola i daprendido a ler: al menos ua cousa demudaba, sabie mais l que se passaba pul mundo i sabie ler l précio de las cousas ne ls supermercados sien tener que star siempre a preguntar; para alhá desso todo, scusaba de dar las cartas a screbir ou ler a naide, que nun era senhora de guardar un segredo; stou cierta de que muita muita cousa haberie sido defrente, a ampeçar por nun tener que ir a trabalhar zde que naci, al menos ne l tiempo an que staba andrento la scuola: raios t'aparta l tiempo antigo, bien podie haber nacido cinquenta anhos apuis...






domingo, 1 de maio de 2011

diário 65


quando miu pai se morriu tenie you nuobe anhos acabados de fazer; andube muito tiempo a falar pouco, puis las palabras se me habien gastado, coçadas de la bida, rombas de tanta porrada, cumo xeixos na ribeira: inda porriba, nunca andube a scuola para aprender a aguçá-las ou poné-las a nacer outra beç; mie mai bestiu-se de negro para siempre i fui todo, até l que nun podie ser: naquel tiempo nun habie essa cousa de l die de la mai, cumo agora: quatro filhos assi tan pequeinhos nien un solo die la deixemos squecer quien era.





sexta-feira, 29 de abril de 2011

diário 64


cul tiempo quedei mais calhado, cumo se nun fazíran tanto sentido las palabras ou nada adelantrasse dezi-las; a las bezes sentie que las cousas yá nada tenien a ber cumigo, cumo se als poucos me fura zlhigando de l mundo, reloijo porgramado que sabe la hora a chegar: cumo se me bai morrendo l mundo alredor, bou cada beç mais bibindo ne l miu mundo: nesse nun perciso de palabras.



domingo, 19 de dezembro de 2010

diário 63

dá un grande gusto ber las berças, yá adundiadas pula gilada, doces i tienras; yá uns anhos que nun crecien cumo astanho i nun dórun cun eilhas ls brugos; que si me custou a poné-las, que si me sáben agora, cumo ténen bien seguido l camino antestinal; an dies de delores i nuites de spertina delorida, tráien-me las berças sfergantes buonos: quien dezirie!




segunda-feira, 6 de setembro de 2010

diário 62

iba cuntando ls que se morrien, un a ua, sabendo que la sue beç habie de chegar; iba a missa a las seis de la manhana i falaba solica de nuite na cama: dezie que era para anganhar la soledade, mas un die cunfessou-me que tenie miedo de zaprender las palabras yá que pouca giente falaba cun eilha: la palabras ajudában-la a scamugir l miedo, miedo de quei nun sabie bien, mas que somos nós sien miedo de algo?

quinta-feira, 26 de agosto de 2010

diário 61

un die bi-lo passar a la mie puorta cula carcela abierta i pensei acá para mi: stá demudado i talbeç nun baia a durar muito; quando, quatro meses apuis, deixou de falar i de coincer las pessonas lhebórun-lo pa l lar i you lhembrei-me daqueilha seinha i daquel miu pensar: bien sei que l'alma se mos scapa puls frisgos mais pequeinhos, que quaije naide bei.