Mostrar mensagens com a etiqueta Camilo Pessanha. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Camilo Pessanha. Mostrar todas as mensagens

domingo, 16 de dezembro de 2007

Camilo Pessanha


Baixa an folhaiges tienras la lhadeira:
- An berdes, froixos tons quaije drumidos,
Que sánan, frescos, mius uolhos ardidos,
An que la chama de rábia se sgueira ...


Á, ben, de branco, - d’antre la folhaige!
Ls galhos, lhebe, la tue mano aparte.
Á ben! Que mius uolhos quieren çposar-te,
Reber-te birge la serena eimaige.


De silba bouba un galho lhargo i squibo
Tan delicado te beisou nun dedo
Cua pinga quelor-de-rosa bibo!...


Lhebe la saia... Doce aire l’anlia.
Ah ben! De branco! D’antre l alboredo!
Alma de silfo, cuorpo de camélia ...

Camilo Pessanha
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:

Desce em folhedos tenros a colina:
Em glaucos, frouxos tons adormecidos,
Que saram, frescos, meus olhos ardidos,
Nos quais a chama do furor declina...


Oh vem, de branco, - do imo da folhagem!
Os ramos, leve, a tua mão aparte.
Oh vem! Meus olhos querem desposar-te,
Reflectir-te virgem a serena imagem.


De silva doida uma haste esquiva
Quão delicada te osculou num dedo
Com um aljôfar cor-de-rosa viva!...


Ligeira a saia... Doce a brisa, impele-a.
Oh vem! De branco! Do imo do arvoredo!
Alma de silfo, carne de camélia...]

domingo, 29 de abril de 2007

Frolírun por anganho rosas brabas


Frolírun por anganho rosas brabas

Ne l eimbierno: bieno l’aire a çfolhá-las...

An que cismas, miu bien? Porque me calhas

Las bozes cun que há rato m’anganhabas?


Castielhos boubos! Tan cedo caístes!...

Donde bamos, alheno l pensamiento,

Manos dadas? Tous uolhos, que un momiento

S’afundírun ne ls mius, cumo ban tristes!


I an nós mui casadeira cai la niebe,

Xorda, an triunfo, pétalas, mui lhebe

Inche l suolo, semitério de gelos ...


Alredror tou búltio ye cumo un béu!

Quien las arrama – quanta frol, - de l cielo,

Anriba ls dous, anriba nuossos pelos?


Camilo Pessanha, Clépsidra

Traduçon, para mirandés, de Fracisco Niebro




[an pertués:

Floriram por engano as rosas bravas

No inverno: veio o vento desfolhá-las ...

Em que cismas, meu bem? Porque me calas

As vozes com que há pouco me enganavas?


Castelos doidos! Tão cedo caístes!...

Onde vamos, alheio o pensamento,

De mãos dadas? Teus olhos, que um momento

Perscrutaram nos meus, como vão tristes!


E sobre nós cai nupcial a neve,

Surda, em triunfo, pétalas, de leve

Juncando o chão, na acrópole de gelos...


Em redor do teu vulto é como um véu!

Quem as esparze – quanta flor -, do céu,

Sobre nós dois, sobre os nossos cabelos?]