Mostrar mensagens com a etiqueta Oubídio. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Oubídio. Mostrar todas as mensagens

quinta-feira, 19 de julho de 2007

La Grande Serpiente

L mito de la grande serpiente primordial ye de siempre i de todas las culturas. Ne l paraíso dou-le a comer la maçana a Eba, oureginando todos ls males. Apuis desso naide mais fala deilha, mas cunta-se que andarie por Sendin, nun sítio chamado San Paulo, mesmo acerca l riu Douro, cun pelos lhargos na cabeça, tan gorda i tan grande que mesmo botando-le ua peinha anriba de l lhombo l cantabouço saltaba sien le fazer mal. La giente de la capielha de San Paulo i de ls poboados a la buolta tenerá fugido un die cul miedo de las queluobras. Ye un mito (?) que inda hoije se manten.
Mas Oubídio, nas sues Metamorfoses, diç-mos que Febo matou Piton, la grande serpiente que agarraba toda la muntanha i que para comemorar sue muorte teneran sido criados ls jogos Pítios. Eiqui queda l testo de l grande Poema de Oubídio.




Antoce, quando la tierra, anlhodada de l inda fresco delúbio,
tornou a calcer culs raios de l sol, l rechino de l alto
dou ourige a muita spécie; an parte las criaturas
antigas recriou, an parte girou mostros nunca bistos.
Talbeç eilha nun quejira, mas tamien a ti, á grande Piton,
ende girou. De ls pobos criados, çcoincida serpiente,
eras la grima: tan grande cacho de monte tu acupabas.
Esse dius arqueiro, que estas armas mortales
solo ousara contra corços i cabras que scapában,
de mil frechas l crabiou quaije l cerron çpejando
i perdiu l arramado beneno pulas negras feridas.
Pa que l tiempo nun apagara la lhembráncia de l feito
criou jogos sagrados an modo de grande cuncurso,
chamados Pítios de l nome de la serpiente que bencira.
L moço que a çoco, an fugida a pie ou de carro
ganhasse, recebie cumo honra un ramo de fuolhas de carbalho.
L lureiro nun l habie inda i Febo ataba sue guapa tiesta
i l lhargo pelo culas fuolhas dua qualquiera arble.

Oubídio, Metamorfoses, Lhibro I, 434-451.
Traduçon, para mirandés, de Marcus Miranda


[an lhatin:
Ergo ubi diluuio tellus lutulenta recenti
Solibus aetheriis altoque recanduit aestu,
Edidit innumerus species; partimque figuras
Rettulit antiquas, partim noua monstra creauit.
Illa quidem nollet, sed te quoque, maxime Python,
tum genuit, populisque nouis, incognita serpens,
terror eras: tantum spatii de monte tenebas.
Hunc deus arcitenens, numquam letalibus armis
ante nisi in dammis capreisque fugacibus usus,
mille grauem telis exhausta paene pharetra
perdidit effuso per uulnera nigra ueneno.
Neue operis famam posset delere uetustas,
Instituit sacros celebri certamine ludos,
Pythia perdomitae serpentis nomine dictos.
Hic iuuenum quicumque manu pedibusque totaue
Uicerat, aesculeae capiebat frondis honorem.
Nondum laurus erat, longoque decentia crine
Tempora cingebat de qualibet arbore Phoebus.

Ouidius, Metamorphoses, Liber I, 434-451.]

segunda-feira, 9 de abril de 2007

Este tiempo calha mesmo al miu son



Que l datrás agrade a outros; you d’agora haber nacido

Stou cuntento; este tiempo calha mesmo al miu son,

porque agora de la tierra ye arrincado l ouro maciu,

I de defrentes praias chégan scolhidas conchas,

Nien porque mínguan cul arrincado mármole ls montes,

Nien porque las azuladas augas por ua presa se scápan,

Mas porque hai bun trato, i nun chegou als nuossos dies

Aquel geito rudo que subertiu par’alhá ls antigos abós.


P. Oubídio Nazon, Arte d’Amar
, lhibro III (122-128)

Traduçon, para mirandés, de Marcus Miranda


[Testo lhatino:

Haec aetas moribus apta meis


Prisca iuuent alios; ego me nunc denique natum

Gratulor; haec aetas moribus apta meis,

Non quia nunc terrae lentum subducitur aurum,

Lectaque diuerso litore concha uenit,

Nec quia decrescunt effosso marmore montes,

Nec quia caeruleae mole fugantur aquae,

Sed quia cultus adest, nec nostros mansit in annos

Rusticitas priscis illa superstes auis.

P. Ovidii Nasonis, Artis Amatoriae, liber III (122-128)]


Tamien me gusta este tiempo an que naci. Mas nien siempre se puode aplicar a este nuosso tiempo aqueilha rezon de Oubídio, de que agora hai bun trato i nun chegou até nós un cierto geito rudo. Bien al alrobés. Gusta-me este tiempo porque ye l miu i nun tengo outro para adonde me puoda scapar. An pouco que seia, tamien sou repunsable por el i a esso nun puodo scapar nien que diga l cuntrairo.