Mostrar mensagens com a etiqueta lhéngua. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta lhéngua. Mostrar todas as mensagens

sexta-feira, 23 de novembro de 2007

La galana ambelesada01

a la lhéngua mirandesa


Cansada de bolar quier nuobas alas
doliente de scundida pide rue
fartica de chequeiros pide salas
ambergonhada quier ua proua sue.

Se nun la fálan cada die se muorre
se nun la scríben scacha-se salagre
se nun l’ansínan queda-se nun cuorre
se nun la trátan buolbe-se an binagre.

Renace an cada nino que l’aprenda
relhuç an cada lhibro que la scriba
chora por inda haber quien nun l’antenda.

Beisos de muorte bótan-le parriba
i eilha rejiste andeble sien eimenda
até s’achar remédio pa que biba.

Fracisco Niebro (2001)

lhéngua03


Nunca se le han de squecer aqueilhes purmeiros dies de scuola: la lhéngua que siempre falara, que cuntinaba a falar an casa, i que falaba todo mundo na aldé, todos menos ua meia dúzia de fidalgos, essa lhéngua nun podie antrar na scuola. La porsora lhougo dixo que tenien de falar cumo habie de ser i nó cumo falában na rue i an casa. Purmeiro fui un choque: era cumo apagar muitos anhos de scuola. Mas adepuis ampeçou a çcunfiar: la porsora si era ua pessona bien sabida, i habie de tener algue rezon. Inda porriba ls lhibros éran todos an fidalgo i nien ua palabrica que s'aparecira cula sue lhéngua. Era mesmo para çcunfiar: ua lhéngua daqueilhas, que nun benie ne ls lhibros i nun antraba na scuola, nun iba a lhado nanhun. Até ls pais, que era l que sabien falar, nun la defendien, assi cumo quien arrrenega la mai ou ten bergonha deilha. Stában siempre cula mesma adaínha: mira se sós spierto pa la letra, mira se studas ls lhibros, tu fala-me cumo debe de ser, tu lhibra-te-me desta bida arrastrada, tu mira a ber se sós alguien na bida, aporbeita que a mi lhougo de pequeinho me mandórun culas canhonas, i por ende afuora. Arre, que checharrar! I fúrun aqueilhes anhos todos a martelhar, que até ne l recreio, als jogos, un tenie que falar fidalgo. Nun daba para antender: la china ou las necras jogadas ne l recreio era an fidalgo; na rue i apuis de scuola era cula nuossa fala. Até cansaba tener que star siempre a scolher la lhéngua que se podie ousar, que un anganho lhougo podie traier atrás ua lhambada bien stralhada. Éran lhénguas an tenson, sticadas cumo filo de stendedeiro por un arrocho que naide bie, mas staba alhá. Acabou por pensar: para que habie de sujeitar ls filhos a todo esso que tubo de aturar? Nó, nun balie la pena andar cun tanta cumplicaçon: la bielha fala nien un solo lhibro tenie, nien al menos ua carreirica de lhinhas a relampar acontra l branco de la fuolha. Ls lhibros i la porsora ye que tenien rezon.

Fracisco Niebro


quinta-feira, 22 de novembro de 2007

lhéngua02


Mesmo quando falaba pertués, era a la sue moda: bolbie cuostas i sentie la caçuada cumo baba a scorrir; outros éran mais çcarados i çpejában-le risicas cumo túndias. Apuis, ampeçórun a aparecer aqueilhes barraigistas todos, que nun tenien adonde caier muortos, mas habien-se çcubierto ricos an lhéngua. De tantos que éran, nun tenien que se afazer als questumes i a la lhéngua, cumo siempre fui la lei de ls benediços. Zde hai muito que ye assi: uas lhénguas sírben para fazer caçuada de las outras, cumo se uas lhénguas nacíran yá cun sangre azul i outras cun sangre de criado: nun l sabe, mas yá las figuras de ls quelóquios de Gil Vicente fázen caçuada de ciertos modos de falar cumo l sou. La berdade ye que yá iba farto dessa caçuada toda, i nun querie passar de sous lhemites, senó inda tenie que respunder an tribunal sabe-se alhá por quei. L melhor serie mesmo deixar la fala i, assi, yá naide caçuarie de l sou modo de falar. Nun fui capaç, que essa fui la fala que siempre falou. Chegou-se a cumbencir que la lhéngua era un strobilho, era pouco bibideira: el yá nun iba a lhado nanhun, mas ls garotos, cuitados, que culpa tenien? L melhor era mesmo ansiná-los zde l ampeço, nun le passara cumo a el. Treminou, antoce, que ls filhos, esses si nun la íban a falar i, por esso, nunca habien de saber la quelor de las risadas de caçuada.

Fracisco Niebro


quarta-feira, 21 de novembro de 2007

lhéngua01

Dezírun-le que Nuosso Senhor fizo ricos i probes. Éran assi las cousas... I que ls probes até tenien la bantaige de l cielo: ua cuonta de agulhas i camelos que nunca dantendiu mui bien. Mas l que sentie ne ls probes era la zbantaige de la barriga, i até de la lhéngua: porque nun falában ls ricos ua lhéngua cumo la sue? Nien la falaba l cura, nien l doutor, nien ls porsores, nien ls que salien i tornában de cara lhabada. Se calha ls probes éran mais probes por faláren aqueilha lhéngua: deixá-la talbeç fura mei camino andado para ampeçar a ser rico, assi cumo demudar de çapatos para melhor andar l camino de la bida. Se nunca fui capaç de la deixar, antonce ls filhos serien un bun ampeço: nun habien de tener la mesma i zgraciada bida del. Era buono nun le ansinar als filhos la lhéngua que solo ls probes falában. La lhéngua de ls probes.

Fracisco Niebro