Mostrar mensagens com a etiqueta Ricardo Reis. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Ricardo Reis. Mostrar todas as mensagens

segunda-feira, 10 de maio de 2010

Odas de Ricardo Reis (060)

Nun solo bino, mas nel l oulbido, boto
Na copa: serei cuntento, porque la dita
Ye çcoincedora. Quien, lhembrando
Ou adebinando, sunrira?
De ls brutos, nó la bida, senó l’alma,
Cunsígamos, pensando; arrecolhidos
Ne l amplacable çtino
Que nun spera nien lhembra.
Cun mano mortal upo a la mortal boca
An salagre copa l passageiro bino,
Baços ls uolhos feitos
Para deixar de ber.

[an Pertués:

Não só vinho, mas nele o olvido, deito
Na taça: serei ledo, porque a dita
É ignara. Quem, lembrando
Ou prevendo, sorrira?
Dos brutos, não a vida, senão a alma,
Consigamos, pensando; recolhidos
No implacável destino
Que não spera nem lembra.
Com mão mortal elevo à mortal boca
Em frágil taça o passageiro vinho,
Baços os olhos feitos
Para deixar de ver.]



domingo, 20 de dezembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (059)



Nun solo bino, mas nel l oulbido, boto
Na copa: serei cuntento, porque la dita
Ye çcoincedora. Quien lhembrando
Ou adebinando, sunrira?
De ls brutos, nó la bida, senó l’alma,
Cunsígamos, pensando; arrecolhidos
Ne l amplacable çtino
Que nun spera nien lhembra.
Cun mano mortal upo a la mortal boca
An salagre copa l passageiro bino,
Baços ls uolhos feitos
Para deixar de ber.


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués
Não só vinho, mas nele o olvido, deito
Na taça: serei ledo, porque a dita
É ignara. Quem, lembrando
Ou prevendo, sorrira?
Dos brutos, não a vida, senão a alma,
Consigamos, pensando; recolhidos
No implacável destino
Que não spera nem lembra.
Com mão mortal elevo à mortal boca
Em frágil taça o passageiro vinho,
Baços os olhos feitos
Para deixar de ver.





quinta-feira, 17 de dezembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (058)



Suidadoso yá deste berano que beio,
Lhágrimas pa las froles del amprego
Na lhembráncia al alrobés
De quando hei de perdé-las.
Atrabessados ls portales eirreparables
De cada anho, me antecipo la selombra
An que hei de andar sien tino, sien froles,
Ne l abismo rugidoso.
I apanho la rosa porque la suorte manda.
Marcenda, guardo-la; pasme-se cumigo
Antes que cula curba
Diurna de la lharga tierra.

Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués
Saudoso já deste verão que vejo,
Lágrimas para as flores dele emprego
Na lembrança invertida
De quando hei-de perdê-las.
Transpostos os portais irreparáveis
De cada ano, me antecipo a sombra
Em que hei-de errar, sem flores,
No abismo rumoroso.
E colho a rosa porque a sorte manda.
Marcenda, guardo-a; murche-se comigo
Antes que com a curva
Diurna da ampla terra.]




domingo, 13 de dezembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (057)



Nun quergas, Lídia, eideficar ne l campo
Que fituras feturo, ou pormeter-te
Manhana. Cumpre-te hoije, nun sperando,
Tu mesma sós tue bida.
Nun te çtines, que nun sós fetura.
Quien sabe se, antre la taça que çpeijas,
I eilha outra beç anchida, nun te la suorte
Anterpon l abismo?


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués

Não queiras, Lídia, edificar no spaço
Que figuras futuro, ou prometer-te
Amanhã. Cumpre-te hoje, não sperando,
Tu mesma és tua vida.
Não te destines, que não és futura.
Quem sabe se, entre a taça que esvazias,
E ela de novo enchida, não te a sorte
Interpõe o abismo?]

domingo, 6 de dezembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (056)



Tues, nó mies, teço estas grinaldas,
Que an mie tiesta renobadas pongo.
Para mi tece las tues,
Que las mies you nun beio.
Se nun pesar na bida melhor gozo
Que l bermos-mos, béiamos-mos i, bendo,
Xordos cuncelíemos
L ansubsistente xordo.
Corónemos-mos puis uns para ls outros,
I bríndemos a la par a la suorte
Que houbir, at+e que chegue
La hora de l barqueiro.


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

Tuas, não minhas, teço estas grinaldas,
Que em minha fronte renovadas ponho.
Para mim tece as tuas,
Que as minhas eu não vejo.
Se não pesar na vida melhor gozo
Que o vermo-nos, vejamo-nos e, vendo,
Surdos conciliemos
O insubsistente surdo.
Coroemo-nos pois uns para os outros,
E brindemos uníssonos à sorte
Que houver, até que chegue
A hora do barqueiro.]

domingo, 22 de novembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (055)

Este, sou scasso campo uas bezes arando,
Outras, solene, mirando-lo cula bista
De quien a un filho mira, goza ancierto
La nun pensada bida.
De las fenhidas raias la mudança
L arado le nun stroba, nien l danha
Por que cuncílios se l çtino rige
De ls pobos pacientes.
Pouco mais ne l persente de l feturo
Que las yerbas que arrincou, seguro bibe
La antiga bida que nun buolbe, i queda,
Filhos, dibersa i sue.

Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

Este, seu scasso campo ora lavrando,
Ora, solene, olhando-o com a vista
De quem a um filho olha, goza incerto
A não-pensada vida.
Das fingidas fronteiras a mudança
O arado lhe não tolhe, nem o empece
Per que concílios se o destino rege
Dos povos pacientes.
Pouco mais no presente do futuro
Que as ervas que arrancou, seguro vive
A antiga vida que não torna, e fica,
Filhos, diversa e sua.]




quinta-feira, 19 de novembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (054)

Miro ls campos, Neera,
Campos, campos, i sufro
Yá l friu de la selombra
An que nun tenerei uolhos.
La calabeira antessinto
Que serei nun sentindo,
Ou solo quanto l que çconheço
Me ancógnito menistre.
I menos al sfergante
Choro, que a mi feturo.
Súbdito ousente i nulo

De l ounibersal çtino.

Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Olho os campos, Neera,
Campos, campos, e sofro
Já o frio da sombra
Em que não terei olhos.
A caveira antessinto
Que serei não sentindo,
Ou só quanto o que ignoro
Me incógnito ministre.
E menos ao instante
Choro, que a mim futuro.
Súbdito ausente e nulo
Do universal destino.]




sexta-feira, 6 de novembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (053)


Arrecelo, Lídia, l çtino. Nada ye cierto.
An qualquiera hora puode mos passar
L que mos todo demude.
Fuora de l coincido ye stranho l passo
Que própio damos. Grabes numes guárdan
Las guapas de l que ye uso.
Nun somos diuses: ciegos, arrecélemos,
I la pouca dada bida antepóngamos
A la nobidade, abismo.


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

Temo, Lídia, o destino. Nada é certo.
Em qualquer hora pode suceder-nos
O que nos tudo mude.
Fora do conhecido é estranho o passo
Que próprio damos. Graves numes guardam
As lindas do que é uso.
Não somos deuses: cegos, receemos,
E a parca dada vida anteponhamos
À novidade, abismo.

sexta-feira, 23 de outubro de 2009

Odas de Ricardo Reis (052)

Ponho na altiva mente o fixo esforço
Da altura, e à sorte deixo,
E as suas leis, o verso;
Que, quando é alto e régio o pensamento,
Súbdita a frase o busca
E o scravo ritmo o serve.

Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]

Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Pongo na altiba mente l fixo sfuorço
De l’altura, i a la suorte deixo,
I las sues leis, l berso;
Que, quando ye alto i régio l pensamiento,
Adominada la frase l busca
I l scrabo ritmo l sirbe.]





sábado, 17 de outubro de 2009

Odas de Ricardo Reis (051)




Cumo se cada beiso
Fura de çpedida,
Mie Cloe, beisemos-mos, amando,
Talbeç que yá mos tope
Ne l ombro la mano, que chama
A la barca que nun ben sien ser bazie;
I que ne l mesmo feixe
Ata l que de nós para nós furmos
I la alhena soma ounibersal de la bida.

Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Como se cada beijo
Fora de despedida,
Minha Cloe, beijemo-nos, amando.
Talvez que já nos toque
No ombro a mão, que chama
À barca que não vem senão vazia;
E que no mesmo feixe
Ata o que mútuos fomos

E a alheia soma universal da vida.]



sexta-feira, 2 de maio de 2008

Odas de Ricardo Reis (050)


Prazer, mas debagar,
Lídia, que la suorte a aqueilhes nun agradece
Que le de las manos arríncan.
Calhados sáquemos de l huorto mundo
Ls roubadeiros fruitos.
Nun çpértemos, adonde drume, la Eirinis
Que cada gozo traba.
Cuono un regato, mudos passageiros
Gózemos scundidos.
La suorte ambeija, Lídia. Calhemos.


Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]

Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:

Prazer, mas devagar,
Lídia, que a sorte àqueles não é grata
Que lhe das mãos arrancam.
Publicar mensagem
Furtivos retiremos do horto mundo
Os depredandos pomos.
Não despertemos, onde dorme, a Erínis
Que cada gozo trava.
Corno um regato, mudos passageiros,
Gozemos escondidos.
A sorte inveja, Lídia. Emudeçamos.
]

quinta-feira, 1 de maio de 2008

Odas de Ricardo Reis (049)



Tan cedo passa todo quanto passa!
Muorre-se tan moço delantre ls diuses quanto
Se muorre! Todo ye tan pouco!
Nada se sabe, todo se mangina.
Arródia-te de rosas, ama, bebe
I calha. L mais ye nada.


Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[An pertués:

Tão cedo passa tudo quanto passa!
Morre tão jovem ante os deuses quanto
Morre! Tudo é tão pouco!
Nada se sabe, tudo se imagina.
Circunda-te de rosas, ama, bebe
E cala. O mais é nada.]


quarta-feira, 16 de abril de 2008

Odas de Ricardo Reis (048)



Tan pouco tiempo ye la mais lharga bida
I la mocidade neilha! Á!, Cloe, Cloe,
Se nun amo nin bebo,
Nin sin querer nun penso,
Custa-me la lei nun chamable, duol-me
La hora nunca derrotada, l tiempo que nun para,
I als oubidos me chube
De ls juncos l rugido
Na scundida borda adonde ls lírios frius
De la fraca tierra crécen, i la corriente
Nun sabe adonde ye l die,
Rugido suable i gemiente.]

Fernando Pessoa [Odas, de Ricardo Reis]
Traduçon de Farcisco Niebro


[an pertués:

Quão breve tempo é a mais longa vida
E a juventude nela! Ah!, Cloe, Cloe,
Se não amo nem bebo,
Nem sem querer não penso,
Pesa-me a lei inimplorável, dói-me
A hora invita, o tempo que não cessa,
E aos ouvidos me sobe
Dos juncos o ruído
Na oculta margem onde os lírios frios
Da ínfera leiva crescem, e a corrente
Não sabe onde é o dia,
Sussurro gemebundo.
]



quinta-feira, 10 de abril de 2008

Odas de Ricardo Reis (047)


Outra beç trai las peçque nuobas
Froles l berano nuobo, i outra beç
Arrebenta la quelor antiga
De las fuolhas renobadas.
Nun mais, nun mais del l anfecundo abismo,
Que mudo sorbe l que apenas somos, torna
A la clara lhuç mais alta
La perséncia bibida.
Nun mais; i la felharada a que, pensando, dira
La bida de la rezon, ambalde l chama,
Que las nuobe chabes féchan,
De la Stige eirrebersible.


L que fui cumo un dius antre ls que cántan,
L que de l Oulimpo las bozes, que chamában,
Scuitando oubiu, i, oubindo,
Antendiu, hoije ye nada.
Tecei anque las, que teceis, Grinaldas.
Quien coronais, nun l coronando a el?
Botibas las pousai,
Fúnebres sien tener culto.
Quede, assi i todo, lhibre de la tierra i de l Orco,
La fama; i tu, que Oulisses lhebantara,
Tu, an tous sietes cabeços,
Amproua-te materna,
Armana, zde el a las siete que lhúitan
Cidades por Houmero, ou alcaica Lesbos,
Ou de las siete froles Tebas
Ougígia mai de Píndaro.

Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

De novo traz as aparentes novas
Flores o verão novo, e novamente
Verdesce a cor antiga
Das folhas redivivas.
Não mais, não mais dele o infecundo abismo,
Que mudo sorve o que mal somos, torna
À clara luz superna
A presença vivida.
Não mais; e a prole a que, pensando, dera
A vida da razão, em vão o chama,
Que as nove chaves fecham,
Da Estige irreversível.

O que foi como um deus entre os que cantam,
O que do Olimpo as vozes, que chamavam,
'Scutando ouviu, e, ouvindo,
Entendeu, hoje é nada.
Tecei embora as, que teceis, Grinaldas.
Quem coroais, não coroando a ele?
Votivas as deponde,
Fúnebres sem ter culto.
Fique, porém, livre da leiva e do Orco,
A fama; e tu, que Ulisses erigira,
Tu, em teus sete montes,
Orgulha-te materna,
Igual, desde ele às sete que contendem
Cidades por Homero, ou alcaica Lesbos,
Ou heptápila Tebas

Ogígia mãe de Píndaro.]

terça-feira, 18 de março de 2008

Odas de Ricardo Reis (046)

Melhor çtino que l de coincer-te
Nun çfruita quien mente çfruita. Melhor, sabendo,
Ser nada, que nun sabendo:
Nada andrento de nada.
Se nun houbir na mi poder que binça
Las Parcas trés i las grandes cousas de l feturo,
Yá me déian ls diuses l poder de sabé-lo;
I la beleza, ancriable por miu çtino,
You goze sterna i dada, repetida
An mius passibos uolhos,
Lhagos que la muorte seca.

Fernando Pessoa [Odes, de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Melhor destino que o de conhecer-se
Não frui quem mente frui. Antes, sabendo,
Ser nada, que ignorando:
Nada dentro de nada.
Se não houver em mim poder que vença
As Parcas três e as moles do futuro,
Já me dêem os deuses o poder de sabê-lo;
E a beleza, incriável por meu sestro,
Eu goze externa e dada, repetida
Em meus passivos olhos,
Lagos que a morte seca.]

quinta-feira, 13 de março de 2008

Odas de Ricardo Reis (045)

La frol que sós, nó la que dás, you quiero.
Porque me negas l que te nun pido.
Tiempo hai para negares
Apuis d’haberes dado.
Frol, séias-me frol! Se t’apanhar garunhas
La mano de l’anfeliç sfinge, tu eiterna
Selombra andarás por ende sin sentido,
Buscando l que nun deste.

Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

A flor que és, não a que dás, eu quero.
Porque me negas o que te não peço.
Tempo há para negares
Depois de teres dado.
Flor, sê-me flor! Se te colher avaro
A mão da infausta esfinge, tu perene
Sombra errarás absurda,
Buscando o que não deste.

quinta-feira, 28 de fevereiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (044)

Froles que apanho, ou deixo,
Buosso çtino ye armano.


Camino que sigo, chegas
Nun sei adonde you chego.


Nada somos que bala,
Somos-lo mais que ambalde.

Fernando Pessoa [Ricardo Reis, Odes]
Tradução de Fracisco Niebro


[an pertués:

Flores que colho, ou deixo,
Vosso destino é o mesmo.


Via que sigo, chegas
Não sei aonde eu chego.


Nada somos que valha,
Somo-lo mais que em vão.]

sexta-feira, 22 de fevereiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (043)


Un die apuis la mesma bida ye la mesma.
L que passa. Lídia,
Ne l que nós somos cumo an que nun somos
Armanamente passa.
Apanhado, l fruito ouxa; i cai-se
Nunca sendo agarrado.
Armano ye l fado, que l busquemos
Que l speremos. Suorte
Hoije, Çtino siempre, i nesta ou nessa
Forma alheno i ambencible.

Fernando Pessoa [Odes de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Dia após dia a mesma vida é a mesma.
O que decorre, Lídia,
No que nós somos como em que não somos
Igualmente decorre.
Colhido, o fruto deperece; e cai
Nunca sendo colhido.
Igual é o fado, que o procuremos
Que o ‘speremos. Sorte
Hoje, Destino sempre, e nesta ou nessa
Forma alheio e invencível.]


domingo, 17 de fevereiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (042)



L’abeilha que, bolando, ruge anriba
La quelorida frol, i apara, quaije
Sien defréncia deilha
A la bista que nun mira,


Nun demudou zde Cecrops. Solo quien bibe
Ua bida cun ser que se conhece
Ambelhece, defrente
De la spece de que bibe.


Eilha ye la mesma que outra que nun eilha.
Solo nós – á tiempo, á alma, á bida, á muorte! –
Mortalmente cumpramos
Tener mais bida que la bida.

Fernando Pessoa [Odes, de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

A abelha que, voando, freme sobre
A colorida flor, e pousa, quase
Sem diferença dela
À vista que não olha,


Não mudou desde Cecrops.
Só quem vive
Uma vida com ser que se conhece
Envelhece, distinto
Da espécie de que vive.


Ela é a mesma que outra que não ela.
Só nós — ó tempo, ó alma, ó vida, ó morte! —
Mortalmente compramos
Ter mais vida que a vida.]

domingo, 10 de fevereiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (041)



Nun quiero lhembrar nien coincer-me.
Somos de mais se mirarmos an que somos.
Nun saber que bibimos
Cumpre mais la bida.


Tanto cumo bibimos, bibe la hora
An que bibimos, tamien eilha muorta
Quando passa cun nós
Que passamos cun eilha.

Se sabé-lo nun sirbe de sabé-lo
(Pus sien poder que bal coincermos?)
Mais buona bida ye la bida
Que dura sien se medir.

Fernando Pessoa (Odes, Ricardo Reis)
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Não quero recordar nem conhecer-me.
Somos de mais se olharmos em que somos.
Ignorar que vivemos
Cumpre mais a vida.


Tanto quanto vivemos, vive a hora
Em que vivemos, igualmente morta
Quando passa connosco,
Que passamos com ela.


Se sabê-lo não serve de sabê-lo
(Pois sem poder que vale conhecermos?)
Melhor vida é a vida
Que dura sem medir-se.]