Mostrar mensagens com a etiqueta cuontas nanas. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta cuontas nanas. Mostrar todas as mensagens

quarta-feira, 30 de janeiro de 2013

l IN / o IN


para andar para qualquiera lhado l grupo tenie que formar ua carreira cun dues filas
l eissencial era l silenço, i nunca salir de la carreira
nun se podie mirar pa ls lhados que ls uolhos habien de ir dreitos i subretodo apuntados al suolo
passar pul mundo cumo se el nun eisistira era l grande ansinamiento, puis l mundo era ua cousa mala: feito por dius, este habie se lo ouferecido al diabro
un die nun fui capaç de le rejistir a la risa dua rapaza que na rue porbocaba toda la carreira
quaije lo cumbencírun de que habie sido l diabro an figura de rapaza a poner se eilhi para le agarrar ls uolhos i nunca mais ls deixar
quedou le ua mancha que tardou anhos a salir, a la custa de muito sgodar cul xabon de l pensar i muitos cuntapies na bola
muitos anhos apuis, na tropa, al fazer orde ounida, lhembrou se daqueilhas carreiras i de l diabro an figura de rapaza i dou le ua fuorte risada
l alferceç mandou lo salir de la fileira i oubrigou lo fazer cinquenta flexones
baliu le que nessa altura yá quantá que habie muorto l diabro i todo nun passou dua canseira puis l IN yá era outro

//

para andar para qualquer lado era necessário formar uma fila dupla
o essencial era o silêncio i nunca sair da fila
não se podia olhar para os lados pois os olhos deviam manter se direitos e sobretudo apontados ao chão
passar pelo mundo como se ele não existisse era o grande ensinamento, pois o mundo era uma coisa má: feito por deus, este havia-o oferecido ao diabo
um dia não foi capaz de resistir ao sorriso de uma rapariga que na rua provocava toda a fila
quase o convenceram de que tinha sido o diabo em forma de rapariga a colocar-se ali para lhe agarrar os olhos e nunca mais lhos deixar
ficou-lhe uma nódoa que demorou anos a sair, à custa de muito esfregar com o sabão do pensamento e muitos pontapés na bola
muitos anos depois, na tropa, ao fazer ordem unida, recordou-se daquelas filas e do diabo em forma de rapariga e deu uma forte gargalhada
o alferes mandou o sair da fila e obrigou-o a fazer cinquenta flexões
valeu-lhe que nessa altura já há muito tempo que tinha matado o diabo e tudo não passou de uma canseira pois o IN já era outro

la porrascada // o aguaceiro


solo l fuorte oulor a ansénsio parecie prender las pessonas 
l friu anfrisgaba se antre las lhebes nubres de fumo i agarraba se a las monedas
ne l lhençol abierto anriba las lhajas íban telincando cumo almas a caier ne l einfierno
caro custaba aqueilha reza pulas almas, la mais barata al précio de dous checharros ou cinco sardinas
l garotico abaixaba se i daba se las al cura, que iba fazendo un carramelo anriba ua mano
la outra mano iba las cuntando ou metendo al bolso al modo que las ganhaba
ne ls anterbalos agarraba ne l arremolhador i spargie auga benta frie cumo aquel fin de tarde
you lhembraba-me de l lhibro de la purmeira classe cun pratos uns anriba ls outros para daprender a cuntar
quando l carramelo era mais grande l cura daba le ua cantadela i metie lhougo cinco dua beç al bolso
las ties speitában por antre l xal negro i l lhenço de cabeça
ls homes coçában l pardo nas partes nun sei se dua mordesquina se de ls piolhos
quando s'acabórun las monedas, dixo l cura, cerrai l caixon i bamos pa l semitério
las pessonas benezírun se agradecidas por haber acabado de chober

//

apenas o forte odor a incenso parecia prender as pessoas
o frio metia se por entre as leves nuvens de fumo e agarrava-se às moedas
no lençol aberto sobre as lajes iam tilintando como almas caindo no inferno
caro custava aquela reza pelas almas, a mais barata pelo preço de dois chicharros ou cinco sardinhas
o rapazinho baixava-se e dava-as ao padre, que ia fazendo uma pilha sobre uma das mãos
a outra mão ia-as contando ou metendo ao bolso à medida que as ganhava
nos intervalos pegava no hissope e espalhava água benta fria como aquele fim de tarde
eu recordava-me do livro da primeira classe com pratos empilhados para aprender a contar
quando a pilha era maior o padre fazia uma cantoria e logo metia cinco de uma vez ao bolso
as mulheres espreitavam por entre o xaile preto e o lenço de cabeça
os homens coçavam o pardo entre as pernas não sei se de qualquer comichão se dos piolhos
quando acabaram as moedas, disse o padre, fechai o caixão e vamos embora para o cemitério
as pessoas benzeram-se agradecidas por ter acabado de chover



quinta-feira, 10 de janeiro de 2013

cuonta nana (22)




LA SFUIRA / A DIARREIRA

un rato fui  eileito para governar la tierra de ls ratos 
[el nunca antendiu puis siempre dezie que fui eileito para mandar]
l tiempo fui passando i l rato sien nada fazer de l que pormetira
quando s’achegaba l tiempo de tornar a eilegir l governador, l rato esse apersentou se a botos
nada faziste, bien al alrobés, anganheste mos, faziste pouco de nós, nunca mos lhebeste a sério, i agora benes outra beç acá?!
nó, respundie el, andube mui malico puis siempre que querie fazer algua cousa daba me ua corréncia mui grande, i oumentou tanto tanto que staba a ber que m'afogaba na merda que you mesmo cagaba, mas agora, grácias a dius, yá me curei, i por esso me apersento delantre de bós de tripas lhabadas
ua sundaige cuncluiu que l mais de ls ratos stan çpuostos a botar nel outra beç

//

um rato foi eleito para governar a terra dos ratos
[ele nunca percebeu pois sempre dizia que foi eleito para mandar]
o tempo foi passando e o rato sem fazer nada do que prometera
quando se aproximava o tempo de voltar a eleger o governador, o dito rato apresentou-se a votos
nada fizeste, pelo contrário, enganaste nos, fizeste pouco de nós, nunca nos levaste a sério, e agora vens cá outra vez?!
não, respondia ele, estive muito doentinho pois sempre que queria fazer alguma coisa, ficava com uma diarreia muito forte, i ficou tão forte que estava a ver que morria afogado na merda que eu mesmo cagava, mas agora, graças a deus, estou curado e por isso me apresento perante vós de intestinos limpos
uma sondagem concluiu que a maioria dos ratos estão dispostos a votar nele outra vez






cuonta nana (21)



L ZERTOR // O DESERTOR

andaba tan farto de guerra
que ne ls anterbalos de las bombas se dedicaba a falar
culas yerbas, culs paixaros
i a mirar las nubres de barriga parriba
bien lo abisórun, mas nun adelantrou
acabou cundanado cumo zertor

//

andava tão cansado de guerra
que nos intervalos das bombas se dedicava a falar
com as ervas, com os pássaros
e a olhar as nuvens deitado de barriga para cima
bem o avisaram, mas não adiantou
acabou condenado com desertor



quarta-feira, 9 de janeiro de 2013

cuonta nana (20)




L PASSEIO // O PASSEIO

naquel die nun chobiu, nien na sumana atrasada
assi i todo, la ribeira rugie a modo de truniada
fui ende que le lhembrou que tanta auga solo poderie benir de mui loinje
las pequeinhas ribeiras angánhan bien, dixo alhá cun el
i cuntinou l sou passeio, apuis de ber la prisca zaparecer na auga rebuolta
//

nesse dia não choveu, nem na semana anterior
apesar disso, a ribeira rugia como trovoada
então lembrou-se de que tanta água apenas poderia vir de longe
as pequenas ribeiras enganam bem, disse para si próprio
e continuou o seu passeio, depois de ver a beata desaparecer na água revolta




cuonta nana (19)


L TALHO // O BANCO

era ua beç un talho adonde todo mundo se podie sentar
mas apareciu un tiu que dixo, you sou l duonho, quien se quejir sentar ten que pagar
i todo mundo passou a pagar muito denheiro, puis nun podie bibir sien l talho
un die, l duonho scachou l talho porque nun antendie nada de talhos
i apuis oubrigórun las pessonas todas que alhá se sentában i anté las outras a pagar la cumpustura de l talho
quando l talho quedou cumpuosto, l duonho cuntinou a dezir que era del i a oubrigar las pessonas a pagar por se sentar
las pessonas anrezinórun i quejírun acabar cun l talho
ende ampeçórun a ansinar nas scuolas que nun era possible bibir sien talhos
l mais de la giente acraditou, i la bida cuntinou cumo siempre

//

era uma vez um banco onde toda a gente se podia sentar
mas apareceu um homem que disse, eu sou o dono, quem se quiser sentar tem de pagar
e toda a gente passou a pagar muito dinheiro, pois não podia viver sem o banco
um dia, o dono partiu o banco porque não percebia nada de bancos
e depois obrigaram todas as pessoas que lá se sentavam e até as outras a pagar o arranjo do banco
quando o banco ficou arranjado, o dono continuou a dizer que  lhe pertencia e a obrigar as pessoas a pagar por nele se sentarem
as pessoas zangaram-se e quiseram acabar com o banco
nessa altura começaram a ensinar nas escolas que não era possível viver sem bancos
a maioria das pessoas acreditou, e a vida continuou como sempre

Fracisco Niebro




terça-feira, 8 de janeiro de 2013

cuonta nana (18)


Sabes cumo se diç peixe an anglés?
Nó, mas sei que gústan tanto del que todo mundo diç que ye fixe.


cuonta nana (17)


Cumo trabalhaba al lhado de la lhinha, passaba l tiempo a ber passar camboios.
L pior de todo éran ls abiones, que nun habie meia de fazéren l campo de abiaçon a caras a outro lhado.


cuonta nana (16)


Fui le a amostrar la burra, a ber se la bendie.
Quando l cumprador la staba a ouserbar, la burra dou le ua patada.
Carai, l'almanecha de la burra si ye bien braba!
Nó, nunca mordiu a naide.


quarta-feira, 12 de setembro de 2012

cuonta nana (15)


- Anton, parabienes! Quantos son yá?
- Nobenta i un.
- Que marabilha! Quien dezirie...
- Ye berdade. Agora tengo de fazer mais un, nun tengo outro remédio.



terça-feira, 11 de setembro de 2012

cuonta nana (14)


Spera por el nun scanho de la rue. Ha de passar, pensou. Podie lhigar pul telemoble. Mas tanto cumo l ancuontro, sabe le la surpresa i l ber cumo s'achega al loinge. Se l chamasse, nunca le saberie dezir porquei, nien acharie punta para tanta gana de falar. Dar splicaçones siempre le pareciu un malo modo de dar parte de fraco i esso tira le al sfergante toda la felcidade que l carrega.



segunda-feira, 10 de setembro de 2012

cuonta nana (13)



Todos ls dies sal de casa pa l campo i senta se a mirar i a zenhar. Busca siempre un sítio defrente. Bonda que faga sol. Sien naide saber porquei, chiçpa le de ls uolhos ua risa. I bota se a zenhar. Son stranhas las lhinhas, solo lhinhas znudas a modo montes, suables uns, a pique ls outros. Apuis, arrecuolhe todo i torna para casa, adonde yá mal cáben las fuolhas chenas de zeinhos. A la nuite torna a reber ls zeinhos i passa-los para cadernos grandes. Nas cápias screbiu: Modos Anfenitos de Bolar!



cuonta nana (12)


Un die squeciu-se de todo i até deixou de saber que eisistie ua cousa chamada mimória. Assi, yá nun tenie de respunder a preguntas nien de ancarar cun el mesmo. Porque serie que nunca deixou que le sacáran l speilho de l quarto?



quarta-feira, 17 de agosto de 2011

cuonta nana (11)


Preciosa i Albertina, son de l mesmo tiempo, cun uitenta i siete anhos yá feitos. Yá quantá que nun se bien, mas desta beç stan a lhembrar la Quemédia de Reberto do Diabo, que fazírun quando dambas a dues tenien 20 anhos. Apuis de muita lhembrácia de bersos i figuras, cula mimórria inda bien fresca, tamien l tiempo de agora se mete na cumbersa.

- Mira, l miu home nun ten andado nada bien. Yá me stube a lembrar que stubisse bruxo.

- Todo puode ser. I todo hai.

- Yá habie dezido acá para mi, habie de ir a casa de Preciosa pa le fazer la ouracion.

Sabes, esta mulhier ten muito poder. Eilha diç la ouracion i l azeite zaparece al caier n'auga de l prato, que nunca mais se torna a ber.

- Tu achas que podiemos spurmentar?!

La tie chube scaleiras arriba i lougo buolbe cun un prato de smalte cun auga i azeite nun copo de barro.

- You nun te querie anquemodar...

- Nun custa nada.

Pessina-se an boç alta i diç:

- Se l azeite zaparecir stá bruxo. Se quedar junto porriba l’auga ye que nun ten nada.

Diç la ouracion anquanto cula mano bai fazendo a modo cruzes nas bordas de l prato:

Se o mal de... [diç l nome de la pessona] for mal d’oulhar ou mal d’eimbeija ou benefício do demónio, o azeite que se spalhe, senão que fique juntinho.

I deixa caier ua pinga de azeite anriba l’auga apuis de haber molhado l dedo ne l azeite de l copo.

- Mira stá bruxo, que l azeite nun se bei para adonde fui!

- Ácerta, mira tu! I será que puodes fazer la ouracion para l sanar?

- Si. Bamos a fazê-la:

Cubranto le deu a ... [diç l nome de la pessona]

Cobranto le daria

Que lo talhe Deus

E a virgem Maria

Um Pai Nosso [ten que ser cumpleto]

Com abé Maria [ten que ser cumpelta].


Dois lo dárun

Três lo tirarão

A senhora e o senhor

E o Batista São João.


Se o mal de ... [nome de la pessona]

For mal d’oulhar

Ou mal d’inveja,

O azeite que se spalhe

Senão que fique juntinho.


As águas vão para o mar,

As pombas para o pombal,

Sacerdote diz missa no altar

Em honra e loubor de Deus

E da Virgem Maria.

Um Pai Nosso [ten que ser cumpleto]

Com abé Maria [ten que ser cumpelta].

Ten que se fazer todo quatro bezes seguidas. I hai que dezir la ouracion até que l azeite deixe de se spalhar i quede junto..

- Mira, cumigo nun dá. Aposque tenes mais fé.

- Será.

- Cul sou poder, muita gente ten sanado esta mulher. I nun le págan nada.

- Amor i grácia.

Nesse mesmo die a la nuite, l home de Albertina quedou melhor.

- You nun te l dixe? Cumoquiera la Preciosa yá fizo l'ouracion. Ten ajudado muita giente, essa mulhier.






quarta-feira, 11 de maio de 2011

cuonta nana (10)

rala era la sumana que nun daba alhá un saltico: sentaba-se siempre na mesma piedra, deixaba ls uolhos abaixar la strada i correr ls cúmios de ls cabeços i acaba por ls afogar ne l riu antes que la fuonte andrento deilhes se sultasse; ls carros éran poucos, uns pertueses outros spanholes, mas naide ls mandaba parar a saber quien iba andrento, quei lhebában andrento, adonde íban, quanto tiempo tardában: hai uns binte anhos, talbeç un cachico mais, era aquel l sou puosto, todos parában a las sues ordes i sinte algo aparecido a miedo a rodrar alredror del: apuis bieno la Ouropa, essa cousa de Shenguen i el quedou sien jeito puis toda la bida le habien ansinado quei era bedado i até crime: agora passában i nien sequiera mirában para el: l mundo stá perdido! cuncluie siempre que se lhebantaba de la piedra para tornar para casa; inda bibiu alguns anhos, mas nunca se chegou a dar de cuonta que l único mundo perdido era l del.





cuonta nana (9)


benie adreitos a mi na rue, ls uolhos baixos, debagarosa cumo la tarde; nun era nuoba nien bielha, guapa ou feia i nun haberie arreparado neilha se, al passar, nun tubira albantado para mi un uolho negro: era aquel uolho la scrita biba dua cuonta: acidente? topada? porrada? cumo nun tube modo de la ler, quedei culas cuontas todas para mi.





terça-feira, 10 de maio de 2011

cunta nana (8)


La tie chegou a arrastrar la pierna i deixou-se caier na cadeira de la sala de spera de l cunsultório. Era inda nuoba i tenie las unhas retrocidas de burmeilhas. L rapazico, de uolhos arregalados pa la mai: para ser un capitan gancho percisa la pierna de palo; bi-la mancar: será que la ten?




quinta-feira, 14 de abril de 2011

cuonta nana (7)


buscaba las augas lhimpas, serenas, para se assomar; nunca tubira un speilho nien sabie quei esso era; nun se chamaba Narcisa i la sue tierra era un zerto, sien fuontes nien ribeiras; a las bezes chobie i formában-se poças adonde se podie ber, mas todas las pessonas buscában sue poça i a las bezes nun sobraba nanhue para eilha: fui ende que daprendiu a ber-se ne ls uolhos de ls outros, mas solo ne ls uolhos que se rien: era esse agora todo l sou trabalho, fazer rir: anque naide l'antendira, nunca le çlcubriu l sou segredo a naide.





segunda-feira, 7 de março de 2011

cuonta nana (6)


Quando l cuorpo se caiu, zlingado de la cuorda, fizo-se un silenço sien fin na praça chena. Meneórun-se ls braços nua dança de aire. Las piernas abanórun cumo péndulo que lhougo apuis parou. Quedou solo l cuorpo colgado de la cuorda. Fui ende que las palmas, bibas i oulios dórun bida a la fiera de l juntouro. L anforcamiento habie sido un éisito.



sábado, 18 de dezembro de 2010

cuonta nana (5)


Yá era tarde quando se drumiu, a pensar quei habie de poner ne l persepe de l’eigreija cumo prenda pa l menino jasus, que le deixara dous arrebuçados ne l çapatico. Sonhou cun ua grande nebada, que todo acubriu de branco, até l suolo de l’eigreija an pie l persepe. Antoce, fizo un caramonico de niebe i oufreciu-se-lo al menino jasus, porque el era mui pequerrico i nun era capaç. Staba el a mirar pa l caramono i biu ua risica ne l menino de l persepe. Fui ende que la mai l chamou:

- Lhebanta-te debrebe. Ben a la jinela se quieres ber...

Era ua nebada tan grande cumo la que habie ne l suonho del. Bestiu-se a la priessa i fui-se nua fugida a l’eigreija, inda sien naide a aqueilha hora. Fui chubindo debagarico i alhá staba l caramonico branco i l menino a dá-le la risa. Tamien a el le dou la risa. Zdende passou a acraditar an milagres, inda quando, yá moço, le bieno a la cabeça que poderie ser un caramonico de niebe feito de barro pintado de branco.