quarta-feira, 30 de janeiro de 2013
l IN / o IN
para andar para qualquiera lhado l grupo tenie que formar ua carreira cun dues filas
l eissencial era l silenço, i nunca salir de la carreira
nun se podie mirar pa ls lhados que ls uolhos habien de ir dreitos i subretodo apuntados al suolo
passar pul mundo cumo se el nun eisistira era l grande ansinamiento, puis l mundo era ua cousa mala: feito por dius, este habie se lo ouferecido al diabro
un die nun fui capaç de le rejistir a la risa dua rapaza que na rue porbocaba toda la carreira
quaije lo cumbencírun de que habie sido l diabro an figura de rapaza a poner se eilhi para le agarrar ls uolhos i nunca mais ls deixar
quedou le ua mancha que tardou anhos a salir, a la custa de muito sgodar cul xabon de l pensar i muitos cuntapies na bola
muitos anhos apuis, na tropa, al fazer orde ounida, lhembrou se daqueilhas carreiras i de l diabro an figura de rapaza i dou le ua fuorte risada
l alferceç mandou lo salir de la fileira i oubrigou lo fazer cinquenta flexones
baliu le que nessa altura yá quantá que habie muorto l diabro i todo nun passou dua canseira puis l IN yá era outro
//
para andar para qualquer lado era necessário formar uma fila dupla
o essencial era o silêncio i nunca sair da fila
não se podia olhar para os lados pois os olhos deviam manter se direitos e sobretudo apontados ao chão
passar pelo mundo como se ele não existisse era o grande ensinamento, pois o mundo era uma coisa má: feito por deus, este havia-o oferecido ao diabo
um dia não foi capaz de resistir ao sorriso de uma rapariga que na rua provocava toda a fila
quase o convenceram de que tinha sido o diabo em forma de rapariga a colocar-se ali para lhe agarrar os olhos e nunca mais lhos deixar
ficou-lhe uma nódoa que demorou anos a sair, à custa de muito esfregar com o sabão do pensamento e muitos pontapés na bola
muitos anos depois, na tropa, ao fazer ordem unida, recordou-se daquelas filas e do diabo em forma de rapariga e deu uma forte gargalhada
o alferes mandou o sair da fila e obrigou-o a fazer cinquenta flexões
valeu-lhe que nessa altura já há muito tempo que tinha matado o diabo e tudo não passou de uma canseira pois o IN já era outro
la porrascada // o aguaceiro
solo l fuorte oulor a ansénsio parecie prender las pessonas
l friu anfrisgaba se antre las lhebes nubres de fumo i agarraba se a las monedas
ne l lhençol abierto anriba las lhajas íban telincando cumo almas a caier ne l einfierno
caro custaba aqueilha reza pulas almas, la mais barata al précio de dous checharros ou cinco sardinas
l garotico abaixaba se i daba se las al cura, que iba fazendo un carramelo anriba ua mano
la outra mano iba las cuntando ou metendo al bolso al modo que las ganhaba
ne ls anterbalos agarraba ne l arremolhador i spargie auga benta frie cumo aquel fin de tarde
you lhembraba-me de l lhibro de la purmeira classe cun pratos uns anriba ls outros para daprender a cuntar
quando l carramelo era mais grande l cura daba le ua cantadela i metie lhougo cinco dua beç al bolso
las ties speitában por antre l xal negro i l lhenço de cabeça
ls homes coçában l pardo nas partes nun sei se dua mordesquina se de ls piolhos
quando s'acabórun las monedas, dixo l cura, cerrai l caixon i bamos pa l semitério
las pessonas benezírun se agradecidas por haber acabado de chober
//
apenas o forte odor a incenso parecia prender as pessoas
o frio metia se por entre as leves nuvens de fumo e agarrava-se às moedas
no lençol aberto sobre as lajes iam tilintando como almas caindo no inferno
caro custava aquela reza pelas almas, a mais barata pelo preço de dois chicharros ou cinco sardinhas
o rapazinho baixava-se e dava-as ao padre, que ia fazendo uma pilha sobre uma das mãos
a outra mão ia-as contando ou metendo ao bolso à medida que as ganhava
nos intervalos pegava no hissope e espalhava água benta fria como aquele fim de tarde
eu recordava-me do livro da primeira classe com pratos empilhados para aprender a contar
quando a pilha era maior o padre fazia uma cantoria e logo metia cinco de uma vez ao bolso
as mulheres espreitavam por entre o xaile preto e o lenço de cabeça
os homens coçavam o pardo entre as pernas não sei se de qualquer comichão se dos piolhos
quando acabaram as moedas, disse o padre, fechai o caixão e vamos embora para o cemitério
as pessoas benzeram-se agradecidas por ter acabado de chover
quinta-feira, 10 de janeiro de 2013
cuonta nana (22)
cuonta nana (21)
L ZERTOR // O DESERTOR
andaba tan farto de guerra
que ne ls anterbalos de las bombas se dedicaba a falar
culas yerbas, culs paixaros
i a mirar las nubres de barriga parriba
bien lo abisórun, mas nun adelantrou
acabou cundanado cumo zertor
//
andava tão cansado de guerra
que nos intervalos das bombas se dedicava a falar
com as ervas, com os pássaros
e a olhar as nuvens deitado de barriga para cima
bem o avisaram, mas não adiantou
acabou condenado com desertor
quarta-feira, 9 de janeiro de 2013
cuonta nana (20)
L PASSEIO // O PASSEIO
cuonta nana (19)
L TALHO // O BANCO
las pessonas anrezinórun i quejírun acabar cun l talho
ende ampeçórun a ansinar nas scuolas que nun era possible bibir sien talhos
l mais de la giente acraditou, i la bida cuntinou cumo siempre
as pessoas zangaram-se e quiseram acabar com o banco
nessa altura começaram a ensinar nas escolas que não era possível viver sem bancos
a maioria das pessoas acreditou, e a vida continuou como sempre
Fracisco Niebro
terça-feira, 8 de janeiro de 2013
cuonta nana (18)
cuonta nana (17)
cuonta nana (16)
quarta-feira, 12 de setembro de 2012
cuonta nana (15)
terça-feira, 11 de setembro de 2012
cuonta nana (14)
segunda-feira, 10 de setembro de 2012
cuonta nana (13)
cuonta nana (12)
quarta-feira, 17 de agosto de 2011
cuonta nana (11)
- Mira, l miu home nun ten andado nada bien. Yá me stube a lembrar que stubisse bruxo.
- Todo puode ser. I todo hai.
- Yá habie dezido acá para mi, habie de ir a casa de Preciosa pa le fazer la ouracion.
Sabes, esta mulhier ten muito poder. Eilha diç la ouracion i l azeite zaparece al caier n'auga de l prato, que nunca mais se torna a ber.
- Tu achas que podiemos spurmentar?!
La tie chube scaleiras arriba i lougo buolbe cun un prato de smalte cun auga i azeite nun copo de barro.
- You nun te querie anquemodar...
- Nun custa nada.
Pessina-se an boç alta i diç:
- Se l azeite zaparecir stá bruxo. Se quedar junto porriba l’auga ye que nun ten nada.
Diç la ouracion anquanto cula mano bai fazendo a modo cruzes nas bordas de l prato:
Se o mal de... [diç l nome de la pessona] for mal d’oulhar ou mal d’eimbeija ou benefício do demónio, o azeite que se spalhe, senão que fique juntinho.
I deixa caier ua pinga de azeite anriba l’auga apuis de haber molhado l dedo ne l azeite de l copo.
- Mira stá bruxo, que l azeite nun se bei para adonde fui!
- Ácerta, mira tu! I será que puodes fazer la ouracion para l sanar?
- Si. Bamos a fazê-la:
Cubranto le deu a ... [diç l nome de la pessona]
Cobranto le daria
Que lo talhe Deus
E a virgem Maria
Um Pai Nosso [ten que ser cumpleto]
Com abé Maria [ten que ser cumpelta].
Dois lo dárun
Três lo tirarão
A senhora e o senhor
E o Batista São João.
Se o mal de ... [nome de la pessona]
For mal d’oulhar
Ou mal d’inveja,
O azeite que se spalhe
Senão que fique juntinho.
As águas vão para o mar,
As pombas para o pombal,
Sacerdote diz missa no altar
Em honra e loubor de Deus
E da Virgem Maria.
Um Pai Nosso [ten que ser cumpleto]
Com abé Maria [ten que ser cumpelta].
Ten que se fazer todo quatro bezes seguidas. I hai que dezir la ouracion até que l azeite deixe de se spalhar i quede junto..
- Mira, cumigo nun dá. Aposque tenes mais fé.
- Será.
- Cul sou poder, muita gente ten sanado esta mulher. I nun le págan nada.
- Amor i grácia.
Nesse mesmo die a la nuite, l home de Albertina quedou melhor.
- You nun te l dixe? Cumoquiera la Preciosa yá fizo l'ouracion. Ten ajudado muita giente, essa mulhier.
quarta-feira, 11 de maio de 2011
cuonta nana (10)
cuonta nana (9)
terça-feira, 10 de maio de 2011
cunta nana (8)
La tie chegou a arrastrar la pierna i deixou-se caier na cadeira de la sala de spera de l cunsultório. Era inda nuoba i tenie las unhas retrocidas de burmeilhas. L rapazico, de uolhos arregalados pa la mai: para ser un capitan gancho percisa la pierna de palo; bi-la mancar: será que la ten?
quinta-feira, 14 de abril de 2011
cuonta nana (7)
segunda-feira, 7 de março de 2011
cuonta nana (6)
Quando l cuorpo se caiu, zlingado de la cuorda, fizo-se un silenço sien fin na praça chena. Meneórun-se ls braços nua dança de aire. Las piernas abanórun cumo péndulo que lhougo apuis parou. Quedou solo l cuorpo colgado de la cuorda. Fui ende que las palmas, bibas i oulios dórun bida a la fiera de l juntouro. L anforcamiento habie sido un éisito.
sábado, 18 de dezembro de 2010
cuonta nana (5)
Yá era tarde quando se drumiu, a pensar quei habie de poner ne l persepe de l’eigreija cumo prenda pa l menino jasus, que le deixara dous arrebuçados ne l çapatico. Sonhou cun ua grande nebada, que todo acubriu de branco, até l suolo de l’eigreija an pie l persepe. Antoce, fizo un caramonico de niebe i oufreciu-se-lo al menino jasus, porque el era mui pequerrico i nun era capaç. Staba el a mirar pa l caramono i biu ua risica ne l menino de l persepe. Fui ende que la mai l chamou:
- Lhebanta-te debrebe. Ben a la jinela se quieres ber...
Era ua nebada tan grande cumo la que habie ne l suonho del. Bestiu-se a la priessa i fui-se nua fugida a l’eigreija, inda sien naide a aqueilha hora. Fui chubindo debagarico i alhá staba l caramonico branco i l menino a dá-le la risa. Tamien a el le dou la risa. Zdende passou a acraditar an milagres, inda quando, yá moço, le bieno a la cabeça que poderie ser un caramonico de niebe feito de barro pintado de branco.