Mostrar mensagens com a etiqueta Graça Morais. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Graça Morais. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 19 de março de 2013

cuornos a bolber al ser de tranças // cornos a voltar ao seu ser de tranças


"Os desastres da guerra" - III
Quadros dua sposiçon de Graça Morais // Quadros de uma exposição
[Fundação Arpad Szenes - Vieira da Silva]

camina dreito cumo un dius que houbira abaixado a um mundo debassado, a arder an sangre, todo l campo acupado por ua cabeça serena cun sous cuornos, eilhi puosta de cumbite a bolber a la natureza, a la nuossa i a la de las cousas simples que inda respíran bida, que esse ye l modo de arrepassar ls miedos i la muorte que cun eilhes ben;
las mulhieres son sacerdotisas que solo puoden adorar ne l altar de la bida, yá que la muorte le ten miedo, anque cun sou rostro zafigurado pul delor i ua auréola de sangre, puis outra nun púxan que la cuorda de la bida, bide que mos prende a la madre de adonde nacimos;
nós a bolber al tiempo an que fumus macacos ou seia alhá l que fui, que l ser homo sapiens sapiens nun mos trouxo solo proua, mas hai siempre uas cuostas para lhebar al chinchin i  muitos muitos cuolhos, essa fuorça que manten la denidade, inda quando caminamos subre houmanas lajas de sepulturas;
na fin, albanta se [assi l beio] un autoretrato de la pintora, séria i dina, a pingar sangre, ls uolhos atirados cun ua fuorça que nunca ziste, ls cuornos a bolber al sou ser de tranças de delor, i nuobas múmias i nuobos cuolhos, mais muortos i inda mais cuolhos i apuis bózios sien fin a crecer nun mundo que inda se sonha berde berde, lhuita adonde será nuossa la redadeira palabra... se quejirmos.

//

caminha dieito como um deus que tivesse descido a um mundo devastado, a arder em sangue, todo o  espaço ocupado por uma cabeça serena com os seus cornos, ali colocada como convite a voltar à natureza, à nossa e à das coisas simples que ainda respiram vida, pois essa é a maneira de ultrapassar os medos e a morte que com eles vem;
 as mulhesres são sacerdotisas que apenas podem adorar no altar da vida, pois a morte tem-lhes medo, mesmo com o rosto desfigurado pela dor e uma auréola de sangue, pois outra não puxam que a corda da vida, cordão umbilical que nos prende ao útero de onde nascemos;
nós a voltarmos ao tempo em que fomos macacos ou seja lá o que foi, que o homo sapiens sapiens não nos trouxe apenas orgulho, mas há sempre umas costas para levar às cavalitas e muitos muitos colos, essa força que mantém a dignidade, mesmo quando caminhamos sobre humanas pedras sepulcrais;
no fim, levanta [assim o vejo] um auto-retrato da pintora, séria e digna, a pingar sangue, os olhos atirados com uma força que nunca desiste, os cornos a voltar ao seu ser de tranças, e novas múmias e novos colos, mais mortos e ainda mais colos, e depois gritos sem fim a crescer num mundo que ainda se sonha verde, luta em que será nossa a última palavra... se quisermos.
 
 

domingo, 17 de março de 2013

l castielho dua hourtica, ou un zgrilar de cebolhas a ansaiar sou bolo de paixarinas berdes // o castelo de uma hortinha, ou um grelar de cebolas a ensaiar o seu voo de borboletas verdes


"Os desastres da guerra" - II
Quadros dua sposiçon de Graça Morais // Quadros de uma exposição de Graça Morais
[Fundação Arpad Szenes - Vieira da Silva]

nun te anganhes, que l Mal nun ye bezino a bibir paredes meias cuntigo: el bibe andrento de ti i cada die apenas chega pa l manteneres an sou sítio, lhuita que te ampeça andrento i nunca s'acaba: nun lo deixes ganhar te esta guerra;
abraça te la muorte cun sou bózio friu, i atácan te las quelores cumo balas que todo l quadro pingorotórun cun sou sangre, deilha se lhebanta un malo oulor que te pon boubo i ua fame que nada ye capaç de fartar;
se passares a reixiç l suolo de l mundo, berás que todo acúbren sues feridas, que sous riscos todo prénden, i parece nada quedar yá adonde bibir puodas: mas mira la hourtica berde, an tou castielho oupida, adonde tenes por rodriga ua soledade sien fin; mira l zgrilar de las cebolhas a ansaiar sou bolo de paixarinas de alas berdes, anquanto se muorren;
al fondo i siempre, sigue la percion an busca de pan i dua risa que puoda amparar ls dies: quei achas pouco amporta, mas nunca tue caminada ha de acabar, que outro modo nun tenes de te achar, de quedar bibo contra la cadena i l beneno de todos ls miedos;
la Pintora mirou l mundo an sous sufridos uolhos i botou las lhágrimas a boziar an quelores bibas: agora naide las calha.

//

não te enganes, que o Mal não é vizinho a viver paredes meias contigo: ele vive dentro de ti e cada dia quase não chega para o manteres no seu lugar, luta que te começa dentro e nunca acaba: não o deixes ganhar-te esta guerra;
abraça-te a morte com o seu grito frio, e atacam-te as cores como balas que todo o quadro pingaram com o seu sangre, dela se levanta un cheiro mau que te enlouquece e uma fome que nada é capaz de saciar;
se passares ao RX o chão do mundo, verás que tudo cobrem as suas feridas, que os seus riscos tudo prendem, e parece nada ficar já onde viver possas: mas olha a hortinha verde, como teu castelo erguida, onde tens como cajado uma solidão sem fim; olha o grelar das cebolas a ensaiar o seu voo de borboletas de asas verdes, enquanto morrem;
ao fundo e sempre, continua a procissão em busca de pão e de um sorriso que possa amparar os dias: o que encontras pouco importa, mas nunca a tua caminhada ha de acabar, que outra maneira não tens de te encontrar, de permanecer vivo contra a cadeia e o veneno de todos os medos;
a Pintora olhou o mundo em seus sofridos olhos e pôs as lágrimas a gritar em cores vivas: agora ninguém as cala.


 
  

sábado, 16 de março de 2013

ua faca spetada n'andefréncia // um punhal espetado na indiferença


"Os desastres da guerra" - I
Quadros dua sposiçon de Graça Morais // Quadros de uma exposição
[Fundação Arpad Szenes - Vieira da Silva]

abánçam las selombras dun miedo que se passeia an nuossas rues, se scribe an nuossos jornales, tinhe las pantalhas de nuossas telbisones, i le dá de quemer a analistas i comentadores que nun zléntan cumo moscas ne ls beranos de you nino;
l delor botou cuornos, que yá nun cabe ne l poço de ls uolhos, nien las palabras lo assegúran an sou sentido, i solo stranhos animales son yá houmanos;
camínan las figuras ne l nada i pa l nada ban, zanquadradas de quanto bulhir puoda cun sue bida, i cadabres cunponen la calçada;
pantasmas que quedórun boubos lhieban la muorte al cuolho, ato de rejistença a salbar l redadeiro assopro de bida, i camínan oupidos an sues piernas fuortes, lhebados por ua fuorça de bida que nien la muorte droba;
andamos hai miles i miles d'anhos nestas guerras, nestas muortes i inda ls delores nun mos apagórun la gana, ua stória de tanta bergonha que muita beç lhoubamos cumo grandes feitos las mais sangrentas guerras, i heiróis esses que mais matórun;
negras las quelores i de sangre nun mos déixan drumir ne l sereno de cielos i miraiges, cumo se nada desto se passasse i la muorte deixasse d'eisistir por quedar loinje, i scundendo-la quando a la nuossa puorta passa;
quando ua pintora pinta todo esto, hai alguien que rejiste i solo esso mos puode traier la denidade.

//

avançam as sombras de um medo que se passeia pelas nossas ruas, se escreve nos nossos jornais, tinge os ecrãs das nossas televisões, e dá de comer a analistas e comentadores que não despegam como moscas nos verões em que fui criança;
a dor deitou cornos, pois já não cabe no poço dos olhos, nem as palavras o seguram no seu sentido, e apenas estranhos animais são já humanos;
caminham as figuras no nada e para o nada vão, desenquadradas de quanto bulir possa com sua vida, e cadáveres compõem a calçada;
fantasmas que ficaram loucas levam a morte ao colo, acto de resistência a salvar o último sopro de vida, e caminham erguidos nas suas pernas fortes, levados por uma força de vida que nem a morte verga;
andamos há milhares de anos nestas guerras, nestas mortes e ainda as dores não nos apagaram a vontade, uma história de tanta vergonha que muitas vezes louvamos como grandes feitos as mais sangrentas guerras, e heróis esses que mais mataram;
negras as cores e de sangue não nos deixam dormir no sossego de céus e mirangens, como se nada disto se passasse e a morte deixasse de existir por ficar lonje, e escondendo-a quando à nossa porta passa;
quando uma pintora pinta tudo isto, há alguém que resiste e apenas isso nos pode devolver a dignidade.