Mostrar mensagens com a etiqueta Catulo. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Catulo. Mostrar todas as mensagens

domingo, 7 de fevereiro de 2010

Catulo i l retornar als clássicos



De la bida de Gaius Valerius Catulus [Catulo] pouco se sabe, a nun ser que naciu na cidade de Berona, ende pul anho 84 a.c. i que se haberá muorto solo cun 30 anhos, ende por 54 a.c. [hai quien apunte las eras de 87-57 a.c.]. Cheguei até el inda bien moço, quando studei lhiteratura lhatina, ende pula fin de ls anhos 60 de l seclo XX, mas fui subretudo a oubir ls Catuli Carmina de l grande cumpositor Karl Orff que me afiç a gustar de Catulo. Esso dou-se yá ne ls anhos uitenta de l mesmo seclo quando you própio fui porsor de música [1985-1990] i todos ls beranos fazie un cursico de pedagogie musical an uito dies, cun un músico pedagogo belga que le chamában Jos Wuytack, que se apersentaba cumo deciplo i seguidor de l método de Karl Orff pa l ansino de la música.

Neste blogue saliu la traducion de 35 poemas, que fúrun ls seguintes, cunsante la numaraçon tradicional de ls poemas de Catulo: 02, 03, 05, 07, 08, 11, 15, 21, 23, 26, 27, 30, 31, 35, 40, 46, 50, 51, 52, 58, 70, 72, 75, 76, 83, 85, 87, 92, 93, 100, 101, 103, 104, 107, 109. Outros traduzi, de cunho mais eirótico, cumo l 16, mas que eiqui agora nun bou a publicar. Talbeç un die. Yá an 2002 habien salido neste sítio
ls 05, 07, 26, 31, 51, 75, 85, 92, 93, 103. In anho apuis, fiç ua eidiçon lhemitada que le oufereci als alunos de las aulas de mirandés de la Associaçon de Lhéngua Mirandesa, an Lisboua, ne l anho letibo 2002-2002, ende habendo salido ls seguintes poemas de Catulo [a la par cun testos de Bergildo, Hourácio i Oubídio]: 05, 07, 26, 27, 31, 51, 70, 75, 85, 92, 93, 103, 109 [Poemas Lhatinos, scuolha i traduçon para mirandés por Marcus Miranda, eidiçon lhemitada, Lisboua, júlio de 2003]. Por ora bou-me a quedar porqui culas traduciones de Catulo, adonde stan muitas que nunca bi an pertués, mas esso talbeç seia pouca anformaçon mie.
Agora bou-me a botar por outros clássicos a que tamien bou muita beç, cumo ye l causo de Hourácio de que yá eiqui salírun muitas odas i tamien algues an 2002 ne l sítio que amentei arriba. Bamos a cuntinar a ber se ponemos an mirandés ua buona ambuça de las sues odas.

Neste blogue
, screbi, ne l die 5 de janeiro, a perpósito de Catulo i, an giral, de l retornar als clássicos: tornar als clássicos, cumo stou siempre a fazer, ye tamien un modo de le dar la honra de faláren la nuossa lhéngua: eilhes merécen i la nuossa lhéngua agradece, que assi yá nun se sinte tan sola nien ambergonhada, i mais, queda a saber que ls grandes clássicos nun andubírun loinge de ls temas i de ls modos que eilha apuntou cumo eissenciales pa la bida; quien nun sabe desto, tengo pena de la sue eignorança, mas bai siempre a tiempo de daprender; quien nun quier saber, antoce que s’amole.





sábado, 6 de fevereiro de 2010

Buolbe, Lésbia

Se chegueste a algo que deseabas apaixonadamente
I yá nun l sperabas, a esso mui agradecido queda l coraçon.
Por esso ye tamien grato para mi, inda mais que l ouro,
Que tu buolbas, á Lésbia, para mi, que te deseio.
Buolbes para quien te deseia i nun te speraba. La própia que te antregas
A mi. Á die assinalado cula marca mais relhuziente!
Quien bibe mais feliç do que you? Ou que cousa mais
Deseable alguien puode dezir do que esta mie bida?

Catulo, Poemas, 107

[an lhatin:


Si quicquam cupidoque optantique optigit umquam
Insperanti. Hoc est gratum animo proprie.
Quare hoc est gratum nobis quoque. Carius auro.
Quod te restituis Lesbia mi cupido.
Restituis cupido atque insperanti. Ipsa refers te
Nobis. O lucem candidiore nota.
Quis me uno uiuit felicior. Aut magis hac res
Optandas uita dicere quis poterit.

Catuli Camina, 107]




sexta-feira, 5 de fevereiro de 2010

Ua sagrada amisade

Á mie bida, tu declaras-me l feliç amor
Que há-de ser l nuosso i durar siempre antre nós.

Á grandes diuses, fazei que la promessa se cumpra,
I isso sinceramente diga i de coraçon,

Para que puodamos fazer durar por to la bida
Este eiterno cumben de sagrada amizade.

Catulo, Poemas, 109



Iocundum, mea uita, mihi proponis amorem
Hunc nostrum inter nos perpetuumque fore.

Dei magni, facite ut uere promittere possit,
Atque id sincere dicat et ex animo,

Ut liceat nobis tota perducere uita
Aeternum hoc sanctae foedus amicitiae.

Catuli Carmina, 109




quinta-feira, 4 de fevereiro de 2010

Na muorte de l armano

Apuis de stremundiar por muitos pobos i muitos mares,
Bengo, á armano, para estes tristes rituales de ls muortos,
A dar-te la redadeira houmenaige de la muorte
I a falá-le ambalde a la tue muda cinza,
Yá que l çtino de mi te lhebou.
Á, probe armano, tan debrebe me fuste arrincado!
Mas agora, anquanto estas cousas, pula antiga questume de ls antrepassados
Te son oufrecidas cumo triste oufierta als muortos,
Recibe-las regadas cul grande choro de tou armano,
I para siempre te saludo, armano miu. Adius!

Catulo, Poemas, 101




[an lhatin

Multas per gentes et multa per aequora uectus
Aduenio has miseras frater ad inferas.
Ut te postremo donarem munere mortis.
Et mutam nequiquam alloquerer cinerem.
Quandoquidem fortuna mihi tete abstulit ipsum.
Heu.miser. indigne frater adempe mihi.
Nunc tamen interea haec prisco quae more parentum
Tradita sunt tristi munere ad inferias
Accipe fraterno multum manantia fletu
Atque in perpetuum frater aue. Atque uale.

Catuli Carmina, 101]



quarta-feira, 3 de fevereiro de 2010

Ye custoso deixar un lhargo amor



Se la lhembráncia de las obras bien feitas prazer
Trai al home, quando cuida haber sido piadoso,
Que nun biolou la santa fedlidade, nien an algun cumben
Abusou de l poder de ls diuses para anganhar ls homes,
Muitas cuntínan purparadas pula tue lharga bida, à Catulo,
Alegries, por bias deste amor nun correspundido
Puis qualquiera bien que ls homes puodan dezir a alguien,
Ou fazer, esso fui por ti dezido i feito.
Todo esso se morriu, cunfiado a un coraçon angrato.
Antoce porque inda te atermentas mais?
Porque nun ganhas coraige i dende nun te apartas
I, anque culs diuses contra, nun deixas de ser un cuitadico?
Ye custoso deixar, nun derrepente, un lhargo amor
Ye custoso, mas tenes de fazer esso, seia cumo fur.
Esta ye la única salbaçon, tu tenes de alcançar essa bitória.
Fai-lo, tanto dá que nun puodas cumo que puodas.
Á diuses, se ye buossa la mezericórdia ou se a alguns algue beç,
Yá a la hora de la sue muorte, le lhebestes un redadeiro oussílio
Mirai pa la mie zgrácia, i se lhebei la bida de modo hounesto
Arrincai de mi esta peste i esta perdiçon
Que arrastrando-se cumo paralesie até la punta de l cuorpo
Me botou fuora de l peito qualquiera alegrie.
Yá nun quiero que eilha corresponda al miu amor,
Ou, l que nun ye possible, querga ser púdica.
Por mi solo quiero sanar i deixar esta malina tan mala.
Á diuses, dai-me l que bos pido pula mie piadade.

Catulo, Poemas, 76





[an lhatin

siqua recordanti benefacta priora uoluptas
est homini. cun se cogitat esse pium.
nec sanctam uiolasse fidem. nec foedere in ullo
diuum ad fallendos numine abusum homines.
multa parata manent in longa aetate Catulle
ex hoc ingrato gaudia amore tibi.
nam quaecumque homines bene cuiquam aut dicere possunt
aut facere. haec a te dictaque factaque sunt.
omnia quae ingratae perierunt credita menti.
quare iam te cur amplius excrucies.
quin tu animo offirmas. atque istinc teque reducis.
et dis inuitis desinis esse miser.
difficile est longum subito deponere amorem,
difficile est. uerum hoc qua lubet efficias.
una salus haec est. hoc est tibi peruincendum.
hoc facias siue id non pote siue pote.
o di. si uestrum est misereri. aut si quibus umquam
extremam iam ipsa in morte tulistis opem.
me miserum aspicite. et si uitaam puriter egi
eripite hanc pestem perniciemque mihi.
quae mihi surrepens imos ut torpor in artus
expulit ex omni pectore lartitias.
non iam illud quaero. contra ut me filigat illa.
aut quod non potis est. esse pudica uellit.
ipse ualere opto. et taetrum hunc deponere morbum.
o di. reddite mi hoc pro pietate mea.

Catuli Carmina, 76]




terça-feira, 2 de fevereiro de 2010

Coerença

Acraditas que you serie capaç de dezir mal de la que ye mie bida,
Que me ye mais querida que dambos ls mius uolhos?
Nun fui capaç nien, se fura, la amarie tan perdidamente,
Mas tu, a la par de Tapon, de todo fais mostros.

Catulo, Poemas, 104



[an lhatin

credis me potuisse meae maledicere uitae.
ambobus mihi quae carior est oculis.
non potui. nec si possem. tam perdite amarem.
sed tu cum Tappone omnia monstra facis.

Catuli Carmina, 104]




segunda-feira, 1 de fevereiro de 2010

Ua question de monedas

Ou, por fabor, me dás ls dieç sestércios, á Silo,
i apuis seias de berdade duro i de malo trato;
Ou, se te gústan las monedas, pára, pido-te,
de ser alcobiteiro i tamien duro i de malo trato.

Catulo, Poemas, 103



Aut, sodes, mihi redde decem sestertia, Silo,
Deinde esto quamuis saeuus et indomitus;
Aut, si te nummi delectant, desine, quaeso,
Leno esse atque idem saeuus et indomitus.

Catuli Carmina, 103



domingo, 31 de janeiro de 2010

la scuolha

Célio por Oufileno i Quíntio por Oufilena,
Muorre-se d’amor la frol de la mocidade de Berona,
Este pul armano, aquel pula armana. Esto ye l que se chama
De berdade ua doce camarada de armanos.
A qual poderie ajudar mais? Célio, a ti puis por mi tue
Amisade sin par fui sujeita a la proba de l fuogo,
Quando ua boubica chama me abrasaba até la miolha.
Que seias feliç, á Célio, i afertunado ne l amor.

Catulo, Poemas, 100



Caelius Aufilenum et Quintius Aufilenam
flos Veronensum depereunt iuuenum.
hic fratrem. ille sororem. hoc est quod dicitur illud
fraternum uere dulce sodalicium.
cui faueam potius. Caeli tibi. nam tua nobis
perspecta ex igni est unica amicitia
cum uesana meas torreret flamma medullas.
sis felix Caeli. sis amore potens.

Catuli Carmina, 100



sábado, 30 de janeiro de 2010

nanhue mulhier

nanhue mulhier puode dezir que fui tan amada
tan de berdade cumo por mi la mie Lésbia fui amada.
nanhue fedlidade houbo nunca an nanhun cumben
cumo la que al tou amor le fui dedicada por mi.

Catulo, Poemas, 87



nulla potest mulier tantum se dicere amatam
uere quantum a me Lesbia amata mea es.
nulla fides ullo fuit umquam in foedere tanta
quanta in amore tuo ex parte reperta mea est.

Catuli Carmina, 87





sexta-feira, 29 de janeiro de 2010

Cuntradiçon

A tal ponto l sprito chegou, mie Lésbia, por culpa tue,
I assi a el mesmo se perdiu pula sue fidelidade,
Que yá nun cunsigue querer-te bien, anque te fagas la melhor,
Nin zistir de te querer, anque para isso todo fagas.

Catulo, Poemas, 75



[an lhatin:

Huc est mens deducta tua, mea Lesbia, culpa,
Atque ita se officio perdidit ipsa suo,
Ut iam nec bene uelle queat tibi, si optuma fias,
Nec desistere amare, omnia si facias.

Catuli Carmina, 75]




quinta-feira, 28 de janeiro de 2010

Cumo ye possible?

Dezies datrás que solo Catulo te topou,
Lésbia, i que an beç de mi nien a Júpiter queries tener.
Ende, quije-te, nun solo cumo la giente quier a la amiga,
Mas cumo un pai quier als filhos i als genros.
Beio agora quien sós; puis anque l ardor seia mais grande,
Assi i todo muito mais mala i pequerrica sós para mi.
Cumo ye possible? preguntas tu. Porque ua tal oufénsia l amante
Oubriga a gustar mais, mas a querer menos.

Catulo, Poemas (72)




[an lhatin:

Dicebas quondam solum te nosse Catullum,
Lesbia, nec prae me uelle tenere Iouem.
Dilexi tun te, non tantum ut uulgus amicam,
Sed pater ut natos diligit et generos.
Nunc te cognoui; quare etsi impensius uror,
Multo mi tamen es uilior et leuior.
Qui potis est ? inquis. Quod amentem iniuria talis
Gogit amare magis, sed bene uelle minus.


Catuli Carmina (72)]


[Nota : amiga (an mirandés) = amante]




quarta-feira, 27 de janeiro de 2010

Eilha diç...

A niun home, diç la mie mulhier, s’antregarie
Senó a mi, nin que Júpiter an pessona se lo pedira.
Eilha diç; mas l que ua mulhier diç al amante deseoso
hai que lo screbir ne l aire i n’auga que cuorre.

Catulo, Poemas, 70




[an lhatin:

Nulli se dicit mulier mea nubere malle
Quam mihi, non si se Iupiter ipse petat.
Dicit; sed mulier cupido quod dicit amanti
In uento et rapida scribere oportet aqua.

Catuli Carmina, 70]





terça-feira, 26 de janeiro de 2010

Cunfia na lhuç

Por fabor, se nun te amportares muito,
Amostra adonde stan las trebas de tou scundideiro.
Fumus a saber de ti pul Campo pequeinho,
Ne l circo, an todas las lhibraries,
A la punta de riba de l templo sagrado de Júpiter.
Ne l grande passeio al mesmo tiempo
Todas las mulhericas agarrando, á amigo,
Que, assi i todo, bi cun rostro sereno.
Á! i era assi por ti que you boziaba:
«Roubestes-me Camélio rapazas de mala bida!»
Ua deilhas dixo, amostrando l peito znudo:
«Stá eiqui scundido nas mies teticas quelor de rosa.»
Mas achar-te yá ye un trabalho de Hércules!
Negas que stás a ser argulhudo, á amigo?
Diç-mos adonde bás a star, amostra.
Sien miedo, á cumpanheiro, cunfia na lhuç.
Son rapazicas an lheite que agora te reténen?
Se mantenes la lhéngua na boca cerrada,
Todos ls fruitos de l amor botarás pa la rue,
Puis Benus gusta de muito palabreado.
Ou, se quejires, puodes cerrar l tou gusto,
Çque you partecipe de l buosso amor.

Catulo, Poemas, 55





[an lhatin:

Oramus, si forte non molestum est,
Demonstres, ubi sint tuae tenebrae,
Te in campo quaesiuimus minore,
Te in circo, te in omnibus libellis
Te in templo summi iouis sacrato.
In magni simul ambulatione
Femellas omnes, amice, prehendi,
Quas uultu uidi tamen sereno.
Ah uel te sic ipse flagitabam;
«Camerium mihi pessimae puellae!»
Quaedam inquit, nudum reclude pectus:
«Hic in roseis latet papillis.»
Sed te iam ferre herculi labos est!
Tanto ten fastu negas amice?
Dic nobis ubi sis futurus, ede.
Audacter, committe, crede luci.
Nunc te lacteolae tenent puellae?
Si linguam clausa tenes in ore,
Fructus proicies amoris omnes
Uerbosa gaudet venus loquella.
Uel si uis, licer obseres palatum.
Dum uestri sim particeps amoris.


Catuli Carmina, 55]




segunda-feira, 25 de janeiro de 2010

Quei se passa Catulo?

Quei se passa, Catulo? Porquei tardas an te morrer?
Ne l talho curul senta-se Nónio, esse trubiculoso.
Pul sou cunsulado, Batínio jura falso.
Quei se passa, Catulo? Porquei tardas an te morrer?

Catulo, Poemas, 52




[an lhatin:

quid est Catulle. quid moraris emori.
sella in curuli struma Nonius sedet.
per consulatum peierat Vatinius.
quid est Catulle. quid moraris emori.

Catuli Carmina, 52




[Nota: poema contra ls partidários de César]

domingo, 24 de janeiro de 2010

Ua risa doce

El aparece-se-me a un dius,
Arrepassa ls diuses, se ye possible, l
Que sentado acontra ti
Mira i oube

Cua risa doce, que a este misarable todos
Acende ls sentidos; pus siempre que,
Lésbia, te mirei, nun queda an mi
Boç na boca,

Mas la lhéngua tuolhe-se, de las piernas lhebe
Un fuogo mana, cun sonido de drento
Telíncan ls oubidos, cérran-se cua drobada
Nuite ls uolhos.

La buona bida, á Catulo, ye la tue moléstia;
Cula buona bida t’animas i albórias por demais.
La buona bida siempre tanto reis cumo ricas
Cidades botou a la perdiçon.

Catulo, Poemas (51)




[an lhatin:
Dulce ridentem

Ille mi par esse deo uidetur,
Ille, si fas est, superare diuos,
Qui sedens aduersus identidem te
Spectat et audit

Dulce ridentem, misero quod omnis
Eripit sensus mihi; nam simul te,
Lesbia, aspexi, nihil est super mi
Vocis in ore,

Lingua sed torpet, tenuis sub artus
Flamma demanat, sonitu suopte
Tintinant aures, gemina teguntur
Lumina nocte.

Otium, Catulle, tibi molestum est;
Otio exultas nimiumque gestis.
Otium et reges prius et beatas
Perdidit urbes.

Catulus, Carmina (51)]



sábado, 23 de janeiro de 2010

Pedido

L die d’onte, á Licínio, cumo stábamos demais,
Muito joguemos culas mies trabicas,
Cumo cumbenie que fúramos de bun gusto.
A screbir bersicos cada un de nós
Jogaba screbindo nun ritmo i apuis noutro
Trocando-los un cul outros antre risadas i bino.
I dende me bien cula tue grácia
Ancantado, á Licínio, i culas tues lhonas,
De modo que, cuitadico de mi, nien l quemido m’agradaba
Nien l suonho traie sou sereno als mius oulhicos,
Mas, agarrado por un boubo deleriar, toda la cama
Çfazie cun gana de ber la lhuç
Para falar cuntigo i star an pie de ti.
Anquanto mius nembros antorpecidos pula canseira
Stában meimuortos stendidos na cama,
Ende, á guapo, este poema para ti fiç,
I por el te puodes dar de cuonta de l miu delor.
Agora, lhibra-te de seres çcarado, i ls nuossos pedidos,
Pedimos-te, lhibra-te de çpreziar, á menina de ls mius uolhos,
Para que Némesis nun te castigue.
Ye ua diusa terrible: lhibra-te de la oufender.

Catulo, Poemas, 50






[an lhatin:

Hesterno, Licini, die otiosi
Multum lusimus in meis tabellis,
Ut conuenerat esse delicatos.
Scribens uersiculos ueterque nostrum
Ludebat numero modo hoc modo illoc
Reddens mutua per iocum atque uinum
Atque illinc abii tuo lepore
Incensus, Licini, facetiisque,
Ut nec me miserum cibus iuuaret,
Nec somnus tegeret quiete ocellos,
Sed todo indomitus furore lecto
Uersare cupiens uidere lucem~
Ut tecum loquerer, simulque ut essem.
At defessa labore membra postquam
Semimortua lectulo iacebant,
Hoc, iucunde, tibi poema feci,
Ex quo perspiceres meum dolorem.
Nunc audax caue sis, precesque nostras,
Oramus, caue despuas, ocelle,
Ne poenas Nemesis reposcat a te.
Est uehemens dea; laedere hanc caueto.

Catuli Carmina, 50]





sexta-feira, 22 de janeiro de 2010

Buolta a casa



Yá la primabera trai outra beç ls dies macius,
Yá la rábia de l cielo eiquinocial
S’atama culs serenos assopros de l Zéfiro.
Déixemos, á Catulo, las prainadas de la Frígia
I las ricas tierras de la cálida Niceia:
Bólemos pa las afamadas cidades de la Ásia.
Yá l albrotado pensamiento apledia por stremundiar,
Yá ls pies, cuntentos, quédan lhebes cula gana.
Adius, á grupos de doces cumpanheiros,
Que a la par salimos para loinge de casa,
Muitos i defrentes caminos mos lhieban.


Catulo, Poemas, 46


[an lhatin

Iam per egelidos refert tepores.
Iam caeli furor aequinoctialis
Iucundis Zephyri silescit auris.
Linquantur Phrygii Catulle campi
Nicaeaeque ager uber aestuosae.
Ad claras Asiae uolemos urbes.
Iam mens praetrepidans auet uagari.
Iam laeti studio pedes uigescunt.
O dulces comitum ualete coetus.
Longe quos simul a domo profectos
Diuersae uarie uiae reportant.

Catuli Carmina, 46]





quinta-feira, 21 de janeiro de 2010

lhargo castigo



Mas que boubera, á zgraciado Rábido
Te atira de cabeça pa ls mius bersos jambos?
Que dius, por ti mal mal ambocado,
Te lhieba a porbocar ua lhuita sien sentido?
Ye para andares nas bocas de l mundo?
Quei quieres? Quieres ser afamado nun amporta cumo?
Has de ser: yá que ls mius amores
Quejiste amar lhargo castigo tenerás.

Catulo, Poemas, 40



[an lhatin:

Quaenam te mala mens, miselle Rauide,
A praecipitem in meos iambos?
Quie deus tibi non bene aduocatus
Uecordem parat excitare rixam?
An ut peruenias in ora uulgi?
Quid uis? Qualibet esse notus optas?
Eris, quandoquidem meos amores
Cum longa uoluisti amare poena.

Catuli Carmina, 40




quarta-feira, 20 de janeiro de 2010

Un poema para Cecílio



A un amable poeta, al miu fiél amigo
Cecílio, á papiro, quiero que digas
Que benga a Berona, deixando de la Nuoba
Cuomo las muralhas, i las bordas de l Lhário,
Puis quiero que alguns pensamientos
Ouba de un amigo del i miu.
Por esso, se fur sabido, deborará l camino,
Por mais que la sue cándida rapaza mil
Bezes l zbie de salir i, las manos al cachaço
Le botando, le pida para quedar.
Eilha que, agora, se fur berdade l que me cúntan,
Se muorre por el cun amor eirrejistible.
Puis, çque el le liu l poema dedicado
A la senhora Dídima, por bias del, cuitadica,
Fuogos cómen-le la miolha por andrento.
You perdono-te, Sáfica rapaza,
Mais sabida que la musa; puis ye guapo l poema
Lhebantado por Cecílio a la Grande Mai.
Catulo, Poemas, 35




[Am lhatin

Poetae tenero, meo sodali
Uelim Caecilio, papyrae, dicas
Veronam ueniat, Noui relinquens
Comi moenia, Lariumque litus;
Nam quasdam uolo cogitationes
Amici accipiat sui meique.
Quare, si sapiet, uiam uorabit,
Quamuis candida milies puella
Euntem reuocet manusque collo
Ambas iniciens roget morari,
Quae nunc, si mihi yera nuntiantur,
Illum deperit impotente amore :
Nam quo tempore legit incohatam
Dindymi dominam, ex eo misellae
Ignes interiorem edunt medullam.
Ignosco tibo, Sapphica puella
Musa doctior; Est enim uenuste
Magna Caecilii incohata Mater.
Catuli Carmina, 35]





terça-feira, 19 de janeiro de 2010

Sermion



Sermion, de las penínsulas i de las ilhas
Pérola, a quien nas claras lhagonas
I ne l grande mar a dambas a dues Neptuno lhieba,
Cun que prazer i cun que alegrie te beio,
Até mal acradito que la Tínia i ls Bitínios
Campos deixei i te beio an sítio seguro.
Ah, que maior felcidade hai que star lhibre de cuidados,
Quando l’alma pousa la carga i pul strangeiro
Trabalho cansados benimus para nuossa casa
I na tan sperada cama çcansamos.
Ye solo esto que dan an paga de tanto trabalho.
Salude, á guapa Sermion, cuntenta-te i tamien l quedarei
I alegrai-bos tamien, á óndias de la Lhídia lhagona;
Ria-se todo l que an casa ye de dar risadas.

Catulo, Poemas, 31




[an lhatin

Paene insularum, Sirmio, insularumque
Ocelle, quascumque in liquentibus stagnis
Marique uasto fert uterque Neptunus,
Quam te libenter quamque laetus inuiso,
Vix mi ipse credens Thuniam atque Bithunos
Liquisse campos et uidere te in tuto.
O quid solutis est beatius curis,
Cum mens onus reponit ac peregrino
Labore fessi uenimus larem ad nostrum
Desideratoque acquiescimus lecto.
Hoc est quod unum est pro laboribus tantis.
Salue, o uenusta Sirmio, atque ero gaude
Gaudente uosque, o Lydiae lacus undae;
Ridete, quicquid est domi cachinnorum.

Catuli Carmina, 31