Mostrar mensagens com a etiqueta MM. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta MM. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 12 de março de 2013

se nun aguantares // se não suportares


se nun aguantares las palabras,
faç por passar antre sou sonido:
l pan que de pies te faç quedar,
nun has de botar a quien nun quier;

repuostas nó uosso atrabessado,
mas géstio a saber de lhiturgie:
nien tue piel puode fazer de praia,
ou tue rábia nabegables óndias

MM

//

se não suportares as palavras,
procura passar entre o seu som:
o pão que de pé te faz ficar,
não o deitarás a quem não quer;

respostas não osso atravessado,
mas gesto que busca a liturgia:
nem tua pele praia pode ser,
ondas navegáveis tua raiva



quinta-feira, 7 de março de 2013

díbedas i ganáncias // débito e crédito


torna siempre, hai seclos,
l nacer i l çponer de l sol,
armana ye la moda que
ribeiras i páixaros cántan;

nun demudou l assopro de l aire
ou l delor i até las risas,
solo ls caminos son outros
puis anriba passos de outros andas;

puodes nun saber la stória
ou ls remiles de anónimos antes de ti,
mas para quei? sabas que todo esso sós tu,
díbeda que solo dun modo pagarás:

quando te fures, deixar cumpuosta 
la casa que feita acheste yá,
i acesos ls caminos que te lhieban:
l restro, ambalde, nun te acupe.

MM

//

volta sempre, há séculos, 
o nascer e o por do sol,
igual é a cantiga que
ribeiras e pássaros cantam;

não mudou o sopro do vento
ou a dor e até os risos,
apenas os caminhos son outros
pois sobre os passos de outros andas;

pode não saber a história
ou os milhares de anónimos antes de ti,
mas para quê? saibas que tudo isso és tu,
dívida que apenas de um jeito pagarás:

quando te fores, deixar composta
a casa que feita encontraste já
e acesos os caminhos que te levam:
o resto, debalde, não te preocupe.



casa de morada


nó, Ricardo Reis, nun hai
solo nuite na rue, nien l atrasado
ye solo para lhembrar, puis 
nessa casa inda moramos
solos, muortos yá ls Lhares

sbarrulhas te se ls tejolos
sacas de adonde te oupiste tu
por anhos i tantos dies: feliç
se puodes aceso mantener
l camino que te trouxo al que sós

ramos de mirares i oulores
sonidos i un cierto modo
de traieres arriba la lhuç
que an rostros te calece tous
todo guarda i trai cuntigo

passa delgeiro l feturo, se benir, 
mas queda te l'eiternidade 
que te ata na punta dua cadena:
tou, solo l passado tiempo tenes

l outro ye guerra que perdes un die

//

não, Ricardo Reis, não há
só noite lá fora, nem o passado
é apenas para recordar, pois
nessa casa ainda moramos
sós, mortos já os Lares

desmoronas-te se os tijolos
retiras de onde te ergueste tu
por anos e tantos dias: feliz
se podes vivo manter
o caminho que te trouxe ao que és

grinaldas de olhares e odores
sons e uma certa maneira
de trazeres à tona a luz
que em rostos te aquece teus
tudo guarda e traz contigo

passa breve o futuro, se vier,
mas fica-te a eternidade
que te prende na ponta duma cadeia:
teu, apenas o passado tempo tens
o outro é guerra que perdes um dia

Marcus Miranda