quinta-feira, 15 de abril de 2010
De quei me sirbe fugir?
Mote
De quei me sirbe fugir
de muorte, delor, peligro
Se me you lhiebo cumigo?
Buoltas
Tengo-me yá cumbencido
por rezon cumbeniente
que nun puodo star cuntente,
Yá que pude haber nacido.
Anda siempre tan ounido
L miu termiento cumigo,
Que you mesmo sou miu peligro.
I, se de mi me lhibrara,
Nanhun gusto me darie.
Que, sien ser you, nun ten’rie
Mal que esse bien me tirara
Anton ye bien que assi passe:
Ó cun zgusto cumigo
Ó sin gusto i sin peligro.
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[na pertués:
De que me serve fugir?
Mote
De que me serve fugir
De morte, dor e perigo,
Se me eu levo comigo?
Voltas
Tenho-me persuadido,
Por razão conveniente,
Que não posso ser contente,
Pois que pude ser nascido.
Anda sempre tão unido
O meu tormento comigo,
Que eu mesmo sou meu perigo.
E, se de mi me livrasse,
Nenhum gosto me seria.
Que, não sendo eu, não teria
Mal que esse bem me tirasse
Força é logo que assim passe:
Ou com desgosto comigo,
Ou sem gosto e sem perigo.]
quarta-feira, 17 de fevereiro de 2010
Babel i Sion (6)
Ne l grande die singular
Que an lira l sabido son
Jarusalen festear,
Lhembrai-bos de castigar
Ls malos filhos de Eidon.
Ls que bien tenhidos ban
Cul probe sangue einocente,
Sobérbios cul poder stan,
Derrotai-los eigualmente,
Sában bien que a houmanos dan.
I aquel poder tan duro
De las ganas cun que bengo,
Lhuç de l’alma a que m’atengo;
Que m’arrepassórun l muro
D’la lhibardade que tengo;
Estes, que tan rabiosos
Bózian a ancarrapitar-me,
Son malos spritos danhosos,
Que quieren cumo pod’rosos
L aliçace sbarrulhar-me;
Caí-los, quéden uns Jós,
De fuorças fracos, grimados;
Porque nun podemos nós
Nin cun eilhes ir a Bós,
Nin sin Bós deilhes sacados.
Nun bonda la mie fraqueza
Para me dar salbaçon,
Se Bós, Capitan, al son
Andrento mie fortaleza
Nun ponirdes guarniçon.
I tu, á carne que ancantas,
Filha de Babel tan feia,
Que de misérias s’arreia,
Que mil bezes t’alhebantas
Contra quien te senhoreia,
Feliç solo puode ser
Quien cun upa l cielo assiste
Pa subertir l tou ser,
I te benir a fazer
L mal que tu le faziste;
Quien cun peniténcia dura
se fire a el sin juízo,
I l’alma, de bícios pura,
Del cuorpo faç maçadura,
Que l cuorpo yá n’alma fizo.
I feliç quien agarrar
sous pensamientos bien rentes
I al nacer los afogar,
Pa que nun béngan a dar
An bícios malos i ourgentes;
Quien cun eilhes lhougo dir
Na piedra de l ferbor santo
I, batendo, los çfazir
Na Piedra, que ha de benir
A ser cabeça de Canto;
Quien lhougo, quando mangina
Ne ls bícios de l cuorpo rui,
Sous pensamentos anclina
Pa aqueilha carne debina
Que na Cruç crabiada fui;
Quien de l ruin cuntentamiento
Acá de l mundo bisible,
Quanto al home fur possible,
Passar sou antendimiento
Pa l outro mundo antendible;
Ende alegrie que perdiu
Achará purfeita i chena
De harmonie que nun se biu,
Que nien, por pouca, dá pena
Nien, por sobrar, dá fastiu.
Eilhi berá tan perfundo
Mistério na grande Alteza,
Que, ganha la Natureza,
To las riquezas de l Mundo
Tenga por grande probeza.
Ah tu, debino aposento,
La pátria de l miu sonhar,
Se solo l te manginar
Lhebanta l antendimento,
Que fará, se an ti morar?
Feliç de quien se fugir
Para ti, tierra eicelente,
Tan justo i tan penitente,
Que, adepuis de a ti benir,
Alhá çcanse eiternamente!
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Babel e Sião (6)
No grão dia singular
Que na lira o douto som
Hierusalém celebrar,
Lembrai-vos de castigar
Os ruins filhos de Edom.
Aqueles que tintos vão
No pobre sangue inocente,
Soberbos co’o poder vão,
Arrasai-os igualmente,
Conheçam que humanos são.
E aquele poder tão duro
Dos afeitos com que venho,
Que encendem alma e engenho;
Que já me entraram o muro
Do livre alvídrio que tenho;
Estes, que tão furiosos
Gritando vêm a escalar-me,
Maus espíritos danosos,
Que querem como forçosos
Do alicerce derrubar-me;
Derrubai-os, fiquem sós,
De forças fracos, imbeles;
Porque não podemos nós
Nem com eles ir a Vós,
Nem sem Vós tirar-nos deles.
Não basta minha fraqueza
Pera me dar defensão,
Se Vós, santo Capitão,
Nesta minha fortaleza
Não puserdes guarnição.
E tu, ó carne que encantas,
Filha de Babel tão feia,
Toda de misérias cheia,
Que mil vezes te levantas
Contra quem te senhoreia,
Beato só pode ser
Quem com a ajuda celeste
Contra ti prevalecer,
E te vier a fazer
O mal que lhe tu fizeste;
Quem com disciplina crua
se fere mais que uma vez,
Cuja alma, de vícios nua,
Faz nódoas na carne sua,
Que já a carne na alma fez.
E beato quem tomar
seus pensamentos recentes
E em nascendo os afogar,
Por não virem a parar
Em vícios graves e urgentes;
Quem com eles logo der
Na pedra do furor santo
E, batendo, os desfizer
Na Pedra, que veio a ser
Enfim cabeça de Canto;
Quem logo, quando imagina
Nos vícios da carne má,
Os pensamentos declina
Àquela carne divina
Que na Cruz esteve já;
Quem do vil contentamento
Cá deste mundo visível,
Quanto ao homem for possível,
Passar logo o entendimento
Pera o mundo inteligível;
Ali achará alegria
Em tudo perfeita e cheia
De tão suave harmonia,
Que nem, por pouca, escasseia
Nem, por sobeja, enfastia.
Ali verá tão profundo
Mistério na suma Alteza,
Que, vencida a Natureza,
Os mores faustos do Mundo
Julgue por maior baixeza.
Ó tu, divino aposento,
Minha pátria singular,
Se só com te imaginar
Tanto sobe o entendimento,
Que fará, se em ti se achar?
Ditoso quem se partir
Pera ti, terra excelente,
Tão justo e tão penitente,
Que, depois de a ti subir,
Lá descanse eternamente!]
segunda-feira, 20 de outubro de 2008
Babel i Sion (5)
Raio, an tierra de delor,
De cunfusion i de spanto,
Cumo hei-de cantar l canto
Que só se debe al Senhor?
Tanto puode l benefício
D’la Grácia, que dá salude,
Que manda la bida mude:
I l que you tomei por bício
Ye scaleira de bertude.
Fai chubir l natural
Amor, que tanto se prézia,
De la selombra al rial,
D’la particular beleza
Pa la Beleza giral.
Quede lhougo çpindurada
La fraita cun que serbi,
Á Jarusalen sagrada,
I cula lira dourada
Yá solo cantar de ti;
Nó preso i aferrolhado
Na Babilónia anfernal,
Mas yá de ls bícios zatado
I acá desta a ti lhebado,
La mie pátria natural.
I se l cachaço afazir
A anfelizes acidentes,
Duros, tiranos i ourgentes,
Zarrisque-se l que fazir
De l lhibro onde stan ls bibentes.
I, na mano bien al son
La lira santa i capaç
Doutra mais alta ambençon,
Calhe-se esta cunfuson,
Cante-se l tiempo de paç!
Ouba-me l pastor i l rei,
Ressone este cantar santo,
Mexa-se ne l mudo spanto;
Que de l que yá mal cantei
La mesma moda yá canto.
Solo a bós me quiero ir,
L Senhor que manda mais
An Sion, torre onde stais
I a que nun puodo chubir,
Se la mano nun me dais.
[Cuntina]
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Babel e Sião (5)
Mas eu, lustrado co’o santo
Raio, na terra de dor,
De confusão e de espanto,
Como hei-de cantar o canto
Que só se deve ao Senhor?
Tanto pode o benefício
Da Graça, que dá saúde,
Que ordena que a vida mude:
E o que tomei por vício
Me faz grau pera a virtude.
E faz que este natural
Amor, que tanto se preza,
Suba da sombra ao real,
Da particular beleza
Pera a Beleza geral.
Fique logo pendurada
A frauta com que tangi,
Ó Hierusalém sagrada,
E tome a lira dourada
Pera só cantar de ti;
Não cativo e ferrolhado
Na Babilónia infernal,
Mas dos vícios desatado
E cá desta a ti levado,
Pátria minha natural.
E se eu mais der a cerviz
A mundanos acidentes,
Duros, tiranos e urgentes,
Risque-se quanto já fiz
Do grão livro dos viventes.
E, tomando já na mão
A lira santa e capaz
Doutra mais alta invenção,
Cale-se esta confusão,
Cante-se a visão da paz!
Ouça-me o pastor e o rei,
Retumbe este acento santo,
Mova-se no mudo espanto;
Que do que já mal cantei
A palinódia já canto.
A vós só me quero ir,
Senhor e grão Capitão
Da alta torre de Sião,
À qual não posso subir,
Se me vós não dais a mão.]
segunda-feira, 13 de outubro de 2008
Babel i Sion (4)
Que, se tan pequeinha bida
Se acrecenta an tierra stranha,
I se Amor dá essa lhida,
Queda la pruma perdida
de screbir pena tamanha.
Mas se, para assossegar
L que sinte l coraçon,
La pruma yá me cansar,
Nun se canse pa bolar
La lhembráncia de Sion.
Tierra bien-abinturada,
Se, por algum mobimiento,
D’alma fures demudada,
Mie pena seia botada
Al eiterno squecimiento.
La pena deste miu çterro,
Que you mais quiero grabada
An piedra ou an fierro duro,
Essa nun seia scuitada,
De erro miu castigo puro.
I se you cantar quejir,
An Babilónia sujeito,
Jarusalen, i nun te bir,
La boç, quando la mexir,
S’ancarambine ne l peito.
La mie lhéngua se m’apegue
Na gorja, pus te perdi,
Se, anquanto bibir assi,
Tiempo houbir que t’arrenegue
Ó que me squeça de ti!
Mas, á tu, tierra de Glória,
Se nunca bi tue eisséncia,
Cumo me lhembras n’ouséncia?
Nun me lhembras na mimória,
Solo na remenicéncia.
Que l’alma ye traba rasa
Que cula scrita doutrina
Celhestre tanto mangina,
Que bolando de sue casa
Chube a la pátria debina.
Nun ye lhougo la suidade
De l lhugar donde benie
L cuorpo, de l Cielo ye,
Daqueilha santa Cidade
Donde esta alma pertencie.
I aqueilha houmana figura,
Que acá me puode altarar,
Nun ye quien se há-de buscar:
Ye raio de Fermosura
Que só se debe d’amar.
Uolhos i lhuç que ancendeia
L fuogo que acá sujeita,
- Nó de l sol, de la candeia –
Selombra daqueilha eideia
Que stá an Dius mais purfeita.
I los que acá me ancerrórun
Ténen, de ls fuortes eifeitos,
To ls coraçones sujeitos;
Sofistas que me ansinórun
Malos caminos por dreitos.
Destes l mando tirano
Me oubriga, cun tal zatino,
A cantar, al son de l danho,
Modas dun amor profano
Por bersos de amor debino.
[Cuntina]
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Babel e Sião (4)
Que, se vida tão pequena
Se acrescenta em terra estranha,
E se Amor assim o ordena,
Razão é que canse a pena
De escrever pena tamanha.
Porém se, pera assentar
O que sente o coração,
A pena já me cansar,
Não canse pera voar
A memória em Sião.
Terra bem-aventurada,
Se, por algum movimento,
Da alma me fores mudada,
Minha pena seja dada
A perpétuo esquecimento.
A pena deste desterro,
Que eu mais desejo esculpida
Em pedra ou em duro ferro,
Essa nunca seja ouvida,
Em castigo de meu erro.
E se eu cantar quiser,
Em Babilónia sujeito,
Hierusalém, sem te ver,
A voz, quando a mover,
Se me congele no peito.
A minha língua se apegue
Às fauces, pois te perdi,
Se, enquanto viver assi,
Houver tempo em que te negue
Ou que me esqueça de ti!
Mas, ó tu, terra de Glória,
Se eu nunca vi tua assência,
Como me lembras na ausência?
Não me lembras na memória,
Senão na reminiscência.
Que a alma é tábua rasa
Que com a escrita doutrina
Celeste tanto imagina,
Que voa da própria casa
E sobe à pátria divina.
Não é logo a saudade
Das terras onde nasceu
A carne, mas é do Céu,
Daquela santa Cidade
De onde esta alma descendeu.
E aquela humana figura,
Que cá me pode alterar,
Não é quem se há-de buscar:
É raio da Fermosura
Que só se deve de amar.
Que os olhos e a luz que ateia
O fogo que cá sujeita,
- Não do sol, mas da candeia –
É sombra daquela ideia
Que em deus está mais perfeita.
E os que cá me cativaram
São poderosos afeitos
Que os corações têm sujeitos;
Sofistas que me ensinaram
Maus caminhos por direitos.
Destes o mando tirano
Me obriga, com desatino,
A cantar, ao som do dano,
Cantares de amor profano
Por versos de amor divino.]
sexta-feira, 10 de outubro de 2008
Babel i Sion (3)
Gustos mui bien purparados,
I cul andar de l’eidade
Yá lhembra cun sauidade
Aqueilhes gustos passados.
Um gusto que hoije s’alcança,
Manhana yá nun lo beio:
Assi mos trai la mudança
Dua sprança an outra sprança
I de deseio an deseio.
Mas nua bida tan scassa
Que sprança será bien fuorte?
Fraqueza de houmana suorte,
Que quanto la bida passa
Stá dezindo la sue muorte!
Mas deixar nesta spessura
Las modas de mocidade!
Nun cuide giente fetura
Que ye obra de l’eidade
L que ben cula bintura.
Que eidade, tiempo, que spanto
Por ber tan delgeiro passe,
Nunca an mi podírun tanto
Que, inda que you deixe l canto,
La rezon del la deixasse.
Mas an tristezas i noijos,
An gusto i cuntentamiento,
Por sol, por niebe, por biento,
Tendré presente á los ojos
Por quien muero tan cuntento.
Fraita i uorganos deixaba,
Á çpoijo miu tan querido,
Ne l salgueiro que eilhi staba,
Que para prémio quedaba
De quien yá me habie bencido.
Mas lhembráncias d’afeiçon
Que eilhi preso me tenie,
Me preguntórun anton:
Que era de la música mie
Que you cantaba an Sion?
L que fiç daquel cantar
Pulas gientes agabado?
Porquei l deixaba d’ousar?
Pus siempre ajuda a passar
Todo l trabalho passado.
Canta un se bai caminando
Por camino trabalhoso,
An spesso alboredo andando;
I pula nuite l medroso,
Sou miedo atama cantando.
Canta l preso sou termento
Las cadenas telincando;
Canta l segador cuntento,
I até l oubreiro, cantando,
Ne l trabalho mal pon tento.
You, que estas cousas senti
N’alma, de maugas tan chena,
Cumo cantar, respundi,
Quien alheno stá de si
Doce moda an tierra alhena?
Cumo poderá cantar
Quien an choro alhaga l peito?
Porque, se quien trabalhar
Canta pa menos cansar,
You a çcansos nun dou jeito.
Que nun parece rezon
Nin parece que atamara
Tal cousa la mie paixon,
Que an Babilónia cantara
Las mies modas de Sion.
Que, se la muita dureza,
De sauidade me spante
De bibir la fortaleza,
Antes muorra de tristeza
Que, pa l’adundiar, cante.
Que, se l fino pensamiento
Solo na tristeza eisiste,
Nun tengo miedo al termiento:
Que morrer solo de triste,
Que maior cuntentamiento?
Nin na fraita cantarei
L que passo i passei yá,
Menos inda l screbirei;
La pruma se cansará
I you nunca çcansarei.
[Cuntina]
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Babel e Sião (3)
Acha a terna mocidade
Prazeres acomodados,
E logo a maior idade
Já sente por pouquidade
Aqueles gostos passados.
Um gosto que hoje se alcança,
Amanhã já o não vejo:
Assim nos traz a mudança
Da esperança em esperança
E de desejo em desejo.
Mas em vida tão escassa
Que esperança será forte?
Fraqueza de humana sorte,
Que quanto da vida passa
Está recitando a morte!
Mas deixar nesta espessura
O canto da mocidade!
Não cuide a gente futura
Que será obra da idade
O que é força da ventura.
Que idade, tempo, o espanto
De ver quão ligeiro passe,
Nunca em mim puderam tanto
Que, posto que deixe o canto,
A causa dele deixasse.
Mas em tristezas e nojos,
Em gosto e contentamento,
Por sol, por neve, por vento,
Tendré presente á los ojos
Por quien muero tan cuntento.
Órgãos e frauta deixava,
Despojo meu tão querido,
No salgueiro que ali estava,
Que pera troféu ficava
De quem me tinha vencido.
Mas lembraçaas da afeição
Que ali cativo me tinha,
Me perguntaram então:
Que era da música minha
Que eu cantava em Sião?
Que foi daquele cantar
Das gentes tão celebrado?
Porque o deixava de usar?
Pois sempre ajuda a passar
Qualquer trabalho passado.
Canta o caminhante ledo
No caminho trabalhoso,
Por entre o espesso arvoredo;
E de noite o temeroso,
Cantando, refreia o medo.
Canta o preso docemente,
Os duros grilhões tocando;
Canta o segador contente,
E o trabalhador, cantando,
O trabalho menos sente.
Eu, que estas cousas senti
Na alma, de mágoas tão cheia,
Como dirá, respondi,
Quem alheio está de si
Doce canto em terra alheia?
Como poderá cantar
Quem em choro banha o peito?
Porque, se quem trabalhar
Canta por menos cansar,
Eu só descansos enjeito.
Que não parece razão
Nem parece cousa idónea
Por abrandar a paixão,
Que cantasse em Babilónia
As cantigas de Sião.
Que, quando a muita graveza,
De saudade quebrante
Esta vital fortaleza,
Antes moura de tristeza
Que, por abrandá-la, cante.
Que, se o fino pensamento
Só na tristeza consiste,
Não tenho medo ao tormento:
Que morrer de puro triste,
Que maior contentamento?
Nem na frauta cantarei
O que passo e passei já,
Nem menos o escreverei;
Porque a pena cansará
E eu não descansarei.]
segunda-feira, 29 de setembro de 2008
Babel i Sion (2)
Son cumo rius estas augas
Cun que demolho esta fuolha;
Bien parece mala scuolha
Bariadade de maugas
I an Babel cunfusion cuolha.
Cumo home que, para eisemplo,
De ls males an que s’achou,
Mal la guerra s’acabou,
Pulas paredes de l templo
Sues armas alhá colgou;
Assi, apuis que assentei
Que todo l tiempo açagaba,
Cula pena que agarrei,
De ls salgueiros çpindurei
Ls uorganos que tocaba.
L alegre strumiento cedo
Deixei d’la bida atrasada,
Dezindo: - Música amada,
Deixo-bos neste alboredo,
A lhembráncias cunsagrada.
Á fraita mie que, tocando,
Ls montes fazies benir
Pra donde stabas andando,
I las augas, abeixando,
Tornában-se lhougo a oupir,
Nunca mais bos oubiran
Ls triges, que se amansában;
Las canhonas que pastában,
De yerbas se cansaran
Que pa bos oubir deixában.
Nun fazereis docemiente
An rosas bolber ls picos
Ne l rigueiro relhuziente;
Nin parareis la corriente,
Sendo a mais de mius oulhicos.
Nun bulhireis la spessura,
Nin podereis yá traer
Atrás bós la fuonte pura,
Pus nun pudistes mexer
Çcuncertos de la bintura.
Quedareis ouferecida
A la Fama, guapa streilha,
Fraita de mi tan querida;
Pus, demudando la bida,
Demúdan-se ls gustos deilha.
[Cuntina]
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Babel e Sião (2)
Bem são rios estas águas
Com que banho este papel;
Bem parece ser cruel
Variedade de mágoas
E confusão de Babel.
Como homem que, por exemplo,
Dos transes em que se achou,
Depois que a guerra deixou,
Pelas paredes do templo
Suas armas pendurou;
Assim, depois que assentei
Que tudo o tempo gastava,
Da tristeza que tomei,
Nos salgueiros pendurei
Os órgãos com que cantava.
Aquele instrumento ledo
Deixei da vida passada,
Dizendo: - Música amada,
Deixo-vos neste arvoredo,
À memória consagrada.
Frauta minha que, tangendo,
Os montes fazíeis vir
Pra onde estáveis correndo,
E as águas, que iam descendo,
Tornavam logo a subir,
Jamais vos não ouvirão
Os tigres, que se amansavam;
E as ovelhas que pastavam,
Das ervas se fartarão
Que por vos ouvir deixavam.
Já não fareis docemente
Em rosas tornar abrolhos
Na ribeira florescente;
Nem poreis freio à corrente,
E mais se for dos meus olhos.
Não movereis a espessura,
Nem podereis já trazer
Atrás vós a fonte pura,
Pois não pudestes mover
Desconcertos da ventura.
Ficareis oferecida
À Fama, que sempre vela,
Frauta de mim tão querida;
Porque, mudando-se a vida,
Se mudam os gostos dela.]
segunda-feira, 22 de setembro de 2008
Babel i Sion (1)
A mirar ls rius que ban
Por Babilónia, me achei,
Donde sentado chorei
Lhembráncias que an Sion stan
I quanto neilha passei.
Eilhi, aquel riu corriente
De mius uolhos fui manado;
I, bien todo acumparado,
Babilónia al mal persente,
Sion al tiempo atrasado.
Eilhi, lhembráncias amadas
N’alma se m’apersentórun;
I las mies cousas fastadas
Se fazírun tan çclaradas,
Parece que nun passórun.
Eilhi, apuis de spertado,
Cul rostro alhagado an auga,
Deste suonho manginado,
Bi que todo l bien passado
Nun ye gusto, mas ye mauga.
I bi que todos ls danhos
Me salien de las mudanças
I las mudanças de ls anhos;
Ende bi quantos anganhos
L tiempo fai a las spranças.
Eilhi bi l que mais cumben
Tan pouco tiempo que dura;
L mal que debrebe ben,
I triste figura ten
Quien se finta na bintura.
Bi aqueilho que mais bal,
Anton melhor antendido,
Quanto mais stubir perdido;
Bi al bien achar-se mal
I, al mal, pior star metido.
I bi cun muito trabalho
Mercar arrependimiento.
Bi niun cuntentamiento,
I beio-me a mi, que spalho
Tristes palabras al biento.
[Cuntina]
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Babel e Sião
Sôbolos rios que vão
Por Babilónia, me achei,
Onde sentado chorei
As lembranças de Sião
E quanto nela passei.
Ali, o rio corrente
De meus olhos foi manado;
E, tudo bem comparado,
Babilónia ao mal presente,
Sião ao tempo passado.
Ali, lembranças contentes
Na alma se representaram;
E minhas cousas ausentes
Se fizeram tão presentes
Como se nunca passaram.
Ali, depois de acordado,
Co rosto banhado em água,
deste sonho imaginado,
Vi que todo o bem passado
Não é gosto, mas é mágoa.
E vi que todos os danos
Se causavam das mudanças
E as mudanças dos anos;
Onde vi quantos enganos
Faz o tempo às esperanças.
Ali vi o maior bem
Quão pouco espaço que dura;
O mal que depressa vem,
E quão triste estado tem
Quem se fia na ventura.
Vi aquilo que mais vale,
Que então se entende melhor,
Quanto mais perdido for;
Vi o bem suceder mal
E, ao mal, muito pior.
E vi com muito trabalho
Comprar arrependimento.
Vi nenhum contentamento,
E vejo-me a mim, que espalho
quinta-feira, 5 de junho de 2008
Andeixas a Bárbela Scraba
Aqueilha cautiba
Que me ten cautibo,
Porque neilha bibo
Yá nun quier que biba.
You nunca bi rosa
Tan guapa i florida,
Que als uolhos an bida
Fura mais fermosa.
Nin ne l campo flores,
Nin ne l cielo streilhas,
Nun son guapas eilhas
Cumo ls mius amores.
Rostro sin eigual
Uolhos sossegados,
Negros i cansados,
Nó de fazer mal.
Ua grácia biba,
Que neilhes le mora
Para ser senhora
De quien ye cautiba.
Negro pélo ten,
Ende l pobo anton
Perde oupenion
Que l rúcio cumben.
Negrura d’Amor,
Tan doce figura,
Que la niebe jura
Trocar la quelor.
Tan mansa alegrie
Que l siso acumpanha;
Parece ser stranha,
Bárbela nun ye.
Preséncia serena
Que ls truonios amansa;
Neilha anfin çcansa
Toda la mie pena.
Ye esta cautiba
Que me ten cautibo,
I, pus neilha bibo,
Ye fuorça que biba
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Endechas a Bárbara Escrava
Que me tem cativo,
Porque nela vivo
Já não quer que viva.
Eu nunca vi rosa
Em suaves molhos,
Que para meus olhos
Fosse mais formosa.
Nem no campo flores,
Nem no céu estrelas,
Me parecem belas
Como os meus amores.
Rosto singular
Olhos sossegados,
Pretos e cansados,
Mas não de matar.
Uma graça viva,
Que neles lhe mora,
Para ser senhora
De quem é cativa.
Pretos os cabelos,
Onde o povo vão
Perde opinião
Que os louros são belos.
Pretidão de Amor,
Tão doce a figura,
Que a neve lhe jura
Que trocara a cor.
Leda mansidão
Que o siso acompanha;
Bem parece estranha,
Mas bárbara não.
Presença serena
Que a tormenta amansa;
Nela enfim descansa
Toda a minha pena.
Esta é a cativa
Que me tem cativo,
E, pois nela vivo,
É força que viva.]
domingo, 25 de maio de 2008
Cuntentos campos
Cuntentos campos, berdes arboledos,
Claras i frescas augas de cristal,
Que an bós los amostrais al natural,
Çfaiando-bos d’anriba ls fragaredos;
Montes perdidos, ásparos penedros,
Cumpuostos an cuncerto mui zeigual:
Sabei que, sin licença de miu mal,
Yá nun podeis deixar mius uolhos quedos.
I, pus me yá nun bedes cumo bistes,
Nun m'alégren berduras beciosas
Nin augas que correndo alegres bénen.
Sumbrarei antre bós lhembranças tristes,
Regando-bos cun lhágrimas suidosas,
I de l miu bien suidades solo ténen.
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Alegres campos, verdes arvoredos,
Claras e frescas águas de cristal,
Que em vós os debuxais ao natural,
Discorrendo da altura dos rochedos;
Silvestres montes, ásperos penedos,
Compostos em concerto desigual:
Sabei que, sem licença de meu mal,
Já não podeis fazer meus olhos ledos.
E, pois me já não vedes como vistes,
Não me alegrem verduras deleitosas
Nem águas que correndo alegres vêm.
Semearei em vós lembranças tristes,
Regando-vos com lágrimas saudosas,
E nascerão saudades de meu bem.]
quarta-feira, 2 de abril de 2008
Pus mius uolhos nun páran de chorar
Pus
Tristezas, nun se cánsan de cansar-me
Pus nun atama l fuogo an que queimar-me
Pudo quien nunca you pude atamar,
A parte donde nun puoda tornar-me;
Nin deixe l mundo todo de scuitar-me,
Anquanto la boç deble nun deixar.
I se puls montes, rius ou se puls balhes
Piadade mora ou ende mora amor
An fieras, abes, yerbas, piedras, augas,
Oubi la lharga cuonta de miu males,
I curai sou delor cun miu delor;
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[
Tristezas, que não cansam de cansar-me;
Pois não abranda o fogo em que abrasar-me
Pôde quem eu jamais pude abrandar,
A parte donde não saiba tornar-me;
Nem deixe o mundo todo de escutar-me,
Enquanto me a voz fraca não deixar.
Piadade mora ou dentro mora amor
Em feras, aves, plantas, pedras águas,
E curem sua dor com minha dor;
quarta-feira, 21 de novembro de 2007
Berdes son las huortas
Berdes son las huortas
Cun rosas i flores;
Moças que las régan
Mátan-me d’amores.
Antre ls fragaredos
Que deiqui berdégan,
Berdes yerbas médran,
Altos arboledos.
Sal destes fraguedos
Auga cun que flores
Doutras son regadas
Que mátan d’amores.
Cul’auga que cai
Daqueilha spessura,
Outra se mistura
Que ls uolhos la trai:
Toda junta bai
Regar brancas flores,
Donde hai outros uolhos
Que mátan d’amores.
Celhestres jardins:
Las flores, las streilhas;
Hourtelanas deilhas
Son uns çarafins.
Rosas i jasmins
De muitas quelores;
Anjos que las régan
Mátan-me d’amores.
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués:
Verdes são as hortas
Com rosas e flores;
Moças que as regam
Matam-me de amores
Entre estes penedos
Que daqui parecem,
Verdes ervas crescem,
Altos arvoredos.
Vai destes rochedos
Água com que as flores
Doutras são regadas
Que matam de amores.
Co a água que cai
Daquela espessura,
Outra se mestura
Que dos olhos sai:
Toda junta vai
Regar brancas flores,
Onde há outros olhos
Que matam de amores
Celestes jardins:
As flores, estrelas;
Horteloas delas
São uns serafins.
Rosas e jasmins
De diversas cores;
Anjos que as regam
Matam-me de amores.]
sábado, 20 de outubro de 2007
Al zarranjo de l mundo
Bi ls buonos siempre passar
Ne l Mundo muito termiento;
I para mais me spantar,
Bi ls malos siempre nadar
An mar de cuntentamiento.
Cuidando alcançar assi
L bien tan mal ourdenado,
Fui malo, i fui castigado.
Assi que, solo pra mi
Anda l Mundo arranjado.
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Ao desconcerto do mundo
No Mundo graves tormentos;
E pera mais me espantar,
Os maus vi sempre nadar
Em mar de contentamentos.
Cuidando alcançar assim
O bem tão mal ordenado,
Fui mau, mas fui castigado.
Assim que, só pera mim
Anda o Mundo concertado.]
quarta-feira, 26 de setembro de 2007
Perdigon perdiu la pruma
Mote alheno
Perdigon perdiu la pruma,
Nun hai mal que le nun benga.
BUOLTAS
Perdigon que l pensamiento
Chubiu a un alto lhugar,
Perde cun que há-de bolar,
Ganha penas i tremiento.
Yá nien ten l atrebimiento
De que a bolar se mantenga:
Nun hai mal que le nun benga.
Bolar quijo a ua alta torre
Mas biu que staba zalado;
I, bendo-se tan çprumado,
Cun muita pena se muorre.
Se de queixas se secuorre
Arde an quanta lheinha tenga:
Nun hai mal que le nun benga.
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués :
Mote alheio
Perdigão perdeu a pena,
Não há mal que lhe não venha.
VOLTAS
Perdigão que o pensamento
Subiu a um alto lugar,
Perde a pena do voar,
Ganha a pena do tormento.
Não tem no ar nem no vento
Asas com que se sustenha:
Não há mal que lhe não venha.
Quis voar a ua alta torre,
Mas achou-se desasado;
E, vendo-se depenado,
De puro penado morre.
Se a queixumes se socorre
Lança no fogo mais lenha:
Não há mal que lhe não venha.]
domingo, 5 de agosto de 2007
Un soneto de Camões
Ah! cumo se m’alharga d'anho an anho
La pelegrinaçon que ye mie sina!
Cumo s'acúrtia i cumo al fin camina
Este miu brebe i bano çcurso houmano!
Gasta-se-me l'eidade i crece l danho;
Perde-se-me la yá pouca malzina;
Se por algue spriéncia se adebina,
Ye toda grande sprança grande anganho.
Cuorro atrás deste bien que nun s'alcança;
Al meio de l camino zaparece;
Mil bezes caio i perdo la cunfiança.
Quando el scapa, you tardo; i na tardança,
Se upo ls uolhos, a ber s'inda aparece,
Se me perde de bista i de la sprança.
Traduçon de Fracisco Niebro, 2002.
[an pertués:
A peregrinação cansada minha!
Como se encurta e como ao fim caminha
este meu breve e vão discurso humano!
Vai-se gastando a idade e cresce o dano;
Perde-se-me um remédio que inda tinha;
Se por experiência se adivinha,
Qualquer grande esperança é grande engano.
Corro após este bem que não se alcança;
No meio do caminho me falece;
Mil vezes caio e perco a confiança.
Se os olhos ergo, a ver se ainda parece,
Da vista se me perde e da esperança.]
quarta-feira, 13 de junho de 2007
Mentes Fertuna quijo que tubisse
Sprança de haber algun cuntentamiento,
L gusto dun suable pensamiento
Fizo que sous eifeitos you screbisse.
Mas tubo miedo Amor que abiso disse
La mie scritura a algun juízo eisento,
Scureciu-me l angeinho cul termiento,
Para que sous anganhos nun dezisse.
Á bás que Amor oubriga a star sujeitos
A tan çfrentes buntades! Quando lirdes
Neste lhibrico causos tan dibersos,
Berdades puras son i nó defeitos;
I sabei que, cunsante amor tubirdes,
Assi antendereis tamien mius bersos.
Luís de Camões
Traduçon, para mirandés, de Fracisco Niebro (2002)
[an pertués:
Enquanto quis Fortuna que tivesse
Esperança de algum contentamento,
O gosto de um suave pensamento
Me fez que seus efeitos escrevesse.
Porém, temendo Amor que aviso desse
Minha escritura a algum juízo isento,
Escureceu-me o engenho co tormento,
Pera que seus enganos não dissesse.
Ó vós que Amor obriga a ser sujeitos
A diversas vontades! Quando lerdes
Num breve livro casos tão diversos,
Verdades puras são e não defeitos;
E sabei que, segundo o amor tiverdes,
Tereis o entendimento de meus versos.]
domingo, 13 de maio de 2007
Berdes son ls campos
Mote alheno
Berdes son ls campos,
Quelor de limon:
Assi son ls uolhos
De l miu coraçon.
Campos, que stendeis
Mantas de berdura;
Oubeilhas, que pura
Yerba alhá paceis,
I bos manteneis
De l que l tiempo pon,
I you de lhembráncias
De l miu coraçon.
Ganados, paceis
Cun cuntentamiento
L mantenimiento,
Mas nun l antendeis:
Esso que comeis
Yerbas, nó, nun son;
Son grácias de ls uolhos
De l miu coraçon.
Luís de Camões
Traduçon de Fracisco Niebro (2003)
[an pertués:
Mote alheio
Verdes são os campos
Da cor de limão:
Assim são os olhos
Do meu coração.
Campo, que te estendes
Com verdura bela;
Ovelhas, que nela
Vosso pasto tendes,
De ervas vos mantendes
Que traz o verão,
E eu das lembranças
do meu coração.
Gados, que pasceis
Com contentamento,
Vosso mantimento
Não no entendeis:
Isso que comeis
Não são ervas, não;
São graças dos olhos
Do meu coração.]