Mostrar mensagens com a etiqueta Victor Hugo. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Victor Hugo. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 22 de maio de 2007

L macaco cun piel de tigre

Un die, fraco i cheno de fame, un macaco bestiu-se cun la piel dun tigre que habie sido mui malo. Al bestir la çamarra, l macaco cunsidrou que habie ganho l dreito de tamien ser faroç. Anton, puso-se a terrincar ls dientes, boziando: you adomino ls matorrales, sou l anfernal rei de la nuite! Apuis, puso-se d’atalaia nas arbles, feito lhadron de ls montes; ajuntou hourrores, muortes, rapinhas, atermentou quien passaba, fizo tembrar la floresta i todo l que yá habie feito la piel que l tapaba. Bibie nun fondo lhapo, arrodiado de chicha. Assi que un bie la piel, lhougo acraditaba que era un tigre. El boziaba, dando medonhos rugidos: mirai, la mie caberna stá chena de uossos; delantre de mi todo se grima, todo fuge, todo tembra; mirai i admirai-me, you sou un tigre! Ls bichos todos l admirában, scapando-se a fugir. Nesto, bieno un gladiador, prendiu-lo ne l braços, rasgou-le la piel cumo se fura un panho fino. Apuis, amostrou aquel baliente, todo znudo, i dixo: tu nun passas dun macaco!
Porqui se bei que para ser tigre nun bonda bestir-le la çamarra, quier dezir, hai que ser, nun bonda parecer. Tamien se diç que l bestir nun faç l fraile. Quien solo dá balor al que bei, l mais cierto ye que s'anganhe.

(Fábula de Victor Hugo, an traduçon lhibre i cun moral sacada por mi)


Nota – La fábula ye sacada de l lhibro de poemas Les Châtiments [«Fable ou histoire»]. L macaco de la fábula/stória de Victor Hugo era l que el chamaba Napoléon le Petit, mas esso son outras cuontas. Quando este poema fui screbido, an 1852, andaba V. Hugo pula Anglaterra, fugido de l tirano.
Faç hoije anhos que Victor Hugo se morriu [22 de maio de 1885] i faç bien lhembrar giente cumo el.