Mostrar mensagens com a etiqueta Gil Vicente. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Gil Vicente. Mostrar todas as mensagens

sexta-feira, 7 de setembro de 2007

Teçtamiento de Marie Parda (3)

Tamien mais me pormeti
znuda a la Piedra d’la Strema
quando you tube la freima
ne l beiço de baixo eiqui.
Yá q’assi la glória oumenta,
botai-me muita auga benta
an binhas de Caparica,
adonde mi gana stica
i se bai la ferramienta.

Inda me lhebaran tales
un grande círio pascoal
al glorioso Seixal,
senhor de ls outros Seixales:
siete missas me diran
i ls cáleces anchiran,
nun me dígan missa seca;
que l delor de l’anxaqueca
me fizo esta deboçon.

Tamien mais mando fazer
un ancho i lhargo spital,
que quien ben de Madrigal
tenga onde s’arrecolher.
I de l termo d’Alcobaça
quien benir dai-le ua taça;
i quien de Leiria seia
dai-le pan, bino i candeia,
i cama i todo de grácia.

Ls d’Óbidos i Santaren,
s’eiqui pedíren pousada,
dai-le an barda de porrada
cumo malos binos ténen.
Home d’antre Douro i Minho
nun le dareis pan nien bino;
de Riba d’Abe, un primor
fazei-le, por miu amor,
cumo se fura bezino.

Fin

Assi que pa me salbar
fiç este miu teçtamiento
cun mais siso i antendimiento
que nunca you me sei star.
Chorai todos miu peligro,
nun lhiebo l bino que digo,
q’you chamaba de las streilhas,
agora m’irei par’eilhas
cun grande sede cumigo.

Gil Vicente, Testamento de Maria Parda
Traduçon de Fracisco Niebro



[An pertués:
Item mais me prometi
nua à Pedra da Extrema,
quando eu tive a postema
no beiço de baixo aqui.
E porque gran glória senta,
lancem-me muita água benta
nas vinhas de Caparica,
onde meu desejo fica
e se vai a ferramenta.

Item me levarão mais
um gram círio pascoal
ao glorioso Seixal,
senhor dos outros Seixais:
sete missas me dirão
e os caliz encherão,
não me digam missa seca;
porque a dor da enxaqueca
me fez esta devação.

Item mais mando fazer
um espaçoso esprital,
que quem vier de Madrigal
tenha onde se acolher.
E do termo d’Alcobaça
quem vier dêm-lhe em que jaça;
e dos termos de Leireia
dêm-lhe pão, vinho e candeia,
e cama e tudo de graça.

Os d’Óbidos e Santarém,
se aqui pedirem pousada,
dêm-lhes de tabanta pancada
como a de maus vinhos têm.
Homem d’antre Douro e Minho
não lhe darão pão nem vinho;
e quem de Riba d’Àvia for
fazei-lhe, por meu amor,
como se fosse vizinho.

Fim

Assi que por me salvar
fiz este meu testamento
com mais siso e entendimento
que nunca me sei estar.
Chorai todos meu perigo,
não levo o vinho que digo,
que eu chamava das estrelas,
agora m’irei per’elas
com grande sede comigo.]

quinta-feira, 6 de setembro de 2007

Teçtamiento de Marie Parda (2)

Por duolo deziran ou
quatro ou cinco ou dieç trintairos,
cantados por tales bigairos
que nun béban menos q’ you.
Séian destes trés d’Almada,
i cinco deiqui d’la Sé,
que son filhos de Noé,
a quien stou anquemendada.

Que benga todo l abade
Al miu antierro, que sana
tubir la sue buona gana
que nesso ganhar só há de.
Ls d’Abrantes i Punhete,
d’Arruda i d’Alcochete,
d’Alhos Bedros i Barreiro,
béngan acá sin denheiro
até ciento i binte siete.

Tamien mando bestir todo
l burmeilho fraile alman
cul miu manto adonde ban
buracos de fuogo al modo.
Item mais, mais mando dar
a quien bien s’amborrachar
ne l die an que me morrir,
quanto moble aende houbir
i quanta raiç s’achar.

Tamien bos mando ajudar
D’uorfanas, estas, nó mais,
las que por buer de ls pais
quédan probes pa casar.
I le daran por maridos
barqueiros bien recozidos
an binos de mui buns cheiros,
ou le áchen tales scudeiros,
que béban cumo perdidos.

Inda mais me cumpriran
las seguintes romaries,
cun muitas abe-maries,
i nun cúiden de Munçon.
Por mi ide a Santa Ourada
d’Atouguie i d’Abrigada,
i a la Querujeira Santa,
que me dórun na garganta
salude a peste passada.

Gil Vicente, Testamento de Maria Parda
Traduçon de Fracisco Niebro



[An pertués:
Item dirão per dó meu
quatro ou cinco ou dez trintairos,
cantados por tais vigairos
que não bebam menos que eu.
Sejam destes três d’Almada,
e cinco daqui da Sé,
que são filhos de Noé,
a que som encomendada.

Venha todo sacerdote
a este meu enterramento,
que tiver tão bom alento
como eu tive cá de cote.
Os de Abrantes e Punhete,
da Arruda e d’Alcochete,
d’Alhos Vedros e Barreiro,
me venham cá sem dinheiro
até cento e vinte e sete.

Item mando vestir logo
o frade alemão vermelho
daquele meu manto velho
que tem buracos de fogo.
Item mais, mais mando dar
a quem se bem embebedar
no dia em que eu morrer,
quanto móvel i houver
i quanta raiz se achar.

Item mando agasalhar
das órfãs, estas, nõ mais,
as que por beber dos pais
ficam proves por casar.
Às quais darão por maridos
barqueiros bem recozidos
em vinhos de mui bons cheiros,
ou busquem tais escudeiros,
que bebam coma perdidos.

Item mais me cumprirão
as seguintes romarias,
com muitas ave-marias,
e não curem de Monção.
Vão por mim à Santa Orada
d’Atouguia e d’Abrigada,
e à Curujeira Santa,
que me deram na garganta
saúde à peste passada.]

quarta-feira, 5 de setembro de 2007

Teçtamiento de Marie Parda (1)

La mie alma anquemendo
a Noé, nó als que stan,
i l miu cuorpo anterraran
donde stan siempre buendo.
Deixo cumo mie ardeira
i tamien teçtamenteira,
Lianor Mendes d’Arruda,
que bendiu, cumenenciuda,
por buer, até la penheira.

Inda mais mando lhebar
por tochas cepas de binha,
i ua borraixa, mie pinha,
cun que me háian d’ansensiar,
porque tubo malbasie.
Ansensiai-m’assi bazie,
pus tamien you assi bou;
la sede que me matou,
benga pula sancrestie.

Lhebareis-me nun andor
de die, a las horas ciertas
que stan las puortas abiertas
d’las tabernas, ye melhor.
I eirei, pus mais nun pude,
nun quarto an forma d’ambude
gaçpoia nun tenga até,
l sovenite a Noé
cantai siempre amenude.

Alantre eiran - que galana! -,
trinta i seis botos bazius,
que çpejei naquestes frius,
sin nunca matar la gana.
Nun quiero missas rezadas,
todas séian bien cantadas
an flamengo i an alman,
porque estas me lhebaran
a las binhas mais cargadas.

Gil Vicente, Testamento de Maria Parda
Traduçon de Fracisco Niebro



[An pertués:

A minha alma encomendo
a Noé e a outrem não,
e o meu corpo enterrarão
onde estão sempre bebendo.
Leixo por minha herdeira
e também testamenteira,
Lianor Mendes d’Arruda,
que vendeu, como sisuda,
por beber, at’à peneira.

Item mais mando levar
por tochas cepas de vinha,
e ua borracha minha
com que me hajam d’incensar,
porque teve malvasia.
Incensem-me assi vazia,
pois também eu assi vou;
e a sede que me matou,
venha pola cleresia.

Levar-me-ão em um andor
de dia, às horas certas
que estão as portas abertas
das tavernas per u for.
E irei, pois mais não pude,
num quarto por ataúde
que não tivesse água-pé,
o sovenite a Noé
cantem sempre amiúde.

Diante irão mui sem pejo
Trinta e seis odres vazios,
que despejei nestes frios,
sem nunca matar desejo.
Não digam missas rezadas,
todas sejam bem cantadas
em framengo e alemão,
porque estas me levarão
às vinhas mais carregadas.]