quinta-feira, 30 de junho de 2011
fúrun quedando
fúrun quedando lhargas las nuites
i fui se te acurtiando l suonho:
ye un delor sperar la claridade,
preso a la cadena de la cama
i assi i todo sóbran passos,
que nin cinemas sin fin dan
para anchir ls uocos de l tiempo.
cabalho
la mais grande boubada
- Ai, respundiu-le Sancho, chorando, nun bos muorrades, senhor miu, mas agarrai l miu cunseilho i bibi muitos anhos, porque la mais grande boubada que un home puode fazer nesta bida ye deixar-se morrer, sin mais nin mais, sin que naide l mate, nin outras manos, que nun séian las de la tristeza, acáben cun el.
Miguel de Cervantes, D. Quechote de la Mancha, 2.ª parte, LXXIV
terça-feira, 28 de junho de 2011
madureç
bieno un airico abanou-me,
staba bien, deixei-me star.
segunda-feira, 27 de junho de 2011
un die
domingo, 26 de junho de 2011
nun deixar la lhéngua agarrar denteira
nun le dando a quemer todos ls fruitos que las palabras mos tráien, nun la zambolbendo até adonde eilha yá nun puoda mais sin le doler, nun la fazendo salir de to las bocas, ende la lhéngua ganha denteira, cousa que nun podemos deixar que la nuossa lhéngua agarre, cumo muitos quieren, arrunsando-la pa la praças de las lhénguas que cúidan bárbelas, seia esso l que fur; l que tenemos ye que le dar aqueilhes fruitos bien maduricos para que se sinta feliç al quemé-los i relhuza galana i sin ambeija de nahue outra.
sábado, 25 de junho de 2011
Cassandra
son einúteles ls porfetas:
porquei los habien de oubir?
ye la porfecie un don para si mesmo,
mas nin a nós oubimos:
an quei acraditar, ne l demudar
de ls dies a zaugar an sue cierta fin?
somos, cada un a sou modo,
la (re)ancarnaçon eiterna de Cassandra.
sexta-feira, 24 de junho de 2011
çtino
nunca parou l camino,
siempre nuobas rebuoltas,
loinges, cada beç mais, a subertir:
assi bou (re)nacendo.
quinta-feira, 23 de junho de 2011
solo la nineç
muita beç m'anrábio culas lhembrácias:
cumbido-las a cenar i quaije nunca bénen,
bato-le a la puorta i nun me déixan antrar an casa,
se le digo quien sou nun me conhécen,
s'a mano ben nin me respónden:
partes de mi que se morrírun;
solo la nineç inda le mete miedo a dius:
nunca por alhá passou i por mais lhado
nanhun: nin el stá seguro d'eisitir.
la tarde
nun busques la tarde, que benirá por sou pie:
assi nun quedarás
cul remorso de la haberes chamado.
eicesso d'oufierta
bate la lhuç doutra maneira
ne ls adiles, bei-se mal
l aire para achar l camino,
saltórun para fuora de ls caminos
las flores: eicesso d'oufierta!
quarta-feira, 22 de junho de 2011
retombos
úpen-se relinchos na prainada
i lhougo guerras, miedos, l zatino
de l tiempo, scatrapúlhan ne l lhombo
que de nubrina nace nas manhanas.
ye eissencial nun antender
se dius tubira criado l mundo, haberie-lo feito sien manual de anstruçones; inda bien que nun lo criou i assi solo a nós mos podemos culpar de nun lo antender: inda bien que hai cousas que nun son para antender, doutro modo, quien aguantarie tanta lhuç, quien biberie al menos sien ua pregunta que fura, ua pregunta sien repuosta?
terça-feira, 21 de junho de 2011
segunda-feira, 20 de junho de 2011
tecido i tecedeira
molinos
siempre fui atraído por molinos, ancandilado an rodrar sien fin: agora tengo ls dies, ls dies...
domingo, 19 de junho de 2011
ye inda mui cedo
i l'ourbalheira tece sues goticas:
que rábia le agarreste a la nuite,
perdida i sin assossego?
an que pensas pa zarredar
la muorte que te ronda ls suonhos,
se l pensar se te bolbiu un delor
que nun alcanças an sou scatrapulhar?
assi i todo, tenes la secreta sprança
de que haba huortas para adonde bás,
seia esse sítio adonde fur: al menos
que le sintas l frescor primabera arriba;
queda çcansado que, se huortas nun houbir,
alhá eirei para te cuntar cumo ban
ls arrebentos i las polhas de ls anxertos;
cuntigo lhebarás todos ls berdes
que anhos i anhos cantórun márcio
arriba, i melhor antenderás
las palabras que nun te soubir dezir:
ende mos beremos nua risa
ou nua brigada al sol de janeiro;
inda me falta dezir-te tanta cousa
que nun sei quando teneremos tiempo:
aguanta-te, anton, que ye inda mui cedo.
sábado, 18 de junho de 2011
pregunta (57)
porquei tremina a perder-se quien se perde i, delantre tanto camino, scuolhe seguir por un nun camino?
sexta-feira, 17 de junho de 2011
ser i nun ser, essa ye la question
se, hai quarenta ou cinquenmta anhos, me tubíran pedido para manginar l que iba a ser, cumo, adonde i cun quien, podie quedar até hoije que nin an un por cien acertarie; se me dezíren que sou l mesmo, rio-me na cara deilhes, mas se me dezíren que nun sou l mesmo, seran un anganho sues palabras; muita tinta se ten arramado cul 'ser ou nun ser' de shakespeare, mas nun se chega a antender que l drama nun stá nessa cunjunçon 'ou', mas na outra sue bezina 'i': somos i nun somos al mesmo tiempo, sin scuolha possible i esse si, ye l drama.
quinta-feira, 16 de junho de 2011
quarta-feira, 15 de junho de 2011
inda queda dar la mano
sálen-te brancas las palabras
i ls uolhos arredóndan-se an uocos
a relhuzir acontra miedos tristes:
achego-te las lhembráncias,
mas nien dás fé de séren tues:
miras, zde l fondo negro de ti,
la boca de l poço i até la gana
de angarrar pa la lhuç perdiste:
debuolben-me las palabras sou sentido,
mas inda me queda dar la mano.
segunda-feira, 13 de junho de 2011
un gabilan que m'angulhiu la tarde
domingo, 12 de junho de 2011
sexta-feira, 3 de junho de 2011
arrimar papeles
mete-me miedo l arrimar
papeles: que puolo m'acubriu,
que fumo amarelhou l que
cun tanto sangre un die screbi?
quinta-feira, 2 de junho de 2011
ben ende la nuite
sien gurbata i sou fatomacaco:
purpara l sereno las pousadas
horas, solene cumo cumben
al que amportante s'apersenta.
terça-feira, 31 de maio de 2011
fala
traie na fala ganados,
squilas, carreirones nun
arressaiar que fazie grande
l pequeinho mundo: era
l bruar de la fogueira
adonde le ardien ls uolhos.
passadeira burmeilha
fazírun na mie rue
ua pista para bicicletas,
burmeilha mas inda sien bicicletas:
nada fiç para que me botássen
aqueilha passadeira burmeilha,
que to las nuites se zroba para mi!
segunda-feira, 30 de maio de 2011
ampossibles
- abaixei pulas palabras
cumo quien colga de l cielo
ua lúria que nun aguanta
l peso de l zerto que me seca:
- mais fácele era que aceitaras
que todo ye mortal, nada
ye eiterno; mas que le fazeries
apuis als colgadeiros de suonhos
que por anhos i anhos fuste
spetando pula selombra
adonde se t'ancarrapítan ls dies?
- fázen-me falta ls ampossibles!
domingo, 29 de maio de 2011
proba de bida
la soledade ajunta las pessonas,
mas custa a antender cumo
cuntínan solas apuis de juntas:
son muitas, mas cada ua
acaba por quedar cun eilha
mesma i ls sous: l juntouro
ben a ser, a cada anho,
a modo ua proba de bida
que outros mos ténen de passar:
se nun fura assi, porque fazerien
juntouros las pessonas?
sexta-feira, 27 de maio de 2011
alguien
para haber chegado eiqui
alguien nunca zistiu
anque l sudor fura sangre,
mais que l die, lharga la nuite:
ye ne l nieiro d'acraditar
que abrólhan ls milagres:
fé an ti, an tous passos ne l camino,
inda quando ls uolhos négan;
alguien nunca parou
de t'ampurrar palantre:
scaralhaba i maldezie,
mas para ganhar baláncio.
quinta-feira, 26 de maio de 2011
quarta-feira, 25 de maio de 2011
l lhuito por ti mesmo
aguanta sien le pegares
fuogo als dies i déixa que pássen
serenos cumo bolo de páixaro
a la tarchica: nada puodes contra
la nuite a fazé-le selombra als dies
que han de benir; nun béilan
las arbles al abraço de l aire? Antoce,
porque nun le dás tiempo a adundiáren
ls delores que te sálen al camino?
nun bóndan ls que cuntigo camínan,
que inda outros de outros buscas?
se todo has de acabar an scuro eiterno,
deixa que lhuza hoije l sol
puis puode ser manhana
un defenitibo nada: que l lhuito
por ti mesmo seia l camino
d'antender cumo guapo cuntinar
puode l mundo apuis de seres pocho.
terça-feira, 24 de maio de 2011
se
se un die bolbires,
que seia para colher
las risas que sembreste
ou anton para mirar
las manos cun que deste.
domingo, 22 de maio de 2011
la fuorça de l que ye andeble
bai-se yá secando l roixo de ls tomilhos i las scobas a mei granar, afuora esso las yerbas yá ténen sues semientes cumpridas, nua mudança que nun pára: solo l riu parece l mesmo i las peinhas de l Picon de ls Arteiros zafían l tiempo, negro caneiro na boca de las arribas: para todos bai a meio mais ua primabera, para mi ye menos ua primabera i, nesta cuncéncia de l andeble ancarrapita-se-me l balor sien fin de l que ye menudo i agiganta-se la fuorça de todo l que ye andeble.
quarta-feira, 18 de maio de 2011
preguntas (55)
terça-feira, 17 de maio de 2011
dito 14
quien pensa un mundo melhor inda quando nun lo puode cuncretizar, siempre an algo sue bida lo puode melhorar.
ua punta de mistério
a cada beç que me meto pul meio
la lhéngua sabe-me siempre a fresco:
mánan nubrina las palabras
i mal las fago çcampar, lhougo
cuorren a tapar sue nudeç,
puis sue alma siempre bibe
nua punta de mistério.
segunda-feira, 16 de maio de 2011
Sétimo die
Bolbimos, un a un, de la tue muorte
pa la nuossa bida cumo quien torna a casa
dua lharga biaige. Para trás quedórun lhembráncias, países,
i agora ye cumo se te houbíramos sonhado.
La boç que, delantre l scuro, colguemos
quando se sbarrulhou l mundo pa l fondo de ti
oupimos-la outra beç pa ls afazeres de l die
i pa las horas quemuns.
Inda onte stábamos solicos delantre l Hourror
i yá somos riales outra beç!
L própio delor se drumiu al nuosso cuolho
cumo un animal de cumpanhie.
Manuel António Pina, Atropelamento i fuga, 2001 [an Poesia Reunida, Assírio & Alvim, 2001, p. 288]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Sétimo dia
Ao Manuel Hermínio
Voltámos, um a um, da tua morte
para a nossa vida como quem regressa a casa
de uma longa viagem. Para trás ficaram recordações, países,
e agora é como se te tivéssemos sonhado.
A voz que, diante da escuridão, suspendemos
quando se desmoronou o mundo para o fundo de ti
erguêmo-la de novo para os afazeres diurnos
e para as horas comuns.
Ainda ontem estávamos sozinhos diante do Horror
e já somos reais outra vez!
A própria dor adormeceu no nosso colo
como um animal de companhia.]
domingo, 15 de maio de 2011
Cuidados Antensibos. XII - L camino de casa
«Las palabras fázen
sentido (l tiempo que tardei até çcubrir esto!)
un sentido justo,
feito de mais palabras.
(L'ampossiblidade de falar
i de quedar calhado
nun puode parar de falar,
screbi you ó noutro).
Torno a casa,
al ampeço,
se calha un cachico mais bielho.
Las mesmas arbles,
mais bielhas,
la lhembráncia deilhas
passando sien tiempo ne ls mius uolhos,
cumo ua eideia feita ou cumo un sentimiento.
Antre l que buolbe
i l que saliu un die
quedórun las palabras:
talbeç (quien sabe?)
algun sentido.
Agora, cumo un stranho, chubo las
scaleiras i abro la puorta; i entro, bibo,
para fuora de algue cousa muorta.
Senta-te eiqui, fala cumigo,
faç sentido
i todo alredror de mi!»
Manuel António Pina Cuidados Intensivos, 1994 [An Poesia Reunida, Assírio & Alvim, 2001, p. 205]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Cuidados intensivos
XII
[O caimnho de casa]
«As palavras fazem
sentido (o tempo que levei até descobrir isto!),
um sentido justo,
feito de mais palavras.
(A impossibilidade de falar
e de ficar calado
não pode parar de falar,
escrevi eu ou outro).
Volto a casa,
ao princípio,
provavelmente um pouco mais velho.
As mesmas árvores,
mais velhas,
a lembrança delas
passando sem tempo nos meus olhos,
como uma ideia feita ou como um sentimento.
Entre o que regressa
e o que partiu um dia
ficaram palavras;
talvez (quem sabe?)
algum sentido.
Agora, como um intruso, subo as
escadas e abro a porta; e entro, vivo,
para fora de alguma coisa morta.
Senta-te aqui, fala comigo,
faz sentido
e totalidade à minha volta!»
quarta-feira, 11 de maio de 2011
cuonta nana (10)
cuonta nana (9)
terça-feira, 10 de maio de 2011
cunta nana (8)
La tie chegou a arrastrar la pierna i deixou-se caier na cadeira de la sala de spera de l cunsultório. Era inda nuoba i tenie las unhas retrocidas de burmeilhas. L rapazico, de uolhos arregalados pa la mai: para ser un capitan gancho percisa la pierna de palo; bi-la mancar: será que la ten?
segunda-feira, 9 de maio de 2011
pregunta (54)
domingo, 8 de maio de 2011
sexta-feira, 6 de maio de 2011
diário 66
a las bezes penso se haberie sido defrente la mie bida s'acaso houbira ido a scuola i daprendido a ler: al menos ua cousa demudaba, sabie mais l que se passaba pul mundo i sabie ler l précio de las cousas ne ls supermercados sien tener que star siempre a preguntar; para alhá desso todo, scusaba de dar las cartas a screbir ou ler a naide, que nun era senhora de guardar un segredo; stou cierta de que muita muita cousa haberie sido defrente, a ampeçar por nun tener que ir a trabalhar zde que naci, al menos ne l tiempo an que staba andrento la scuola: raios t'aparta l tiempo antigo, bien podie haber nacido cinquenta anhos apuis...
quinta-feira, 5 de maio de 2011
dito 10
tenie percison de screbir cumo quien nun passa sien ua droga: paraba als cachos para ler, cumo quien faç ua zantoxicaçon.
pregunta (53)
- porque será que ciertas pessonas nun se ampórtan de falar de l que nun sáben, ponendo l aire mais sabido de l mundo?
- se l redículo pagasse ampuosto, que taxa le botariemos?
terça-feira, 3 de maio de 2011
dito 9
pregunta (52)
- sien cousas seremos lhibres?
- i nun mos tíran las cousas que tenemos la raíç de la lhibardade?
- cumo poderiemos eisistir sien l rasgon de las cuntradiçones de que nunca seremos capazes de mos lhibrar?
segunda-feira, 2 de maio de 2011
pregunta (51)
se nun fúran ls ambentores de rialidades - cumo tal pintores, poetas, músicos i outros boubos que tales - seriemos capazes de aguantar essa rialidade rial que mos smaga i mos ambenta?
pregunta (50)
domingo, 1 de maio de 2011
diário 65
sexta-feira, 29 de abril de 2011
diário 64
cul tiempo quedei mais calhado, cumo se nun fazíran tanto sentido las palabras ou nada adelantrasse dezi-las; a las bezes sentie que las cousas yá nada tenien a ber cumigo, cumo se als poucos me fura zlhigando de l mundo, reloijo porgramado que sabe la hora a chegar: cumo se me bai morrendo l mundo alredor, bou cada beç mais bibindo ne l miu mundo: nesse nun perciso de palabras.
segunda-feira, 25 de abril de 2011
la manhana fui abaixando pula lharga nuite
domingo, 24 de abril de 2011
bai dezindo l que quieres dezir
sábado, 23 de abril de 2011
caminar ye perciso
sexta-feira, 22 de abril de 2011
cumo l'auga que cuorre
acabei mais ua caminada, de las talbeç mais de mil que yá tenga feito i nun sei quando acabaran: cumo todo, tamien ls caminos por adonde bengo fúrun demudando, fúrun-se ancurtiando ls tiempos de biaige, minguando ls peligros, todo quedando mais cunfortable, nua migraçon de páixaro que siempre torna al sítio adonde fui ua beç sou niu: cumo eilhes, tamien nun sei que fuorça me puxa, que boç me chama, deixando las fuorças, als poucos, nestas caminadas sin fin; yá todo arrebentou i las pítulas tienras nunca percisórun de mi para medráren, filhas de mais ua primabera que nun me pediu oupenion para aparecer an sou tiempo: nin todo ten que tener outra rezon para alhá de l que seia bibir, sin mais, assi cumo l'auga que cuorre Sordo abaixo: tamien assi son estas mies caminadas i assi cuntinaran anquanto puoda i la bida tubir que ser bibida.
segunda-feira, 18 de abril de 2011
Final
La Tue Sé sien coraçones!
I Tu calhado!
Ls cafés stan chenos. Las tabernas tamien: Las rues, l cinema, las casas.
La Tue Sé, Senhor!
Quieres la Faia Amarielho?
Quieres la Rue de la Costanielha?
Quieres la Terronha?
La niadas de la Terronha?
Las niadas de la Ribeira?
La niadas de la Eideinha?
Oufereço-Te l sol desta manhana!
L fumo de la dinamite!
L rugido de ls martielhos!
Ls jipes, ls ouclídios, ls cabos i las gruas!
La polareda de ls tunes!
Ls tunes de todas las minas!
Las minas de todas las barraiges!
Ls que Te conhécen!
Ls que nun Te conhécen!
Ls que Te squecírun!
Somos todos Tous filhos!
Toma todo.
I ls Selicóticos?
Senhor, nun deixes sfriar las mies lhágrimas nas lajas fries de la Tue Sé.
Telmo Ferraz, O Lodo e as Estrelas
Talbeç un die destes cunsígamos publicar an lhibro estes testos de Telmo Ferraz an mirandés, puis todo fui screbido na tierra de Miranda i antre giente que solo falaba mirandés, lhembrando que tamien pa la lhéngua las barraiges fúrun un amportante marco a tenber an cuonta. Nessa altura tornaremos eiqui a dar amboras.
A.F.]
quinta-feira, 14 de abril de 2011
Bózio na nuite
Chubi-me a ua peinha i dixe-le als mius amigos:
La percion bai a ampeçar. Bamos calhados. Solo l scuro mos bei. Solo las peinhas mos óuben.
Quien lhieba la cruç? Tu, Araújo, tu lhiebas la cruç.
L Manuel i l Lagares lhieban las lhinternas. I bós acendeis todos la buossa belica. Debagarico... Bamos.
Nun chores, Arminda! Nun bés que pasmas ls grilos i le tapas al moucho l pio noturno!?
Malo... Tamien tu, á Ricardo? I tu, á Guelharma? I l Manuel i l Antonho?! Al fin, todos!
Bamos calhados. Este silenço spertará ls que drúmen porque ye l bózio acusador, que nun ye biolento, mas bózia por justícia.
Bede, yá se béien muitas streilhas! Cristo ha de mos dar ua streilha. La streilha de la Sperança. Sperança als nuossos coraçones.
Bamos-le a dezir a Cristo que reine an todos ls coraçones de la tierra. Mais; nó cun catedrales, romaries i pompas. Si, un reino de amor, de paç na justa çtribuiçon de ls bienes de l mundo. Esto ye que falta. Se assi fur, l Abel tenerá bestidos pa ls filhos; ls filhos de la Mariana teneran un pai; l Ricardo tenerá cubertores i, nas nuites fries, sentirá ne l coraçon la calor de ls filhos; l home de la Arminda deixará ls bícios; l Araújo tenerá pan i remédios; i todos i todos i todos.
Esta ye la nuossa percion. Bamos a cuntinar debagarico...
Bendito seia Dius!!!
Deiqui a pouco será manhana clarica. L sol alhumbrará todo. I fazerá correr, ne ls balhes de la fertelidade, lheite, miel, alegrie i amor. Será todo lhuç i bida zlhumbrantes. Nas muntanhas de prata i cristal, miraremos ls nuossos cuorpos guapos. L tou cuorpo será guapo, á Mariana! Tu serás fermosa, Arminda! Arrebalareis a la par nas lhagonas de gelo.
Nas muntanhas çtantes yá se bei un claron!!!
Yá alhá ben la nuossa manhana.
Temo Ferraz, O Lodo e as Estrelas
preguntas (49)
cuonta nana (7)
quarta-feira, 13 de abril de 2011
pregunta (48)
somos antre arble i páixaro
íban, cul miedo a guiar-le ls uolhos, por caminos que se le anroscában cumo jibóias, sien nada nas manos i un uoco na cabeça para anchir, scamugindo la bergonha pa las squinas de la suidade, esse pico na flor que buscában: somos antre arble i páixaro, que ye essa l'eisséncia de ls eimigrantes, esses que al ampeço de todo habie i le chamamos nómadas, dun tiempo an que sobraba campo para pelegrinar cun canhonas, diuses i ua família grande cumo l mundo que mal iba alhá de ls uolhos; son cumo las anguilas, ls bielhos, gústan de se ir a morrer casa, nunca naide soubo porquei, talbeç para se ancuntráren ninos outra beç, talbeç an busca de pouso pa l páixaro de ls uolhos, puial adonde çcansar las alas de ls braços: ye un mistério la ruta de nuossos passos cansados, l caiato dua fuonte por amparo na caminada, todo na busca dun silenço al fin de todo, un silenço que nunca quejimos i mos anferniza ls dies cun sous bózios: bal-mos que podemos apedurar l frescor de ls dies i cuntinar cumo se siempre houbira manhana i siempre un zayuno asperasse por nós.
terça-feira, 12 de abril de 2011
preguntas (47)
cada un de nós pesa menos que ua arenica ne l zerto, assi i todo faç sentido preguntar, anque yá gasta i banal:
- quei fiç you para que las cousas stéian cumo stan?
- quei puodo fazer you para que las cousas quéden melhores do que stan?
preguntas (46)
porque será que ye lhougo aceite sien crítica, dun modo mórbido, l testo de qualquiera palerma que diga mal de Pertual, inda que salte als uolhos que ye un eignorante i stá de mala fé?
todo demuda: la martelhada
puodes pensar na muorte, antre manginaçon i filosofie, que siempre te chega l suonho a sue hora; todo demuda se nun percisas de la pensar porque stá a la tue puorta, drume de l outro lhado de la parede de casa, puis ende l pensar solo poderá ser: será que l'almanecha se bai a tardar muito porqui? i se por ende le dá belharaça de saltar la parede al para cá?! an ser, até la muorte ye outra cousa: la defréncia que bai antre l sonido dua martelhada ou lhebar cun eilha na cabeça.
segunda-feira, 11 de abril de 2011
custa-me a antrar an casa sien haber bido las streilhas
domingo, 10 de abril de 2011
La barquita negra
Die pardacento.
Al lhume, agachados, la mulhier i ls filhos.
Ls uolhos de l Nogueira agarrórun-me i prendírun-me.
- Anton, Nogueira? Sabes, ls aires eiqui son mui fuortes... Ls tous pulmones nun puoden... L puolo ... Na tue tierra, l aire ye mais brando...
- Que bou a fazer pa la mie tierra?
- Cuntinamos a ajudar-te.
Animou-se un cachico i dixo que si.
El, mulhier, filhos, talabancos... todo coubo nun jeep.
I salimos.
Ampecei a respirar l cheiro caratelístico de martelheiro cun selicose ne ls pulmones.
Ls ninos deleriában, al ber passar las arbles! Ls uolhos brancos de l Nogueira, nien ua palabra.
- Ye eiqui.
Ls faroles amostrórun-me ua rue de barracas de madeira.
Parei l carro. Era eilhi.
Nuobe horas de la nuite. Aldé de Cerba, cunceilho de Ribeira de Pena.
Nebaba.
Meti-me outra beç ne l scuro de la nuite.
Nun bie la strada... Delantre de mi, aqueilhas dues filas de barracas de madeira. Al fondo, nuas bistas de suonho, todas las presas de todas las barraiges de Pertual!
Ls carbalhos i las peinhas refletidos nas augas claras!
L cuntraste de ls panes!
Benda Nuoba! Cabril! Castelo de Bode! Picuote!
Ne l lhombo de las presas, ua barquita negra, carregada de pulmones sfarrapados, sigue l sou camino.
7 de Febreiro de 1959
Telmo Ferraz
mudança
sábado, 9 de abril de 2011
eissencial: nun se quedar
la mais cúrtia mintira
ye cumo ua outra piel, l miedo, nunca mos deixa solos: inda quando la rezon nun çcubre adonde assenta sue raiç, puis eisiste inda quando nuin s'antende que eisista: nunca tener miedo, ye essa la mais cúrtia mintira.
sexta-feira, 8 de abril de 2011
nien ua andeble puonte
quinta-feira, 7 de abril de 2011
fázen-me falta las andorinas
yá muitá que han de haber chegado las andorinas, mas inda nun las bi: cumo ye possible que seia primabera i inda nun tenga bido las andorinas? quedaba an nino horas a ber las andorinas a traier barro para fazer l niu i a arredundá-lo cula peitua, apuis ls andorinicos de boca abierta a spera de l çubiaco: i eilhas nun bolo sien paraige a sticar la tarde: a la nuitica, talbeç cansadas de tanta strada de lhuç que chiçcórun cun sues alas, ponien-se todas an carreira nun filo a chamar la nuite cun sue prumaige negra i a çpenhicar la selombra por ambaixo ua ala; stou a percisar de ber las andorinas, fázen-me falta las andorinas a amassar barro i a quemer moscos: sien la selombra de sou bolo negro, cumo hei de agarrar la lhuç adonde l sgárrio de l die faga arder an claro? tanta grácia que bai por ende i lhougo you habie de aplediar por andorinas... mas outro remédio nun achei para estes dies an que até la selombra me duol.
quarta-feira, 6 de abril de 2011
preguntas (44)
anganho de madureç
terça-feira, 5 de abril de 2011
nien you sei bien
segunda-feira, 4 de abril de 2011
preguntas (43)
tenemos ua eideia de qual ye l lhemite dua cuorda antes de se scachar: adonde queda l lhemite de las palabras i de la scrita?
mas, al fin, quei ye l lhemite de la scrita?
será quando las palabras yá nada mos dízen ou quando bénen tan cargadas de sentidos que yá nun las antendemos?
silenço
silenço ye quando podemos oubir cun l oulor, la piel, ls uolhos: afuora esso, nun passa dun anterbalo antre palabras ou outros sonidos.
domingo, 3 de abril de 2011
preguntas (42)
porque será que l grande prencípio de ls clúbios, séian de bola ou de política - estes chamados partidos - ye tener siempre rezon inda quando nun la ténen?
nun será este l tribalismo moderno, an que l mundo nun bai alhá de ls «nuossos»?
preguntas (41)
hai pessonas cun tanta certeza que nunca fázen preguntas; quedo siempre cula eideia de que l mundo ampurfeito nun ye dino deilhas, mas pregunto-me cumo son capazes de drumir, essa funcion tan ampurfeita de quien percisa de çcansar?
mogadouro
sábado, 2 de abril de 2011
quinta-feira, 31 de março de 2011
preguntas (39)
hai dies an que nun me bénen preguntas i quedo pensatible i preacupado: porque será?
haberá repuostas sien preguntas?
queries repuostas? nun será melhor ampeçares por fazer las preguntas ciertas?
terça-feira, 29 de março de 2011
La niebe
Niebe!
Brancura eimaculada! Friu picante. Copas a beilar... L ritmo de las copas! I l rendelhado de las peinhas! I la proua de las arbles? I ls Probes a tembrar de friu ne ls currales abiertos?
Achei, hoije, l Lúcio.
Anda a las sobras, ne l refeitório grande.
Ls Oubreiros béien-lo i dan-le l que sobra.
El come las sobras i anda por ende.
A la nuite, aparece outra beç. I assi, todos ls dies.
Trai siempre la roupa manchada i la cara puorca. Nun ten coraige para se lhabar.
Andrento del, ua alma pura.
L'eimaige de Dius inda nun fui ambaciada.
Senhor, Tu mandas la niebe para mos cunselar l'alma, cun tan grande albura! Lhougo, marcamos perséncia culas nuossas pisagadas scuras - la nuossa perséncia ne l Tou lhençol eimaculado!
Buracos negros.
Apuis, fazemos bolas, misturando la niebe cul barro de ls caminos!
I Tu ris-te... i cuntinas a mandar copas de niebe, copas, copas...
L ritmo de las copas!
La niebe!
L Lúcio!
6 de Febreiro de 1959
Telmo Ferraz, O Lodo e as Estrelas
segunda-feira, 28 de março de 2011
preguntas (38)
ye l'ouropa ua eideia
domingo, 27 de março de 2011
peligros
sábado, 26 de março de 2011
caçpilros
que stranha palabra para dezir ls bacielhos de las paredes - caçpilros! Até agora solo coincie la palabra pim-pilros, que debe de ser prima fastada de caç-pilros. Seran 'pirlos' algue cousa? Teneran algo a ber cun bilros? até me dá gana de spilrar: será de quando era mocico i ampecei a fumar las froles secas de caçpilros ambrulhadas an papel de jornal? esta palabra dá-me tanto que pensar, pongo-le tanta pregunta que nun dá para poemas: estes gusto deilhes mais pequeinhos.
sexta-feira, 25 de março de 2011
morriu-se
quinta-feira, 24 de março de 2011
Oudisseia
quarta-feira, 23 de março de 2011
casa
toda te faziste la casa i asperas por quien buolbe,
reloucas cula fame de palabras i tenes
las cadeiras siempre al modo para sentar risas:
son eilhes la tue casa, mas tan scassas
bezes bénen, que quedas na rue l mais de l tiempo.
terça-feira, 22 de março de 2011
a fazer de cuonta
gastas mais einergies a fazer
de cuonta que stá todo
bien do que a bibir: assi,
cumo te squeces de bibir, tamien
menos tiempo te sobra para
mirar la selombra
i l scatrapulhar de la nuite.
Adonde todas las eidentidades se cunfúnden
ls dua mala
marrenega: «Deiqui palantre
tenerás l capulho dóndio, nun mais filhos; i apuis
morrerás-te».
Çtingo. Nun cunfundo, antoce, l ourganismo
de l testo
cula aternidade de l sou uorgano
genital.
Acradito que, se l jogo de l scritor, de cierta altura an [delantre,
ye por el mesmo
bedado de bien lo repersentar
ou poner an cena: l de l uorgano zbalorizado i [sperando
ua muorte que ende ben
puode apodrecer, nel, cumo un poema
sien chicha.
Çclaro i dun modo amable
que se puoden fazer bersos sien uorganos, sangre,
sexo: hai (siempre houbo) prefumes sien froles
i santos sien altares.
Assi i todo. Zde l sfergante an que l deseio de bida
la nun antranhe, la poesie buolbe-se
para mi, ua mintira
anseportable.
Eduarda Chiote, Órgãos Epistolares, Afrontamento, 2011.
[an pertués:
Onde todas as identidades se confundem
Distingo, como autor e actor, de entre todos os versos,
os de uma funesta
moleza: «Doravante
terás o pénis mole, não mais filhos; e depois
morrerás».
Distingo. Não confundo, pois, o organismo
do texto
com a eternidade do seu órgão
genital.
Acredito que, se o jogo do escritor, a partir de certa [altura,
é por si mesmo
proibido de bem o representar
ou pôr em cena; o do órgão desvalorizado e [aguardando
uma morte iminente
pode apodrecer, nele, como um poema
sem carne.
Esclareço e de uma forma amável
que se podem fazer versos sem órgãos, sangue,
sexo: há (sempre houve) perfumes sem flores
e santos sem altares.
No entanto. A partir do momento em que o desejo de [vida
a não penetre, a poesia torna-se,
para mim, um embuste
insuportável.]
segunda-feira, 21 de março de 2011
spertas al fin de la nuite
l retombo de ls passos rue abaixo i
a las cinco ampeça l mielro sue cantiga:
quedas na cama anquanto sós
capaç de aguantar ls uossos;
dá-te la risa, inches-te de palabras
cun que puodas dezir l die i
subertir l silenço de ls sucos:
ye custoso calhar l lhadrar de ls perros
que yá bonda la spera pul abrolhar
de las semientes; achega-se l tiempo de
poner la huorta i fázen-te falta
las malas yerbas para teneres que arrincar:
la belheç agarrou-se-te cumo ua teç
que nacira al fin de ls dies,
i nun hai modo de te lhibrares deilha;
que rábia le tengo, deziste-me un die,
a este silenço que nun zlenta,
cumo la grama, que até ne l mirar
bota raiç; calhas las palabras,
assucas la pacéncia por adonde puodan
correr las lhágrimas que yá
presa nun cunsigues oupir adonde
las acembonar: yá te quieres ir,
yá quieres quedar i racha-te
al meio este oupor que te atira
contra las peinhas que scatrapúlhan
puls dies que nun sabes se son tous:
pesas quanto bales i an cada mirar
sperar que te chámen por tou nome.
sábado, 19 de março de 2011
cumo se fura ua praga
pulas rues, cumo se fura
ua praga de l eigito:
ye ua muorte anquanto dura.
rebelaçon II
éran debagarosas las tardes
i siempre las cartas se me perdien
na spera: era de ti que querie
saber, mas siempre de mi
daprendi algo nuobo a cada die.
sexta-feira, 18 de março de 2011
rebelaçon I
un lhenço azul cun flores: nun
sfergante todo lhuziu mais i ua
pregunta de fuogo fizo-me selombra
nas lhargas i acesas nuites.
(Re)Cantos II
antre yerbas malas
i l atenegrado maçcarado
de Primabera amansada
eiqui, até l lhadrar de ls perros
ye poluído. Mas que ternura ye esta,
nun me dezirás? Eiqui, até la metáfora
faç quemido de l stierco de ls dies.
Pedro Castelhano
[an pertués:
(Re)Cantos II
Aqui, nos subúrbios da flor
entre ervas daninhas
e a negritude mascarada
de Primavera domesticada
aqui, até o ladrar dos cães
é poluído. Mas que ternura é esta,
não me dirás? Aqui, até a matáfora
se alimenta do estrume dos dias.]
quinta-feira, 17 de março de 2011
Mano delorida
na fuolha an branco
i lhembra la nineç.
nun le pídades rimas
nien súplicas
porque la mano sufrida
apenas aguanta
las manhanas ambentadas
de l'anfáncia.
La mano stá ruda quaije
tolhida, oube ls uossos,
l retumbar de l delor
mas la mano de l que ten miedo
ye la nineç.
Pedro Castelhano, (Re)Cantos d'Amar MOrte, Âncora Editora, 2011.
[an pertués:
Mão Dorida
A mão dorida sofre
na página em branco
e recorda a infância.
Não lhe peçam rimas
nem súplicas
porque a mão sofrida
mal aguenta
as manhãs inventadas
da infância.
A mão está rude quase
inerte, ouve os ossos,
o rumorejar da dor
mas a mão o que teme
é a infância.]
quarta-feira, 16 de março de 2011
Ancanto de mulhier
Guapas
Mesmo aqueilhas que parécen
Feias.
Todas las mulhieres se ríen
Mesmo quando l'agonia le
Fire ls beiços.
Todas las mulhieres son sabidas
Mesmo quando nun acértan ne l
Feturo
I ábren l coraçon cumo arca
Sien segredo.
Todas las mulhieres son totales
Mesmo quando l poder ye clandestino
I la palabra se fire
Ne l mirar de l adius.
Todas las mulhieres son biolentas
Mesmo quando fálan baixico
I çfáien telas de suonhos
Zamparados.
Todas las mulhieres son mulhieres
Quando l airico de la tarde roça lhebe
L peinado de la redadeira ida al
Cabelheireiro.
Pedro Castelhano, (Re)Cantos d'Amar Morte, Âncora Editora, 2011, p. 43.
[an pertués:
Sortilégio de Mulher
Todas as mulheres são
Belas
Mesmo aquelas que parecem
Feias.
Todas as mulheres sorriem
Mesmo quando a amargura lhes
Gere os lábios.
Todas as mulheres são sábias
Mesmo quando não acertam no
Futuro
E abrem o coração como arca
Sem segredo.
Todas las mulheres são totais
Mesmo quando o poder é clandestino
I a palavra se magoa
No olhar do adeus.
Todas las mulheres são violentas
Mesmo quando sussurram
E desfazem teias de sonhos
Desprotegidos.
Todas as mulheres são mulheres
Quando a brisa da tarde afaga
O penteado da última ida ao
Cabeleireiro.]
segunda-feira, 14 de março de 2011
Prosema
Inda nun cheguei adonde sali sien salir. La tierra ye feita de piedras de las nubrinas de la mimória desta cinza que adóndia de un tiempo de fuogo i rábia.
Ls rostros pérden-se na birolhice de ls anhos mal bistos, na saturna passaige de teçtemunho de nada teçtemunhar de l cabalho sangrando assomado a las faias cumo fuorça i peso que pormete alas pa l bolo adreitos a la Lhuç.
Deziran ls benideiros que esta nun fui la mie tierra, l choro, l canto, la parede adonde mejábamos an nome de la suidade de l feturo la faia que nun sequemos ls bidros de las jinelas que nun scachemos i la tristeza de salir quando l remolino de las feiteceiras mos cumbidaba pa la biaige mais lharga que mos podiemos sonhar.
(Nuite, seca-me ls uolhos para que las lhágrimas nun ambénten rieiros nas angúrrias de la cara.
Nuite, pinga a pinga ansina l’oubalheira a seduzir la manhana. Scundidas ne ls lhapos de l tiempo premite que las froles téngan oulor i ne l rugido cunsentido als diuses que las sílabas sílben, balas a saber de un cuorpo lhibre que las aceite).
Torno a la tierra de adonde nunca cheguei a salir. De cerron sien nada bato a la puorta i naide responde. La casa zerta i na baranda bótan-se a nós cardos mal tratados.
La Bila ye bilhana de bejita a la culpa i al sou castigar.
Mas que biolino se oube al loinge que abraço redículo i moço i ásparo al Manquito de la Çureira?
Que diuses i lhobos me cunsúmen i debóran ne l resfuolgo de silenços de la sierra muda?
Ai Manquito! Ai Manquito! Agarro-te al cuolho antes la benida de ls lhobos, a ti, l biolino de la mie nineç, la moda sien fin pa l miu oubido xordo.
Apostilha: Dízen que ye de rabeca l tou tocar. Mas para mi cuntina a ser biolino. I branco.
Pedro Castelhano
[an pertués
Prosema
As palavras são correntes de lava e lágrimas e no lodo purificam-se em percursos matinais. Trocam de dores como trocamos de deuses. E no primeiro rosto da noite desaparecem guardiãs e vigilantes das Trevas.
Ainda não cheguei donde parti sem partir. A terra é feita de pedras das neblinas da memória desta cinza que amolece de um tempo de fogo e fúria.
Os rostos perdem-se na miopia dos anos mal vistos, na soturna passagem de testemunho de nada testemunhar do cavalo sangrando à beira do abismo como força e peso que promete asas para o voo de encontro à Luz.
Dirão os vindouros que esta não foi a minha terra, o lamento, o canto, o muro onde mijávamos em nome da saudade do futuro a faia que não secámos os vidros das janelas que não partimos e a tristeza de partir quando o redemoinho das feiticeiras nos convidava para a viagem mais longa que nos era dado sonhar.
(Noite, seca-me os olhos para que as lágrimas não inventem regatos nas rugas da face.
Noite, gota a gota ensina o orvalho a seduzir a manhã. Escondidas nas grutas do tempo permite que as flores tenham cheiro e no sussurro consentido aos deuses que as sílabas sibilem, balas à procura de um corpo livre que as aceite).
Regresso à terra de onde nunca cheguei a partir. De bornal vazio bato à porta e ninguém responde. A casa deserta e na varanda agridem cardos mal tratados.
A Vila é vilã de visita à culpa e ao seu punir.
Mas que violino se ouve ao longe que me abraço ridículo e jovem e áspero ao Manquinho de Açoreira?
Que deuses e lobos me consomem e devoram no respirar silêncios da serra muda?
Ai Manquinho! Ai Manquinho! Pego-te ao colo antes da chegada dos lobos, a ti, o violino da minha infância, a melodia sem fim para o meu ouvido surdo.
Apostila: Dizem que é de rabeca o teu tocar. Mas para mim continua a ser violino. E branco.]