quinta-feira, 30 de junho de 2011

fúrun quedando


fúrun quedando lhargas las nuites
i fui se te acurtiando l suonho:
ye un delor sperar la claridade,
preso a la cadena de la cama
i assi i todo sóbran passos,
que nin cinemas sin fin dan
para anchir ls uocos de l tiempo.



cabalho


prende l cabalho de l pensar a la selombra que bota l'argolha de l die, que yá nun aguántan sous cascos tanto scatrapulhar i ye sou sudor mais agre do que la tierra percisa para ceçon: criar mundos sin fin deixa l porblema de adonde ls poner, adonder ls fazer caber, tu própio an remiles zrobado, puro puolo, para que an todos se puodan oubir ls retombos de tanto relincho i las piernas chéguen para tanto camino.





la mais grande boubada


- Ai, respundiu-le Sancho, chorando, nun bos muorrades, senhor miu, mas agarrai l miu cunseilho i bibi muitos anhos, porque la mais grande boubada que un home puode fazer nesta bida ye deixar-se morrer, sin mais nin mais, sin que naide l mate, nin outras manos, que nun séian las de la tristeza, acáben cun el.

Miguel de Cervantes, D. Quechote de la Mancha, 2.ª parte, LXXIV





terça-feira, 28 de junho de 2011

madureç


yá la madureç se bai assomando a las moras, cumo bien se bei puls cagados de páixaro a sbranquenhar l berde de las fuolhas: quedórun squecidos ls brugos de la seda i yá mal se te lhembra de quando cantabas

fiç la cama na moreira
cun gana de madrugar,
bieno un airico abanou-me,

staba bien, deixei-me star.


talbeç todo seia por yá muitá te nun sentires bien i por esso nun te deixa la pergunta, deixo-me star?




segunda-feira, 27 de junho de 2011

un die




un die, nun sabes cumo, todo se t'amostrou nun mirar perdido, nun modo rombo de l resfuolgo, nua falta de gana sin sentido: nun corrie ua raça d'aire a ajuntar las palabras a la squina de la tarde, mas lhougo te deste de cuonta de algo que nun percisaba de s'anunciar, tan fuorte era sue perséncia que serien scusadas palabras ou qualquiera outra seinha de bida: tenie agora l tiempo de afilar la fouce para acabar de ganhar la jeira: cientos de andorinas, an boubos bolos, ambuolben la tarchica i scamúgen ls moscos para que puoda la nuite drumir an paç, serena cumo la fresquidon que s'albanta de la huorta acabada de regar.



domingo, 26 de junho de 2011

nun deixar la lhéngua agarrar denteira


nun le dando a quemer todos ls fruitos que las palabras mos tráien, nun la zambolbendo até adonde eilha yá nun puoda mais sin le doler, nun la fazendo salir de to las bocas, ende la lhéngua ganha denteira, cousa que nun podemos deixar que la nuossa lhéngua agarre, cumo muitos quieren, arrunsando-la pa la praças de las lhénguas que cúidan bárbelas, seia esso l que fur; l que tenemos ye que le dar aqueilhes fruitos bien maduricos para que se sinta feliç al quemé-los i relhuza galana i sin ambeija de nahue outra.




sábado, 25 de junho de 2011

Cassandra


son einúteles ls porfetas:
porquei los habien de oubir?
ye la porfecie un don para si mesmo,
mas nin a nós oubimos:
an quei acraditar, ne l demudar
de ls dies a zaugar an sue cierta fin?
somos, cada un a sou modo,
la (re)ancarnaçon eiterna de Cassandra.




sexta-feira, 24 de junho de 2011

çtino


nunca parou l camino,

siempre nuobas rebuoltas,
loinges, cada beç mais, a subertir:
assi bou (re)nacendo.




quinta-feira, 23 de junho de 2011

solo la nineç


muita beç m'anrábio culas lhembrácias:

cumbido-las a cenar i quaije nunca bénen,
bato-le a la puorta i nun me déixan antrar an casa,
se le digo quien sou nun me conhécen,
s'a mano ben nin me respónden:
partes de mi que se morrírun;
solo la nineç inda le mete miedo a dius:
nunca por alhá passou i por mais lhado
nanhun: nin el stá seguro d'eisitir.




la tarde


nun busques la tarde, que benirá por sou pie:

assi nun quedarás
cul remorso de la haberes chamado.




eicesso d'oufierta


bate la lhuç doutra maneira

ne ls adiles, bei-se mal
l aire para achar l camino,
saltórun para fuora de ls caminos
las flores: eicesso d'oufierta!




quarta-feira, 22 de junho de 2011

retombos


úpen-se relinchos na prainada
i lhougo guerras, miedos, l zatino
de l tiempo, scatrapúlhan ne l lhombo
que de nubrina nace nas manhanas.




ye eissencial nun antender


se dius tubira criado l mundo, haberie-lo feito sien manual de anstruçones; inda bien que nun lo criou i assi solo a nós mos podemos culpar de nun lo antender: inda bien que hai cousas que nun son para antender, doutro modo, quien aguantarie tanta lhuç, quien biberie al menos sien ua pregunta que fura, ua pregunta sien repuosta?





terça-feira, 21 de junho de 2011

dito (17)


lhembrar ye ganhar cuncéncia de que bibimos, ir arrimando la bida a la brigada al modo que la bamos çcubrindo.





dito (16)


na caminada pa la muorte bibimos.




segunda-feira, 20 de junho de 2011

tecido i tecedeira


técen las palabras cun filos de palabras: manta guapa i lharga, mas siempre l testo me deixa cun friu.




molinos


siempre fui atraído por molinos, ancandilado an rodrar sien fin: agora tengo ls dies, ls dies...



domingo, 19 de junho de 2011

dito (15)


por bien grande que seia la gana de bibir, nunca puode ser negaçon de la muorte.




ye inda mui cedo

spertas inda la manhana drume
i l'ourbalheira tece sues goticas:
que rábia le agarreste a la nuite,
perdida i sin assossego?

an que pensas pa zarredar
la muorte que te ronda ls suonhos,
se l pensar se te bolbiu un delor
que nun alcanças an sou scatrapulhar?

assi i todo, tenes la secreta sprança
de que haba huortas para adonde bás,
seia esse sítio adonde fur: al menos
que le sintas l frescor primabera arriba;

queda çcansado que, se huortas nun houbir,
alhá eirei para te cuntar cumo ban
ls arrebentos i las polhas de ls anxertos;
cuntigo lhebarás todos ls berdes

que anhos i anhos cantórun márcio
arriba, i melhor antenderás
las palabras que nun te soubir dezir:
ende mos beremos nua risa

ou nua brigada al sol de janeiro;
inda me falta dezir-te tanta cousa
que nun sei quando teneremos tiempo:
aguanta-te, anton, que ye inda mui cedo.




pregunta (58)


se to las preguntas tubíran que tener repuosta, fazeriemos l mais deilhas?



sábado, 18 de junho de 2011

pregunta (57)


porquei tremina a perder-se quien se perde i, delantre tanto camino, scuolhe seguir por un nun camino?





sexta-feira, 17 de junho de 2011

ser i nun ser, essa ye la question


se, hai quarenta ou cinquenmta anhos, me tubíran pedido para manginar l que iba a ser, cumo, adonde i cun quien, podie quedar até hoije que nin an un por cien acertarie; se me dezíren que sou l mesmo, rio-me na cara deilhes, mas se me dezíren que nun sou l mesmo, seran un anganho sues palabras; muita tinta se ten arramado cul 'ser ou nun ser' de shakespeare, mas nun se chega a antender que l drama nun stá nessa cunjunçon 'ou', mas na outra sue bezina 'i': somos i nun somos al mesmo tiempo, sin scuolha possible i esse si, ye l drama.




quinta-feira, 16 de junho de 2011

segada


stan a dourar ls panes:
nin ua raça de gana
me chube para querer
tornar a morar nessa casa.




busca


nien manginas cumo me duolen ls tous uolhos, perdidos i assustados, de tanto tiempo que perdo a saber deilhes.




quarta-feira, 15 de junho de 2011

inda queda dar la mano


sálen-te brancas las palabras
i ls uolhos arredóndan-se an uocos
a relhuzir acontra miedos tristes:
achego-te las lhembráncias,
mas nien dás fé de séren tues:

miras, zde l fondo negro de ti,
la boca de l poço i até la gana
de angarrar pa la lhuç perdiste:
debuolben-me las palabras sou sentido,
mas inda me queda dar la mano.




segunda-feira, 13 de junho de 2011

un gabilan que m'angulhiu la tarde


a las bezes, nun sei bien cumo, passa na mie rue ua tristeza, debagarosa i sola cumo nubrinas que se lhebántan de l oupor de nobembre: até bielhos miedos adóndia, a puntos de nun s'aguantáren de pies! fui quando me quedei a ber passar l tiempo, perdido nun gabilan que m'angolhiu la tarde i calhou para siempre l niu de ls rolicos que tráien çponeres dua lhuç lhebe cumo música: nun adelántran spantalhos, que la muorte acaba por pousar an qualquiera galho de la nueira, inda quando las moras solo ban raçadas.





domingo, 12 de junho de 2011

silenço

bien nun quieres ler ls silenços,
mas sous bózios nun te déixan campo a mais nada.


sexta-feira, 3 de junho de 2011

arrimar papeles


mete-me miedo l arrimar

papeles: que puolo m'acubriu,
que fumo amarelhou l que
cun tanto sangre un die screbi?




quinta-feira, 2 de junho de 2011

ben ende la nuite

ben ende la nuite, tiempo
sien gurbata i sou fatomacaco:
purpara l sereno las pousadas
horas, solene cumo cumben
al que amportante s'apersenta.



terça-feira, 31 de maio de 2011

fala


traie na fala ganados,

squilas, carreirones nun
arressaiar que fazie grande
l pequeinho mundo: era
l bruar de la fogueira
adonde le ardien ls uolhos.



passadeira burmeilha


fazírun na mie rue

ua pista para bicicletas,
burmeilha mas inda sien bicicletas:
nada fiç para que me botássen
aqueilha passadeira burmeilha,
que to las nuites se zroba para mi!



segunda-feira, 30 de maio de 2011

ampossibles


- abaixei pulas palabras
cumo quien colga de l cielo
ua lúria que nun aguanta
l peso de l zerto que me seca:
- mais fácele era que aceitaras
que todo ye mortal, nada

ye eiterno; mas que le fazeries
apuis als colgadeiros de suonhos
que por anhos i anhos fuste
spetando pula selombra
adonde se t'ancarrapítan ls dies?
- fázen-me falta ls ampossibles!





domingo, 29 de maio de 2011

proba de bida


la soledade ajunta las pessonas,

mas custa a antender cumo
cuntínan solas apuis de juntas:
son muitas, mas cada ua
acaba por quedar cun eilha
mesma i ls sous: l juntouro

ben a ser, a cada anho,
a modo ua proba de bida
que outros mos ténen de passar:
se nun fura assi, porque fazerien
juntouros las pessonas?





sexta-feira, 27 de maio de 2011

alguien


para haber chegado eiqui

alguien nunca zistiu
anque l sudor fura sangre,
mais que l die, lharga la nuite:

ye ne l nieiro d'acraditar
que abrólhan ls milagres:
fé an ti, an tous passos ne l camino,
inda quando ls uolhos négan;

alguien nunca parou
de t'ampurrar palantre:
scaralhaba i maldezie,
mas para ganhar baláncio.




quinta-feira, 26 de maio de 2011

pregunta (56)


queda-mos de ls muortos la lhembráncia: muorta esta, quei de nós queda?






quarta-feira, 25 de maio de 2011

l lhuito por ti mesmo


aguanta sien le pegares

fuogo als dies i déixa que pássen
serenos cumo bolo de páixaro
a la tarchica: nada puodes contra
la nuite a fazé-le selombra als dies
que han de benir; nun béilan

las arbles al abraço de l aire? Antoce,
porque nun le dás tiempo a adundiáren
ls delores que te sálen al camino?
nun bóndan ls que cuntigo camínan,
que inda outros de outros buscas?
se todo has de acabar an scuro eiterno,

deixa que lhuza hoije l sol
puis puode ser manhana
un defenitibo nada: que l lhuito
por ti mesmo seia l camino
d'antender cumo guapo cuntinar
puode l mundo apuis de seres pocho.




terça-feira, 24 de maio de 2011

se


se un die bolbires
,
que seia para colher
las risas que sembreste
ou anton para mirar
las manos cun que deste.



domingo, 22 de maio de 2011

la fuorça de l que ye andeble


bai-se yá secando l roixo de ls tomilhos i las scobas a mei granar, afuora esso las yerbas yá ténen sues semientes cumpridas, nua mudança que nun pára: solo l riu parece l mesmo i las peinhas de l Picon de ls Arteiros zafían l tiempo, negro caneiro na boca de las arribas: para todos bai a meio mais ua primabera, para mi ye menos ua primabera i, nesta cuncéncia de l andeble ancarrapita-se-me l balor sien fin de l que ye menudo i agiganta-se la fuorça de todo l que ye andeble.




quarta-feira, 18 de maio de 2011

preguntas (55)


- l que ye la berdade?


- cumo naide sabe respunder, solo l poner la pregunta nun será yá l percípio de la sabedorie?






terça-feira, 17 de maio de 2011

dito 14


quien pensa un mundo melhor inda quando nun lo puode cuncretizar, siempre an algo sue bida lo puode melhorar.




ua punta de mistério


a cada beç que me meto pul meio
la lhéngua sabe-me siempre a fresco:
mánan nubrina las palabras
i mal las fago çcampar, lhougo
cuorren a tapar sue nudeç,
puis sue alma siempre bibe
nua punta de mistério.




segunda-feira, 16 de maio de 2011

Sétimo die


Bolbimos, un a un, de la tue muorte
pa la nuossa bida cumo quien torna a casa
dua lharga biaige. Para trás quedórun lhembráncias, países,
i agora ye cumo se te houbíramos sonhado.

La boç que, delantre l scuro, colguemos
quando se sbarrulhou l mundo pa l fondo de ti
oupimos-la outra beç pa ls afazeres de l die
i pa las horas quemuns.

Inda onte stábamos solicos delantre l Hourror
i yá somos riales outra beç!
L própio delor se drumiu al nuosso cuolho
cumo un animal de cumpanhie.

Manuel António Pina, Atropelamento i fuga, 2001 [an Poesia Reunida, Assírio & Alvim, 2001, p. 288]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Sétimo dia

Ao Manuel Hermínio

Voltámos, um a um, da tua morte
para a nossa vida como quem regressa a casa
de uma longa viagem. Para trás ficaram recordações, países,
e agora é como se te tivéssemos sonhado.

A voz que, diante da escuridão, suspendemos
quando se desmoronou o mundo para o fundo de ti
erguêmo-la de novo para os afazeres diurnos
e para as horas comuns.

Ainda ontem estávamos sozinhos diante do Horror
e já somos reais outra vez!
A própria dor adormeceu no nosso colo
como um animal de companhia.]






domingo, 15 de maio de 2011

Cuidados Antensibos. XII - L camino de casa


«Las palabras fázen
sentido (l tiempo que tardei até çcubrir esto!)
un sentido justo,
feito de mais palabras.
(L'ampossiblidade de falar
i de quedar calhado
nun puode parar de falar,
screbi you ó noutro).

Torno a casa,
al ampeço,
se calha un cachico mais bielho.
Las mesmas arbles,
mais bielhas,
la lhembráncia deilhas
passando sien tiempo ne ls mius uolhos,
cumo ua eideia feita ou cumo un sentimiento.

Antre l que buolbe
i l que saliu un die
quedórun las palabras:
talbeç (quien sabe?)
algun sentido.
Agora, cumo un stranho, chubo las
scaleiras i abro la puorta; i entro, bibo,
para fuora de algue cousa muorta.

Senta-te eiqui, fala cumigo,
faç sentido
i todo alredror de mi!»

Manuel António Pina Cuidados Intensivos, 1994 [An Poesia Reunida, Assírio & Alvim, 2001, p. 205]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Cuidados intensivos
XII
[O caimnho de casa]

«As palavras fazem
sentido (o tempo que levei até descobrir isto!),
um sentido justo,
feito de mais palavras.
(A impossibilidade de falar
e de ficar calado
não pode parar de falar,
escrevi eu ou outro).

Volto a casa,
ao princípio,
provavelmente um pouco mais velho.
As mesmas árvores,
mais velhas,
a lembrança delas
passando sem tempo nos meus olhos,
como uma ideia feita ou como um sentimento.

Entre o que regressa
e o que partiu um dia
ficaram palavras;
talvez (quem sabe?)
algum sentido.
Agora, como um intruso, subo as
escadas e abro a porta; e entro, vivo,
para fora de alguma coisa morta.

Senta-te aqui, fala comigo,
faz sentido
e totalidade à minha volta!»

quarta-feira, 11 de maio de 2011

cuonta nana (10)

rala era la sumana que nun daba alhá un saltico: sentaba-se siempre na mesma piedra, deixaba ls uolhos abaixar la strada i correr ls cúmios de ls cabeços i acaba por ls afogar ne l riu antes que la fuonte andrento deilhes se sultasse; ls carros éran poucos, uns pertueses outros spanholes, mas naide ls mandaba parar a saber quien iba andrento, quei lhebában andrento, adonde íban, quanto tiempo tardában: hai uns binte anhos, talbeç un cachico mais, era aquel l sou puosto, todos parában a las sues ordes i sinte algo aparecido a miedo a rodrar alredror del: apuis bieno la Ouropa, essa cousa de Shenguen i el quedou sien jeito puis toda la bida le habien ansinado quei era bedado i até crime: agora passában i nien sequiera mirában para el: l mundo stá perdido! cuncluie siempre que se lhebantaba de la piedra para tornar para casa; inda bibiu alguns anhos, mas nunca se chegou a dar de cuonta que l único mundo perdido era l del.





cuonta nana (9)


benie adreitos a mi na rue, ls uolhos baixos, debagarosa cumo la tarde; nun era nuoba nien bielha, guapa ou feia i nun haberie arreparado neilha se, al passar, nun tubira albantado para mi un uolho negro: era aquel uolho la scrita biba dua cuonta: acidente? topada? porrada? cumo nun tube modo de la ler, quedei culas cuontas todas para mi.





terça-feira, 10 de maio de 2011

cunta nana (8)


La tie chegou a arrastrar la pierna i deixou-se caier na cadeira de la sala de spera de l cunsultório. Era inda nuoba i tenie las unhas retrocidas de burmeilhas. L rapazico, de uolhos arregalados pa la mai: para ser un capitan gancho percisa la pierna de palo; bi-la mancar: será que la ten?




segunda-feira, 9 de maio de 2011

dito 13


ye amportante l que fazemos amportante i desso mos cumbencimos.




dito 12


staba tan triste, que acabou por passar por anrabiado.




pregunta (54)

porque será que l mais de las pessonas mais quieren tener mil porblemas i nada ganhar do que ls outros cúiden que stan 'a fazer deilhas parbas' (ye assi que dízen)?





domingo, 8 de maio de 2011

dito 11


ye la selombra ua lhuç triste.




sexta-feira, 6 de maio de 2011

diário 66


a las bezes penso se haberie sido defrente la mie bida s'acaso houbira ido a scuola i daprendido a ler: al menos ua cousa demudaba, sabie mais l que se passaba pul mundo i sabie ler l précio de las cousas ne ls supermercados sien tener que star siempre a preguntar; para alhá desso todo, scusaba de dar las cartas a screbir ou ler a naide, que nun era senhora de guardar un segredo; stou cierta de que muita muita cousa haberie sido defrente, a ampeçar por nun tener que ir a trabalhar zde que naci, al menos ne l tiempo an que staba andrento la scuola: raios t'aparta l tiempo antigo, bien podie haber nacido cinquenta anhos apuis...






quinta-feira, 5 de maio de 2011

dito 10


tenie percison de screbir cumo quien nun passa sien ua droga: paraba als cachos para ler, cumo quien faç ua zantoxicaçon.






pregunta (53)


- porque será que ciertas pessonas nun se ampórtan de falar de l que nun sáben, ponendo l aire mais sabido de l mundo?

- se l redículo pagasse ampuosto, que taxa le botariemos?




terça-feira, 3 de maio de 2011

dito 9


deixar fuortes eidiales ye ua agonie que solo puode benir de la muorte: renacer ou reancarnar an nós, yá outro, acuntece mesmo.




pregunta (52)

tenie tanta cousa que le custaba a andar dun lhado pa l outro cun tanta cousa a las cuostas:
- sien cousas seremos lhibres?
- i nun mos tíran las cousas que tenemos la raíç de la lhibardade?
- cumo poderiemos eisistir sien l rasgon de las cuntradiçones de que nunca seremos capazes de mos lhibrar?





segunda-feira, 2 de maio de 2011

pregunta (51)


se nun fúran ls ambentores de rialidades - cumo tal pintores, poetas, músicos i outros boubos que tales - seriemos capazes de aguantar essa rialidade rial que mos smaga i mos ambenta?






pregunta (50)


ls que nun acradítan an dius cháman-le ateus, i als que nun acradítan ne l diabro cumo le hemos de chamar?
se fumus nós que ambentemos tanto a dius cumo al diabro nun le habiemos de dar nome als que nun acradítan nun i/ou noutro?




domingo, 1 de maio de 2011

diário 65


quando miu pai se morriu tenie you nuobe anhos acabados de fazer; andube muito tiempo a falar pouco, puis las palabras se me habien gastado, coçadas de la bida, rombas de tanta porrada, cumo xeixos na ribeira: inda porriba, nunca andube a scuola para aprender a aguçá-las ou poné-las a nacer outra beç; mie mai bestiu-se de negro para siempre i fui todo, até l que nun podie ser: naquel tiempo nun habie essa cousa de l die de la mai, cumo agora: quatro filhos assi tan pequeinhos nien un solo die la deixemos squecer quien era.





sexta-feira, 29 de abril de 2011

diário 64


cul tiempo quedei mais calhado, cumo se nun fazíran tanto sentido las palabras ou nada adelantrasse dezi-las; a las bezes sentie que las cousas yá nada tenien a ber cumigo, cumo se als poucos me fura zlhigando de l mundo, reloijo porgramado que sabe la hora a chegar: cumo se me bai morrendo l mundo alredor, bou cada beç mais bibindo ne l miu mundo: nesse nun perciso de palabras.



segunda-feira, 25 de abril de 2011

la manhana fui abaixando pula lharga nuite


dúran mais las nuites an que quedamos spiertos a spera de la manhana: nessa altura nien me dei de cuonta de que l die 25 de abril, ua quinta special, iba a ser repetido muita i muita beç: nessa nuite solo querie saber se íbamos a ganhar i cada minuto, cada feito, fui acumpanhado cun un fuogo que me deixaba a la borda de arder dun sfergante pa l outro; inda nun sabie, mas nesse die ampeçaba ua nuoba bida que solo algun tiempo apuis habie de benir arriba i me habie de lhebar a bibir algo que nunca me habie passado pula cabeça i a ancarnar ua prática rebolucionária que siempre manginara que habie de ser de outro modo: l mundo apersentou-se-me cun orde para ser demudado i you nada mais fiç que cumprir essa orde, que habie de durar quaije ua meia dúzia de anhos; trinta i siete anhos apuis, cuntino a tornar a essa nuite, puis fui eilha que me quedou na cabeça, minuto a minuto, yá que de l die 25 tengo ua eideia mais por alto, de todos na parada a spera de amboras que nun éran ciertas; quando salimos pa la rue, yá era tarde i las cousas stában mais ou menos assentes, solo habie que aguantar las cousas, puis inda podien zandar, i fui esse die 26 que durou anhos i anhos na lhuita por un mundo nuobo que l 25 de abril mos pormetiu; al modo que ls anhos pássan tamien ls feitos desse die ban quedando mais stória i menos bida, mais suonho i menos prática, a punto de l sou xefe tener benido a dezir por estes dies que se fura hoije nun haberie feito l golpe melitar, puis l paiç bieno a dar na situacion adonde stamos agora: claro que esse xefe nada antendiu de la stória, puis doutro modo saberie que nunca nada se cunquista dua beç para siempre i que l 25 de abril nun passou de l ampeço dun camino, l restro iba a depender de ls caminantes que benirien apuis i esses caminantes - nós própios - nun ténen feito grandes áfricas; al alrobés de muitos, cuido que l 25 de abril nun ten que ser lhembrado, puis l mais amportante ye lhuitar para que l 25 de abril de l anho que ben seia melhor do que l de astanho; nua altura an que l paiç stá a atrabessar mais ua lharga nuite, l 25 de abril ten que ser ua spera pula manhana, fazendo-la abaixar pula lharga nuite: se nós quejirmos, eilha ha de benir: la bandeira de la sprança inda ten campo, yá que la bandeira de l zánimo i de la depresson nun mos lhieban a bun lhado, deixando-mos inda pior do que stamos: tamien eiqui repito l dito mirandés, an rui(n) anho, buona cara.






domingo, 24 de abril de 2011

bai dezindo l que quieres dezir


miras ls rostros moços i l mais deilhes nada te diç ou faç lhembrar i sintes cumo l tiempo te passou i te fui ampurrando para ua punta ou talbeç tengas sido tu que te sacapeste por outros caminos: un die quieres andar caminos que yá fúrun tous, mas yá nun te son familhares las bistas, solo te sobrando ser houmilde i bolber siempre a daprender cumo ye pequeinho tou mundo i grande la tierra para muita giente botar raízes; assi i todo, bai dezindo l que quieres dezir porque naide l dezirá por ti, mas nun speres que todos te anténdan ou le déian amportança al que cuidas amportante, por bien amportante que seia: se te calhares, talbeç haba al menos ua pessona que nunca chegue a ancuntrar algo que gustarie de ber dezido, algo que solo tu poderies haber dezido: puode nin ser l tou causo, mas nunca l saberás se nun atentares dezir l que tenes a dezir, nó porque seia amportante, mas porque ye tou.





sábado, 23 de abril de 2011

caminar ye perciso


hoije corrien a cacharron ls rieiros i l berde de la Sierra de l Maron staba remendado culs amarielhos de scobas i toijos, la sumana santa assomando-se al roixo i branco de las urzes; de l outro lhado uas nubres ralas abaixórun a beisar de Albon cumo fumarolas dun bulcon que sues antranhas botássen, a rendar la tarde frie; al meio l'outostrada stramuntana upie las quelunes de sous feturos biadutos cumo bózios de quien spera hai tanto tiempo, an que abaixou até al puolo de ls caminos, a la lhama de las canhadas, mas solo l retombo de las peinhas siempre le respundiu; ban i bénen ls anhos i siempre la primabera arrebenta cun sous berdes i amarielhos, nunca perde la bida sue fuorça: son andebles sues pítulas, hai galhos secos pul suolo i arbles muortas apuntando sou scaleto al cielo, mas nada ye capaç de parar sue fuorça; para alhá de todo esto nada antendo, l çtino de ls passos, las biaiges de muitos uolhos, la tristeza de bidas que nien deilhas son capazes de abaixar, mas caminar ye perciso.






sexta-feira, 22 de abril de 2011

cumo l'auga que cuorre


acabei mais ua caminada, de las talbeç mais de mil que yá tenga feito i nun sei quando acabaran: cumo todo, tamien ls caminos por adonde bengo fúrun demudando, fúrun-se ancurtiando ls tiempos de biaige, minguando ls peligros, todo quedando mais cunfortable, nua migraçon de páixaro que siempre torna al sítio adonde fui ua beç sou niu: cumo eilhes, tamien nun sei que fuorça me puxa, que boç me chama,
deixando las fuorças, als poucos, nestas caminadas sin fin; yá todo arrebentou i las pítulas tienras nunca percisórun de mi para medráren, filhas de mais ua primabera que nun me pediu oupenion para aparecer an sou tiempo: nin todo ten que tener outra rezon para alhá de l que seia bibir, sin mais, assi cumo l'auga que cuorre Sordo abaixo: tamien assi son estas mies caminadas i assi cuntinaran anquanto puoda i la bida tubir que ser bibida.







segunda-feira, 18 de abril de 2011

Final


La Sé stá sien naide. L lhajedo stá húmado.
La Tue Sé sien coraçones!
I Tu calhado!
Ls cafés stan chenos. Las tabernas tamien: Las rues, l cinema, las casas.
La Tue Sé, Senhor!
Quieres la Faia Amarielho?
Quieres la Rue de la Costanielha?
Quieres la Terronha?
La niadas de la Terronha?
Las niadas de la Ribeira?
La niadas de la Eideinha?
Oufereço-Te l sol desta manhana!
L fumo de la dinamite!
L rugido de ls martielhos!
Ls jipes, ls ouclídios, ls cabos i las gruas!
La polareda de ls tunes!
Ls tunes de todas las minas!
Las minas de todas las barraiges!
Ls que Te conhécen!
Ls que nun Te conhécen!
Ls que Te squecírun!
Somos todos Tous filhos!
Toma todo.
I ls Selicóticos?
Senhor, nun deixes sfriar las mies lhágrimas nas lajas fries de la Tue Sé.

Telmo Ferraz, O Lodo e as Estrelas



[Acaba eiqui la publicaçon de L Lhodo i las Streilhas de Telmo Ferraz, an mirandés. L lhibro cuntina, mas agora an Angola, na barraige de Cambambe, para adonde fui l sou outor i dende pa la Obra de l Gaiato. Ampecemos la traduçon an 20 de Nobembre de 2010 i até hoije fumus publicando dezenas de testos que mos fáien arrecular até als anhos cinquenta de l seclo XX i al Pertual misarable i biolento desses tiempos, a un punto que hoije nien fazemos eideia. Tamien por esso ye buono lhembrar, na boç poética i fuorte de Telmo Ferraz, i cuncluir cumo este paiç demudou., anque nun tanto cumo gustariemos, mas assi i todo muitíssemo i para bien melhor. Esses anhos fúrun ls anhos an que you naci i bien se me lhémbran todas las zgrácias de l que era la bida nessa altura an Pertual i inda mais nua aldé de la Tierra de Miranda.
Talbeç un die destes cunsígamos publicar an lhibro estes testos de Telmo Ferraz an mirandés, puis todo fui screbido na tierra de Miranda i antre giente que solo falaba mirandés, lhembrando que tamien pa la lhéngua las barraiges fúrun un amportante marco a tenber an cuonta. Nessa altura tornaremos eiqui a dar amboras.
A.F.]





quinta-feira, 14 de abril de 2011

Bózio na nuite

Nuite sien streilhas. Un merujeiro. Las lhuzes de l bárrio relhuzien.
Chubi-me a ua peinha i dixe-le als mius amigos:
La percion bai a ampeçar. Bamos calhados. Solo l scuro mos bei. Solo las peinhas mos óuben.
Quien lhieba la cruç? Tu, Araújo, tu lhiebas la cruç.
L Manuel i l Lagares lhieban las lhinternas. I bós acendeis todos la buossa belica. Debagarico... Bamos.
Nun chores, Arminda! Nun bés que pasmas ls grilos i le tapas al moucho l pio noturno!?
Malo... Tamien tu, á Ricardo? I tu, á Guelharma? I l Manuel i l Antonho?! Al fin, todos!
Bamos calhados. Este silenço spertará ls que drúmen porque ye l bózio acusador, que nun ye biolento, mas bózia por justícia.
Bede, yá se béien muitas streilhas! Cristo ha de mos dar ua streilha. La streilha de la Sperança. Sperança als nuossos coraçones.
Bamos-le a dezir a Cristo que reine an todos ls coraçones de la tierra. Mais; nó cun catedrales, romaries i pompas. Si, un reino de amor, de paç na justa çtribuiçon de ls bienes de l mundo. Esto ye que falta. Se assi fur, l Abel tenerá bestidos pa ls filhos; ls filhos de la Mariana teneran un pai; l Ricardo tenerá cubertores i, nas nuites fries, sentirá ne l coraçon la calor de ls filhos; l home de la Arminda deixará ls bícios; l Araújo tenerá pan i remédios; i todos i todos i todos.
Esta ye la nuossa percion. Bamos a cuntinar debagarico...
Bendito seia Dius!!!
Deiqui a pouco será manhana clarica. L sol alhumbrará todo. I fazerá correr, ne ls balhes de la fertelidade, lheite, miel, alegrie i amor. Será todo lhuç i bida zlhumbrantes. Nas muntanhas de prata i cristal, miraremos ls nuossos cuorpos guapos. L tou cuorpo será guapo, á Mariana! Tu serás fermosa, Arminda! Arrebalareis a la par nas lhagonas de gelo.
Nas muntanhas çtantes yá se bei un claron!!!
Yá alhá ben la nuossa manhana.

Temo Ferraz, O Lodo e as Estrelas

preguntas (49)



hai miles d'anhos, las pessonas gastában quaije todo l sou tiempo a garantir l sustento i la cuntinaçon de la spece: bendo bien, nun será que cuntina hoije a ser assi? será buono squecer esso, que mos achega de l'eissencialidade de la bida i que a las bezes queremos negar, nesta nuossa ánsia de mos cuidarmos diuses?







cuonta nana (7)


buscaba las augas lhimpas, serenas, para se assomar; nunca tubira un speilho nien sabie quei esso era; nun se chamaba Narcisa i la sue tierra era un zerto, sien fuontes nien ribeiras; a las bezes chobie i formában-se poças adonde se podie ber, mas todas las pessonas buscában sue poça i a las bezes nun sobraba nanhue para eilha: fui ende que daprendiu a ber-se ne ls uolhos de ls outros, mas solo ne ls uolhos que se rien: era esse agora todo l sou trabalho, fazer rir: anque naide l'antendira, nunca le çlcubriu l sou segredo a naide.





quarta-feira, 13 de abril de 2011

pregunta (48)

porquei las pessonas, talbeç l mais deilhas, quando cuncórdan cun algo an 99%, sínten necidade de dezir, solo i sien mais, que çcórdan [an 1%]?





dito 8

An pouco ye donde se conhece un pequeinho.





somos antre arble i páixaro


íban, cul miedo a guiar-le ls uolhos, por caminos que se le anroscában cumo jibóias, sien nada nas manos i un uoco na cabeça para anchir, scamugindo la bergonha pa las squinas de la suidade, esse pico na flor que buscában: somos antre arble i páixaro, que ye essa l'eisséncia de ls eimigrantes, esses que al ampeço de todo habie i le chamamos nómadas, dun tiempo an que sobraba campo para pelegrinar cun canhonas, diuses i ua família grande cumo l mundo que mal iba alhá de ls uolhos; son cumo las anguilas, ls bielhos, gústan de se ir a morrer casa, nunca naide soubo porquei, talbeç para se ancuntráren ninos outra beç, talbeç an busca de pouso pa l páixaro de ls uolhos, puial adonde çcansar las alas de ls braços: ye un mistério la ruta de nuossos passos cansados, l caiato dua fuonte por amparo na caminada, todo na busca dun silenço al fin de todo, un silenço que nunca quejimos i mos anferniza ls dies cun sous bózios: bal-mos que podemos apedurar l frescor de ls dies i cuntinar cumo se siempre houbira manhana i siempre un zayuno asperasse por nós.





terça-feira, 12 de abril de 2011

preguntas (47)


cada un de nós pesa menos que ua arenica ne l zerto, assi i todo faç sentido preguntar, anque yá gasta i banal:

- quei fiç you para que las cousas stéian cumo stan?
- quei puodo fazer you para que las cousas quéden melhores do que stan?





dito 7


Amar sin ser amado ye cumo lhimpar l culo sin tener cagado.





preguntas (46)


porque será que ye lhougo aceite sien crítica, dun modo mórbido, l testo de qualquiera palerma que diga mal de Pertual, inda que salte als uolhos que ye un eignorante i stá de mala fé?






todo demuda: la martelhada


puodes pensar na muorte, antre manginaçon i filosofie, que siempre te chega l suonho a sue hora; todo demuda se nun percisas de la pensar porque stá a la tue puorta, drume de l outro lhado de la parede de casa, puis ende l pensar solo poderá ser: será que l'almanecha se bai a tardar muito porqui? i se por ende le dá belharaça de saltar la parede al para cá?! an ser, até la muorte ye outra cousa: la defréncia que bai antre l sonido dua martelhada ou lhebar cun eilha na cabeça.






segunda-feira, 11 de abril de 2011

dito 6

- Á tiu, l caçuolo cumponerá-se? - L caçuolo cumpon-se, mas lhieba tiempo.

custa-me a antrar an casa sien haber bido las streilhas


síguen las pessonas rue abaixo, poucas, que até de nuite ls altemobles todo ínchen cun aquel sou modo de ampurar l aire al passar, mas nun parece que téngan priessa de bolber a casa; ls arrimadores de carros nun le dan çcanso al braço a acenhar a carros eimaginados i ua queluna stá mesmo al modo para amparar un beiso; parece çurumbato l piçcar de las lhuzes de ls reclamos, talbeç de yá naide mirar para eilhes, i a la puorta de l macdonald moças i moços fázen galhofa tal i qual cumo datrás borrachos a la puorta dua taberna, nun demúdan tanto assi las cousas; oubo agora mais çclarado l sonido de las çapatilhas i sinto mais lhebes ls pies, talbeç a queréren-me dezir que nun quieren dar parte de fraco, cumo se nada tubíran a ber cumigo, ls almanechas; bai-se acunchigando la nuite para eilha mesma, anque la cidade a nada le deia çcanso, zgastando-se an sou bibir sien paraige i l suonho ye ua malina que hai que sanar i scamugir; custa-me a antrar an casa sien haber bido las streilhas, essa manha que me quedou de tiempos antigos i nun hai modo de se ir, puis la cidade nada quier cun streilhas que nun séian eilha mesma, esse çprézio que le bota a todo l que nun fui capaç de fazer a sou modo.





domingo, 10 de abril de 2011

La barquita negra


Die pardacento.
Un carreiron aceso lhebou-me a la barraca de l Manuel Nogueira. Bati. Respundiu i tossiu. Antrei debagarico.
Al lhume, agachados, la mulhier i ls filhos.
Ls uolhos de l Nogueira agarrórun-me i prendírun-me.
- Anton, Nogueira? Sabes, ls aires eiqui son mui fuortes... Ls tous pulmones nun puoden... L puolo ... Na tue tierra, l aire ye mais brando...
- Que bou a fazer pa la mie tierra?
- Cuntinamos a ajudar-te.
Animou-se un cachico i dixo que si.
El, mulhier, filhos, talabancos... todo coubo nun jeep.
I salimos.
Ampecei a respirar l cheiro caratelístico de martelheiro cun selicose ne ls pulmones.
Ls ninos deleriában, al ber passar las arbles! Ls uolhos brancos de l Nogueira, nien ua palabra.
- Ye eiqui.
Ls faroles amostrórun-me ua rue de barracas de madeira.
Parei l carro. Era eilhi.
Nuobe horas de la nuite. Aldé de Cerba, cunceilho de Ribeira de Pena.
Nebaba.
Meti-me outra beç ne l scuro de la nuite.
Nun bie la strada... Delantre de mi, aqueilhas dues filas de barracas de madeira. Al fondo, nuas bistas de suonho, todas las presas de todas las barraiges de Pertual!
Ls carbalhos i las peinhas refletidos nas augas claras!
L cuntraste de ls panes!
Benda Nuoba! Cabril! Castelo de Bode! Picuote!
Ne l lhombo de las presas, ua barquita negra, carregada de pulmones sfarrapados, sigue l sou camino.

7 de Febreiro de 1959
Telmo Ferraz





dito 5


Adonde se tira i nun se pon, acaba-se l munton.



mudança

todo l mundo ye cumpuosto de mudança, dezie Camões i muito antes del l filósofo griego Heiráclito: apuis la nuite ben la manhana, apuis la nineç la mocidade i la belheç, puis nun hai mal que siempre dure nien bien que nunca s'acabe; ye altura de pensarmos cumo cheguemos até eiqui, passo a passo, i ende beremos quanto ganhemos, muito mais do que perdimos: nun tengo feitiu para lhamber feridas, nien special felcidade me ben de la zgrácia cumo a muitos parece que le ben; la lhéngua ye tamien un punto de rejistença, ua lhuita que ajuda a demudar l nuosso pequeinho mundo, un bózio contra l derrotismo, l nun se deixar quedar ou ir na mundiada de las deficuldades.



sábado, 9 de abril de 2011

dito 4


adonde eirá l bui que nun ara? al matadeiro.



eissencial: nun se quedar

tornar atrás, ber bien que camino fuste fazendo i cumo, até chegares eiqui: mirar palantre, zde l piquete adonde chegueste i nó de adonde outros te quieren poner, anque nun steias alhá: nun quiero saber de eideias feitas, esse oulor a zgrácia i depresson que todos ls dies aguemítan las telbisones, quiero chegar a mies própias cunclusiones i aguantar la spina dreita: se tubir que me arrastrar que seia solo para fazer ginástica: esse ye l punto, eissencial para saber quien sou, que dies bibo i que dies quiero: se todo stá zgraciado, cumo dízen, antoce hai que pensar i trabalhar a lhargo prázio: cumo quien quier colher, hai que purmeiro relbar, apuis bimar, apuis sembrar i por ende alantre sien paraige: puodo yá nun quemer desse pan, mas ls mius filhos stou cierto que l quemeran; parece que nun hai salida? esso solo quier dezir que ye perciso reampeçar.




la mais cúrtia mintira


ye cumo ua outra piel, l miedo, nunca mos deixa solos: inda quando la rezon nun çcubre adonde assenta sue raiç, puis eisiste inda quando nuin s'antende que eisista: nunca tener miedo, ye essa la mais cúrtia mintira.





sexta-feira, 8 de abril de 2011

preguntas (45)


para adonde ban las froles quando se muorren?



dito 3


a campo fraco, arador fuorte.




nien ua andeble puonte

bai lharga la çcuçon, nien ua andeble puonte antre eilhes, cada un a bibir de la negaçon de l outro, a botar aliçaces ne l sbarrulho de l outro: stan chenos de berdades: fura l tiempo al modo i acabarien a chiçcar ua fogueira: lhembra-se-me que yá assi fui i, nessa altura, nien tenie ua punta de bergonha: se todo fura tan simples cumo apagar la telbison...



quinta-feira, 7 de abril de 2011

dito 2

apagou-se-te l sol? acende ua fogueira.

dito 1

an rui(n) anho buona cara.

fázen-me falta las andorinas


yá muitá que han de haber chegado las andorinas, mas inda nun las bi: cumo ye possible que seia primabera i inda nun tenga bido las andorinas? quedaba an nino horas a ber las andorinas a traier barro para fazer l niu i a arredundá-lo cula peitua, apuis ls andorinicos de boca abierta a spera de l çubiaco: i eilhas nun bolo sien paraige a sticar la tarde: a la nuitica, talbeç cansadas de tanta strada de lhuç que chiçcórun cun sues alas, ponien-se todas an carreira nun filo a chamar la nuite cun sue prumaige negra i a çpenhicar la selombra por ambaixo ua ala
; stou a percisar de ber las andorinas, fázen-me falta las andorinas a amassar barro i a quemer moscos: sien la selombra de sou bolo negro, cumo hei de agarrar la lhuç adonde l sgárrio de l die faga arder an claro? tanta grácia que bai por ende i lhougo you habie de aplediar por andorinas... mas outro remédio nun achei para estes dies an que até la selombra me duol.





quarta-feira, 6 de abril de 2011

preguntas (44)


tamien un paíç ten alma: cumo stará l rating dessa alma?

que seinhas mos dá de star andeble, a quedar-se?

ende solo cada un de nós (i todos nós) puode respunder: para esso yá nada antressará la díbeda ou será que tamien ende chégan ls dientes de ls credores? nun será tiempo de buscar modo de le scachar ls dientes a tanta fame?




anganho de madureç


stában las cerejeiras de la Gardunha an frol, tristes cul merujeiro que acinzentaba la tarde: perdo-me siempre por cereijas, i yá me ampéçan a relhuzir quando s'assóman a la frol, anque se diga que tanta auga nun ye buona para lhimpáren; miu pai tenie uas ginjeiras assi mei salbaiges i nun me dou fé de botáren frol, solo me ben aquel burmeilho amargoso, solo doce yá a dar pa l burmeilho carregado, scuro a modo sangre maçado: era l tiempo an que ls bichás i ls mosqueiros salien de ls nius i fazien crecer an mi la gana de rateiras, siempre a rabiar por moras i figos maduros puis era ende que eilhes muntában sue mesa lhougo a la purmanhana, l'ourbalheira inda colgada de l andeble pendon de las yerbicas; nun sei se inda alhá stan las ginjeiras, mas bondo you para que eilhas cuntínen a eisistir, anque yá nun se óuban ls bichás i ls mosqueiros nun sei se inda le recoincerie l papo cinza redondo: nun ye por nada, nien suidades ou cousas assi, mas a las bezes fázen-me falta uas prumas amerosas pula piel de ls dies, amargosos cumo ginjas acabadas de aburmelhar, puro anganho de madureç.




terça-feira, 5 de abril de 2011

nien you sei bien


scondes ls uolhos para que nun te puoda ler l abrolhar de las selombras cun que bás oupindo las muralhas de l castielho: apuis yá poderá abrir la frol de guerra cun que hás de querer smagar ls dies i bolber l tiempo al alrobés: por anquanto ye cedo, bás solo atentiando andrento l que nun quieres; ye assi que todo ampeça: todo l quei? nien you sei bien.




segunda-feira, 4 de abril de 2011

preguntas (43)


tenemos ua eideia de qual ye l lhemite dua cuorda antes de se scachar: adonde queda l lhemite de las palabras i de la scrita?

mas, al fin, quei ye l lhemite de la scrita?
será quando las palabras yá nada mos dízen ou quando bénen tan cargadas de sentidos que yá nun las antendemos?





silenço


silenço ye quando podemos oubir cun l oulor, la piel, ls uolhos: afuora esso, nun passa dun anterbalo antre palabras ou outros sonidos.





domingo, 3 de abril de 2011

preguntas (42)


porque será que l grande prencípio de ls clúbios, séian de bola ou de política - estes chamados partidos - ye tener siempre rezon inda quando nun la ténen?

nun será este l tribalismo moderno, an que l mundo nun bai alhá de ls «nuossos»?




preguntas (41)



hai pessonas cun tanta certeza que nunca fázen preguntas; quedo siempre cula eideia de que l mundo ampurfeito nun ye dino deilhas, mas pregunto-me cumo son capazes de drumir, essa funcion tan ampurfeita de quien percisa de çcansar?





mogadouro


la bida dua bila de l anterior ye siempre ua lhuita acontra la muorte, aceinho i bózio para que míren para eilha: stou eiqui, beni acá i quedai-me a belar cumigo! i mogadouro farta-se de acenhar i de boziar, an busca de sou ser eissencial; pula arrebalina d'auga ne l jardin moças i moços ándan çcalços al sol de abril, ancaixilhado a berde: na biblioteca la lheitura ye ua lhuita de çcubierta de nuobos mundos que outros mos oufrécen nas fuolhas de un lhibro, las camisetas de l plano nacional de lheitura a berdegar por to l lhado; l persidente de la cámara, cumo un buda sereno i sabido, ls uolhos an busca de cielo, pon ua risa arrincada al delor de ls dies: nun hai nobreza mais grande do que cuntinar la bida quando todo parece apregonar muorte, nun hai fuorça cun mais ancanto que la benida de ls pequeinhos passos cunseguidos acontra l aire i la termienta: l restro yá nun queda para nós puis nun s'alhárgan tanto ls uolhos, bonda que moços i moças cuntínen, çcalços, a correr pula arrebalina de l'auga, arrebalina de bida.



sábado, 2 de abril de 2011

preguntas (40)


que bida spéran ganhar ls que als outros se la tíran?




quinta-feira, 31 de março de 2011

preguntas (39)


hai dies an que nun me bénen preguntas i quedo pensatible i preacupado: porque será?
haberá repuostas sien preguntas?
queries repuostas? nun será melhor ampeçares por fazer las preguntas ciertas?



terça-feira, 29 de março de 2011

La niebe



Senhor! Porque anfeiteste la Natureza?
Niebe!
Brancura eimaculada! Friu picante. Copas a beilar... L ritmo de las copas! I l rendelhado de las peinhas! I la proua de las arbles? I ls Probes a tembrar de friu ne ls currales abiertos?
Achei, hoije, l Lúcio.
Anda a las sobras, ne l refeitório grande.
Ls Oubreiros béien-lo i dan-le l que sobra.
El come las sobras i anda por ende.
A la nuite, aparece outra beç. I assi, todos ls dies.
Trai siempre la roupa manchada i la cara puorca. Nun ten coraige para se lhabar.
Andrento del, ua alma pura.
L'eimaige de Dius inda nun fui ambaciada.
Senhor, Tu mandas la niebe para mos cunselar l'alma, cun tan grande albura! Lhougo, marcamos perséncia culas nuossas pisagadas scuras - la nuossa perséncia ne l Tou lhençol eimaculado!
Buracos negros.
Apuis, fazemos bolas, misturando la niebe cul barro de ls caminos!
I Tu ris-te... i cuntinas a mandar copas de niebe, copas, copas...
L ritmo de las copas!
La niebe!
L Lúcio!

6 de Febreiro de 1959


Telmo Ferraz, O Lodo e as Estrelas




segunda-feira, 28 de março de 2011

preguntas (38)

porque hemos de tener heiróis i que hemos de fazer cun eilhes para alhá de merda, cumo siempre?



ye l'ouropa ua eideia



ye l'ouropa ua eideia, mais do que un cuntinente que, bendo bien, nunca fui; para alhá de muitas guerras, alguns reis i nomes de países, pouco deilha sabemos, pouco deilha mos dízen; para quei antressa todo esso se l denheiro nun deixa campo para mais nada? ua ouropa de l denheiro nunca ha de ser possible nien las guerras neilha se calharan: esse ye mui fraco cimento para todo ounir; ye tamien cun assento ne l denheiro que cada beç se fala de que uns, que se cúidan ricos, nun stan para aturar ls outros, que los ténen por probes, al punto de tener que le dar a quemer; nun puode durar muito ua ouropa destas, puis tan andebles aliçaces nun son capazes de aguantar tan pesada casa quemun; hai que buscar outros caminos, cumponer a cada die essa eideia de ouropa, de modo que l purmeiro furacon de rialidade nun la bote abaixo: se essa se mos cair, outra nun teneremos i ende, possiblemente, nuoba glaciaçon ampeçará.





domingo, 27 de março de 2011

peligros


delantre la telbison, l'anternete i por ende afuora, stamos calhados, mirando: als poucos l mundo mos entra an casa sien tenermos que ir a tener cun el: afazemos-mos a esse nuobo mundo i hai l peligro de l mundo de fuora yá nun ser tan antressante; al fin de muito tiempo, qual deilhes ye l berdadeiro? de ls muitos peligros que you fazie por scapar, este ye mais un, mas nun ye fácele.




sábado, 26 de março de 2011

caçpilros



que stranha palabra para dezir ls bacielhos de las paredes - caçpilros! Até agora solo coincie la palabra pim-pilros, que debe de ser prima fastada de caç-pilros. Seran 'pirlos' algue cousa? Teneran algo a ber cun bilros? até me dá gana de spilrar: será de quando era mocico i ampecei a fumar las froles secas de caçpilros ambrulhadas an papel de jornal? esta palabra dá-me tanto que pensar, pongo-le tanta pregunta que nun dá para poemas: estes gusto deilhes mais pequeinhos.





sexta-feira, 25 de março de 2011

morriu-se

digo - morriu-se! - i ls oubintes quédan arrepelados, suspensos de l'argolha de tan pesada palabra; mas afinal quien se morriu? fui l eimbierno; esso quier dezir que la bida arrebentou por todos ls lhados? si, quier dezir esso mesmo, ye essa ua muorte que quier dezir bida; anque nun séiamos capazes de lo aceitar, ye esse l sentido de la muorte: ua de las puntas de todas las streformaçones, l átomo bibo de la mudança, l'eisséncia daqueilha lei de la física que diç que todo se streforma; assi i todo, l que podemos antender nun somos capazes de aceitar: solo stamos purparados para aceitar la bida i para lhuitar por eilha.

quinta-feira, 24 de março de 2011

Oudisseia

Oulices somos todos nós, siempre perdidos por mares, tiempos i caminos: fui ende que crecimos, fui ende que mos fazimos i screbimos an nós un ADN de pelegrinos: pul camino aguantemos la rábia de ls diuses, refinando la stúcia anganhemos ls ciclópicos mostros i miedos, lhebados por óndias que nunca soubimos que mar las lhebantou, agarrados a ua gana de bibir que nien ls diuses tubírun fuorça para cobrar, nien ls muitos einemigos fúrun capazes de derrotar: bibir ye perciso, essa ye la nuossa percipal sabedorie, adoutorados an subrebibença inda quando la muorte mos spreita a cada squina: por tanto sítio passamos que mos cuidamos perdidos, mas solo mos perdemos de nós mesmos: que Penélope spera por nós i an que Ítaca spera por nós? que spera spera i que Ítaca eisite tamien ye berdade, rezon por que nun puode nunca parar nuossa busca i inda quando stamos siempre a falar an muorte, esso quier dezir que nun cerramos ls uolhos i que la bida ye la nuossa única preacupaçon, cumo se nada houbisse para fazer senó bibir, puis bibir todo resume i todo mos sorbe.

quarta-feira, 23 de março de 2011

casa



toda te faziste la casa i asperas por quien buolbe,
reloucas cula fame de palabras i tenes
las cadeiras siempre al modo para sentar risas:
son eilhes la tue casa, mas tan scassas
bezes bénen, que quedas na rue l mais de l tiempo.




terça-feira, 22 de março de 2011

a fazer de cuonta



gastas mais einergies a fazer

de cuonta que stá todo
bien do que a bibir: assi,
cumo te squeces de bibir, tamien
menos tiempo te sobra para
mirar la selombra
i l scatrapulhar de la nuite.






Adonde todas las eidentidades se cunfúnden

Çtingo, cumo outor i ator, de antre todos ls bersos,
ls dua mala
marrenega: «Deiqui palantre
tenerás l capulho dóndio, nun mais filhos; i apuis
morrerás-te».
Çtingo. Nun cunfundo, antoce, l ourganismo
de l testo
cula aternidade de l sou uorgano
genital.
Acradito que, se l jogo de l scritor, de cierta altura an [delantre,
ye por el mesmo
bedado de bien lo repersentar
ou poner an cena: l de l uorgano zbalorizado i [sperando
ua muorte que ende ben
puode apodrecer, nel, cumo un poema
sien chicha.
Çclaro i dun modo amable
que se puoden fazer bersos sien uorganos, sangre,
sexo: hai (siempre houbo) prefumes sien froles
i santos sien altares.
Assi i todo. Zde l sfergante an que l deseio de bida
la nun antranhe, la poesie buolbe-se
para mi, ua mintira
anseportable.

Eduarda Chiote, Órgãos Epistolares, Afrontamento, 2011.




[an pertués:

Onde todas as identidades se confundem

Distingo, como autor e actor, de entre todos os versos,
os de uma funesta
moleza: «Doravante
terás o pénis mole, não mais filhos; e depois
morrerás».
Distingo. Não confundo, pois, o organismo
do texto
com a eternidade do seu órgão
genital.
Acredito que, se o jogo do escritor, a partir de certa [altura,
é por si mesmo
proibido de bem o representar
ou pôr em cena; o do órgão desvalorizado e [aguardando
uma morte iminente
pode apodrecer, nele, como um poema
sem carne.
Esclareço e de uma forma amável
que se podem fazer versos sem órgãos, sangue,
sexo: há (sempre houve) perfumes sem flores
e santos sem altares.
No entanto. A partir do momento em que o desejo de [vida
a não penetre, a poesia torna-se,
para mim, um embuste
insuportável.]

segunda-feira, 21 de março de 2011

spertas al fin de la nuite

spertas al fin de la nuite cun
l retombo de ls passos rue abaixo i
a las cinco ampeça l mielro sue cantiga:
quedas na cama anquanto sós
capaç de aguantar ls uossos;

dá-te la risa, inches-te de palabras
cun que puodas dezir l die i
subertir l silenço de ls sucos:
ye custoso calhar l lhadrar de ls perros
que yá bonda la spera pul abrolhar

de las semientes; achega-se l tiempo de
poner la huorta i fázen-te falta
las malas yerbas para teneres que arrincar:
la belheç agarrou-se-te cumo ua teç
que nacira al fin de ls dies,

i nun hai modo de te lhibrares deilha;
que rábia le tengo, deziste-me un die,
a este silenço que nun zlenta,
cumo la grama, que até ne l mirar
bota raiç; calhas las palabras,

assucas la pacéncia por adonde puodan
correr las lhágrimas que yá
presa nun cunsigues oupir adonde
las acembonar: yá te quieres ir,
yá quieres quedar i racha-te

al meio este oupor que te atira
contra las peinhas que scatrapúlhan
puls dies que nun sabes se son tous:
pesas quanto bales i an cada mirar
sperar que te chámen por tou nome.




sábado, 19 de março de 2011

cumo se fura ua praga

lhargo silenço arramou-se
pulas rues, cumo se fura
ua praga de l eigito:
ye ua muorte anquanto dura.

rebelaçon II


éran debagarosas las tardes
i siempre las cartas se me perdien
na spera: era de ti que querie
saber, mas siempre de mi
daprendi algo nuobo a cada die.

sexta-feira, 18 de março de 2011

rebelaçon I

era primabera i traies na cabeça
un lhenço azul cun flores: nun
sfergante todo lhuziu mais i ua
pregunta de fuogo fizo-me selombra
nas lhargas i acesas nuites.

(Re)Cantos II

Eiqui, ne ls subúrbios de la flor
antre yerbas malas
i l atenegrado maçcarado
de Primabera amansada
eiqui, até l lhadrar de ls perros
ye poluído. Mas que ternura ye esta,
nun me dezirás? Eiqui, até la metáfora
faç quemido de l stierco de ls dies.

Pedro Castelhano




[an pertués:

(Re)Cantos II

Aqui, nos subúrbios da flor
entre ervas daninhas
e a negritude mascarada
de Primavera domesticada
aqui, até o ladrar dos cães
é poluído. Mas que ternura é esta,
não me dirás? Aqui, até a matáfora
se alimenta do estrume dos dias.]



quinta-feira, 17 de março de 2011

Mano delorida

La mano delorida sufre
na fuolha an branco
i lhembra la nineç.

nun le pídades rimas
nien súplicas
porque la mano sufrida
apenas aguanta
las manhanas ambentadas
de l'anfáncia.

La mano stá ruda quaije
tolhida, oube ls uossos,
l retumbar de l delor
mas la mano de l que ten miedo
ye la nineç.

Pedro Castelhano, (Re)Cantos d'Amar MOrte, Âncora Editora, 2011.



[an pertués:

Mão Dorida

A mão dorida sofre
na página em branco
e recorda a infância.

Não lhe peçam rimas
nem súplicas
porque a mão sofrida
mal aguenta
as manhãs inventadas
da infância.

A mão está rude quase
inerte, ouve os ossos,
o rumorejar da dor
mas a mão o que teme
é a infância.]


quarta-feira, 16 de março de 2011

Ancanto de mulhier

Todas las mulhieres son
Guapas
Mesmo aqueilhas que parécen
Feias.

Todas las mulhieres se ríen
Mesmo quando l'agonia le
Fire ls beiços.

Todas las mulhieres son sabidas
Mesmo quando nun acértan ne l
Feturo
I ábren l coraçon cumo arca
Sien segredo.

Todas las mulhieres son totales
Mesmo quando l poder ye clandestino
I la palabra se fire
Ne l mirar de l adius.

Todas las mulhieres son biolentas
Mesmo quando fálan baixico
I çfáien telas de suonhos
Zamparados.

Todas las mulhieres son mulhieres
Quando l airico de la tarde roça lhebe
L peinado de la redadeira ida al
Cabelheireiro.

Pedro Castelhano, (Re)Cantos d'Amar Morte, Âncora Editora, 2011, p. 43.




[an pertués:

Sortilégio de Mulher

Todas as mulheres são
Belas
Mesmo aquelas que parecem
Feias.

Todas as mulheres sorriem
Mesmo quando a amargura lhes
Gere os lábios.

Todas as mulheres são sábias
Mesmo quando não acertam no
Futuro
E abrem o coração como arca
Sem segredo.

Todas las mulheres são totais
Mesmo quando o poder é clandestino
I a palavra se magoa
No olhar do adeus.

Todas las mulheres são violentas
Mesmo quando sussurram
E desfazem teias de sonhos
Desprotegidos.

Todas as mulheres são mulheres
Quando a brisa da tarde afaga
O penteado da última ida ao
Cabeleireiro.]





segunda-feira, 14 de março de 2011

Prosema



Las palabras son corrientes de lhaba i lhágrimas i ne l lhodo purfícan-se an caminos pula manhana. Trócan de delores cumo trocamos de diuses. I ne l purmeiro rostro de la nuite zaparécen guardianas i beladores de las Trebas.

Inda nun cheguei adonde sali sien salir. La tierra ye feita de piedras de las nubrinas de la mimória desta cinza que adóndia de un tiempo de fuogo i rábia.

Ls rostros pérden-se na birolhice de ls anhos mal bistos, na saturna passaige de teçtemunho de nada teçtemunhar de l cabalho sangrando assomado a las faias cumo fuorça i peso que pormete alas pa l bolo adreitos a la Lhuç.

Deziran ls benideiros que esta nun fui la mie tierra, l choro, l canto, la parede adonde mejábamos an nome de la suidade de l feturo la faia que nun sequemos ls bidros de las jinelas que nun scachemos i la tristeza de salir quando l remolino de las feiteceiras mos cumbidaba pa la biaige mais lharga que mos podiemos sonhar.


(Nuite, seca-me ls uolhos para que las lhágrimas nun ambénten rieiros nas angúrrias de la cara.

Nuite, pinga a pinga ansina l’oubalheira a seduzir la manhana. Scundidas ne ls lhapos de l tiempo premite que las froles téngan oulor i ne l rugido cunsentido als diuses que las sílabas sílben, balas a saber de un cuorpo lhibre que las aceite).


Torno a la tierra de adonde nunca cheguei a salir. De cerron sien nada bato a la puorta i naide responde. La casa zerta i na baranda bótan-se a nós cardos mal tratados.

La Bila ye bilhana de bejita a la culpa i al sou castigar.

Mas que biolino se oube al loinge que abraço redículo i moço i ásparo al Manquito de la Çureira?

Que diuses i lhobos me cunsúmen i debóran ne l resfuolgo de silenços de la sierra muda?

Ai Manquito! Ai Manquito! Agarro-te al cuolho antes la benida de ls lhobos, a ti, l biolino de la mie nineç, la moda sien fin pa l miu oubido xordo.

Apostilha: Dízen que ye de rabeca l tou tocar. Mas para mi cuntina a ser biolino. I branco.

Pedro Castelhano



[an pertués


Prosema

As palavras são correntes de lava e lágrimas e no lodo purificam-se em percursos matinais. Trocam de dores como trocamos de deuses. E no primeiro rosto da noite desaparecem guardiãs e vigilantes das Trevas.

Ainda não cheguei donde parti sem partir. A terra é feita de pedras das neblinas da memória desta cinza que amolece de um tempo de fogo e fúria.

Os rostos perdem-se na miopia dos anos mal vistos, na soturna passagem de testemunho de nada testemunhar do cavalo sangrando à beira do abismo como força e peso que promete asas para o voo de encontro à Luz.

Dirão os vindouros que esta não foi a minha terra, o lamento, o canto, o muro onde mijávamos em nome da saudade do futuro a faia que não secámos os vidros das janelas que não partimos e a tristeza de partir quando o redemoinho das feiticeiras nos convidava para a viagem mais longa que nos era dado sonhar.

(Noite, seca-me os olhos para que as lágrimas não inventem regatos nas rugas da face.

Noite, gota a gota ensina o orvalho a seduzir a manhã. Escondidas nas grutas do tempo permite que as flores tenham cheiro e no sussurro consentido aos deuses que as sílabas sibilem, balas à procura de um corpo livre que as aceite).


Regresso à terra de onde nunca cheguei a partir. De bornal vazio bato à porta e ninguém responde. A casa deserta e na varanda agridem cardos mal tratados.

A Vila é vilã de visita à culpa e ao seu punir.

Mas que violino se ouve ao longe que me abraço ridículo e jovem e áspero ao Manquinho de Açoreira?

Que deuses e lobos me consomem e devoram no respirar silêncios da serra muda?

Ai Manquinho! Ai Manquinho! Pego-te ao colo antes da chegada dos lobos, a ti, o violino da minha infância, a melodia sem fim para o meu ouvido surdo.

Apostila: Dizem que é de rabeca o teu tocar. Mas para mim continua a ser violino. E branco.]