terça-feira, 26 de janeiro de 2010

Cunfia na lhuç

Por fabor, se nun te amportares muito,
Amostra adonde stan las trebas de tou scundideiro.
Fumus a saber de ti pul Campo pequeinho,
Ne l circo, an todas las lhibraries,
A la punta de riba de l templo sagrado de Júpiter.
Ne l grande passeio al mesmo tiempo
Todas las mulhericas agarrando, á amigo,
Que, assi i todo, bi cun rostro sereno.
Á! i era assi por ti que you boziaba:
«Roubestes-me Camélio rapazas de mala bida!»
Ua deilhas dixo, amostrando l peito znudo:
«Stá eiqui scundido nas mies teticas quelor de rosa.»
Mas achar-te yá ye un trabalho de Hércules!
Negas que stás a ser argulhudo, á amigo?
Diç-mos adonde bás a star, amostra.
Sien miedo, á cumpanheiro, cunfia na lhuç.
Son rapazicas an lheite que agora te reténen?
Se mantenes la lhéngua na boca cerrada,
Todos ls fruitos de l amor botarás pa la rue,
Puis Benus gusta de muito palabreado.
Ou, se quejires, puodes cerrar l tou gusto,
Çque you partecipe de l buosso amor.

Catulo, Poemas, 55





[an lhatin:

Oramus, si forte non molestum est,
Demonstres, ubi sint tuae tenebrae,
Te in campo quaesiuimus minore,
Te in circo, te in omnibus libellis
Te in templo summi iouis sacrato.
In magni simul ambulatione
Femellas omnes, amice, prehendi,
Quas uultu uidi tamen sereno.
Ah uel te sic ipse flagitabam;
«Camerium mihi pessimae puellae!»
Quaedam inquit, nudum reclude pectus:
«Hic in roseis latet papillis.»
Sed te iam ferre herculi labos est!
Tanto ten fastu negas amice?
Dic nobis ubi sis futurus, ede.
Audacter, committe, crede luci.
Nunc te lacteolae tenent puellae?
Si linguam clausa tenes in ore,
Fructus proicies amoris omnes
Uerbosa gaudet venus loquella.
Uel si uis, licer obseres palatum.
Dum uestri sim particeps amoris.


Catuli Carmina, 55]




segunda-feira, 25 de janeiro de 2010

Quei se passa Catulo?

Quei se passa, Catulo? Porquei tardas an te morrer?
Ne l talho curul senta-se Nónio, esse trubiculoso.
Pul sou cunsulado, Batínio jura falso.
Quei se passa, Catulo? Porquei tardas an te morrer?

Catulo, Poemas, 52




[an lhatin:

quid est Catulle. quid moraris emori.
sella in curuli struma Nonius sedet.
per consulatum peierat Vatinius.
quid est Catulle. quid moraris emori.

Catuli Carmina, 52




[Nota: poema contra ls partidários de César]

domingo, 24 de janeiro de 2010

Ua risa doce

El aparece-se-me a un dius,
Arrepassa ls diuses, se ye possible, l
Que sentado acontra ti
Mira i oube

Cua risa doce, que a este misarable todos
Acende ls sentidos; pus siempre que,
Lésbia, te mirei, nun queda an mi
Boç na boca,

Mas la lhéngua tuolhe-se, de las piernas lhebe
Un fuogo mana, cun sonido de drento
Telíncan ls oubidos, cérran-se cua drobada
Nuite ls uolhos.

La buona bida, á Catulo, ye la tue moléstia;
Cula buona bida t’animas i albórias por demais.
La buona bida siempre tanto reis cumo ricas
Cidades botou a la perdiçon.

Catulo, Poemas (51)




[an lhatin:
Dulce ridentem

Ille mi par esse deo uidetur,
Ille, si fas est, superare diuos,
Qui sedens aduersus identidem te
Spectat et audit

Dulce ridentem, misero quod omnis
Eripit sensus mihi; nam simul te,
Lesbia, aspexi, nihil est super mi
Vocis in ore,

Lingua sed torpet, tenuis sub artus
Flamma demanat, sonitu suopte
Tintinant aures, gemina teguntur
Lumina nocte.

Otium, Catulle, tibi molestum est;
Otio exultas nimiumque gestis.
Otium et reges prius et beatas
Perdidit urbes.

Catulus, Carmina (51)]



sábado, 23 de janeiro de 2010

Pedido

L die d’onte, á Licínio, cumo stábamos demais,
Muito joguemos culas mies trabicas,
Cumo cumbenie que fúramos de bun gusto.
A screbir bersicos cada un de nós
Jogaba screbindo nun ritmo i apuis noutro
Trocando-los un cul outros antre risadas i bino.
I dende me bien cula tue grácia
Ancantado, á Licínio, i culas tues lhonas,
De modo que, cuitadico de mi, nien l quemido m’agradaba
Nien l suonho traie sou sereno als mius oulhicos,
Mas, agarrado por un boubo deleriar, toda la cama
Çfazie cun gana de ber la lhuç
Para falar cuntigo i star an pie de ti.
Anquanto mius nembros antorpecidos pula canseira
Stában meimuortos stendidos na cama,
Ende, á guapo, este poema para ti fiç,
I por el te puodes dar de cuonta de l miu delor.
Agora, lhibra-te de seres çcarado, i ls nuossos pedidos,
Pedimos-te, lhibra-te de çpreziar, á menina de ls mius uolhos,
Para que Némesis nun te castigue.
Ye ua diusa terrible: lhibra-te de la oufender.

Catulo, Poemas, 50






[an lhatin:

Hesterno, Licini, die otiosi
Multum lusimus in meis tabellis,
Ut conuenerat esse delicatos.
Scribens uersiculos ueterque nostrum
Ludebat numero modo hoc modo illoc
Reddens mutua per iocum atque uinum
Atque illinc abii tuo lepore
Incensus, Licini, facetiisque,
Ut nec me miserum cibus iuuaret,
Nec somnus tegeret quiete ocellos,
Sed todo indomitus furore lecto
Uersare cupiens uidere lucem~
Ut tecum loquerer, simulque ut essem.
At defessa labore membra postquam
Semimortua lectulo iacebant,
Hoc, iucunde, tibi poema feci,
Ex quo perspiceres meum dolorem.
Nunc audax caue sis, precesque nostras,
Oramus, caue despuas, ocelle,
Ne poenas Nemesis reposcat a te.
Est uehemens dea; laedere hanc caueto.

Catuli Carmina, 50]





sexta-feira, 22 de janeiro de 2010

Buolta a casa



Yá la primabera trai outra beç ls dies macius,
Yá la rábia de l cielo eiquinocial
S’atama culs serenos assopros de l Zéfiro.
Déixemos, á Catulo, las prainadas de la Frígia
I las ricas tierras de la cálida Niceia:
Bólemos pa las afamadas cidades de la Ásia.
Yá l albrotado pensamiento apledia por stremundiar,
Yá ls pies, cuntentos, quédan lhebes cula gana.
Adius, á grupos de doces cumpanheiros,
Que a la par salimos para loinge de casa,
Muitos i defrentes caminos mos lhieban.


Catulo, Poemas, 46


[an lhatin

Iam per egelidos refert tepores.
Iam caeli furor aequinoctialis
Iucundis Zephyri silescit auris.
Linquantur Phrygii Catulle campi
Nicaeaeque ager uber aestuosae.
Ad claras Asiae uolemos urbes.
Iam mens praetrepidans auet uagari.
Iam laeti studio pedes uigescunt.
O dulces comitum ualete coetus.
Longe quos simul a domo profectos
Diuersae uarie uiae reportant.

Catuli Carmina, 46]





quinta-feira, 21 de janeiro de 2010

lhargo castigo



Mas que boubera, á zgraciado Rábido
Te atira de cabeça pa ls mius bersos jambos?
Que dius, por ti mal mal ambocado,
Te lhieba a porbocar ua lhuita sien sentido?
Ye para andares nas bocas de l mundo?
Quei quieres? Quieres ser afamado nun amporta cumo?
Has de ser: yá que ls mius amores
Quejiste amar lhargo castigo tenerás.

Catulo, Poemas, 40



[an lhatin:

Quaenam te mala mens, miselle Rauide,
A praecipitem in meos iambos?
Quie deus tibi non bene aduocatus
Uecordem parat excitare rixam?
An ut peruenias in ora uulgi?
Quid uis? Qualibet esse notus optas?
Eris, quandoquidem meos amores
Cum longa uoluisti amare poena.

Catuli Carmina, 40




quarta-feira, 20 de janeiro de 2010

Un poema para Cecílio



A un amable poeta, al miu fiél amigo
Cecílio, á papiro, quiero que digas
Que benga a Berona, deixando de la Nuoba
Cuomo las muralhas, i las bordas de l Lhário,
Puis quiero que alguns pensamientos
Ouba de un amigo del i miu.
Por esso, se fur sabido, deborará l camino,
Por mais que la sue cándida rapaza mil
Bezes l zbie de salir i, las manos al cachaço
Le botando, le pida para quedar.
Eilha que, agora, se fur berdade l que me cúntan,
Se muorre por el cun amor eirrejistible.
Puis, çque el le liu l poema dedicado
A la senhora Dídima, por bias del, cuitadica,
Fuogos cómen-le la miolha por andrento.
You perdono-te, Sáfica rapaza,
Mais sabida que la musa; puis ye guapo l poema
Lhebantado por Cecílio a la Grande Mai.
Catulo, Poemas, 35




[Am lhatin

Poetae tenero, meo sodali
Uelim Caecilio, papyrae, dicas
Veronam ueniat, Noui relinquens
Comi moenia, Lariumque litus;
Nam quasdam uolo cogitationes
Amici accipiat sui meique.
Quare, si sapiet, uiam uorabit,
Quamuis candida milies puella
Euntem reuocet manusque collo
Ambas iniciens roget morari,
Quae nunc, si mihi yera nuntiantur,
Illum deperit impotente amore :
Nam quo tempore legit incohatam
Dindymi dominam, ex eo misellae
Ignes interiorem edunt medullam.
Ignosco tibo, Sapphica puella
Musa doctior; Est enim uenuste
Magna Caecilii incohata Mater.
Catuli Carmina, 35]





terça-feira, 19 de janeiro de 2010

Sermion



Sermion, de las penínsulas i de las ilhas
Pérola, a quien nas claras lhagonas
I ne l grande mar a dambas a dues Neptuno lhieba,
Cun que prazer i cun que alegrie te beio,
Até mal acradito que la Tínia i ls Bitínios
Campos deixei i te beio an sítio seguro.
Ah, que maior felcidade hai que star lhibre de cuidados,
Quando l’alma pousa la carga i pul strangeiro
Trabalho cansados benimus para nuossa casa
I na tan sperada cama çcansamos.
Ye solo esto que dan an paga de tanto trabalho.
Salude, á guapa Sermion, cuntenta-te i tamien l quedarei
I alegrai-bos tamien, á óndias de la Lhídia lhagona;
Ria-se todo l que an casa ye de dar risadas.

Catulo, Poemas, 31




[an lhatin

Paene insularum, Sirmio, insularumque
Ocelle, quascumque in liquentibus stagnis
Marique uasto fert uterque Neptunus,
Quam te libenter quamque laetus inuiso,
Vix mi ipse credens Thuniam atque Bithunos
Liquisse campos et uidere te in tuto.
O quid solutis est beatius curis,
Cum mens onus reponit ac peregrino
Labore fessi uenimus larem ad nostrum
Desideratoque acquiescimus lecto.
Hoc est quod unum est pro laboribus tantis.
Salue, o uenusta Sirmio, atque ero gaude
Gaudente uosque, o Lydiae lacus undae;
Ridete, quicquid est domi cachinnorum.

Catuli Carmina, 31

segunda-feira, 18 de janeiro de 2010

Falso amigo


Alfeno, squecido i falso pa ls que te son lhiales,
Yá an nada tenes pena, á sou cruel, de tou doce amiguico?
Yá me deixas, yá nun tenes dúbedas an me anganhar, sou malbado?
Mira que las pulhices de ls homes mintirosos nun le gústan als de ls cielos;
Mas tu nun fais causo i deixas-me, cuitadico de mi, antre zgrácias.
Ai, quei puoden fazer ls homes, diç-me, an quien puoden cunfiar?
Ye berdade, tu mandabas-me atregar-te la mie alma, malbado, me
Lhebando até l amor, cumo se todo fúran certezas.
Agora bás-te ambora de mi i que to las tues palabras i feitos
Los lhieben ls aires i las delgeiras nubres.
Se tu te squeciste, al menos ls diuses te lhémbren, lhembre-te la fé,
La que fazerá cun que, de agora an delantre, te arrependas de l que faziste.

Catulo, Poemas, 30




[An lahtin

Alfene immemor atque unanimis false sodalibus,
Iam te nil miseret, dure, tui dulcis amiculi?
Iam me prodere, iam non dubitas fallere, perfide?
Nec facta impia fallacum hominum caelicolis placent;
Quae tu neglegis ac me miserum deseris in malis.
Eheu quid faciant hominess, cuiue habeant fidem?
Certe tute iubebas animam tradere, inique, me
Inducens in amorem, quasi tuta omnia mi forent.
Idem nunc retrahis te. Ac tua dicta omnia factaque
Uentos irrita ferre ac nebulas aereas sinis.
Si tu oblitus es, at dei meminerunt, meminit fides,
Quae te ut paeniteat postmodo facti faciet tui.

Catuli Carmina, 30]





domingo, 17 de janeiro de 2010

La casa heipotecada

Fúrio, la buossa casica de campo nin de l Austro
Al assopro stá spuosta nin de l Fabónio
Nin de l anrabiado Bóreas ou de l Afeliota,
Mas al de quinze mil i duzientos sestércios.
Á, que aire hourrible i pestilento!

Catulo, Poemas, 26



Furi, uillula uostra non ad Austri
Flatus opposita est neque ad Fauoni
Nec saeui Boreae aut Apheliotae,
Verum ad milia quindecim et ducentos.
O uentum horribilem atque pestilentem!

Catuli Carmina, 26

sábado, 16 de janeiro de 2010

la fertuna de Fúrio

Fúrio, que nun tenes scrabo, nien arca,
Nien chizmes, nien aranhones, nien lhume,
Mas tenes pai i madrasta, de quien
Ls dientes até piedras son capazes de comer.
Ye buono para ti bibires cun tou pai
I cula traba que ye la mulhier de tou pai.
Nun ye admirança, puis stais todos de buona salude
Fazeis bien la digeston, a nada teneis miedo,
Nien a fuogos, nien a fuortes sbarrulhos,
Nien a cousas malas, nien a anganhos de beneno,
Nien a outros causos peligrosos.
I teneis ls cuorpos mais secos que cuorno
Ou se puode haber algo mais ressequido
Por bias de l sol, de l friu i de la fame.
Antonce porque nun habies de star feliç i cuntento?
Loinge de ti ándan l sudor, la cuçpinha,
L sgárrio i l noijo de moncas nas narizes.
A esta lhimpeza ajunta algo mais lhimpo,
Tenes l culo mais relhuziente que un saleirico,
Nien dieç bezes cagas nun anho anteiro
I la merda ye mais dura que faba seca i xeixo;
Puis se la agarrares i sfregares culas manos,
Nunca será capaç de te cagar un solo dedo.
Antoce, á Fúrio, estas bantaiges tan agradables
Nun las çperdices nien las çprézies.
I ls cien sestércios que me andas a pedir
Squece, puis yá sós bastante afertunado!

Catulo, Poemas, 23





[an lhatin

Furei, cui neque servos est neque arca
Nec cimex neque araneus neque ignis,
Verum est et pater et nouerca, quorum
Dentes uel silicem comesse possunt.
Est pulcre tibi cum tuo parente
Et cum coniuge lignea parentis.
Nec mirum; bene nam ualetis omnes,
Pulcre concoquitis, nihil timetis,
Non incendia, non graues ruinas,
Non facta impia, non dolos ueneni,
Non casus alios periculorum.
Atqui corpora sicciora cornu
Aut siquid magis aridum est habetis
Sole et frigore et esuritione.
Quare non tibi sit bene ac beate?
A te sudor abest, abest saliua,
Muccusque et mala pituita nasi.
Hanc ad munditiem adde mundiorem,
Quod culus tibi purior salillo est,
Nec toto decies cacas in anno,
Atque id durius est faba et lapillis;
Quod tu si manibus teras fricesque,
Non umquam digitum inquinare posses,
Haec tu commoda tam beata, Furei,
Noli spernere nec putare parui.
Et sestertia quae soles precari
Centum desine, nam sat es beatus.

Catuli Carmina, 23

sexta-feira, 15 de janeiro de 2010

Abiso a Aurélio




Aurélio, pai de las fames,
Nun solo de estas, mas de quantas yá houbo
Ou hai ou ha de haber por estes anhos,
Quieres anrabar l miu rapaç.
I nien l scondes : andas cun el, ris-te cun el,
Apegado al sou cuorpo spurmentas de todo!
Nun bás a cunseguir; puis antes de me tramares
Bou-te a agarrar purmeiro i meto-te-lo na boca.
I se assi te fartaras, calharie-me;
Mas dá-me pena fazer esso, puis a passar fame
I sede, cuitadico de mi, daprende l miu rapaç.
Antoce deixa-lo, anquanto nun te ambergonhes,
Senó chegas al fin, cun el na boca.

Catulo, Poemas, 21




[an lhatin

Aureli, pater esuritionum,
Non harum modo, sed quot aut fuerunt
Aut sunt aut aliis erunt in annis,
Pedicare cupis meos amores.
Nec clam ; nam simul es, iocaris una,
Haerens ad latus omnia experiris.
Frustra; nam insidias mihi instruentem
Tangam te prior irrumatione.
Atque id si faceres satur, tacerem;
Nun ipsum id doleo, quod esurire,
A! meme, puer et sitire discet.
Quare desine, dum licet pudico,
Nei finem facias, sed irrumatus.

Catuli Carmina, 21]





quinta-feira, 14 de janeiro de 2010

Pequeinho fabor cun amanaça



Ancomendo-me a ti, you i l miu amor,
Á Aurélio. Pido-te un pequeinho fabor:
Que, se algue cousa cun to l’alma desieste
Que se mantubira pura i sien danho,
Me guardes l miu rapaç an sou pudor,
Nun digo de la giente - nada temo
Desses que pula praça ándan dun lhado pa l outro,
Acupados cun sous negócios -
Tengo miedo ye de ti i de l tou capulho,
Amanaça pa ls moços séian buonos ou malos.
Tu mexe-lo por adonde el querga i quanto querga
Cumo te dir la gana, quando stubir fuora, purparado:
Mas este, cumo you quiero, será eiceçon.
Porque se tubires un pensamiento malo i la eirresistible gana
A tan grande culpa te arrastrar, á miu grande cabron,
Cumo para me atacares a la traiçon,
Á zgraciado, pouca suorte bai a ser la tue!
Culas piernas scarranchadas a la fuoça i abierta la puorta
Chubiran por ti adrento rabanetes i peixes.

Catulo, Poemas, 15




[an lhatin:

Commendo tibi me ac meos amores,
Aureli. Veniam peto pudentem,
Ut, si quicquam animo tuo cupisti,
Quod castum expeteres et integellum,
Cunserues puerum mihi pudice,
Non dico a populo; nihil ueremur
Istos, qui in platea modo huc modo illuc
In re praetereunt sua occupati;
Verum a te metuo tuoque pene
Infesto pueris bonis malisque.
Quem tu qua lubet, ut lubet, moueto
Quantum uis, ubi erit foris, paearum;
Hunc unum excipio, ut puto, pudenter,
Quod si te mala mens furorque uecors
In tantam impulerit, sceleste, culpam,
Ut nostrum insidiis caput lacessas,
A! tum te miserum malique fati,
Quem attractis pedibus patente porta
Percurrent raphanique mugilesque.

Catuli Carmina, 15]

[Notas:

- capulho = pénes;

- meter-le peixes i rabanetes pul culo arriba era castigo típico reserbado als adúlteros]

quarta-feira, 13 de janeiro de 2010

Recado


Fúrio i Aurélio, cumpanheiros de Catulo,
Nien que el se abinture até la fin de la Índia,
Adonde la costa, ressonando al loinge, ye batida
Pulas óndias de ouriente,

Ou pa ls Hircanos ou pa ls Árabes delicados,
Ou pa ls Sagas ou pa ls Partos, armados de frechas,
Ou pulas siete ambocaduras que tinhe
Las augass de l Nilo,

Ou s’abinture a atrabessar ls altos Alpes,
Para de l grande César ber las altas lhembráncias,
L Reno goulés, cun sue fuorte corriente i ls
Bretones de la fin de l mundo,

Todo esto, i qualquiera cousa que querga la gana
De ls cielos, purparados para afruntar a la par,
Anunciai-le a la mie rapaza estes poucos
Nun buonos dezires:

Que biba i seia feliç culs sous debassos amigos,
Esses que ls abraça als trezientos de cada beç,
A nanhun ama de berdade, mas a todos sien paraige
Las partes le rumpendo;

Que nun cunte, cumo datrás, cul miu amor,
Esse que, por sue culpa, se caiu cumo frol
De l mais çtante prado, apuis de topada
Pul arado que passaba.

Catulo, Poemas, 11





[an lhatin

Furi et Aureli, comites Catulli,
Siue in extremos penetrabit Indos,
Litus ut longe resonante Eoa
Tunditur unda,

Siue in Hyrcanos Arabasue molles,
Seu Sagas, sagittiferosue Parthos,
Siue quae septemgeminus colorat
Aequora Nilus,

Siue trans altas gradietur Alpes,
Caesaris uisens monimenta magni,
Gallicum Rhenum, horribile aequor ulti-
mosque Britannos,

Omnia haec, quaecumque feret uoluntas
Caelitum, temptare simul parati,
Pauca nuntiate meae puellae
Non bona dicta.

Cum suis uiuat ualeatque moechis,
Quos simul complexa tenet trecentos,
Nullum amans uere, sed identidem omnium
Ilia rumpens;

Nec meum respectet, ut ante, amorem,
Qui illius culpa cecidit uelut prati
Ultimi flos, praetereunte postquam
Tactus aratro est.

Catuli Carmina, 11]

terça-feira, 12 de janeiro de 2010

Nun dar parte de fraco

Probe Catulo, deixa-te de fazer boubadas
I l que bires perdido dá-lo por perdido.
Datrás relhuzírun para ti brilhantes soles,
Quando ibas adonde la rapaza te lhebaba
Amada por mi cumo ningua será amada.
Ende aqueilhas tan agradables cousas nacien
Las que tu queries i de que nun era scumiosa.
Relhuzírun, de berdade, para ti brilhantes soles.
Agora yá eilha nun quier; tamien tu, nun seias burro, deixa de querer,
Nien baias atrás de quien te fuge, nien bibas zgraciado,
Mas cun sprito oustinado, aguanta-te.
Adius, rapaza. Yá Catulo rejiste,
I nun eirá a saber de ti nien te pedirá, yá que nun quieres;
Mas tu has de sufrir, quando naide quejir saber de ti.
Malbada, ai de ti! Que bida te spera?
Quien agora se achegará de ti? A quien has de parecer guapa?
A quien bás agora a amar? De quien dezirás que sós?
A quien beisarás? A quien le morderás ls lábios?
Mas tu, Catulo, aguanta sien dares parte de fraco.

Catulo, Poemas, 8




[an lhatin

Miser Catulle, desinas ineptire,
Et quod uides perisse perditum ducas.
Fulsere quondam candidi tibi soles,
Cum uentitabas quo puella ducebat
Amata nobis quantum amabitur nulla.
Ibi illa multa tum iocosa fiebant,
Quae tu uolebas nec puella nolebat.
Fulsere uere candidi tibi soles.
Nunc iam illa non uolt; tu quoque, inpotens, noli,
Nec quae fugit sectare, nec miser uiue,
Sed obstinata mente perfer, obdura.
Vale, puella. Iam Catullus obdurat,
Nec te requiret nec rogabit inuitam;
At tu dolebis, cum rogaberis nulla.
Scelesta, uae te; quae tibi manet uita!
Quis nunc te adibit? cui uideberis bella?
Quem nunc amabis? cuius esse diceris?
Quem basiabis? cui labella mordebis?
At tu, Catulle, destinatus obsdura.

Catuli Carmina, 8]


segunda-feira, 11 de janeiro de 2010

l derretir de la niebe i de l tiempo

houbo un anho - anhos sessenta de l seclo XX - de nebadas i cencenhadas tan fuortes que s'alhargórun las férias de l Natal por mais uns quinze dies de lhibardade sien tino: lhembra-se-me bien de querer que nunca aqueilha niebe se derretisse, de que l tiempo s'ancarambinasse colgado de ls telhados i janeiro nun se deixasse acurtiar ne l choro de ls chupos a derretir-se; la cuncéncia de l tiempo ye mais fuorte quando nun mos deixa fazer l que tenemos de fazer, i cumo sabe bien aquel arrolhar dua spera que mos pon la lhibardade a la puorta, niebe que podemos agarrar a las ambuças i cun eilha sfuracar la deceplina a boladas, i rindo-mos deilha an caramonos cun nariz grande i uolhos de bulhaca; yá uns anhos que nun antraba por janeiro alantre na mie tierra i esses dies fúrun cumo un renacer, ua besita a un paraíso que yá muitá habie perdido: nun bonda la cuncéncia que tenemos de ls sítios, mas ye eissencial la cuncéncia que deilhes tenemos ne l tiempo: la mie tierra an janeiro nun ye la mesma que pula Páscoa, ne l berano ou por dezembre afuora, porque todo demuda i l zaspero ye que demuda sin nós, tamien partecipantes de la mudança: nun ye possible ponermos la bida stendida nun assomadeiro i deilhi mos assomar-mos i quedar a ber todo a demudar i nós siempre na mesma, i ye esso que la niebe mos trai de nuobo: al derretir-se, scuorre por eilha l tiempo i ben-mos ua atrecida cuncéncia de cumo nun hai carambelo que mos mantenga eiternamente.




domingo, 10 de janeiro de 2010

Fame

Preguntas, para mi, quantos beisos
Tous, á Lésbia, serán bastantes i a mais.
Cumo la muita arena de la Lhíbia que
Se stende por Cirene, onde se dá l laser,

Antre l ouráculo de l caliente Júpiter
I la sagrada sepultura de l bielho Bato,
Ou cumo tanto astro que, pula calhada la nuite,
Bei ls scundidos amores de ls homes,

Assi tu muito beiso hás-de dar
Al çfamiado Catulo para tener que chegue i sobre,
Tanto, que nin puls curjidosos ser cuntados
Puodan nin ambruxados pula mala lhéngua.

Catulo, Poemas, 007





[an lhatin

Fames

Quaeris quot mihi basiationes
Tuae, Lesbia, sint satis superque.
Quam magnus numerus Libyssae harenae
Lasarpiciferis iacet Cyrenis,

Oraculum Iouis inter aestuosi
Et Batti ueteris sacrum sepulcrum,
Aut quam sidera multa, cum tacet nox,
Furtiuos hominum uident amores,

Tam te basia multa basiare
Vesano satis et super Catullo est,
Quae nec pernumerare curiosi
Possint nec mala fascinare lingua.

Catuli Carmina, 007]




sábado, 9 de janeiro de 2010

Morriu-se l paixarico



Chorai, á Bénus i Cupidos,
I quantos homes hai sensibles al que ye guapo.
L paixarico de la mie nina morriu-se,
L paixarico, que era las delícias de mie nina,
Que eilha mais que als sous uolhos amaba;
Puis era cumo miel i coincie-la cumo a sue
Própia mai tan bien cumo ua filha,
I nunca de sou cuolho se mexie,
Mas dando brincos dun lhado pa l outro,
Solo a la sue duonha nun paraba de piar.
Agora bai pul camino scuro,
Aquel de adonde dízen que naide buolbe.
Mas maldigo-bos a bós, á trebas malditas
De l Orco, que to las cousas guapas deborais;
Tan guapo paixarico me roubestes,
Á maldito crime! Á zgraciado paixarico!
Agora, por bias de ti, de la mie nina
Chorando aburméilhan-se ls anchados oulhicos.

Catulo, Poemas, 03



[lhatin

Lugete, o Veneres Cupidinesque,
Et quantum est hominum uenustiorum.
Passer mortuus est meae puellae,
Passer, deliciae meae puellae,
Quem plus illa oculis suis amabat;
Nam mellitus erat suamque norat
Ipsam tam bene quam puella matrem,
Nec sese a gremio illius mouebat,
Sed circumsiliens modo huc modo illuc
Ad solam dominam usque pipiabat.
Qui nunc it per iter tenebricosum
Illuc, unde negant redire quemquam,
At vobis male sit, malac tenebrae
Orei, quae omnia bella deuoratis;
Tam bellum mihi passerem abstulistis,
O factum male! O misere passer!
Tua nunc opera meae puellae
Flendo turgiduli rubent ocelli.

Catuli Camina, 03]





sexta-feira, 8 de janeiro de 2010

you tube un mundo


you tube un mundo i nun sei que fui feito del, por esso nun páro de l buscar; anque saba que nunca lo tornarei a achar, perciso de saber que fui feito del: queda-me, anton, l camino de la busca, esse camino de tantos arressaios i remissacos que nun chega a salir de mi, a puntos de muita beç yá nun ser capaç de çtinguir camino i caminante...


quinta-feira, 7 de janeiro de 2010

Pardalico


Pardalico, delícias de la mie nina,
cun eilha quien joga, que l pon ne l cuolho,
a quien le questuma dar la punta de l dedo
lhucitando-lo a fuortes bicadas,
quando l miu alegre deseio le gusta
de s’antregar a nun sei que jogo agradable
i pequeinho cunsuolo pa l sou delor,
para serenar, cuido you , sues fuortes calores:
pudira you, cumo eilha, jogar cuntigo
i atamar ls tristes cuidados de l’alma.

Catulo, Poemas, 02

Traduçon de Marcus Miranda



[an lhatin


Passer, deliciae meae puellae,
quicum ludere, quem in sinu tenere,
cui primum digitum dare appetenti
et acris solet incitare morsus,
cum desiderio meo nitenti
carum nescio quid lubet iocari
et solaciolum sui doloris,
credo ut tum grauis acquiescat ardor:
tecum ludere sicut ipsa possem
et tristis animi leuare curas!

Catuli Carmina, 02]





De l amor a la degradaçon


Célio, la nuossa Lésbia, aqueilha Lésbia,
essa Lésbia, la única a quien Catulo
mais do que a el mesmo i a todos ls sous amou,
agora pulas squinas i caleijas
çcasca-se-la als nietos de l magnánimo Remo.

Catulo, Poemas, 58

Traduçon de Marcus Miranda




[an lhatin

Caeli, Lesbia nostra, Lesbia illa,
illa Lesbia, quam catullus unam
plus quam se atque suos amauit omnes,
nunc in quadriuiis et angiportis
glubit magnanimi Remi nepotes.


Catuli Carmina, 58]

quarta-feira, 6 de janeiro de 2010

seinhas de amor


[poema que ten de ser lido na cuntinaçon de l poema 83, que saliu antes]



Lésbia anda siempre a dezir mal de mi i nunca se calha
a miu respeito; que you me muorra se Lésbia nun me ama.
Que seinhas tengo? porque outro tanto me passa a mi: falo mal deilha
sin parar, mas que you me muorra se nun la amo.

Catulo, Poemas, 92




[an lhatin

Lesbia mi dicit semper male nec tacet umquam
De me; Lesbia me dispeream nisi amat.
Quo igno? quia sunt totidem mea; deprecor illam
Assidue, uerum dispeream nisi amo.

Catuli Carmina, 92]




terça-feira, 5 de janeiro de 2010

Rábias que son amores

Lésbia, delantre de l sou tiu, farta-se de dezir mal de mi:
esso dá-le a aquel alfange ua grandíssema alegrie.
Cabeça de burro, nada antendes? Se se calhara sien se lhembrar de mi,
haberie sanado. Que agora grunha i me cratique,
quier dezir que nun solo se lhembra de mi, mas, l que ye bien pior,
stá anrabiada. Quier dezir, queima-se de amor i fala.

Catulo, Poemas, 83




[an lhatin

Lesbia mi praesente uiro mala plurima dicit:
Haec illi fatuo maxima laetitia est.
Mule, nihil sentis? Si nostri oblita taceret,
Sana esset: nunca quod gannit et obloquitur,
Non solum meminit, sed, quae multo acrior est res,
Irata est. Hoc est, uritur et loquitur.


Catuli Carmina, 83]



[Ber pequeinho comentairo an http://fracisconiebro.wordpress.com/]





segunda-feira, 4 de janeiro de 2010

Ódio i amo

Ódio i amo. Cumo isso fago, talbeç preguntes.
Nun sei, mas sinto que isso se passa i atermento-me.

Catulo, Poemas, 85





[an lhatin:

Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris.
Nescio, sed fieri sentio et excrucior.

Catuli Carmina, 85]



que nun mos déixemos ir antes la nuossa beç



a cada beç que me diç quien se morriu, queda un cacho calhado al telifone: assi me dá tiempo de fazer la cuonta a l'anchura de l campo antre hoije i la sue beç; nunca naide sabe quien se bai purmeiro, que ls anhos pouco cúntan, acrecento siempre nun sei bien se pa l cunselar a el ou me prebenir a mi; i que mais dá? acrecenta siempre, l que amporta ye que nun mos déixemos ir antes la nuossa beç: nun conheço modo mais fuorte de amostrar la gana de bibir.




domingo, 3 de janeiro de 2010

hemos de chegar al anho que ben

cumo gustarie de sereno correr ls dies, ls anhos, ls caminos, sien la spuora de las preguntas, la eignoráncia a la frol de la piel: quien fura sabido de las cousas pequeinhas, sien amportança para abrir telejornales ou merecer ua sola lhinha de ls jornales! cumo tal l modo sereno cumo me deziste: bien cierto que hemos de chegar al anho que ben, nun bés que l purmeiro die de l anho yá bai quaije passado? i aquercenteste: l restro, nun fagas caso, son delores que mos manténen bibos.


sábado, 2 de janeiro de 2010

bózian tan alto ls dies



cul passar de ls anhos, deste-te de cuonta de que tamien se fúrun morrendo ls diuses, i que todo camina pa la soledade sin fin, puis ye esse l çtino de quien se squece; bózian tan alto ls dies, que naide oube las falas que chúben pul tiempo lhargo i s'ancóstan al pedamiego de las cousas hounestas que quaije naide dá por eilhas; assi i todo hai que cuntinar, sereno cumo l aire que nunca para de passar i naide diç de sue eisséncia pa la bida, alhenos al demudar de ls anhos, l própio Eiolo yá squecido an sou lhapo; l tiempo bai fazendo amportante l que amportança nun ten, cumo se la scuma de la crista fura la óndia i l abanar de ls galhos al aire fura mais que ls própios galhos, i a cada cachico hai que ancarreirar uolhos i sentidos, nun se pérdan an caleijas sien salida; quando te sentires perdido, relhembra ls caminos an que puodas sentir tues pisagadas i nada mais se oube para alhá d'algun páixaro nas silbeiras de la borda i las formigas cuntínan an sou carreiron de silenço i çubiaço; a cada die tenes que t'afazer a tornar a la eisséncia de las cousas i a las cousas eissenciales, para alhá de todo l que te bai anchindo ls dies, ls stantes i ls blogues, agarrando l saber pula raíç adonde naide bota ls uolhos, naquel sereno de todo l que solo bibe de l que bal la pena i mos trai até nós mesmos a cada beç - i son tantas las bezes - que mos perdemos.





quarta-feira, 23 de dezembro de 2009

L abó de las calças i l nieto



Al ber l nieto a jogar,
Diç l abó, antristecido,
«Á, quien me dira tornar
A assi star antretenido!

Quien me dira l tiempo quando
Castielhos assi fazie,
I que ls deixaba quedando
A bezes pa soutordie;

I to la tristeza mie
Era, al spertar para bé-lo,
Ber que la criada habie
Arrimado l miu castielho.»

Mas l nieto nun lo oube
Porque stá mui acupado
Cun un anganho que houbo
Ne l porton para l soldado.

I, anquanto l abó cisma, i triste
Lhembra l'anfáncia q'alhá bai,
Yá mais ua casa eisiste
Ou mais un castielho cai;

I l nieto, mirando al final
I bendo l abó a chorar,
Diç «Caiu-se, mas nun faç mal:
Buolbe-se yá a amanhar.»

Fernando Pessoa (1926)
Traduçon de Fracisco Niebro






[An pertués

Ao ver o neto a brincar,
Diz o avô, entristecido,
«Ah, quem me dera voltar
A estar assim entretido!

Quem me dera o tempo quando
Castelos assim fazia,
E que os deixava ficando
Às vezes p'ra o outro dia;

E toda a tristeza minha
Era, ao acordar p'ra vê-lo,
Ver que a criada já tinha
Arrumado o meu castelo.»

Mas o neto não o ouve
Porque está preocupado
Com um engano que houve
No portão para o soldado.

E, enquanto o avô cisma, e triste
Lembra a infância que la vai,
Já mais uma casa existe
Ou mais um castelo cai;

E o neto, olhando afinal
E vendo o avô a chorar,
Diz, «Caiu, mas não faz mal:
Torna-se já a arranjar.»

terça-feira, 22 de dezembro de 2009

Eipígrafe pa la Arte de Roubar


Róuban-me dius,
outros l diabro
- quien cantarei?

róuban-me la pátria;
i la houmanidade
outros me la róuban
- quien cantarei?

siempre hai quien roube
quien you deseie;
i de mi mesmo
todos me róuban
- quien cantarei?

róuban-me la boç
quando me calho,
ou l silenço
mesmo se falo
- a que de l rei!

Jorge de Sena (1952)
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués
Epígrafe para a Arte de Furtar

Roubam-me deus,
outros o diabo
- quem cantarei?

roubam-me a pátria;
e a humanidade
outros ma roubam
- quem cantarei?

sempre há quem roube
quem eu deseje;
e de mim mesmo todos me roubam
- quem cantarei?

roubam-me a voz
quando me calo,
ou o silêncio
mesmo se falo
- aqui del-rei!]

çcumpresson

al modo que purparo la ida a las raízes, bou zafazendo ls uolhos destas bistas de aire i fuolhas cun caída porgramada, bou ansaiando trites pa ls quetobielhos que scónden ls miedos de l camino, i assi puoda aceitar peinhas i arbles i rius i monte i prainadas sien fin adonde agora me cómen altemobles, telhados, filos, antenas, lhuzes i uas arbles que solo alta nuite puoden soltar sou choro; you nunca abaixei als fondos marinos, mas dízen-me que ls margulhadores para beníren arriba sien porblemas ténen que çcumpremir: cumigo passa-se l mesmo quando bou por ende arriba i me assujeito a la lhambada doutros aires i doutras bistas; l porblema mais grande nien son ls uolhos, siempre gulosos de nuobas bistas, mas la perséncia de sprito, essa parte de l'alma que siempre se cumporta cumo perro que l caçador nunca adomina i bai por todos ls lhados menos por adonde debe.

segunda-feira, 21 de dezembro de 2009

quando / porque duolen ls natales

tiempo houbo an que l Natal se m'agarraba als ayunos de l die de cunselada, apuis coronados a polbo i tronchos, ponie l musgo de las peinhas a sonhar persépios, chubie pula fogueira, nas óndias de la gaita i an cuontas de l outro mundo calcidas al lhume, anquanto las pousas de las campanas marcában la cuntaige decreciente i la missa de l galho era la fin i l ampeço de todo; era subretodo guapa la nuite, porque podie chegar a meia nuite, essa hora adonde, nas cuontas, todos ls mistérios se sentában, nun habie naide a abaixar pul chupon cun persentes, mas era l miedo de la patada de l burrico ou l scornar de baquita que me mantenien dreito; nun me bénen a la cabeça ls natales de l feturo, mas solo ls de l passado i ye por bias destes que me duolen ls natales de l persente, tanto lhodo l tiempo ancundesou pa las brigadas, un lhágamo suolto que nien percisa yá de lhágrimas, mas hai que l deixar al aire de l tiempo para que, yá seco, puoda aguantar nuobas pisagadas: siempre raiç bota la sprança an algo que renace, nien que seia manhana.


domingo, 20 de dezembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (059)



Nun solo bino, mas nel l oulbido, boto
Na copa: serei cuntento, porque la dita
Ye çcoincedora. Quien lhembrando
Ou adebinando, sunrira?
De ls brutos, nó la bida, senó l’alma,
Cunsígamos, pensando; arrecolhidos
Ne l amplacable çtino
Que nun spera nien lhembra.
Cun mano mortal upo a la mortal boca
An salagre copa l passageiro bino,
Baços ls uolhos feitos
Para deixar de ber.


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués
Não só vinho, mas nele o olvido, deito
Na taça: serei ledo, porque a dita
É ignara. Quem, lembrando
Ou prevendo, sorrira?
Dos brutos, não a vida, senão a alma,
Consigamos, pensando; recolhidos
No implacável destino
Que não spera nem lembra.
Com mão mortal elevo à mortal boca
Em frágil taça o passageiro vinho,
Baços os olhos feitos
Para deixar de ver.





quinta-feira, 17 de dezembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (058)



Suidadoso yá deste berano que beio,
Lhágrimas pa las froles del amprego
Na lhembráncia al alrobés
De quando hei de perdé-las.
Atrabessados ls portales eirreparables
De cada anho, me antecipo la selombra
An que hei de andar sien tino, sien froles,
Ne l abismo rugidoso.
I apanho la rosa porque la suorte manda.
Marcenda, guardo-la; pasme-se cumigo
Antes que cula curba
Diurna de la lharga tierra.

Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués
Saudoso já deste verão que vejo,
Lágrimas para as flores dele emprego
Na lembrança invertida
De quando hei-de perdê-las.
Transpostos os portais irreparáveis
De cada ano, me antecipo a sombra
Em que hei-de errar, sem flores,
No abismo rumoroso.
E colho a rosa porque a sorte manda.
Marcenda, guardo-a; murche-se comigo
Antes que com a curva
Diurna da ampla terra.]




segunda-feira, 14 de dezembro de 2009

Bagdade



You nunca fui a Bagdade
mas dízen-me que las augas de l Oufrates
cuorren burmeilhas.

You nunca fui a Bagdade
mas dízen-me que la mocidade inda fai
amor a las scundelinas cula muorte.

You nunca fui a Bagdade
mas dízen-me que la risa de ls ninos
ye un arrebento lhougo a la purmanhana.

You nunca fui a Bagdade
mas dízen-me que la muorte
anda a saber de mi.

Pedro Castelhano [poema einédito]
Traduçon de Fracisco Niebro




[An pertués

Eu nunca fui a Bagdad
mas dizem-me que as águas do Eufrates
correm vermelhas.

Eu nunca fui a Bagdad
mas dizem-me que os jovens ainda fazem
amor às escondidas da morte.

Eu nunca fui a Bagdad
mas dizem-me que o riso das crianças
é explosivo logo pela manhã.

Eu nunca fui a Bagdad
mas dizem-me que a morte
anda à minha procura.]





domingo, 13 de dezembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (057)



Nun quergas, Lídia, eideficar ne l campo
Que fituras feturo, ou pormeter-te
Manhana. Cumpre-te hoije, nun sperando,
Tu mesma sós tue bida.
Nun te çtines, que nun sós fetura.
Quien sabe se, antre la taça que çpeijas,
I eilha outra beç anchida, nun te la suorte
Anterpon l abismo?


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués

Não queiras, Lídia, edificar no spaço
Que figuras futuro, ou prometer-te
Amanhã. Cumpre-te hoje, não sperando,
Tu mesma és tua vida.
Não te destines, que não és futura.
Quem sabe se, entre a taça que esvazias,
E ela de novo enchida, não te a sorte
Interpõe o abismo?]

quinta-feira, 10 de dezembro de 2009

ancanto de serpiente



andubiste anhos a anchir-te de

nuite; un die, spremiste-la acontra
l fondo de ti mesmo i eilha sudou
pingas de silenço, serenas cumo
l lhunar que tembra al fondo
l poço adonde quieres chegar i
nun cunsigues; nun hai lhuzes
al fondo l tune adonde
caminas, solo, cun tues
preguntas siempre cun outras
respundidas; passas i l tapete
de las fuolhas abaixa, mas
lhougo apaga las pisagadas:

mira-te la nuite i deixas-te

lhebar siempre por sou
ancanto de serpiente, i
nada mais que suonho ganhas.



quarta-feira, 9 de dezembro de 2009

diário 31

Yá nun se me lhembra bien, mas la cumbersa podie mui bien haber sido assi:
- andube cula mesma piedra (de screbir) zde la purmeira a la quarta classe, ountaba-la cun azeite para durar mais i star siempre lhimpa;
- assi cun azeite nun se bei l que un scribe i apuis la porsora dá-me porque diç que nun fiç las cuontas;
- cun esta yá ye la segunda piedra que te compro, mira a ber se te dá até fazeres la quarta classe;
- deixa l rapaç, cumo you nunca fui a scuola nunca gastei piedra nanhue, de modo que bien puode gastar por mi i por el, i que nun se quede solo cula quarta classe a ber se aprende a fazer cuontas mais debrebe do que you, yá que tu nun me cunsigues ganhar.
Inda bien que nun se quedou cula quarta classe. Tamien, bendo bien, que amportança tenie piedra mais piedra menos? L tiempo tira-le toda la amportança a quaije todo.

diário 30

an ciertas ceifas, cumo tal la segada, benien ls quemeres i staba tan cansada que solo querie arramar l cuorpo molido a la selombra: nun pensar, nun falar, nun quemer, nun fazer nada que nun fusse drumir até spertar i esso fui l que nunca tube: yá era l trabalho, yá éran ls filhos i agora, de bielha, son ls delores que me agárran cada cachico de l cuorpo i nunca zléntan an sue mordida de perro danhado; quando poderei drumir çcansada sien que naide me sperte?

domingo, 6 de dezembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (056)



Tues, nó mies, teço estas grinaldas,
Que an mie tiesta renobadas pongo.
Para mi tece las tues,
Que las mies you nun beio.
Se nun pesar na bida melhor gozo
Que l bermos-mos, béiamos-mos i, bendo,
Xordos cuncelíemos
L ansubsistente xordo.
Corónemos-mos puis uns para ls outros,
I bríndemos a la par a la suorte
Que houbir, at+e que chegue
La hora de l barqueiro.


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

Tuas, não minhas, teço estas grinaldas,
Que em minha fronte renovadas ponho.
Para mim tece as tuas,
Que as minhas eu não vejo.
Se não pesar na vida melhor gozo
Que o vermo-nos, vejamo-nos e, vendo,
Surdos conciliemos
O insubsistente surdo.
Coroemo-nos pois uns para os outros,
E brindemos uníssonos à sorte
Que houver, até que chegue
A hora do barqueiro.]

sábado, 5 de dezembro de 2009

diário 29

agora son ls tratores que rúgen puls caminos, a deixar-me suidades de l roçar de l timon de l arado a camino de l'arada: i ben-me a la eideia que ls sonidos tamien se muorren, cumo tal ls mius passos an baile na praça, an die de fiesta: tengo de me cuntentar cula música de l arrastrar ls pies.


quarta-feira, 2 de dezembro de 2009

feitos para todos ls dies

hai dies an que nun cunsigo benir eiqui; apuis miro para mi i digo, stou d'adil; mais bal, porque ls pensamientos nun son de cunfiança quando stan mui calientes, hai que los deixar abaixar ferbura: se se perdíren esso ye buona seinha, puis solo l mejar i outros feitos assi son para todos ls dies.



pul camino de l poniente

todo l mar se m'arrecolhiu a la brigada de ls uossos i, mentres la frauga de l poniente an fuogo me bai temprando ls dies, l martielho de l aire pon-me óndias de agonia ne ls uolhos perdidos por hourizontes sien fin: al modo que abaixa l camino, yá nun quédan fuorças para arrecular, mas inda me queda ber las bistas cun ua risa serena a la punta de ls miedos que, sien paraige, ban tecendo sue aranheira: bien la barro cul bardeiro de la fin de l die, mas ye cumo l aire que aboca i nunca mais mos deixa.



diário 28

quando soube de l que se passara, calhei-me; nien adelantra eiqui cuntá-lo, que l mais amportante i me quedou ye esse ato de silenço, bózio ampotente delantre l que mos smaga a un punto de perdermos la boç i nada sermos capazes para demudar las cousas; quien se albrota gasta to las sues eineirgies nesse albrote, mas quien se calha cunfia que inda será possible benir a tener ua redadeira palabra porque silenço nunca senifica zistença nien fraqueza; muitos anhos apuis, la bida ansinou-me que tenie rezon i que las fuorças que mos lhieban loinge son siempre las mais serenas.



máçcara III



quando l home tomou cuncéncia del mesmo, sentiu-se fraco, mortal, lhemitado, lhebado por malinas i arrolhado an delores, nun gustou de se ber assi i por esso se sonhou outro, se quijo outro sien nanhun defeito i cun todas las bertudes, ansastifeito zde la purmeira hora: fui ende que fizo la máçcara i, al poné-la, se fizo outro, doutro modo biu l mundo, i tamien outro l mundo l biu; quien puode antender las fuorças de l tiempo, ls mistérios de la bida i de la muorte, coincer l que hai antes de la bida i l que cuntina apuis la muorte? ende la máçcara cuncentrou toda la magie que ls sentidos nun son capazes de agarrar; la máçcara nace de la mesma fuonte de adonde nacírun la relegion, la filosofie, la soudade, todo l que ye sagrado i mágico, por eilha respira l'alma que mos dá la eidentidade; l mal i l bien stan an guerra zde siempre, percípios eissenciales i anseparables i tamien eilhes se acuolhen a las máçcaras; hai quien diga que essa ye ua cultura popular ne l sentido de ser mais probe, mais fraca, menos fonda, mas essa ye ua cultura que mos fala de l que ye eissencial na bida, de l que stá para alhá de l comer i de l cagar i mos eidentefica cumo personas (máçcaras).





terça-feira, 24 de novembro de 2009

Jogo de bola Amaricano

Pensares subre la Guerra de l Golfo

Aleluia!
Funciona.
Arrebentemos-le cun aqueilha merda toda.

Arrebentemos-le cula merda pul culo arriba

até le salir pul caralho de las oureilhas.

Funciona.
Arrebentemos-le cun aqueilha merda toda.
Eilhes afogórun-se na sue própia merda!

Aleluia.
L Senhor seia lhoubado por to las cousas buonas.

Çfazimos-le aqueilha merdice toda an merda.
Stan-la a quemer.

L Senhor seia lhoubado por to las cousas buonas.

Arrebentemos-le ls colhones an stelhaços de puolo,
Ne l caralho de stelhaços de puolo.

Cunseguimos.

Agora quiero que bengas eiqui i me beises na boca.

Agosto de 1991]

Harold Pinter [ousei la eideiçon pertuesa de Várias Vozes, ed. Quasi, 2006, p. 286, an traduçon de l anglés por Pedro Marques e Jorge Silva Melo]
Traduçon de Fracisco Niebro





[Futebol Americano

Uma reflexão sobre a Guerra do Golfo

Aleluia!
Funciona.
Rebentamos-lhes com aquela merda toda.

Rebentamos-lhes com a merda pelo cu acima
até lhes sair pela porra das orelhas.

Funciona.
Rebentamos-lhes com aquela merda toda.
Eles sufocaram na própria merda!

Aleluia.
O Senhor seja louvado por todas as coisas boas.

Desfizemos aquela porra toda em merda.
Estão a comê-la.

O Senhor seja louvado por todas as coisas boas.

Rebentamos-lhes os tomates em estilhaços de pó,
Na porra de estilhaços de pó.

Conseguimos.

Agora quero que venhas aqui e me beijes na boca.

Agosto de 1991]





domingo, 22 de novembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (055)

Este, sou scasso campo uas bezes arando,
Outras, solene, mirando-lo cula bista
De quien a un filho mira, goza ancierto
La nun pensada bida.
De las fenhidas raias la mudança
L arado le nun stroba, nien l danha
Por que cuncílios se l çtino rige
De ls pobos pacientes.
Pouco mais ne l persente de l feturo
Que las yerbas que arrincou, seguro bibe
La antiga bida que nun buolbe, i queda,
Filhos, dibersa i sue.

Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

Este, seu scasso campo ora lavrando,
Ora, solene, olhando-o com a vista
De quem a um filho olha, goza incerto
A não-pensada vida.
Das fingidas fronteiras a mudança
O arado lhe não tolhe, nem o empece
Per que concílios se o destino rege
Dos povos pacientes.
Pouco mais no presente do futuro
Que as ervas que arrancou, seguro vive
A antiga vida que não torna, e fica,
Filhos, diversa e sua.]




sexta-feira, 20 de novembro de 2009

Astronomie

Pastor, que antre nubres andas,
seguindo na tierra ls tous ganados
de xaras i pinos;

eimaige, que atrais l bafo de ls seres
bibos, renacidos ou sin acion;

bubida, que l mar bebe, i ancha
la maré, alhebanta l’óndia, solta
l sou oulor zde l’eiterno ampeço;

manto, que me calece l cuorpo znudo
ou lo amostra nun claron de brilho;

aire, armano al aire, mas que assopra
matéria, amor, magnetes;

pélos d’ouro, spargidos na tierra,
an fuolhas d’outonho aburmelhadas
ou an raleiras abiertas pa la lhuç;

queluna de puro brilho, que aguanta
ls dies antre manhanas i nuites

rostro, que ten la risa i l mirar oubíquos
até al fondo de las raízes i até als cúmios;

copa, que repite l córrio de ls astros,
bendo las outras copas houmildíssimas delantre eilha;

speilho, que al ser mirado ye scuro,
cumo ua fuonte que cuorre, sin eimaiges,
para andrento la trúbia auga de sue barriga;

abe, sin beiral adonde pousar ardendo
la figura de l’antiga fénix sacraficada;

Sol ye tou nome, l tou ser i l tou rostro.
Á Sol, you solo, poeta deste seclo, sei
que ne l feturo t’eirás a bolber nada.

Miu Sol, lhebarás an ti todos ls bersos
de ls poetas, an lhibros, an lhápidas.

Fiama Hasse Pais Brandão [Cenas Vivas, 2000].

Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués

Astronomia

Pastor, que entre nuvens pastoreias,
seguindo na terra os teus rebanhos
de estevas e pinheiros;

imagem, que atrais o hálito dos seres
vivos, renascidos ou inertes;

bebida, que o mar bebe, e incha
a maré, levanta a onda, solta
a maresia desde o eterno início;

manto, que me aquece o corpo nu
ou o mostra num halo de esplendor;

vento, igual ao vento, mas que sopra
matéria, amor, magnetos;

cabelos de ouro, espargidos na terra,
em parras de outono avermelhadas
ou em clareiras abertas para a luz;

coluna de puro brilho, que sustém
os dias entre manhãs e noites;

rosto, que tem o riso e o olhar ubíquos
até ao fundo das raízes e até aos cumes;

corola, que repete a órbita dos astros,
vendo as outras corolas humílimas ante si;

lâmpada, de silêncio inatingível,
entre os sons mais próximos das criaturas
que, em silêncio também, com ela cantam;

mão decepada que afaga o mundo
como se os dedos caídos fossem raios;

espelho, que ao ser olhado é opaco,
como uma fonte que jorra, sem imagens,
para dentro a turva água do seu bojo;

ave, sem beiral onde poisar ardendo
a figura da antiga fénix imolada;

Sol é teu nome, o teu ser e a tua face.
Ó Sol, eu só, poeta deste século, sei
que no futuro irás tornar-te nada.

Meu Sol, levarás em ti todos os versos
dos poetas, em livros, em lápides.]

diário 27



aquel die nun sabie para adonde me habie de bolber, todo you habie chegado a un punto an que yá nun era capaç de aguantar la mirada acontra l tiempo que se me ponie delantre i nada de feturo me deixaba ber, fui ende que treminei salir pul mundo, mas nun se l dixe a naide que inda percisaba de me cumbencir a mi mesmo - tanta beç me acunteciu treminar i tomar decisones sien star cumbencido! purmeiro todo me parecie cumo nun suonho an que nien you querie acraditar, mas hoije beio bien que nien me dei de cuonta de cumo solo a un cachico de mundo podemos chamar nuosso, que an todo l restro somos strangeiros, essa outra maneira de le chamar a la soledade que nunca de nós se zagarra; aqueilha purmeira nuite nien me drumi i nunca dende se me zarredaba la pension, mas sien chegar a antender se era miedo de salir ou se era miedo de quedar naqueilha zgrácia de bida que nien un frisgo abrie para amostrar algo de melhor; solo sabie que muitos antes de mi habien ido pul mundo i uns mandában cartas a dezir bien, mas outros nunca mais habie resquícios deilhes: duole dun modo special la paixarina quando un se bota a caras al çcoincido, nunca sabendo adonde eirá a tener, nunca sabendo se un die ha de tornar; l restro nien tanto, mas esse sfergante an que tomei la decision quedou-me cumo un cinema, nítido cumo ua madrugada.





quinta-feira, 19 de novembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (054)

Miro ls campos, Neera,
Campos, campos, i sufro
Yá l friu de la selombra
An que nun tenerei uolhos.
La calabeira antessinto
Que serei nun sentindo,
Ou solo quanto l que çconheço
Me ancógnito menistre.
I menos al sfergante
Choro, que a mi feturo.
Súbdito ousente i nulo

De l ounibersal çtino.

Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Olho os campos, Neera,
Campos, campos, e sofro
Já o frio da sombra
Em que não terei olhos.
A caveira antessinto
Que serei não sentindo,
Ou só quanto o que ignoro
Me incógnito ministre.
E menos ao instante
Choro, que a mim futuro.
Súbdito ausente e nulo
Do universal destino.]




terça-feira, 17 de novembro de 2009

Assi son las oucas



De las palabras
que daprendiste
solo ua
nun ten traduçon.
Quando traduzes
l amor, tu sabes
que ye yá outro l nome del.
Assi son las oucas
quando apodrécen.

Albano Martins, Assim são as Algas
Traduçon de Fracisco Niebro




[An pertués

Assim são as algas

Das palavras
que aprendeste
só uma
não tem tradução.
Quando traduzes
o amor, tu sabes
que é já outro o seu nome.
Assim são as algas
quando apodrécen.]





domingo, 15 de novembro de 2009

I a las bezes

I a las bezes las nuites dúran meses
I a las bezes ls meses ouceanos
I a las bezes ls braços que apertamos
nunca más son ls mesmos I a las bezes

achamos de nós an poucos meses
l que la nuite mos fizo an muitos anhos
I a las bezes fazemos que lhembramos
I a las bezes lhembramos que a las bezes

al agarrarmos l gusto als ouceanos
solo l sarro de las nuites nó de ls meses
bien ne l fondo de ls copos nós achamos

I a las bezes dá-mos la risa ou choramos
I a las bezes a las bezes ah a las bezes
nun segundo se scápan tantos anhos

David Mourão Ferreira
Traduçon de Fracisco Niebro


[An pertués


E por vezes

E por vezes as noites duram meses
E por vezes os meses oceanos
E por vezes os braços que apertamos
nunca mais são os mesmos E por vezes

encontramos de nós em poucos meses
o que a noite nos fez em muitos anos
E por vezes fingimos que lembramos
E por vezes lembramos que por vezes

ao tomarmos o gosto aos oceanos
só o sarro das noites não dos meses
lá no fundo dos copos encontramos

E por vezes sorrimos ou choramos
E por vezes por vezes ah por vezes
num segundo se evolam tantos anos]

Fuolha



Era ua fuolha pousada
ne l quetobielho de l biento:
i bolaba, zlhumbrada,
antre muorte i mobimiento.

Era ua fuolha: lhembraba,
D’andeble, l momiento
an que la bida me quedaba
scraba de l tou juramiento.

Era ua fuolha: mais nada.
Antes fura squecimiento!

David Mourão Ferreira

Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués

Folha

Era uma folha pousada
no cotovelo do vento:
e pairava, deslumbrada,
entre morte e movimento.

Era uma folha: lembrava,
de tão frágil, o momento
em que a vida me ficava
escrava do teu juramento.

Era uma folha: mais nada.
Antes fosse esquecimento!]






sábado, 14 de novembro de 2009

Ha de benir un Natal!



Ha de benir un Natal i será l purmeiro
an que se beia a la mesa l miu campo baziu

Ha de benir un Natal i será l purmeiro
an que me han-de lhembrar de modo menos claro

Ha de benir un Natal i será l purmeiro
an que solo ua boç me lhembre a solas cun eilha

Ha de benir un Natal i será l purmeiro
an que nun biba yá naide miu coincido

Ha de benir un Natal i será l purmeiro
An que nin bibo steia un berso deste lhibro

Ha de benir un Natal i será l purmeiro
An que tenerei outra beç l Nada a solas cumigo

Ha de benir un Natal i será l purmeiro
An que nin l Natal tenerá qualquiera sentido

Ha de benir un Natal i será l purmeiro
An que l Nada ganhe outra beç la quelor de l
Anfenito

David Mourão Ferreira
Traduçon de Fracisco Niebro




[An pertués

Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que se veja à mesa o meu lugar vazio

Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que hão-de me lembrar de modo menos nítido

Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que só uma voz me evoque a sós consigo

Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que não viva já ninguém meu conhecido

Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que nem vivo esteja um verso deste livro

Há-de vir um Natal e será o primeiro
em que terei de novo o Nada a sós comigo

Há-de vir um natal e será o primeiro
em que nem o Natal terá qualquer sentido

Há-de vir um natal e será o primeiro
em que o Nada retome a cor do
Infinito]



quinta-feira, 12 de novembro de 2009

ye hoije que sós

mal faç selombra l sol d'outonho: lharga, zlida, ansaia passos de nubrina, que há de ser apuis cenceinho; nien te deste de cuonta de cumo te sfriou cul tiempo l mirar, talbeç a afazer-te yá al baço de la carambina que arde na alma de l eimbierno; quando ardíren las candelas de la fin, han de ls heirois mejá-se pulas calças abaixo i talbeç las palabras yá nun déian cula puorta de ls poemas; todo tornará a sou ampeço - bala-te essa certeza - mas yá nun amportará cumo nien cun quien: que te bonde saber que nun será cuntigo, puis ye hoije que sós inda quando son feturos l que sonhas.




terça-feira, 10 de novembro de 2009

diário 26

aquel anho, yá te lhebei cumigo pa las eiras, tenies arrimado a quinze dies: era ua calor zmasiada i pus-me a balear alredror la parba, mas inda mal tenie fuorças para me aguantar de pies, selombras a passáren-me puls uolhos i you ancostada a un carro armado cun setas de la palha; cumo nun parabas de chorar, tornei para casa, i inda hoije tengo la eideia de que naide antendiu por que tornaba, mas al passar pul Sagrado bi ls garoticos a lhebar l pan para Nuossa Senhora i para San Roque i lhougo eilhi te manginei cula cetica na mano i fui assi que amanhei fuorças para ser capaç de chegar a casa.



segunda-feira, 9 de novembro de 2009

diário 25



Sabes, era el garotico i era you moça. Chamábamos-le L Sacalico. Benie cun ua burrica pula rede i l pai anriba. Tenie ls pies assi, i ajuntaba un palmo al outro bien sticado para amostrar. Drumien ne l palheiro de tiu Franco eilhi a la punta de riba de l Barrialto, que el daba-le ua manta para se ambrulháren i metien-se na palha i prendien la burrica eilhi al lado. You i la mie Fracisca muito mos riemos, puis nun habie meia de poner l tiu anriba la burra, que siempre se ambolcaba. Essa giente passou-las mui granudas, a puntos de hoije nien antender cumo era possible. Mas habie muita giente assi, talbeç l mais de la giente. Mira, apuis que se morriu miu pai, mie mai drumie na cama cun mies dues armanas pa la cabeceira i you drumie pa ls pies, nun xergon de lhino, cheno cun cuolmo que se l metie por ua carranca que tenie. A las bezes l cuolmo de l colchon arrimaba-se pa ls lhados i l cuorpo quedaba anriba ls palos de niebro que tenie ambaixo. L que bal ye que éramos nuobas i todo se aguantaba. Fala-me tu de l Scalico que nunca you coinci outra giente! todo l que se diga de la probeza i bida dura dessa giente será siempre pouco. Scunder esso puode a muitos parecer bien, mas you cuido que ye cumo un crime contra essas pessonas que nunca naide le dou ua mano, mas siempre rumpírun, nunca se deixórun quedar delantre de las deficuldades i amostra cumo la bida ten tanta fuorça que nun ye qualquiera un que la bota a abaixo. Muito tiempo apuis, yá traie ua motorizada , mas éran mais las bezes la lhebaba a mano do que benie anriba deilha, mas esso yá fui muito tiempo apuis i la bida nien assi sei se haberie melhorado muito.





sexta-feira, 6 de novembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (053)


Arrecelo, Lídia, l çtino. Nada ye cierto.
An qualquiera hora puode mos passar
L que mos todo demude.
Fuora de l coincido ye stranho l passo
Que própio damos. Grabes numes guárdan
Las guapas de l que ye uso.
Nun somos diuses: ciegos, arrecélemos,
I la pouca dada bida antepóngamos
A la nobidade, abismo.


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

Temo, Lídia, o destino. Nada é certo.
Em qualquer hora pode suceder-nos
O que nos tudo mude.
Fora do conhecido é estranho o passo
Que próprio damos. Graves numes guardam
As lindas do que é uso.
Não somos deuses: cegos, receemos,
E a parca dada vida anteponhamos
À novidade, abismo.

domingo, 1 de novembro de 2009

Oda al caldo de cóngaro




Ne l mar
termentoso
de l Chile
bibe l rosado cóngaro
gigante anguila
de nebada chicha.
I nas panelas
chilenas,
na costa,
naciu l caldico
pesado i saboroso,
porbeitoso.
Lhebai pa la cozina
l cógaro çfolhado,
sue piel manchada sal
cumo ua lhuba
i a la muostra queda
antoce
la ftuita de l mar,
l cóngaro tienro
relhuç
já znudo,
purparado
pa la nuossa gana.
Agora agarra
alhos,
acarina purmeiro
esse marfil
specioso,
cheira
sou oulor anrabiado,
antoce
deixa l alho picado
caier cula cebolha
i l tomate
até que la cebolha
tenga quelor de ouro.
Anquanto esso
cuozen-se
cul oupor
ls riales
camarones marinos
i quando stubíren
ne l punto,
que se coalhou l gusto
nua çuça
formada pul çumo
de l ouceano
i pula auga clara
que zatou la lhuç de la cebolha,
antoce
que entre l cóngaro
i quede cubierto an glória,
que na panela de aceite,
se ancalhe i se incha.
Yá solo ye perciso
deixar ne l manjar
caier la rita
cumo ua rosa spessa,
i al fuogo
debagarico
antregar l tesouro
até que ne l caldo
se caléçan
las eisséncias de l Chile,
i a la mesa
chéguen acabados de casar
ls sabores
de l mar i de la tierra,
para que nesse plato
tu reconheças l cielo.

Pablo Neruda, Odas Elementales (1954)
Traduçon de Fracisco Niebro (an Santiago de l Chile, an 27 de Outubre)






[an castelhano:

Oda al caldillo de congrio

En el mar
tormentoso
de Chile
vive el rosado congrio,
gigante anguila
de nevada carne.
i en las ollas
chilenas,
en la costa,
nació el caldillo
grávido y suculento,
provechoso.
Lleben a la cocina
el congrio desollado,
su piel manchada cede
como un guante
y al descubierto queda
entonces
el racimo del mar,
el congrio tierno
reluce
ya desnudo,
preparado
para nuestro apetito.
Ahora
recoges
ajos,
acaricia primero
ese marfil
precioso,
huele
su fragancia iracunda,
entonces
deja el ajo picado
caer con la cebolla
y el tomate
hasta que la cebolla
tenga color de oro.
Mientras tanto
se cuecen
con el vapor
los regios
camarones marinos
y quando ya llegan
a su punto,
cuando cuajó el sabor
en una salsa
formada por el jugo
del océano
y por el agua clara
que desprendió la luz de la cebolla,
entonces
que entre el congrio
y se sumerga en gloria,
que en la olla de aceite,
se contraiga ye se impregne.
Ya sólo es necesario
dejar en el manjar
caer la crema
como una rosa espesa,
y al fuego
lentamente
entregar el tesoro
hasta que en el caldeillo
se calienten
las esencias de Chile,
y a la mesa
lleguen recién casados
los sabores
del mar y de la tierra,
para que en ese plato
tú reconozcas el cielo.]