terça-feira, 29 de setembro de 2009

diário 12



yá nun ténen cuonta ls que bi morrer: hoije, tengo la bida sumbrada de muortos, que solo an mi bíben puis solo neilhes puodo assentar l mais de la mie bida: hai arbles assi, que se aguántan de pies cul tuoro rendado i cheno de uocos a robé-le la miolha; porquei cumigo se han de morrer cientos, talbeç miles? nun ye de las mais pequeinhas la muorte de ls uolmos i de sous nius de ciguonha; agora cheguei a bielho, nun tiempo nuobo: mas cula stória que carrega, nunca ye nuobo l tiempo, mesmo para aqueilhes que l míran pula purmeira beç.




sexta-feira, 25 de setembro de 2009

Oda als muortos




Sien eilhes nun chegarie a la fin deste poema,
talbeç nien cobrasse l silenço que deixórun
a tembrar na tierra,
quando l sol abaixaba a toda l’anchura de la tarde
porriba las yerbas,
perseguido por eiclipses i çponeres.
Fáien-me mais falta do que quando
caminában pulas selombras de las paredes,
buscando na brigada de las casas uas sobras de nuite
adonde ancostáran la cabeça.
Agora, cumo se quedássen na lhunjura
zmesurada de l mirar,
çarándan pula calhada las squinas
de las palabras que ls squécen,
i la selombra deilhes ye ua lhinha acesa
rasgando ls telhados
de ls ancerradeiros.
Bénen pul aire, pul resfuolgo
de las nubres i de ls páixaros,
sue boç perdida retomba an sílabas
de fumo, i ls timbres familiares
nun le spértan l suonho
de l çcanso que ye de lei.
Cumpartimos la sutible orde de ls lhabirintos,
La spessa claridade de ls abismos,
La lhebeza de ls zertos anriba ls ombros.
I nien siempre ye triste la alegrie
Que arde ambaixo las piedras
Que apenas pésan.

Fernando de Castro Branco, O Nome dos Mortos.





[An pertués
Ode aos mortos
Sem eles não chegaria ao fim deste poema,
talvez nem quebrasse o silêncio que deixaram
a vibrar na terra,
quando o sol descia a toda a largura da tarde
sobre as ervas,
perseguido por eclipses e crepúsculos.
São-me mais necessários do que quando
caminhavam pelas sombras dos muros,
procurando no abrigo das casas um resto de noite
onde encostassem a cabeça.
Agora, como se permanecessem na extensão
desmesurada do olhar,
percorrem discretamente os recantos
das palavras que os olvidam,
e a sua sombra é um traço nítido
fendendo os tectos
dos lugares enclausurados.
Chegam pelo vento, pela respiração
das nuvens e dos pássaros,
a sua voz perdida ecoa em sílabas
de fumo, e os timbres familiares
não lhes despertam o sono
do repouso que lhes cabe.
Partilhamos a subtil ordem dos labirintos,
a espessa transparência dos abismos,
a leveza dos desertos sobre os ombros.
E nem sempre é triste a alegria
que arde sob as pedras
que mal pesam.]





terça-feira, 22 de setembro de 2009

diário 11



entra l outonho, mas sabe-me a eimbierno; ye assi çque nun m'arrólhan bendímia ou sementeira: se nun sembro quei inda puodo sperar?; al menos a fin de primabera puodo poner l poema de la huorta, to l berano regada a sol i risas, que nunca a esses poços me chega la sequidade;

cega-me l amarelhar de las fuolhas i remelhones de bezes me caio cun eilhas , dando cumigo a filosofar subre la eisséncia de la folharasca: bareio de la cabeça quando m'achego a la puorta de l stierco, mas inda m'ancandílan las reboadas de tordelas cun quien daprendi a armar las lousas, essa arte de anquelibrar l ampossible an que me bou anobelhando;

quando s'acendir l Aire de Touro, hei de lo asperar daquel lhado de l sou ouliar pula prainada, antretenido a aguantar las jogas de las piernas i a atiçar la calentura de l sangre, mas perciso desse Aire para nel chubir l miu bramar pulas caleijas i me lhebar las selombras que me ban acobelhando ls uolhos: uns síguen l índece de la bolsa, you sigo esse Aire puis nel ambesti la calentura i la rábia de muita mocidade, i yá era tiempo de me traier algue ganáncia mirando-lo cula andefréncia cun que siempre me zupiou.




sábado, 19 de setembro de 2009

Biografie



Jazes. Para ti bai esta purmeira fala. Naciste
cula República, pul albar dun seclo yá caído,
corriste, die a die, la custelhaçon de ls anhos, ou lhuzes
que relhuzíran nas bordas de ls eiclipses,
sien azeite nas candelas pulas nuites de ls mistérios.
Coinciste l rastro negro de ls manantiales,
la sede de ls rius, l aguelhon de las chuibas ne l scachonar
de las mundiadas, l oundear de la carambina nas lhinas
brancas de janeiro, ls picos de las muntanhas
i sues lhadeiras ancubiertas. Las plantas nacírun-te
de las manos, las sementeiras anteriores tamien.
Fuste íntemo de ls perros i de las abes de las alturas,
portegiste ls rétiles, quando zabrigados,
aguanteste la cinza de ls deimingos, l'andadura molhenga
de peciçones i de juntouros. Batiste a la puorta
de l lhuçque fusque debagar. Quejiste la nuite suolta,
l puro i lhiberto hourizonte, adonde coubira l azul
que te lhebaba. Agora respiras l tiempo
na preça de casa amplacable de l silenço, la paç
bieno pula primabera, bordeando
la fin dun seclo que fui tou, i l cumpriste
lhargamente, cumo ua marra, ou un manolho
de centeno que apertasse nas manos.
Hoije upes-te na spessura de ls clarones, nas seinhas
de l’auga, ne ls oupores de ls montes.

Ardes. A essa lhuç you acendo este poema.

Fernando de Castro Branco, O nome dos mortos.





[An pertués

Biografia

Jazes. Para ti vai esta primeira fala. Nasceste
com a república, no dealbar de um século já tombado,
percorreste, dia a dia, a constelação dos anos, ou luzes
que brilhassem nas margens dos eclipses,
sem azeite nas candeias pelas noites dos enigmas.
Conheceste o rastro negro das nascentes,
a sede dos rios, o aguilhão das chuvas no tropel
das enxurradas, as ondulações do gelo nas linhas
brancas de Janeiro, os cumes das montanhas
e os seus lados encobertos. As plantas nasceram-te
das mãos, as sementeiras interiores também.
Foste íntimo dos cães e das aves das alturas,
protegeste os répteis, quando desabrigados,
suportaste a cinza dos domingos, o ritmo melancólico
de procissões e de cortejos. Bateste à porta
do crepúsculo devagar. Quiseste o relento,
o puro e liberto horizonte, onde coubesse o azul
que te levava. Agora respiras o tempo
no átrio implacável do silêncio, a paz
chegou pela Primavera, beirando
o fim de um século que foi teu, e o cumpriste
longamente, como um marco, ou um molho
de centeio que apertasse nas mãos.
Hoje levitas na espessura dos clarões, nos sinais
da água, nas fumarolas dos montes.

Ardes. A essa luz eu acendo este poema.]




terça-feira, 15 de setembro de 2009

L Guardador de Ganados - XLIV

Sperto de nuite derrepente,
I l miu reloijo acupa la nuite toda.
Nun sinto la Natureza na rue.
L miu quarto ye ua cousa scura cun paredes sbranquenhadas.
Na rue hai un sossego cumo se nada eisistira.
Solo l reloijo cuntina l sou rugido.
I esta pequeinha cousa de angrenaiges que stá anriba la mie mesa
Abafa toda la eisistença de la tierra i de l cielo…
Quaijeque me perdo a pensar l que esto quier dezir,
Mas staco, i sinto-me a rir na nuite culas squinas de la boca,
Anchindo cula sue pequenheç la nuite einorme
Ye la curjidosa sensaçon de anchir la nuite einorme,
I esta sensaçon ye curjidosa porque el nun inche la nuite
Cula sue pequenheç.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]

Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:
Acordo de noite subitamente,
E o meu relógio ocupa a noite toda.
Não sinto a Natureza lá fora.
O meu quarto é uma cousa escura com paredes vagamente brancas.
Lá fora há um sossego como se nada existisse.
Só o relógio prossegue o seu ruído.
E esta pequena cousa de engrenagens que está em cima da minha mesa
Abafa toda a existência da terra e do céu…
Quase que me perco a pensar o que isto significa,
Mas estaco, e sinto-me sorrir na noite com os cantos da boca,
Enchendo com a sua pequenez a noite enorme
É a curiosa sensação de encher a noite enorme,
E esta sensação é curiosa porque ele não enche a noite
Com a sua pequenez.]

sexta-feira, 11 de setembro de 2009

010



Era ua demingo de júlio, a salida de missa, an Dues Eigreijas. L sol staba agora colgado mesmo al meio de l cielo, porriba de mi. You tenie treze anhos i un saiote burmeilho de lhana. Un burrico staba preso a l'argolha dua casa i you als uolhos de quien me quejisse apreitar. La segada era l einfierno adonde, a fuorça, you querie ganhar un cielo de pan.





quarta-feira, 9 de setembro de 2009

009

Inda l camboio nun chegaba acá.

Buono, nesse tiempo iba-se al Pocinho, al camboio, a buscar todo l que era perciso pa ls sotos. Juntában-se als trés i als quatro para fazer l camino. Cumo las mulas nun podien ir de bago, lhebábamos cargas de trigo. You fui alhá algues bezes cun miu armano Manuol i traiemos suola que miu pai mandaba benir de l Porto. Muita giente fazie esse trabalho de almocrebe, cumo eiqui se fizo an to la bida. Todo era a fuorça de cargas i carradas.


Apuis, bieno l camboio i la bida demudou un cachico. Yá muitá que l camboio tornou a deixar de benir. Arrincórun ls carriles i até ls xeixos lhebórun camárcio.

Las staçones ban-se sbarrulhando, borrachas de tiempo i abandono.
Deiqui a pouco, será mui custoso adebinar por adonde l camboio passaba: la lhinha será un risco ne ls lhibros antigos.


terça-feira, 8 de setembro de 2009

008



[a antrar pula madrugada - la de agora que datrás yá serie alta nuite]


I.
- Hoije l M. ben a drumir cuntigo...
- Ben. I cumo sabes?
- Cumoquiera el l fizo correr pul lhugar para se agabar. Yá bés la mala fama an que quedas...
Báten a la puorta. L lhume stá fraco i nun dá para subertir la gilada de l janeiro mais perro de redadeiros anhos.
- Entra, M. Ye el, bai-te ambora ou, se mais quejires, sconde-te eilhi atrás de l lhouceiro.


II.
- Dius mos dé buonas nuites. Carai, que friu stá...
- Buonas nuites mos dé Dius. Bai pa l quarto i bai-te znudando, que yá alhá bou.
M. amplacha-se i mete-se na cama.
Eilha bai i tira-le la roupa.


III.
- Á sue caralho, que stás ende a fazer na mie cama?
- Ó, i agora que çaparate ye esse?! Nun bózies tan alto que ls bezinos puoden oubir.
- Tu falas na rue i an mie casa falo cumo quiero.
- Dá-me la roupa, que yá me bou.
- You nun bi roupa nanhue. Pon-te-me deiqui para fuora, antes que te stenda este palo pulas costielhas.
- Dá-me la roupa por amor de Dius, que bou a quedar cheno de friu i a passar ua bergonha.
- Nun bi roupa nanhue. Sal antes que te caleça bien calcido cun este stadulho.


IV.
- Ai mulhier, deixa-me deitar que stou ancarambinado. Ai Jasus que friu.
- Deita-te eiqui M., que la cama stá mui calentica. Cuitadico de ti, ai cuitadico de l miu M.



Todas estas cousas se cuntában i se sabien pul pobo. Anda que se fusse hoije, habies de ber adonde te ibas a calcer... Dízen que la tie era algo simples, mas nesse tiempo inda nun habien ambentado las reformicas i deixar calcer l home quedaba mais barato do que quedar eilha sola.




segunda-feira, 7 de setembro de 2009

L Guardador de Ganados - XLIII

Antes l bolo de l’abe, que passa i nun deixa rastro,
Que la passaige de l animal, que queda lhembrada ne l suolo.
La abe passa i squece, i assi debe de ser.
L animal, adonde yá nun stá i por esso de nada sirbe,
Amostra que yá stubo, l que nun sirbe para nada.

La lhembráncia ye ua traiçon a la Natureza,
Porque la Natureza de onte nun ye Natureza.
L que fui nun ye nada, i lhembrar ye nun ber.

Passa, abe, passa, i ansina-me a passar!

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
Antes o voo da ave, que passa e não deixa rasto,
Que a passagem do animal, que fica lembrada no chão.
A ave passa e esquece, e assim deve ser.
O animal, onde já não está e por isso de nada serve,
Mostra que já esteve, o que não serve para nada.

A recordação é uma traição à Natureza,
Porque a Natureza de ontem não é Natureza.
O que foi não é nada, e lembrar é não ver.

Passa, ave, passa, e ensina-me a passar!]




domingo, 6 de setembro de 2009

007



[a meia tarde]

Por estas alturas de Setembre siempre habie quien iba a la feira de l Naso, que se fazie neste die. Se tubira que falar dessa feira, nunca mais me calhaba, esto sien cuntar culas fames que por alhá passei. Ye berdade, nun son buonas las lhembráncias, nien de la feira nien de la fiesta. Essa parte talbeç seia mais pa la mocidade de ls pobicos deilhi acerca que lhebában todo de casa, tenien arraial i essas cousas assi. Nada que chegasse a la nuossa fiesta de Santa Bárbela, mas cada un amanha-se cul que ten.

Ua beç, tenerie you catorze anhos i staba apreitado cumo criado. Miu pai nun tenie percison dessas cousas, mas nun sei que le dou. Raios ta parta, cada beç que se me lhembra até relouco. L amo mercou uas bacas i ua bitela, que inda nien era subranha. Alhá tube you i Jé Renife de las lhebar para Sendin. To la nuite a andar, a andar, i la ourbalheira a caier-mos nas costielhas, Carril Mourisco afuora.

Ende pula Cruç de Martinç Fernandeç, an zlado de la Quinta de Cordeiro, la bitela struncou l relate cun que benie presa. Á mai, l que nun fui pa la agarrar! A correr de nuite por aqueilhas touças, caiendo eiqui i lhebantando-me eilhi, nien sei cumo nun me matei. Todo acabou por se quedar an rasgones de calças i arregunhones de piernas. Mesmo quando caí a un poço, la mie suorte ye que era pouco fondo i la auga pouca.

Cheguei, raiaba l die. Zaiunemos-mos i ala pa la feira de Trancoso a lhebar la bacada. Chegábamos a tardar ua sumana. Ls caminos éran malos, mas la bacada iba por sou pie, de modo que siempre andubo dun lhado pa l outro.

Cuntában que deilhi las lhebában pa l Soito, an Sabugal, i apuis las passában para Spanha. Essa parte you nunca bi.

Anque stéiamos solo a meia tarde, nun se me lhembra de l que comi al almuorço de hoije. Mas estes feitos tan antigos pássan-me na cabeça cumo se se stubíran a dar agora. Baia un home a antender estas cousas.





sábado, 5 de setembro de 2009

006



quando la tarde yá deixa adebinar l çponer de l sol i se bei l abaixar de l berano


Era ua tarde caliente de Setembre, haberá uns setenta i cinco anhos. Lhembra-se-me porque habie ido cun miu armano mais bielho a sumbrar nabiças. Cruzemos-mos cun eilhes quando íban pa l camboio, einougurado habie mui pouco. Dezien que l çtino era l Brasil, mas bin a saber mais tarde que era la Argentina. Ls pais del nun l quejírun deixar casá-se cun eilha, por ua rezon sien remendo: la rapaza nun tenie mais que uns arachales.

L nome del era al alrobés daqueilha salida: Fociano. Al salir para adonde podisse respirar, cuntinaba an busca de felcidade. Nunca mais tornórun. You nunca mais soube deilhes. Yá me bou afazendo a estas amboras de bielho, marras que amóstran cumo l mundo demudou.


Hai squinas de la bida adonde cuidamos que la lhibardade nunca tubo porblemas, mas bien mos anganhamos. Ciertas fuorças nun adelantra cuntreriá-las: sien eilhas todo perderie sou sentido.

Las tierras stan agora, de berdade yá muitá, de adil. Un passa por eilhas i sinte las rábias que eilhi sumbrórun: cardos, gatunhas i ua çfamiada paxarina ye todo quanto alhá crece.




005



al ampeço la tarde



Para quien sabe i gusta de ler, ls lhibros ou la scrita puoden-le acupar muito tiempo. Lhougo ende bai ua grande defréncia de bida.

L tiempo ben agarrado a la scrita: cumo ne ls ancarambinadores, todo se cunserba eilhi agarrado a las lhetras. Assi, un home puode ampeçar a ler un scrito i nistante dá por el muitos anhos atrás.

La scrita nun apunta a la eiternidade, porque siempre eilha recende a tiempo passado, eilhi acocadico a spera de quien le diga, oulá.
Deilha se çprende la magie que pon ls muortos a falar cun nós, que mos puode poner a falar cun ls que inda nun nacírun.




004


00.08 h.


Torno a la política: an beç de faláren de ls porblemas, fálan uns de ls outros. Todos sáben l que ls outros dezírun, mas talbeç nun conhéçan ls porblemas. Era tan fácele. Mas eilhes mais quieren andar por outros mundos.

Quien busca malzina para un delor que nun le duol ou que nien sabe que eisiste?




sexta-feira, 4 de setembro de 2009

003



18, 45 h


L scarabeilho, grande, negro cumo ua azeituna madura, bai lhebando la bola de merda culas patas traseiras. Sigo-lo yá un bun rato. Hai tropieços pul camino, muntanhas a la dimenson de l bicho, i la bola rola porriba l scarabeilho.

A la nuite, al tornar a casa, alhá staba el. Parecie muorto. Serie de canseira? pensei. A ampurrá-la, un acaba siempre por quedar cula bida amboznada i tener ua muorte de merda.

Andarie you puls dieç anhos. Hoije, cuntino a ampurrar la mie bola: outro ouro nun tengo para alhá de l que sou.


[se nun fusse berdade daba quaije ua fábula]


002



13,15 h

Stará a fazer anhos – i quien sabe yá quantos? - que me fui a las peras a Penilla. Era aquel tiempo de Setembre an que inda tárdan las bendímias i la tierra stá cálida de mais para nabiças. Por esso me sobraba l tiempo para todo. Pula ceçon, bie-se que l duonho de la huorta habie acabado de regar. Nesto,
- Carabineros, carabineros!
Dou-me un baque, mais por bias de la surpresa que outra cousa. Lhebe cumo you staba naqueilha altura, nun habie carabineiro que me agarrasse pulas arribas. Lhougo apuis, coinci-le la risa. Era Miguel. Sentemos-mos a la selombra dua penhica i anchimos-mos de peras até mos doler la barriga.

Miguel era un cabreiro penilhés que benie a tener cumigo muita beç. Fura pula nuite, fura yá a assomá-se la purmanhana, ralo era l die an que nun atrabessaba l riu. Muita beç chubie até al Cabeço de l Rincadeiro. Quando abaixaba, a dreitos al Corço, se nun éran dous, traie al menos un coneilho ne l cerron. Uolhos de renozielha, arranado i seco, Miguel era mais able que un chibo muntés, daqueilhes que dan brincos até al coraçon dua faia se un raquito de yerba puxa por el. Capaç de passar ua manhana anteira a zancrabar un lhagarto de l buraco, tenie ua pacéncia tal que até l tiempo zasperaba cun el. Mas nunca me afiç a aqueilha chicha sbranquenhada que solo acumparaba a quartos de rana.

- Queda çcansado, que nada le digo a tiu Manolete.
- I que le queries dezir, sou carranha!?
- De las peras.
- You, se fusse a ti, botaba-me yá a correr…
I riemos-mos ls dous até que l retombo de la risa mos respundisse de l outro lhado de l riu. Yá bien anhos que nun beio a Miguel! Se fur bibo, tená mais de cien anhos i nun stará an grandes cundiçones de passar l riu. Tamien nun adelantra que, cul tiempo, se mos bai la gana de peras i de risas.



quinta-feira, 3 de setembro de 2009

001



fin de tarde

Nunca sei mui bien se me hei-de rir cun aqueilha eideia de que tornar al trabalho ye cousa que deixa las pessonas amalinadas. Nunca soube l que éran férias, puis l miu mais grande luxo, an questiones de trabalho, siempre fui demudar de acupaçon. Ye berdade que a meio de l die aspero que passe la fuorça de la calor, quando nun tengo gana de séstia. Se nun chega a ser un berdadeiro çcanso ye porque las moscas nun me déixan nien por un cachico.

Alhá eilhes. Las bidas que beio por ende, nun ténen nada a ber. La telbison andubo a fazé-le preguntas a las pessonas, pulas rues... de Lisboua. A mi nunca me preguntórun nada, talbeç porque nun tengo férias. Ye esso, you nun eisisto i assi nien sequiera dan cumigo. Hai un silenço que ye sinónimo de abandono: sei you que esse sentido de la palabra nun ben ne ls dicionairos.

Agora ampeçórun a falar de las eileiçones. Todo mundo stá cun atento a las palabras, las dezidas i las calhadas. Cuidei que la política tenie que ber culs feitos, mas beio que s'achega mais a las reitólicas. Apuis, admíran-se que todo se çfaga an nada.

La rue tornou a sou sereno. L rematismo bózia que ben ende muda de tiempo para manhana. Que Dius la mande bien chubida, que será l miu modo de tener férias: nunca sou you que las marco i nien sequiera me píden oupenion.



sexta-feira, 7 de agosto de 2009

L Guardador de Ganados XLII

Passou la deligença pula strada i fui-se;
I la strada nun quedou mais guapa, nien sequiera mais feia.
Assi ye la acion houmana pul mundo afuora.
Nada sacamos i nada ponemos; passamos i squecemos;
I l sol ye siempre puntual to ls dies.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
Passou a diligência pela estrada e foi-se;
E a estrada não ficou mais bela, nem sequer mais feia.
Assim é a acção humana pelo mundo fora.
Nada tiramos e nada pomos; passamos e esquecemos;
E o sol é sempre pontual todos os dias.]





quarta-feira, 5 de agosto de 2009

L Guardador de Ganados XLI

Pul antardecer de ls dies de berano, a las bezes,
Inda que nun haba airico nanhun, parece
Que passa, un sfergante, un suable airico…
Mas las arbles cuntínan eimobles
An todas las fuolhas de las sues fuolhas
I ls nuossos sentidos tubírun ua eilusion,
Tubírun la eilusion de l que le agradarie…

Á, ls nuossos sentidos, ls malos que béien i óuben!
Fúramos nós cumo habiemos de ser
I nun haberie an nós necidade de eilusion…
Bundarie-mos sentir cun clareza i bida
I nin mirar-mos para que hai sentidos…

Mas grácias a Dius que hai ampurfeiçon ne l mundo
Porque la ampurfeiçon ye ua cousa,
I haber giente que erra ye oureginal,
I haber giente mala torna l mundo angraciado.
Se nun houbisse ampurfeiçon, habie ua cousa a menos,
I debe de haber muita cousa
Para tenermos muito que ber i oubir
(Anquanto ls uolhos i oubidos se nun cérran)…


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

No entardecer dos dias de Verão, às vezes,
Ainda que não haja brisa nenhuma, parece
Que passa, um momento, uma leve brisa…
Mas as árvores permanecem imóveis
Em todas as folhas das suas folhas
E os nossos sentidos tiveram uma ilusão,
Tiveram a ilusão do que lhes agradaria…

Ah, os nossos sentidos, os doentes que vêem e ouvem!
Fossemos nós como devíamos ser
E não haveria em nós necessidade de ilusão…
Bastar-nos-ia sentir com clareza e vida
E nem reparar-mos para que há sentidos…

Mas graças a Deus que há imperfeição no mundo
Porque a imperfeição é uma cousa,
E haver gente que erra é original,
E haver gente doente torna o mundo engraçado.
Se não houvesse imperfeição, havia uma cousa a menos,
E deve haver muita cousa
Para termos muito que ver e ouvir
(Enquanto os olhos e ouvidos se não fecham)…]




quinta-feira, 30 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXIX

L mistério de las cousas, adonde stá el?
Adonde stá el que nun aparece
Al menos a amostrar-mos que ye mistério?
Que sabe l riu desso i que sabe la arble?
I you, que nun sou mais do que eilhes, que sei desso?
Siempre que miro pa las cousas i penso ne l que ls homes pénsan deilhas,
Rio-me cumo un rieiro que sona fresco nua piedra.

Porque l solo sentido scundido de las cousas
Ye eilhas nun tenéren sentido scundido nanhun.
Ye mais stranho do que todas las stranhezas
I do que ls suonhos de todos ls poetas
I ls pensamientos de todos ls filósofos,
Que las cousas séian rialmente l que parécen ser
I nun haba nada que antender.

Si, mirai l que ls mius sentidos daprendírun eilhes solos: -
Las cousas nun ténen seneficado: ténen eijistença.
Las cousas são l solo sentido scundido de las cousas.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

O mistério das cousas, onde está ele?
Onde está ele que não aparece
Pelo menos a mostrar-nos que é mistério?
Que sabe o rio disso e que sabe a árvore?
E eu, que não sou mais do que eles, que sei disso?
Sempre que olho para as cousas e penso no que os homens pensam delas,
Rio como um regato que soa fresco numa pedra.

Porque o único sentido oculto das cousas
É elas não terem sentido oculto nenhum.
É mais estranho do que todas as estranhezas
E do que os sonhos de todos os poetas
E os pensamentos de todos os filósofos,
Que as cousas sejam realmente o que parecem ser
E não haja nada que compreender.

Sim, eis o que os meus sentidos aprenderam sozinhos: -
As cousas não têm significação: têm existência.
As cousas são o único sentido oculto das cousas.]

terça-feira, 28 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXVIII




Bendito seia l mesmo sol doutras tierras
Que fizo mius armanos todos ls homes,
Porque todos ls homes, un sfergante al die, l míran cumo you,
I nesse puro sfergante
Todo lhimpo i sensible
Tórnan lagrimosamente
Al Home berdadeiro i premitibo
Que bie l sol nacer i inda nun lo adoraba.
Porque esso ye natural – mais natural
Que adorar l sol i apuis a Dius
I apuis todo l mais que nun hai.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:
Bendito seja o mesmo sol de outras terras
Que fez meus irmãos todos os homens,
Porque todos os homens, um momento no dia, o olham como eu,
E nesse puro momento
Todo limpo e sensível
Regressam lacrimosamente
E como um suspiro que mal sentem
Ao Homem verdadeiro e primitivo
Que via o sol nascer e ainda o não adorava.
Porque isso é natural – mais natural
Que adorar o sol e depois Deus
E depois tudo o mais que não há.]




sexta-feira, 24 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXVII


Cumo un grande borron de fuogo puorco
L sol çpuosto tarda-se nas nubres que quédan, ben un silbo perdido de loinge na tarde mui serena.
Debe de ser dun camboio mui loinge.

Neste sfergante ben-me ua andeble suidade
I un andeble deseio sereno
Que aparece i zaparece.

Tamien a las bezes, a la frol de ls rieiros,
Fórman-se cacholicas n’auga
Que nácen i se çfázen
I nun ténen sentido nanhun
A nun ser séren cacholicas d’auga
Que nácen i se çfázen.


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:
Como um grande borrão de fogo sujo
O sol-posto demora-se nas nuvens que ficam, vem um silvo vago de longe na tarde muito calma.
Deve ser dum comboio longínquo.

Neste momento vem-me uma vaga saudade
E um vago desejo plácido
Que aparece e desaparece.

Também às vezes, à flor dos ribeiros,
Formam-se bolhas na água
Que nascem e se desmancham
E não têm sentido nenhum
Salvo serem bolhas de água
Que nascem e se desmancham.]

terça-feira, 21 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXVI


I hai poetas que son artistas
I trabálhan ne ls sous bersos
Cumo un carpinteiro nas trabas!...

Que triste nun saber frolir!
Tener que poner berso anriba de berso, cumo quien faç ua parede
I ber se stá bien, i sacar se nun stá!...

Quando la sola casa artística ye la Tierra toda
Que baria i stá siempre buona i ye siempre la mesma.

Penso nesto, nó cumo quien pensa, mas cumo quien nun pensa,
I miro pa las froles i dá-me la risa…
Nun sei se eilhas me anténden
Nien se you las antendo a eilhas,
Mas sei que la berdade stá neilhas i an mi
I na nuossa quemun debindade
De mos deixarmos ir i bibir pula Tierra
I lhebar al cuolho pulas staçones cuntentas
I deixar que l aire cante para mos drumirmos,
I nun tenermos suonhos ne l nuosso suonho.]


Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

E há poetas que são artistas
E trabalham nos seus versos
Como um carpinteiro nas tábuas!...

Que triste não saber florir!
Ter que pôr verso sobre verso, como quem constrói um muro
E ver se está bem, e tirar se não está!...

Quando a única casa artística é a Terra toda
Que varia e está sempre boa e é sempre a mesma.

Penso nisto, não como quem pensa, mas como quem não pensa,
E olho para as flores e sorrio…
Não sei se elas me compreendem
Nem se eu as compreendo a elas,
Mas sei que a verdade está nelas e em mim
E na nossa comum divindade
De nos deixarmos ir e viver pela Terra
E levar ao colo pelas estações contentes
E deixar que o vento cante para adormecermos,
E não termos sonhos no nosso sono.]

domingo, 19 de julho de 2009

fame



tengo que sperar l chegar de la soledade: solo assi la scrita sperta; por esso te ben siempre esse nuolo de que screbir ye star fuora de l mundo, atentiando sues formas i raízes: talbeç nun passe dun modo de moler l tiempo, ne l molino de la lhembráncia adonde l feturo mata sue fame.





sexta-feira, 17 de julho de 2009

L Guardador de Ganados XXXV




L lhunar pul meio ls altos galhos,
Dízen ls poetas todos que el ye mais
Que l lhunar pul meio ls altos galhos.

Mas para mi, que nun sei l que penso,
L que l lhunar pul meio ls altos galhos
Ye, alhá de ser
L lhunar pul meio ls altos galhos,
Ye nun ser mais
Que l lhunar pul meio ls altos galhos.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

O luar através dos altos ramos,
Dizem os poetas todos que ele é mais
Que o luar através dos altos ramos.

Mas para mim, que não sei o que penso,
O que o luar através dos altos ramos
É, além de ser
O luar através dos altos ramos,
É não ser mais
Que o luar através dos altos ramos.]




quinta-feira, 16 de julho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXIV

Acho tan natural que nun se pense
Que me pongo a rir a las bezes, solico,
Nun sei bien de quei, mas ye de qualquiera cousa
Que ten que ber cun haber giente que pensa…

Quei pensará la mie parede de la mie selombra?
Pregunto-me a las bezes esto até dar por mi
A preguntar-me cousas…
I ende zagrado-me, i anquemodo-me
Cumo se dira por mi cun un pie cun formigueiro…

Quei pensará esto de aqueilho?
Nada pensa na nada.
Tenerá la tierra cuncéncia de las piedras i plantas que ten?
Se eilha tubir, que tenga…
Que me amporta esso a mi?
Se you pensasse nessas cousas,
Deixaba de ber las arbles i las plantas
I deixaba de ber la Tierra,
Para ber solo ls mius pensamientos…
Antrestecie i quedaba a las scuras.
I assi, sien pensar, tengo la Tierra i l Cielo.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:
Acho tão natural que não se pense
Que me ponho a rir às vezes, sozinho,
Não sei bem de quê, mas é de qualquer cousa
Que tem que ver com haver gente que pensa…

Que pensará o meu muro da minha sombra?
Pergunto-me às vezes isto até dar por mim
A perguntar-me cousas…
E então desagrado-me, e incomodo-me
Como se desse por mim com um pé dormente…

Que pensará isto de aquilo?
Nada pensa em nada.
Terá a terra consciência das pedras e plantas que tem?
Se ela tiver, que tenha…
Que me importa isso a mim?
Se eu pensasse nessas cousas,
Deixava de ver as árvores e as plantas
E deixava de ver a Terra,
Para ver só os meus pensamentos…
Entristecia e ficava às escuras.
E assim, sem pensar, tenho a Terra e o Céu.]

terça-feira, 14 de julho de 2009

L Guardador de Ganados XXXIII



Probes de las froles ne ls alegretes de ls jardins rigulares.
Parece que ténen miedo de la polícia…
Mas tan buonas que flúren de l mesmo modo
I ténen la mesma risa antiga
Que tubírun a la suolta pa l purmeiro mirar de l purmeiro home
Que las biu aparecidas i le topou lhebemente
Para ber se eilhas falában…

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Pobres das flores nos canteiros dos jardins regulares.
Parecem ter medo da polícia…
Mas tão boas que florescem do mesmo modo
E têm o mesmo sorriso antigo
Que tiveram à solta para o primeiro olhar do primeiro homem
Que as viu aparecidas e lhes tocou levemente
Para ver se elas falavam…]



Picon de ls Arteiros



hai un lhapo cun chibiteiro adonde la tarde se senta a oubir l checharrar i a zrobar l zbotado negro de la selombra; assóman las cabecicas de ls tomielhos sue ambeija al frescor de las fedieiras, i assi prénden sou bolo de oulor i cinza, mui loinge yá de l miel; torno al tiempo an que l Picon atrabessa l Douro cun sou bózio de piedra, belas de silenço a arder pulas arribas; la piel de la tierra queimada stica-se al son de renacer outra beç, inda que an uolhos de xaras, tomielhos, scobas, carrasqueiras, piornos... i na Ourrieta, al lhado, hai giente que se scribe an tierra i arrenega de frunteiras, perdida i zupiada, que até pula mimória bai sfriando, bai morrendo; júlio arde an zaspero, hoije abafado pula fin de l més: mas fui alhá que ampeceste l mundo, siempre i siempre contra toda la sperança, a derretir la selombra de ls alcaforros, a ancaminar ls remolinos de l Riu, a trocá-le las buoltas als arressaios adonde s'oupie la fame a pique, todo cumo quien cunsola un dius que chora la ampurfeiçon cun que fizo l mundo!




segunda-feira, 13 de julho de 2009

la çafra



yá ban secos ls manhuços de yerba cidreira ne l cabanhal: bola sou oulor caliente, agora solo lhembráncia de delores, horas malas que ls dies han de traier; apuis deziste, cumo se me liras ls uolhos: hai que la picar i ansacar nua fardela pa que nun le bole la malzina, puis l aire ye un sfamiado, i cul ameroso de ls uolhos fazes-le cuçquinhas al angurriado de las fuolhas, trocidas antes de tiempo culs delores que ban a sanar; fuolha a fuolha bai-se filando l berano, mais acerca la cinza an que la huorta buolbe a sue tierra i l berde s'ancarrapita pula moreira a agarrar l relhuzir doce de las moras caídas; paro até la fresca de la tarchica, que l silenço derretido de las palabras nun rejiste a tanta túndia na çafra de l poema.



quarta-feira, 8 de julho de 2009

requiem de camino



deixarás solo ls uolhos para cunduzir, que l restro de l cuorpo mal sobra pa s'ampapar de música: assi i todo tinhe-la culas quelores de l camino, upe-la por sierras i cabeços i afonda-la por slúbios balhes i ribeiras, que apuis yá tenes campo pa ls sonidos boláren i, lhibres, angarráren por sue rodriga las palabras; nunca Mozart manginou que le lhebarien sue grande música por outostradas zertas, antre muntanhas colgadas de luzicas andebles i siempre loinge cumo an cuontas de nino, anquanto l altemoble bai passando triunfalmente an guarda d'honra a la ourquesta que s'alhina a cada lhado: por alturas de la Sierra de la Streilha, apuis ls tunes, deixados yá ls castielhos i ls bózios brancos de casicas pulas lhadeiras, farto de stourar nas peinhas, inda bou a tiempo de le ancostar l Rex tremendae a la Guarda, muito a custo arrepassados ls Dies irae que se me sparbórun por to la sumana, por to l més i l anho sien fin, essas rábias que me tóman cuonta de la lhuç i solo me déixan lhibre l remanso de la nuite: ende ampeça l Recordadre i mui debrebe entro ne l Benedictus por toda aqueilha natureza, aqueilha lhuç, aqueilhas quelores i baláncio nas óndias de ls cabeços calbos adonde ls ganados nien me cháman pa l Agnus Dei, todo perdido naqueilha Communio que me agarra l sentido i me bai achegando de l sítio adonde naci, para donde siempre cuorro i adonde gustarie de tener ua ampossible Lux aeterna; nun me deixa triste aquel Requiem, mais que muorte trai-me un renacer i nunca Mozart l poderie haber feito para antierros, a pensar an muorte, mas solo an rucerreiçon, mapa de caminos nuobos para ua outra bida: lhieba-me la música pula mano, guia-me l sentido, defende-me de l stouro que me arrinca a la cinza de ls dies, pon-se de guarda als lhados de l'outrostrada i nun me dá çcanso, nun deixa que me perda ou me angulha l ceçar de las benas adonde me cuorre l'augadielha cun oulor a pocho de las cousas que m'ansínan amportantes; quando ls redadeiros acordes s'armánan culs stouros de l motor, inda me queda campo pa nun pensar an nada, nun mirar para nada, slubiando na outrostrada cumo por un buraco de l tiempo que por sfergantes se scamujiu i me deixa cumo se you mesmo yá nun eisistira, bolo raso pulas painuras de Sayago.

terça-feira, 7 de julho de 2009

sien mi

staba you i l mundo, ne l mundo, cul mundo: nun derrepente, zapareci nun sei para adonde; sien antender cumo, l mundo cuntinou... sien mi!

segunda-feira, 29 de junho de 2009

L Guardador de Ganados - XXXII



Onte a la tarde un home de las cidades
Falaba a la puorta de la stalaige.
Falaba cumigo tamien.
Falaba de la justícia i de la lhuita para haber justícia
I de ls oubreiros que súfren,
I de l trabalho sien paraige, i de ls que ténen fame,
I de ls ricos, que solo ténen cuostas para esso.

I, mirando para mi, biu-me lhágrimas ne ls uolhos
I dou-le la risa cun agrado, cuidando que you sentie
La rábia que el sentie, i la cumpaixon
Que el dezie que sentie.

(Mas you mal l staba a oubir.
Que se m’ampórtan a mi ls homes?
I l que súfren ou cúidan que súfren?
Séian cumo you – nun sufriran.
Todo l mal de l mundo ben de mos amportarmos uns culs outros,
Seia para fazer bien, seia para fazer mal.
La nuossa alma i l cielo i la tierra bóndan-mos.
Querer mais ye perder esto, ye ser anfeliç.)

You ne l que staba a pensar
Quando l amigo de giente patricaba
(I esso me quemobiu até las lhágrimas),
Era an cumo l rugido de loinge de ls chocalhos
A esse caier de tarde
Nun s’aparecie a las campanas dua capielha pequerrica
Adonde fúran a missa las froles i ls rieiros
I las almas simpres cumo la mie.

(Lhoubado seia Dius que nun sou buono,
I tengo l eigoísmo natural de las froles
I de ls rius que síguen l sou camino
Acupados sien l saber
Solo cun frolir i ir correndo.
Ye essa la sola mission ne l mundo,
Essa – eisistir claramente,
I saber fazé-lo sien pensar nesso.)

I l home calhara-se, mirando l poniente.
Mas quei ten cul l poniente quien ódia i ama?

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Ontem à tarde um homem das cidades
Falava à porta da estalagem.
Falava comigo também.
Falava da justiça e da luta para haver justiça
E dos operários que sofrem,
E do trabalho constante, e dos que têm fome,
E dos ricos, que só têm costas para isso.

E, olhando para mim, viu-me lágrimas nos olhos
E sorriu com agrado, julgando que eu sentia
O ódio que ele sentia, e a compaixão
Que ele dizia que sentia.

(Mas eu mal o estava ouvindo.
Que me importam a mim os homens
E o que sofrem ou supõem que sofrem?
Sejam como eu – não sofrerão.
Todo o mal do mundo vem de nos importarmos uns com os outros,
Quer para fazer bem, quer para fazer mal.
A nossa alma e o céu e a terra bastam-nos.
Querer mais é perder isto, e ser infeliz.)

Eu no que estava pensando
Quando o amigo de gente falava
(E isso me comoveu até às lágrimas),
Era em como o murmúrio longínquo dos chocalhos
A esse entardecer
Não parecia os sinos duma capela pequenina
A que fossem à missa as flores e os regatos
E as almas simples como a minha.

(Louvado seja Deus que não sou bom,
E tenho o egoísmo natural das flores
E dos rios que seguem o seu caminho
Preocupados sem o saber
Só com florir e ir correndo.
É essa a única missão no mundo,
Essa – existir claramente,
E saber fazê-lo sem pensar nisso.)

E o homem calara-se, olhando o poente.
Mas que tem com o poente quem odeia e ama?]





terça-feira, 23 de junho de 2009

dies de alfa



staba onte ua calor de poner l mundo a arder an claro, mas hoije tornou la fresca: aqueilhes dies de alfa parece que me sgótan, me suorben l'alma, me déixan sien pie para pensar, buolto nubre de calor que todo derrite i me deixa un uoco na cabeça: tal i qual cumo naqueilhes dies an que l oufício de que bibo me come l campo todo, l tino i la gana: a la nuite, quando miro l die, un selumbron tapa-me l que fiç i l'mportança de l que fiç, pus nada abança nien un passico de formiga; nun sei que remédio hei de achar para estes dies de ditadura que para nada me déixan lhibardade, nien sequiera para mi, malo dun febron a acendé-me brugos que me ruoben la miolha até poner a la muostra esse cáncaro que m'oubriga a gastar cun el todas las malzinas de reserba, la andefréncia.



domingo, 21 de junho de 2009

l machinalico



hai nuites an que tengo de salir a la rue a sorber l aire, assi cumo quien ampeça outra beç un porgrama de cumputador, que ben a la pantalha yá sien falhas: zaparece l die i todos sous feitos dua amportança einadiable, i queda-me solo l machinalico por adonde se anfrisga l aire, aqueilhas cuçquinhas que faç al roçar pula risa que me nace de pensar nesso; un die, talbeç la lhembráncia ponga orde nesto todo i deixe al tiempo l que nun coubir ne l barco de ls dies cun que mos arrastramos: quanto menos canga, mais lhebe la mimória, que siempre pesado ye l nabego.




terça-feira, 16 de junho de 2009

música

quando las ailas práinan a alisar l cielo, yá ls cachones
nun rúgen l anúncio daquel silenço que ben
lhougo antes de l redadeiro pio de la bítima;

quando l bolo picado atira sou silbido pul buraco
abierto ne l aire, todo se anuola nun tembrar que nien
caixa de guerra, calafriu que l cuorpo ancarambina;


quando las checharras ambólcan la lhadeira,
ye l cherrelhar de l mundo que s'assoma,
bózio zasperado de quien se quier solo;

quando te sentas ne l puial de la música
ye eilhi que fazes sonar bida i muorte, todo
l que la música puode cuntener an sous lhemites.



domingo, 14 de junho de 2009

l que me faç correr

talbeç muitos s'acúpen an saber l que me faç correr cula lhéngua, i la repuosta ye mui simples: a la ua, nun cuorro, bibo, respiro; a la outra, ir sendo feliç a cada cachico, an alguns cachicos, tamien ye un oujetibo que nun percisa de mais nada para se justeficar: se cuorro, ye solo nessa pista; anque l mais de la giente nun se deia de cuonta, ua lhéngua tamien ajuda a ser feliç: se un die perdíssen ou nun podíssen falar sue lhéngua mai, ou ua deilhas, yá darie para antendéren.

domingo, 31 de maio de 2009

l bolo de las coquelhadas



stá ua nuite caliente cumo un carino, ua nuite an que la tierra de miranda a'assomou al mundo pula jinela de la rtp 2: para muita giente talbeç solo agora tenga ampeçado a eisistir, que ye custoso ua lhuzica rumper la nuite; séian diamantes, séian pérolas, nunca poderan relhumbrar se ua lhuç cierta nun las amostrar, pa que puodamos ber cumo son guapas: todo quier sue lhuç, que ls uolhos solo béien l que le amóstran i las pessonas solo cómen l que le purpáran; quien le poderá dar amportança al bolo de las coquelhadas se naide mos amostrar que síguen la raia de la fin de mundos que nun tórnan, un bolo único que nanhun pardal será capaç de eimitar? acocadas al cinza de las aradas ou al abandono de ls adiles, chócan l silenço de eiternas tardes a que l çprézio se afizo i solo airaçadas de l outro mundo cunsíguen ampuntar: quando apáran ne ls fincones, l papo sereno apuntado a naciente, yá quaije naide las cunsigue ber cumo diuses eigícios an sou altar, a ancaminar l nacer de l sol a cada manhana, spurmentando l spertar de ls airicos a fazé-le fiestas pulas prumas, deixando que todo siga sou camino cumo se nada fusse, nun anquelíbrio que nien se dá de cuonta de que eisiste i mos aguanta l mundo; quando era nino i armaba las rateiras, afiç-me a esses diuses que se deixában cegar por formigas d'ala, i seguie-le l bolo lhebe a poner bida até nas piedras; abro la jinela al frescor de la nuite, i de ls adiles que se puoden adebinar pul meio de l scuro, chega-me l cinza de las coquelhadas ambuolto an oulores de tomilho a dar yá pa l amarelhar de las yerbas, an suonhos de fenascos: ua lhéngua que quaije naide fala i mui poucos sáben que eisiste, nien por esso deixa de ser un pedamiego de l mundo, pequeinho ye berdade, mas son siempre pequeinhas las brechas por adonde ampéçan ls grandes sbarrulhos.



quarta-feira, 27 de maio de 2009

quando you me morrir (1)



quando you me morrir, canta-me ua cantiga, i nun deixes
que tues lhágrimas sálguen la tierra, que tamien sou:
assi puodan prender de staca ls sonidos que sembras al aire
i siempre me scuitarás a renacer an sues eiternas óndias.

quando you me morrir, acubre-me de bersos i deixa
que las palabras arrebénten anquanto haba primaberas:
há de l’alma de la lhéngua angarrar pula rodriga de l tiempo
até que l silenço s’arrolhe al cuolho de las tarchicas.

quando you me morrir, fala cumigo i diç-me…. diç-me
que la lhéngua inda ua squinica ten an tue casa:
i ye cada sue palabra ua bela que acendes als que la falórun
i solo an sou bafo bíben: tu nun sós solo tu, tamien un pobo sós.





domingo, 17 de maio de 2009

ui la gaita!

benie siempre a acender la manhana, la queluobra de sonido a zenhá-le remissacos al die, oupido inda an trabiado de nubrina an son de rendir ls diuses de la nuite: abaixaba l gaiteiro pula rue, i la magie de ls beiços al ritual de ls dedos na punteira, fuonte de música de que naide le sabie l manadeiro; quando la música se fundie cula nubrina, era l die un bolo rente al nius de las andorinas, la corriente de ls telhados óndias adonde l sonido sbranquenhaba sue scuma, nien ls pies de nino achában suolo lhebados ne l remolino de la percion de ls uolhos, ancandilados atrás l gaiteiro até perder l sentido, yá sien sorbos para tanta fame: cumo ye que se puode meter an casa ua música nacida na rue, afeita a hourizontes sien fin, zafio de zancarambinar ls aires mais frius, de arredundar las puntas mais squinudas?; al modo que se achegaba de la piel i chubie braços arriba an sou jeito de cunta dedos, cada puntico de la piel de pita era mais un boton a tocar l cuorpo, era mais ua jinela por adonde se ajuntaba al sangre: aqueilha música era outra pátria, talbeç casa adonde tornaba na fin de todos ls sien sentidos, malzina pa l caruncho de l cuorpo i l squecimiento de l'alma; quando se fazir quelobreiro l sonido a chamar al sacrafício la bicha ne l sagrado, ha de l mundo ser lhibre de ls diabros, que nunca gustórun de música puis solo eilha sirbe nas fechaduras de l cielo; de l peitoril daqueilha música assomaba-me als dies que un die sonhei, i antrenie-me a oupir-le cabeços, a sumbrá-le angúrrias de madureç, a regá-le l sonido ne ls beiços húmados: quando fazie l gaiteiro rue abaixo zaparecer loinge, bien loinge, quedaba solo l frescor de la música, rosa que de sue roseira yá se mancipou, nubre que s'ajeitaba a béu de l die, música an ser a que nien l sonido le fazie falta yá.



sexta-feira, 8 de maio de 2009

paisaiges



antrúbian-me ls retratos las paisaiges, spértan-me ls uolhos para sue einutelidade: por outros caminos bénen, calhadas, a arder an quelores: quando loinge, se persente, torna-se anseportable la mintira que las ponga fuora de adonde todo ambentamos i mos nace; ye assi cun todo l que mos queda crabiado ne l sentir: bonda abanar i lhougo sangra sue rialidade, para alhá de todos ls sentidos, a acupar ls puiales adonde se mos séntan las lhembráncias.

quinta-feira, 7 de maio de 2009

selo branco



_ _ _ cumo se l tiempo nun tubira sido mais que un suonho, inda ne l talho la calentura de la redadeira çpedida; quando la boç fizo frolir ls uolhos cun sou bolo, deste-me dues lhágrimas que te habien sobrado de la rega de l'alma; apuis, preguntei-te: drumiste bien? i cula piel me deziste que hai 30 anhos podie haber sido onte: mesmo, mesmo, solo l lhuzir de l'ourbalheira na yerba; todo quedou outenticado quando assineste cul berde de tous uolhos i anriba le boteste l selo branco dua risa.



quinta-feira, 30 de abril de 2009

sabor a tierra i a mundo




dolie-le l mundo, cheno de sues feridas, rasgones, delores, sbarrulhos, apartado cumo marges sien riu: screbie poemas cumo quien sana, cuose, atama, ajunta, albanta, i l mundo tornaba a sue frescura, por sfergantes; a las bezes rie-se l mundo, abaixában las nubres cun sous dedos a arrepiçar carinos i dában frol ls montes: ende era l poema solo l géstio de acender la lhuç i colgar ua streilha; bien que ls sfergasse, nun le salie als sous poemas aquel sabor a tierra i a mundo: staia sien bordas.



terça-feira, 28 de abril de 2009

medida

cuontas: cúrtias l bastante para que nun çtráian de las palabras: l que passar dende yá stroba.

segunda-feira, 27 de abril de 2009

pátria


géstios tan pequeinhos que mal se fázen dar de cuonta, risas que nun chégan a abrir flor, raízes adonde s’amónan lúrias de silenços, calor que ben cun sonidos de que palabras fazírun sues alas, anglo agudo na abertura de ls uolhos que mal chega botar grau, spera serena cun certeza na punta, sítio adonde sabe bien star solo por star: pátria, que siempre le manou de pessonas de que guarda l retrato al fondo de ls uolhos i nun bénen ne ls lhibros de stória nien ganhórun batalhas als spanholes.



domingo, 26 de abril de 2009

aqueilha madrugada



sorbiu la nuite, cumo zde pequeinho daprendira a chupar l sangre que se le sultaba dua ferida: solo podie ser primabera aqueilha madrugada.



terça-feira, 21 de abril de 2009

la spera



chubiu la lhadeira a caras a meidie, adonde era brasa pura l sol, na sprança de fraugar las lhágrimas i deilhas sacar pérolas para anfeitar sous suonhos moços: nun fizo causo de ls deloridos pies, sien tiempo para bestíren l puolo de l camino, nun le dou campo al aire para un arcar sereno, nien deixou que l peito s'afazira al solar roijo de ls suonhos; quando chegou al sierro de l cabeço, sentou-se, mas nien la piedra de l puial le aguantou l peso de l cielo que lhebaba ne ls uolhos: las águilas barrien an claro las arribas, prainando nas mais altas corrientes d'aire sien que mexíran ua sola pruma, mais acerca aqueilha sabedorie que se puode achegar al sol sien derretir; naide sabe quanto tiempo sperou, mas, cumo naide bieno, un die tubo de cuncluir que speraba por el: habie passado delantre del mesmo, mas nun staba purparado para se coincer, puis, quien nun se spera, nunca chega.




quinta-feira, 16 de abril de 2009

l outro lhado



parece siempre claro l lhado adonde mos póusan ls uolhos: queda outro lhado adonde nun se bei, outros lhados, que muitos puoden ser : uns zmaiados an sue eisséncia de selombra, zlidos nun cinzento ouniforme que todo cunfunde i armana, outros tanto alhá de l anglo de bision que nien se dá por eilhes; stou nun lhado solo i beio de sue maneira cada lhado inda quando todos beio al mesmo tiempo: criemos palabras cumo certeza i berdade, para bolarmos nas alas dessa fame sien fartura de mos querermos diuses: somos, stamos, bemos siempre l nuosso lhado, l nuosso mundo, l nuosso ser: porquei, antoce, tanta stória de dogmas, de fogueiras, de campos de stermínio, de relegiones berdadeiras, de diuses únicos berdadeiros, de ountologies a ampestar la bida? nun sei cumo se chama a essa malina que mos mata, essa que mos cumbince de todo bermos quando bemos l solo nuosso lhado: mas, sin nome i todo, eilha eisiste i nun ten cura: saber que eisiste an nós yá ye un modo de l'atamar.





terça-feira, 14 de abril de 2009

ls mius muortos



busco ls mius muortos alta nuite quando bou solo rue abaixo, ls uolhos atirados als puiales znudos, las manos an pregunta abierta a las jinelas cerradas, atamando l queimor de las aranheiras antre tranqueiro i quiçoeira: bénen-me rostros cun sue risa cansada, angúrrias nacidas de ronchas de sudor que yá secou, bózio de las caleijas i pracicas, currales calhados, i you mais abaixo a jogar la china; stan bibos ls mius muortos, que nunca ls deixarei morrer anquanto biba: dou-le la bida que me dórun, ansino-le l que un die me ansinórun, ato-los cun mais un fuzible na cadena de la stória; hai quien se ampressione de chamar ls mius muortos, mas eilhes ténen nome, stan bibos i son todo l que sou: sien eilhes adonde l feturo me habie de botar raiç?
quien me iba a fazer cumpanha nestes anhos todos que yá l tiempo me lhebou? son eilhes que me dan la mano quando tengo que me abaixar al poço de adonde chubi, son eilhes la pátria adonde queda la mie casa, son eilhes la fuonte adonde mies sedes mais fondas bében; a las bezes, passo-los an rebista un a un cumo se fura un eisército formado na parada, mas mais me gusta sentar-me cun eilhes a la selombra ne l puial, mirar para eilhes i abibá-le ls traços que cul tiempo yá ban zlidos, anclariá-le la boç, arredundá-le la risa, carregá-le l oulor de l sudor que nanhun deilhes ousaba zoudorizante; bien caminos que ande, muntanhas adonde chuba, lhénguas que daprenda, ye siempre a eilhes que torno para arcar, para falar la lhéngua que me diç anteiro, para sentir que hai mundo para alhá de l sangre i la mintira i que l pan ye un don de la tierra, de l saber i de l trabalho.




segunda-feira, 13 de abril de 2009

zeinhos de l tiempo



arde tan debagarico l silenço que mal chega a botar calor, assi i todo nun hai cama melhor pa las eideias i rejistir al reçumar de las nuites: solo na cozina la batida de l reloijo a cada segundo parece querer traier la marca de l tiempo, mas solo you sou l tiempo i l lhiebo zenhado an angúrrias, pelo rúcio, lhembráncias que me bénen quando l chamo; de l huorto relhumbra l oulor fuorte de las patateiras, a spera que l aire atame pa le abrir la puorta a las paxarinas i a l’antensidade mortal de sous boubos bailes, pouco mais mais lhargos que l sfergante; lhougo, ha de rumper l die i hei de tornar a eimigrar pa la que talbeç yá ye mie casa i agora ansaio l silenço de la biaije, arrolhado pul bruído de l carro: esse ye l modo que conheço de nun deixar acá l’alma, que me faç muita falta para adonde bou i quiero star siempre anteiro adonde fur; quanto al tiempo, nunca cun el deixarei de tener essa relaçon de sfamiado que nanhun quemido farta, hei de ser siempre l que stá a la jinela a spera nun sei de quei, a acenhar talbeç a mi mesmo quando bengo a chegar de l tiempo apuis, ceifa que me cunsume sien paraige las poucas einergies que me deixa l tiempo agora.

sábado, 11 de abril de 2009

géstios sien tiempo



hoije a la nuite fui a Freixeno de Spada a la Cinta, que hai alhá ua percion que atrabessa la bila de lhuzes apagadas; cheguei un cachico antes i yá ne l Sagrado de l'eigreija algues pessonas sperában que todo ampeçasse, a meia nuite an punto, altura an que s'apágan las çhuzes an to la bila: hai ua lhuna tan fuorte que alhumbra la nuite cun un aire de mistério, an que se béien ls búltios de negro bestidos, mas cumo se nun tubíran rostros i assi ye que todos ls figurantes aparécen culs rostros tapados; alantre ban dous rapazes bestidos de negro, a modo frailes, a arrastar uns cachos de fierro que até fázen chiçpas na calçada, restros de charruas a que un tiu al miu lhado chamaba «as lares», dan siete passos i apuis páran un cachico; atrás ben l que cháman «a velhinha», ua tie cun un lhampion nua mano i ua choupa noutra, toda bestida de negro, drobada i a andar cun uns passicos que parece que nien se mexe: a cada cacho bai alguien que se azinolha delantre deilha i dá-le a buer bino dua bota que trai andrento la bestimienta negra, anque eilha se zbie d'algues pessonas que delantre deilha se azinólhan; lhougo atrás bénen las «Trés Marias», negras tamien eilhas, de braço dado i acumpanhando l andar quaije parado de la bielha; por fin, doze cantadores que cántan nas cruzes que hai spalhadas pula bila, l hino Vexilla regis prodeunt... que yá ben de l seclo VII, un cachico zafinados hai que dezir; la giente que acumpanha todo esto nun passará de un ou dous cientos de pessonas, anque se beia giente a spreitar de las jinelas; an toda esta cerimónia nun se bei un cura i todo se passa fuora de l’eigreija; un pon-se a pensar naqueilho i queda ampressionado al ber que la cerimónia yá ye mais para turismo que outra cousa, mas pregunta-se l que poderá querer dezir cada un daqueilhes géstios, cada ua daqueilhas figuras, cada ua daqueilhas cantigas; quando mos beniemos yá ambora, oubie-se bien l pio de la queruja acerca l’eigreija i nun me sonou mal nien cuidei que fura de mala seinha cumo quando era garotico; al fin ben-me siempre aqueilha eideia que nunca antendi, mas que ye berdadeira, subre la capacidade de rejistença destas cousas, mesmo para alhá de las pessonas que deixórun de acraditar an todo aqueilho: mistérios de la eisistença, eignorança de quien somos i para adonde bamos, mantenéncia de géstios que nun se sabe yá an que tiempos bótan raíç, mas muito daqueilho ye precrestiano: mirei pa la lhuna a preguntar, mas eilha scundiu-se atrás dua nubre i nun me quijo respunder.



quinta-feira, 9 de abril de 2009

L Guardador de Ganados XXVIII

Li hoije quaije dues páiginas
De l lhibro dun poeta místico,
I ri-me cumo quien ten chorado muito.

Ls poetas místicos son filósofos dolientes,
I ls filósofos son homes boubos.

Porque ls poetas místicos dízen que las froles sínten
I dízen que las piedras ténen alma
I que ls rius ténen éistases al lhunar.

Mas las froles, se sentíran, nun éran froles,
Éran giente;
I se las piedras tubíran alma, éran cousas bibas, nun éran piedras;
I se ls rius tubíran éistases al lhunar,
Ls rius serien homes dolientes.

Ye perciso nun saber l que son froles i piedras i rius
Para falar de ls sentimientos deilhes.
Falar de l’alma de las piedras, de las froles, de ls rius,
Ye falar de un mesmo i de ls sous falsos pensamientos.
Grácias a Dius que las piedras son solo piedras
I que ls rius nun son mais que rius
I que las froles son solo froles.

Por mi, scribo la prosa de ls mius bersos
I quedo cuntento,
Porque sei que antendo la Natureza por fuora;
I nun la antendo por drento
Porque la Natureza nun ten drento;
Senó nun era la Natureza.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]

Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:
Li hoje quase duas páginas
Do livro dum poeta místico,
E ri como quem tem chorado muito.

Os poetas místicos são filósofos doentes,
E os filósofos são homens doidos.

Porque os poetas místicos dizem que as flores sentem
E dizem que as pedras têm alma
E que os rios têm êxtases ao luar.

Mas as flores, se sentissem, não eram flores,
Eram gente;
E se as pedras tivessem alma, eram cousas vivas, não eram pedras;
E se os rios tivessem êxtases ao luar,
Os rios seriam homens doentes.

É preciso não saber o que são flores e pedras e rios
Para falar dos sentimentos deles.
Falar da alma das pedras, das flores, dos rios,
É falar de si próprio e dos seus falsos pensamentos.
Graças a Deus que as pedras são só pedras,
E que os rios não são senão rios,
E que as flores são apenas flores.

Por mim, escrevo a prosa dos meus versos
E fico contente,
Porque sei que compreendo a Natureza por fora;
E não a compreendo por dentro
Porque a Natureza não tem dentro;Senão não era a Natureza.]

segunda-feira, 6 de abril de 2009

poemas



faç poemas cumo un afogado s'agarra a las trabas que sobrórun de la termienta i dende chiçca sous foguetes de abiso acontra l cielo, sous veriligths pa quien querga ber que bibe inda cun fuorça i ye pequeinho l peito para tanto coraçon: quando nun chégan las palabras, chube l poema puls uocos antre sílabas, i la rodriga de l silenço bai-se debelgando até al suolo roijo de l forno adonde la raíç de ls uolhos bai a sacar sou brilho, adonde l sien resfuolgo de ls beisos se faç an pan.




terça-feira, 31 de março de 2009

19 anhos



nun percisas inda de sticar ls anhos i sós capaç de agarrar l mundo nun braçado; ye l tiempo cousa que inda nun te rouba tiempo, pus a cada die sacas la cunclusion que este inda nun ye l tou tiempo, nien este mundo l tou; miras l feturo cumo scalada a pique que inda nun te dá la gana de chubir, que inda nada de amportante yá fui feito: stá todo por fazer, tal cumo tu, i por esso nun te azinolhas an altares de bielhos diuses, yá cul caruncho a assomá-se-le de punto an branco; hai quien nun antenda porque tenes de çtruir para apuis fazer tou mundo, mas até miu pai siempre me dixo que para poner huorta nuoba hai que derrotar la bielha, scabar todo bien fondo i arrincar até la redadeira yerbica; yá mal se me lhembra de quando tenie 19 anhos, a nun ser que era la pessona mais amportante i sabida de l mundo, ou quaije: todo esso fago por antender , anque nun saba se cunsigo, mas sei bien que tenes de seguir l tou camino: nun sei se ye l melhor, mas ye l tou, i nien esso squeço quando apunto l que me parece mais praino i lhargo: nun lhiebes a mal, talbeç seia por yá ir algo pesadote i ber por adonde melhor te puoden acumpanhar mius runseiros passos, i ye solo esso que you quiero: bien sei que nun percisas dua mano, mas siempre outros passos ajúdan a marcar l ritmo contra la solidon de ls hourizontes sien fin, por adonde todos ls miedos se mos anfrísgan i alguns yá ls conheço pul stralhar de las lhambadas; un die, quando, alancado, mius passos nun aguantáren yá l camino, siempre será melhor se ls tous yá tubíren ganho baláncio, a caras al punto que tu quieres: mas ten cuidado, que un stá siempre a daprender l que quier, siempre a daprender para adonde quier seguir, cun quien quier seguir: mira bien las placas de l camino, que ua bida nun chega pa las daprender a ler; mas nun zanimes, que l camino que seguires será siempre l tou i anquanto assi fur eirás por bun camino: çculpa, mas fui solo esso que daprendi subre caminos i inda hoije, al abaixar l cabeço de la bida, sperto a cada die cula eideia que nun sei nada: sabes, fui porsor çque fiç 19 anhos, mas nunca soube que houbira porsores de bida i essa certeza te puodo garantir you pa que nun gastes tou denheiro an falsas splicaçones.



quarta-feira, 25 de março de 2009

la cadena



hai giente que sal de casa de carro, entra an salas cerradas pa la rue, an que nien ua jinela se puode abrir por bias de l aire acundicionado i que ende passa to l die a trabalhar. Na fin de l die, agarra l carro i torna para casa, cena i nun chega a salir a la rue. Puode passar assi bários dies, afazendo-se a un mundo fuora de l mundo, cumo ua cadena an que nun se dá de cuonta de star preso. Chega a un punto que yá la lhuç lo anquemoda, l berde de las arbles ye un strobilho, las pessonas na rue stan a mais i l mundo se torna ua cousa sien sangre, sien aire - bonda l aire acundicionado, sien lhuç de l sol - bonda la eiletracidade, i por ende afuora. Para quei amporta l mundo i las pessonas que alhá bíben?
Hai zgrácias que ampéçan por bien menos...




segunda-feira, 23 de março de 2009

l milagre



ponga-me esso an purcentaige, dixo-le pa l doutor, zafiadora: la bida andará ende puls cinco por ciento de possiblidades, respundiu-le cun uolhos tristes; eilha riu-se cumo quien ten un stepor, de que solo se dou de cuonta nuite afuora, quando sentie las raízes de l mal a botar semiente an sou cuorpo de mulhier, que l'alma nun se deixaba adominar: tenie uas tetas cula redundeç firme i serena de ls cabeços i l bico, sou marco geodésico, sou farol, apuntaba la bida a las streilhas que tanta beç criara an sou sous uolhos al slubiar morno de ls beisos, toda eilha se fazira sou altar; i naqueilha risada pa l doutor passou-le un sfergante de fuorça i de fé, nien eilha sabe, mas nun podie aceitar que de sue proua le nacira zgrácia i muorte; agora, muito tiempo apuis, quando le miro para eilhas, meio an zlhado pa nun le spertar sue redundeç de fuogo, nien s'amporta puis sabe bien que le stou a rezar a essas sues diusas, firmes inda an sou altar cumo milagre tan grande que por muito menos outros fúrun santos.




domingo, 22 de março de 2009

suidades ou teorie de l bolo



un die hei de ser tierra: quando l abraço de las raízes me cansar, talbeç tenga suidades de l cielo azul i de las nubres a passar para parte nanhue: ende, talbeç le pida boleia a ua semiente, para que me deixe assomar quando nacir i fur yerba, çfróncia ou arble; ye por esso que you sei, na primabera que s'achega, de ls remiles de cabecicas que s'assóman, i a las bezes ye mui custoso achar campo para poner ls pies: fui por esso que ls páixaros resolbírun criar alas i bolar.





sábado, 21 de março de 2009

poema, poesie, die de la poesie


nace-me cumo barba que tengo de fazer todos ls dies, la fuorça de sues çfróncias capaç de me prender a mi i al mundo, siempre a pedir poda i cuolho, a chamar pauta de música adonde se colgar: ye un modo de me salir d'andrento, de s'assomar i buscar las puortas de ls dedos que atíran cun el contra letras i palabras cumo s'atira un beiso, a las bezes ua risa, outras un terrincar de dientes, siempre géstio que busca ua teta adonde se derrita, tantas bezes lábios que se sténden nua spera, abrir de manos que se dan, uolhos que búscan uolhos adonde se afogar, bózio sien fin, arrebento de l poeta i de sou mundo, baláncio antre ser i nun ser, antre ir i quedar, antre loinge i acerca, antre saber i eignorança, antre home i mulhier, antre ls uocos de l tiempo a que cháman passado, persente i feturo mas que nun son que un modo de star; que fago you cun un die de la poesie, cumo l de hoije, se siempre me trai lhibardade a la cadena de ls dies? adonde la meto todos ls outros dies de l anho, adonde la pongo a eimbernar? solo puode ser un die para chamar l'atencion para eilha mesma, para que la míren ls que deilha nun quieren saber, mulhier guapíssema que solo se sinte a eisistir quando uns uolhos la fázen, mas you quiero-la siempre cumigo, eilha siempre andrento de mi, you siempre andrento deilha: nun serie perciso un die se la poesie se podisse poner cumo státuas ne ls jardins ou ne ls museus, cumo cousa muorta an que bénen ls páixaros a aparar i le cágan anriba, i ye por esso que cuido nun haber die de la scultura ou die de la pintura: mas ye tan lhibre la poesie que nun se deixa prender, seia an piedra ou an papel i, inda quando se scribe, hai siempre que le dar ua alma que solo le puode benir de quien la lei i la faç sue; si hai bezes an que la lhiebo pula mano a atrabessar las ancruzelhadas, outras bezes pongo-la acerca l peito a calcer, to ls dies me dá alas, to ls dies me speta la stielha de sous delores; amo esta einutelidade que me dá de comer a l'alma i me cunsume an sues chamas até al cielo: a las bezes spulso-la i lhougo torna, runseira i, sentada a la puorta , aguarda cumo probe por sue smola; lhougo me habie de calhar a mi esta sina que me lhieba la bida cun eilha, serena que m'ancantou hai muito muito tiempo i yá nun passo sien sous ancantos , pus me puso a morar na casa deilha.


sexta-feira, 20 de março de 2009

amesterdan: l bózio de l tiempo



las casicas pequeinhas, de tejolicos, ancóstan-se uas a las outras, nua carreira de façadas simpres, quaije armanas, sin ls dourados i palaços de las grandes capitales: esto fui l que bi de fugida ne l centro de Amesterdan; todo parece çpuosto al modo de lhibardade, de çprézio pulas aparecéncias, a balorizar ls andrentos: la arquitetura ten a ber culs pobos i las pessonas, de modo que inda hoije se antende porquei ls judius scapados a la anquesiçon pertuesa fúrun alhi a tener, i la arquitetura nun l zminte; i naide mais dacá quijo saber deilhes; muita tierra cunquistou aqueilha giente al mar, que assi daprendiu bien l balor de cada cachico, las casas cun sous ganchos ne l telhado para chubir las mobilhas i assi poupar an scaleiras: nesse antretiempo, creciu cun giente que bieno de todo l mundo, siempre biu que la lhibardade tamien era buona pa ls negócios, Jacques Brel cantou sues puontes anriba sous puorcos canales, i l tiempo fui passando sien que naide calhe sou bózio; nun sei porquei, Amesterdan da-me siempre ganha de tornar a Spinosa, esse spino crabado na gorja dua cierta stória.





terça-feira, 17 de março de 2009

bieno culas andorinas



fui-se pa la sue tierra para nun tornar, que ls sessenta i siete anhos yá ban chegando de mendungar pul mundo, fuora de l sou Marrocos; yá me habie afeito a bé-lo eilhi nua squina de l Marqués de Pumbal, an Lisboua, mas desta beç era mesmo berdade, que até habie bendido la squina de la rue a un rapaç inda nuobo, simpático, mas que nun tenie las manos nin la ourganizaçon de Mustafá: las scobas lhimpas i alhinadas, las caixas de pomada puostas por marcas i quelores, Viriato mais abaixo i Nugget mais arriba, siempre lhimpa l'auga adonde molhaba la scoba de dientes a fazer de lhimpador de biras, l panho de puxar l lhustro drobado cumo lhençol acabado de passar, todo nun cair purfeito, ls dedos ables a agarrar culas puntas a modo de pinça; tenie sous clientes, que nun zlentában, pus la squina até abrigadosa era quando chobie, que naide se puode dar al luxo de quedar sien l melhor angraixador de l mundo; quando hoije l bi, na squina de l outro lhado de la rue, nien querie acraditar: pareciu-se-me algo triste i pensatible, mais calhado que de questume, i nin me respundiu quando le preguntei porque habie bolbido; assi i todo nun deixou de querer saber se inda andaba cul mesmo carro, que siempre me aceinha ua risa quando passo na squina, a lhembrá-me ls antigos cantoneiros de las stradas; abaixou a la calor de Marrocos ne l eimbierno lisboeta, pensei, i agora bieno culas andorinas, sien miedo de tener de fazer un nuobo niu i de achar mais custosa la busca de çubiaco; custou-me bé-lo triste, mas gustei de l ber, nesta purmeira manhana yá cun niu an nuoba squina: lhembra-me que la tristeza le benirá dalgue çcuçon cul cumprador de la outra squina, que nun ha de haber gustado de la cuncorrença; mas aqueilha squina siempre fui la sue casa, l sou mundo, la sue tierra: eilhi pássan ls sous amigos, puli bólan las sues lhembráncias i solo estas son la berdadeira nuossa casa, la pátria que nunca se mos nega.





segunda-feira, 16 de março de 2009

stop!



todos ls ampeços de die se biste ua teç triste, un lhuito que deixa l própio aire atenegrado inda que steia bestida culas quelores de cinta de la bielha; ye moça, anteligente i guapa, culidades que nun ye fácele armanar, mas até sou pelo negro arrama soledade anriba ls ombros; ls uolhos yá muitá zaprendírun las risas i pérden-se calhados pulas caleijas adonde alharga l die sous fastius, sous oulores agres, i sues rábias;
i l mundo queda mui loinge, mais fondo que l'auga dun poço fondo i nun sabes cumo has de chegar alhá cula mano a ansaiar ua fiesta, nun tenes correio pa le ambiar ua palabra, nun achas modo de le amprestar ua lhágrima; fui l zatino que te fizo armar cumo an polícia de tránzito, oupindo cun un miedo doce la tabuleta de calhadas lhetras: stop! deziste-te a ti mesmo, anque mais fácele fura scapar nua risica cínica, sien querer saber; i adonde l mundo habie de se bolber barreno, manou la fuonte hai tanto tiempo seca: lhabadas an sues lhágrimas, aguántan-se melhor tristeza i soledade, mais claro béien ls uolhos, mais firmes ándan ls passos quando hai quien querga saber.




domingo, 15 de março de 2009

zbibir



Passou l eimbierno a aplediar pul berano, a rezungar cul friu, que le sfriaba las eideias i le tolhie las juntas de l cuorpo i nien l bafo deixaba salir a sue buntade; un die, apuntou a sul ls passos, lhebada por un sol ancho de lhuç, era primabera; todo se botou a salir de ls buracos, de ls tuoros, de las roupas, de ls casulhos, de ls nius: solo eilha se ampeçou a queixar de la calor, a aplediar por frescor, a dezir que ls páixaros nun sabien senó cantar, que las froles nun sabien senó frolir, i que l sol era un açago de lhuç i de calor; cunta-se que tenie ua natural anclinaçon para zbibir, suidades de quando era nada, daquel bien star que solo puode benir de la muorte an que yá nada mais demuda, nien l tiempo.



sábado, 14 de março de 2009

un piçcar de streilhas



nun manginaba cumo l sol le fazie falta: aqueilha ourbalheira toda tomaba-le ls uossos, ponie-le nubrina ne ls uolhos, deixaba-le l sangre quaije a coalhar, i era ende que bie la rezon de l pensar le spertar siempre cun aire triste, daqueilha tristeza que se mos colga na fin de todos ls demingos; un die, nien sabe cumo fui, metiu-se pula anternete abaixo i mercou l belhete de abion pa l die alantre: solo apuis se dou de cuonta que tenie de bolber passados dous dies, tiempo que mal daba pa la biaige i para zougar; deixado l abion i anquanto iba cul pai para casa, sentiu l bafo yá caliente de la primabera que benira antes de l calendairo: staba-se bien alhi, i pensou alhá cun el que la lunjura de l tiempo nun se mide an horas i an minutos, mas cunsante l sentimos i el mos agarra l sentido; parou l carro porque le dou gana de mejar: anquanto ua lágrima se le sultaba cumo siempre le passaba nessas oucasiones de l mejaduro, mirou pa l cielo i alhá stában las streilhas, miles de streilhas cun sue prata bien sfregada a relhumbrar i a piçcar, anquanto un rigueirico mesmo por baixo arrolhaba la nuite; al ber las streilhas daquel modo, sentiu que habie ganho la biaige i que podie bolber a Londres para mais ua temporada: sabie que a la purmanhana iba a nacer un sol redondo i grande cumo un alíbio, mas esso yá nien serie tan amportante cumo haber çcubierto que aquel tiempo todo se squecira de las streilhas; ne l fondo del mesmo quaije se recreminou: cumo puode un angenheiro de motores dá-le tanta amportança a un piçcar de streilhas!? outra cumo esta...



sexta-feira, 13 de março de 2009

l capador



bien la mulhier le dixo que nun fura, que habien deixado de benir las bezeiras: secos ls uolmos i cun un anho tan malo, naide tenie cumo cebar ls lariegos; el nun fizo causo i passou la tarde a aguçar la faca de meia lhuna, deixando-la a relhuzir que nien lhanceta d'ouparador: eilha si yá iba gasta, mas anton parece que capaba solica, guiando las manos; chegou quando ampeçaba a anclariar, inda sien sol: prendiu l cabalhico ne l sagrado, i abaixou rue abaixo cun sue fraita de pan nun beiso lhargo als beiços ourbalhados de tristeza; al bolber, rue arriba, albantaba-se l sol, dun rosado zbotado: stá na capadeira, pensou anquanto ampalpaba la lhanceta de meia lhuna ne l bolso de la jiqueta, i mordiu ls beiços a la bista de l filo de sangre que raiaba la carapota de l dedo grande: l sol staba agora mais burmeilho i ls uolhos éran capazes de le ber ua racha al meio; dou-le un redadeiro beiso a la fraita, çprendiu l cabalhico i, yá a trote a camino de casa, mirou inda al para trás a caras al sol, todo el un colhon de sangre: an yá quaije uitenta anhos que lhebaba, solo ende antendiu la magie de las Alboradas, i spetou-le la spora al cabalho cumo quien bota raiç.




quinta-feira, 12 de março de 2009

l mundo se le arrecolhiu para andrento



fui-se-le anchindo la casa de cachimbaques, lhembráncias de ls filhos mais nuobos an garotos, mas de que ls nietos yá nun querien saber: carricos, legos, cuontas an zenhicos, jogos bariados an carton, caramonos i outras cousas assi; de el garoto, nun sobrou nada, que ls jogos del éran feitos por el mesmo mesmo eilhi al modo, i de quando andaba a scuola lhembra-se que tenie l suonho de chegar als cien selos na sue coleçon, mas pouco passou de binte: un solo de la Fráncia era l que mais balor le daba, de l’Argentina ajuntou ua meia dúzia, dous de l Brasil, l restro éran de Pertual i todos armanos; l retrato mais antigo que le sacórun tenerie uns 25 anhos i era la cousa mais antiga que del guardaba: ls libros de la quarta classe si ls cunserbou cun proua, mas ls filhos nun parórun anquanto nun le dórun camárcio; ye al lhembrá-se dessas cousas que pensa an cumo la bida demudou nestes redadeiros quaijeque cien anhos: até nesso, l mundo se le arrecolhiu para andrento i nun sinte la falta del, que assi stá mais lhibre para l poder ambentar outra beç: quien l bir sentado al lhume, cun ua risica calhada por ambaixo l bigote, queda a saber que há de andar por esse tiempo ou mui acerca.



quarta-feira, 11 de março de 2009

la reza alhá eirie a aparar



todos ls anhos fazien sou juntouro pa la fiesta de l santo de la cunfradie, i salien na percion de sesta feira santa, mas quaije siempre tenien que se ajuntar por bias de l tiempo: an anhos de muita seca, rezában por auga i an anhos mui molhados, era por sol que pedien, i era siempre an percion que oupien sues rezas; aquel anho, la fame era mais grande que nunca i yá mais de metade la giente se habie ido, mas alguien tenie de quedar culs animales, ls garoticos, i ls bielhos ou malos presos a sous catres: nun habie adonde mercar nada, nien denheiro, i nesse tiempo inda nun se falaba an Caritas nien se manginaba que podira haber un Banco Alimentar contra la Fame; antoce, ajuntórun-se para decedir quei fazer i alhá marcórun mais ua percion cun todos ls santos de l'eigreija i de las capielhas, desta beç para apressiar l tiempo: que l berano benisse mais cedo, que assi yá podien colher para comer; tirando la tierra, nunca naide le dira nada i eilha solo le pedie trabalho i bun tiempo: trabalho si tenien para dar, mas l bun tiempo outros l poderien dar i, fusse quien fusse, la reza alhá eirie a aparar.



terça-feira, 10 de março de 2009

la busca



caminou sien paraige un die anteiro, i outro i muitos mais, até que se quedou de sede, de fame i de canseira; a un metro deilhi staba la fuonte d'auga fresca i l forno de pan dóndio: nunca l chegará a saber, que nien ls uolhos quijo abrir puis nun era esso que buscaba; antes de se morrer, bieno-le un redadeiro pensar: bien anjusto ye cumigo l mundo: tanto que you andube, tanto que matinei i nun me fui dado achar l que buscaba; el andaba a saber de felcidade, i nunca quijo saber de fuontes, de fornos i doutras menudéncias cumo essas: buscando solo las cousas grandes, perdiu-las nas pequeinhas: a la falta deilhas se quedou.