quinta-feira, 31 de janeiro de 2008

Hai un tiempo para todo

Hai un tiempo cierto para cada cousa,
i todo l deseio ambaixo de l cielo ten sou tiempo.
Tiempo de nacer i tiempo de se morrer,
tiempo de poner i tiempo de arrincar l que se puso,
tiempo de matar i tiempo de sanar,
tiempo de sbarrulhar i tiempo de custruir,
tiempo de chorar i tiempo de dar la risa,
tiempo de tristeza i tiempo de beilar,
tiempo para sparbar piedras i tiempo pa las ajuntar,
tiempo d'abraçar i tiempo de se fastar de ls abraços,
tiempo de buscar i tiempo de perder,
tiempo de guardar i tiempo de botar pa la rue,
tiempo de rasgar i tiempo de coser,
tiempo de se calhar i tiempo de falar,
tiempo d'amar i tiempo de oudiar,
tiempo de guerra i tiempo de paç.

Que bantaige saca de sues canseiras l que trabalha? Tengo mirado pa ls afazeres que Dius le dou als filhos de ls homes para neilhes s'atermentáren. Todas las cousas que Dius fizo son buonas a sou tiempo. Até l'aternidade puso ne l coraçon del, sien que l home puoda antender la obra de Dius, zde l percípio até la fin. Na mie eideia nun hai nada melhor pa ls homes do que ramboiar i buscar la felcidade an sue bida, porque l don de Dius ye cada un comer i buer i ber l fruito i la ganáncia de l sou trabalho. Sei que todo l que Dius faç ye para siempre, nada se le puode acrecentar i nada se le puode zmenuir. I Dius fizo esto para ser temido. L que ye yá eisistiu, i l que ha de ser yá fui antes, i Dius rebusca l que yá se passou.

I you bi inda, ambaixo de l sol, l'anjustícia acupar l campo de l dreito i la einiquidade acupar l campo de la justícia. Anton, you dixe an miu coraçon: Dius bai a julgar l justo i l malo, puis hai tiempo para todas las cousas i tiempo para todas las obras.
I dixe ne l miu coraçon subre l stado de ls filhos de ls homes: Dius pon-mos a la proba para amostrar que somos armanos als animales. Porque ye l mesmo l çtino de ls filhos de ls homes i l çtino de ls animales, la mesma fin ls spera. Cumo ye la muorte dun, assi ye la muorte de l outro. A dambos a dous le fui dado l mesmo assopro, i l home nun ten qualquiera bantaige a mais que l animal, puis todo ye eilusion. Todos ban para l mesmo sítio. Todo benírun de l puolo i al puolo todos han de tornar. Quien sabe se l assopro de bida de ls filhos de ls homes chubirá a las alturas, i l assopro de bida de ls animales abaixará al fondo de la tierra? I achei que nun hai cousa melhor pa l home do que cuntentar-se culas sues obras. Esta ye la parte que le toca. Porque, quien l bai a traier para ber l que se passará apuis del?

Eiclesiastes,
cap. III
[Traduçon feita zde l testo pertués de las traduçones de Damião de Góis (seclo XVI), Ferreira de Almeida (seclo XVII), i Bíblia dos Capuchinhos (fim de l sec. XX).



L Guardador de Ganados - XIII

Sereno, sereno, mui sereno,
Un aire mui sereno passa,
I bai-se, siempre mui sereno.
I you nun sei l que penso
Nien cuido de sabé-lo.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Leve, leve, muito leve,
Um vento muito leve passa,
E vai-se, sempre muito leve.
E eu não sei o que penso
Nem procuro sabê-lo.]

quarta-feira, 30 de janeiro de 2008

Paisaige11

Staba abierto a las airaçadas, l peito deixado al aire: bolbira-se abexedo.
Soledade medraba-le nas benas: puso-se a mo de naide lo oubir.

Falar acontra donde ben l aire, nun adelantra: cul aire ban-se las palabras; melhor s'oube l silenço.
Sónan mais doces, cul aire a fabor, las palabras i ábren-se las oureilhas cumo portalada.

L Guardador de Ganados - VII



De la mie aldé beio todo l que de la tierra se puode ber de l ouniberso…
Por esso la mie aldé ye tan grande cumo outra tierra qualquiera,
Porque you sou de la grandura de l que beio
I nó de la grandura de la mie altura…

Nas cidades la bida ye mais pequeinha
Do que eiqui na mie casa na punta de riba deste cabeço.
Na cidade las grandes casas cérran la bista a chabe,
Scónden l hourizonte, ampúrran l nuosso mirar para loinge de todo l cielo,
Buolben-mos pequeinhos porque mos tíran l que ls nuossos uolhos mos puoden dar,
I buolben-mos probes porque la nuossa sola riqueza ye ber.

Fernando Pessoa [Alberto Caeiro, O Guardador de Rebanhos]
Traduçon de Fracisco Niebro




[an pertués:

Da minha aldeia vejo quanto da terra se pode ver do universo…
Por isso a minha aldeia é tão grande como outra terra qualquer,
Porque eu sou do tamanho do que vejo
E não to tamanho da minha altura…

Nas cidades a vida é mais pequena
Que aqui na minha casa no cimo deste outeiro.
Na cidade as grandes casas fecham a vista à chave,
Escondem o horizonte, empurram o nosso olhar para longe de todo o céu,
Tornam-nos pequenos porque nos tiram o que os nossos olhos nos podem dar,E tornam-nos pobres porque a nossa única riqueza é ver.]


terça-feira, 29 de janeiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (039)


Buossa fermosa mocidade alegre,
Buossa felcidade pensatible,
Buosso modo de mirar a quien bos mira,
Buosso nun coincer-bos –


Todo l que bós sodes, l que bos aparece
A la bida ounibersal que bos squece
Dá carino d’amor a quien bos ama
Por serdes nun lhembrando


Quanta armana mocidade l’aterna praia
De Cronos, pai anjusto de la justícia,
Óndias, cobrou, deixando a la sola mimória
Un branco sonida de scuma.


Fernando Pessoa [Odes, de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:

Vossa formosa juventude leda,
Vossa felicidade pensativa,
Vosso modo de olhar a quem vos olha,
Vosso não conhecer-vos –


Tudo quanto vós sois, o que vos semelha
À vida universal que vos esquece
Dá carinho de amor a quem vos ama
Por serdes não lembrando


Quanta igual mocidade a eterna praia
De Cronos, pai injusto da justiça,
Ondas, quebrou, deixando à só memória
Um branco som de ‘spuma.]

Salmos (014)



Salmo de Dabide. Pa l Grande Cantador.


Diç l boubico an sou coraçon: nun hai Dius!
Stá corrumpido i son abominables ls feitos del,
yá nun hai naide que faga l bien.

Zde l cielo, l Senhor atentou pa ls filhos de ls homes,
a ber se habie algun antendido
alguien que andubisse a saber de Dius.
Yá todos se zbiórun i se corrumpírun,
yá nun hai naide que faga l bien, nien un sequiera.

Pus nun anténden todos ls que óbran la maldade,
que cómen l miu pobo, cumo se comíran pan,
i nun rézan al Senhor?
Ende quedórun grimados,
porque Dius stá cula giraçon de ls justos.
Bós ambergonhais l cunseilho de ls probes,
porque l Senhor ye l sou refúgio.

Á, se de Sion yá benira la salbaçon de Eirael!
Quando l Senhor fazir tornar ls prijoneiros de l sou pobo,
ende Jacó fazerá fiesta i Eirael se cuntentará.

sexta-feira, 25 de janeiro de 2008

Assomadeiro8

Dízen que la soledade nun se bei, mas you assomei-me deilha: delantre, habie un hourizonte anfenito, tan anfenito que nien lhinha riscaba ua quelor que fura; las termientas habien-se ido, cun sues centeilhas; cumigo, solo las quelubrinas pula spina arriba. Apuis beniste tu, ls uolhos cumo streilhas yá nien lhembradas de l piçcar. Un buraco negro staba mesmo eilhi adonde tues manos amassában l tiempo, fogaça que nun se mos deixa fenhir. Deiteste-te ne l solar de ti a spera de lhembráncias, mas arródias quando las beis al loinge. Fui ende que la soledade ampeçou a assomá-se para andrento de ti i l silenço s'afundiu nun oulio que naide oube, mas todos sínten.

quinta-feira, 24 de janeiro de 2008

Paisaige10

Un juntouro que mos arródia son amigos quando nien na termienta se çpega. Para quei tanto, se amigo nun rima cun juntouro? Quien dará aguanto a fazer seluçon para tanto speilho adonde mos queremos ber, que campo assi ls uolhos solo de loinge agárran nun mirar?

terça-feira, 22 de janeiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (038)


Nun quiero las oufiertas
Cun que fenhis, sinceros,
Dar-me las pinhas que me dais.
Dais-me l que perderei
Chorando-lo, dues bezes,
Por buosso i miu, perdido.


Mais me l pormétades
Sien me l dardes, que la perda
Será mais na sprança
Que na lhembráncia.


Nun tenerei mais zgusto
Que l cuntino de la bida,
Bendo que culs dies
Tarda l que spera, i ye nada.


Fernando Pessoa [Odes, de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:
Não quero as oferendas
Com que fingis, sinceros,
Dar-me os dons que me dais.
Dais-me o que perderei,
Chorando-o, duas vezes,
Por vosso e meu, perdido.


Antes mo prometais
Sem mo dardes, que a perda
Será mais na 'sperança
Que na recordação.


Não terei mais desgosto
Que o contínuo da vida,
Vendo que com os dias

Tarda o que 'spera, e é nada.]



Salmos (013)


Salmo de Dabide. Pa l grande cantador.

Até quando, Senhor, te squecerás de mi siempre?
Até quando scunderás de mi l tou rostro?
Até quando andarei cun pensares malos na mie alma
to l die cheno de tristeza ne l miu coraçon?
Até quando l miu einemigo subertirá subre mi?
Mira para mi, oube-me, Senhor, Dius miu;
alhumbra mius uolhos pa que nun me druma na muorte.
Para que l miu einemigo nun diga: zumbei del,
i ls mius einemigos se cunténten cula mie caída.


Mas you cunfio na tue mezericórdia;
na tue salbaçon se cuntetará miu coraçon.
Cantarei al Senhor pul bien que me fizo.



Assomadeiro7

L assomadeiro dá para ua faia de parede branca: nien s'úpen hourizontes, nien se bei fugir l tiempo acontra alas an bolo, de perdidos ls uolhos quédan parados a mirar nadas que neilhes ls çfázen. Dá grima un assomadeiro assi, siempre a la mano, faia na lhuç que sal de ls uolhos. Nien carreiron para un s'achegar, que todo circa essa prainada sien marra, nien a la nuite lhuzicas tráien aldés loinge. L hourizonte ye ua lhinha adonde nun se déixan colgar suonhos. Solo l nada se oube, traido nua boç de serena que anlia miles de lúrias a que ye mui defícele rejistir. La bida stá mesmo alhi, al bolcar de todas las faias: falta inda l dracma pa Caronte, crece la sede pula auga de l Lethes.

segunda-feira, 21 de janeiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (037)


Seguro sentalho na queluna firme
De ls bersos an que quedo,
Nien temo l’anfluença sien fin fetura
De ls tiempos i de l squecer.
Que l pensar, quando, fixo, nel cuntempla
Ls reflexos de l mundo,
Deilhes plasma se torna, i a l’arte l mundo
Cria, que nó l pensar.
Assi na placa l sterno anstante graba
Sou ser, durando neilha.

Fernando Pessoa [Odas, Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués

Seguro assento na coluna firme
Dos versos em que fico,
Nem temo o influxo inúmero futuro
Dos tempos e do olvido;
Que a mente, quando, fixa, em si contempla
Os reflexos do mundo,
Deles se plasma torna, e à arte o mundo
Cria, que não a mente.
Assim na placa o externo instante grava
Seu ser, durando nela.]


domingo, 20 de janeiro de 2008

De cabeça atada


(Diário tardiego dun fumador an suspenso 10)

A ua cierta altura, fui l oulor que me atou la cabeça al tabaco. Talbeç nun fumara hai mais dun anho i aquel oulor fe l fumo de l cachimbo agarraba-me cumo ua lúria. Acabei por mercar un nua tabacarie de l Rossio i ampecei a fumar tabaco marca Gama. Ácerta, l cheiro era mais prendediço quando benie de l cachimbo de ls outros do que quando benie de l miu. A cierta altura, l cachimbo era mais un passatiempo ne ls anterbalos de ls cigarros. Si, ye berdade, nunca cheguei a deixar mesmo de fumar cigarros. Nunca cumbibi cun un berdadeiro fumador de cachimbo, cun quien trocasse eideias i çcutisse marcas de tabaco ou, até, subre l melhor modo de lhimpar l aparato esse, de l acender, de l fazer durar l mais tiempo possible aceso, alguien cun quien praticar aqueilhes rituales, aqueilha lhiturgie que todo l cachimbar eisige. Se nun fur assi, nun bal la pena. Cul tiempo, uns dous ou trés anhos, talbeç quatro, deixei l cachimbo, sien nunca haber deixado de fumar uas cigarradas. Ls cigarros stában alhi a la mano, yá feitos, era solo acendé-los. Na fin, botaba-se la prisca fuora, mas l cachimbo habie que l lhimpar, cun aquel cheiro de cinza de cigarro detenida, de que nunca gustei. Mas menos inda gustaba de l alperchin que chubir pul cachimbo arriba, assi a modo de borras. Nunca manginei, quando l oulor me prendiu, que todo esso salisse daquel tabaco tan bien cheiroso i daquel aparato que daba un aire assi tan anteletual, de pessona mui sabida i, até, algo fidalga. Inda cheguei a ajuntar ua coleçon de quatro cachimbos, mas nunca merquei aqueilhes aparatos todos para lhimpar, ancalcar i sei alhá que mais. Un desses quatro cuido que inda andará als bolcos por casa. Assi i todo, guardo buonas lhembráncias de las cachimbadas que iba dando. Inda hoije l oulor me ata las narizes, mas tengo de cunfessar que las cachimbadas nunca me soubírun tan bien cumo las cigarradas, anque nun las renegue de l miu passado de fumador. Aquel cierto aire de anteletual de ls fumadores de cachimbo fui cousa que nunca me atraiu. Para mi, todo nunca passou duia question de oulor.


sexta-feira, 18 de janeiro de 2008

La muorte


La muorte ye la rebuolta de la strada
Morrer ye solo nun ser bisto.
Se scuito, oubo-te la passada
A eisistir cumo you eisisto.

Fernando Pessoa
Fracisco Niebro


[an pertués:
A morte é a curva da estrada,
Morrer é só não ser visto.
Se escuto, eu te oiço a passada
Existir como eu existo.]

quinta-feira, 17 de janeiro de 2008

You are welcome to elsinore


Antre nós i las palabras hai metal que se derrite
antre nós i las palabras hai naspas que ándan
i puoden dar-mos muorte biolar-mos sacar
de l mais fondo de nós l mais útele segredo
antre nós i las palabras hai lhinhas ardientes
campos chenos de giente de cuostas
altas froles belenosas puortas por abrir
i scaleiras i punteiros i garoticos sentados
a spera de sou tiempo i de sue faia.


Al lhargo de la muralha que moramos
hai palabras de bida hai palabras de muorte
hai palabras grandíssemas, que aspéran por nós
i outras, andebles, que déixan de sperar
hai palabras acesas cumo barcos
i hai palabras giente, palabras que guárdan
l sou segredo i la sue posiçon


Antre nós i las palabras, xordamente,
las manos i las paredes de Elsenor


I hai palabras de nuite palabras gemidos
palabras que mos chúben eilegibles a la boca
palabras diamantes palabras nunca screbidas
palabras ampossibles de screbir
por nun tenermos cun nós cuordas de biolinos
nien to l sangre de l mundo nien to l abraço de l aire
i ls braços de ls amantes scríben mui alto
muito par’alhá de l azul adonde anferrujados se muorren
palabras maternales solo selombra solo saluço
solo quelubrinas solo amor solo soledade çfeita


Antre nós i las palabras, ls amparedados
i antre nós i las palabras, l nuosso deber falar.


Màrio Cesariny, Pena Capital
Traduçon de Frcisco Niebro



[an pertués

Entre nós e as palavras há metal fundente
entre nós e as palavras há hélices que andam
e podem dar-nos morte violar-nos tirar
do mais fundo de nós o mais útil segredo
entre nós e as palavras há perfis ardentes
espaços cheios de gente de costas
altas flores venenosas portas por abrir
e escadas e ponteiros e crianças sentadas
à espera do seu tempo e do seu precipício

Ao longo da muralha que habitamos
há palavras de vida há palavras de morte
há palavras imensas, que esperam por nós
e outras, frágeis, que deixaram de esperar
há palavras acesas como barcos
e há palavras homens, palavras que guardam
o seu segredo e a sua posição

Entre nós e as palavras, surdamente,
e as mãos e as paredes de Elsenor

E há palavras e nocturnas palavras gemidos
palavras diamantes palavras nunca escritas
palavras impossíveis de escrever
por não termos connosco cordas de violinos
nem todo o sangue do mundo nem todo o amplexo do ar
e os braços dos amantes escrevem muito alto
muito além do azul onde oxidados morren
palavras maternais só sombra só soluço
só espamos só amor só solidão desfeita

Entre nós e as palavras, os emparedados
e entre nós e as palavras, o nosso dever falar.]


domingo, 13 de janeiro de 2008

De cabeça atada


(Diário tardiego dun fumador an suspenso 9)



Quien nun fuma nien bebe bino,

lhieba-lo l diabro por outro camino.


(Dito dezideiro mirandés)



Bien berdadeiro ye este dito, anque el sconda ua grande eironie: a la purmeira, parece ser un ancentibo a fumar i/ou a buer, porque un muorre-se de qualqueira maneira, apersentando-se assi cumo regra heidonista; mas tamien parece dezir que l fumar i l buer son cousas de l diabro i portanto son cousas malas a que haberá que rejistir. Seia un lhoubor de l bício de ls fumadores i borrachos, ou seia un meter no einfierno todos ls bícios, este dito mirandés ten essa bantaige de poder serbir para quien ten l bício ou para quien lhuita contra el. Al alrobés de l que diç l Abangeilho, ye possible serbir a dous senhores, neste caso l bício i la bertude, cunsante cada un querga. Nien se puode dezir que esso seia ua cousa nuoba, yá que ls ditos dezideiros cunsíguen essa áfrica de agradar a todo mundo, segredo que ls políticos bien gustarien de saber, mas nun son capazes. A las bezes l mal que faç l fumo de l tabaco ye assi cumo un stado d'alma: nun se sabe se faç bien ou mal, mas hai que ir atrás dessa giente sabida, alguns até son doutores, que diç que faç mesmo mal. You, cumo yá dixe, nun quiero saber deilhes para nada: sou un fumador an suspenso por respeito a las pessonas que bíben cumigo. Assi, l fumar, tornou-se para mi un suonho, que talbeç solo noutra bida, se eisistir, poderei cuncretizar. Essa mie decison nun dependiu, portanto, de l fumo fazer bien ou fazer mal. Talbeç agora quien me lei yá antenda porque me assino no cumo ex-fumador, mas si cumo fumador an suspenso. Até quando bai a durar la suspenson, nien you sei i talbeç nunca l benga a saber: será até que l prazer de fumar se puoda tener cun toda la lhibardade i nó cun mil uolhos anriba de nós cumo subelas; será até que l prazer de fumar puoda ser tenido an sous santuários, i nó an squinas anlhodadas i mal cheirosas, nó an rues fries ou de rechino, nó an lhapos para adonde fúrun scorriçados. I mais me xateia aquel aire de quien mira pa l Senhor de Mezericórdia, todo peneroso, yá que un fumador ye un fraco, nun ten fuorça de buntade para deixar l bício, cuitadico... Se fúran todos a dar ua buolta! Essa ye la cantilena cun que tamien angórdan las bendedoras dessas malzinas que diç que ajúdan a deixar de fumar. Cumo you oubie dezir quando era garotico, an seinha de reprobaçon, «que seia todo por amor de Dius!».


terça-feira, 8 de janeiro de 2008

De cabeça atada


(Diário tardiego dun fumador an suspenso 8)


Bários jornales i la telbison dórun onte, a respeito de l Die de Reis, la notícia de que habie ua tierra de l cunceilho de Mirandela adonde ls garoticos podien fumar, nesse die. I acrecentaba la notícia que até éran ls pais i outros adultos que ls animában a dar uas puxadas i até aparecie ua abó que le daba denheiro al nieto para mercar cigarros. Un tiu de mais de uitenta anhos dezie que se lhembraba de siempre haber sido assi essa tradiçon. Nas eimaiges que passórun na Telbison alhá andaba l tiu Aureliano Ribeiro, de Custantin, a tocar la gaita pulas rues de l'aldé. Essa questume esiste ou eisistiu an muitas aldés, an que siempre se dórun cigarros a todo mundo ne ls dies de fiesta i outros dies nomeados, cumo tal casamentos i batizados. Esso ye l que se me lhembra, de quando you era garotico, an relaçon a la mie tierra. Daba-se un cigarro, un doce, ou ua copa de algo ou ua ambuça de antramoços. I se habie mais do que ua pessona a çtribuir cigarros i se un yá stubira a fumar, inda podie sacar outro i poné-lo na oureilha: amostra a ber esses de quales son; á, esses son de ls lhargos, i ténen filtro; esses son de ls caros, bota acá un, apósque nien Cacharuolo ls bende. I outros ditos cumo estes s’oubien. Nun se me squece dun amigo miu, éramos garotos, que le fui a pedir lhume al pai, i este alhá tubo que se l dar inda que le custara. You nun passei por façanhas cumo essa de l miu amigo, porque siempre fui algo ambergonhado an relaçon a essas cousas públicas. L cigarro era cousa de dies de fiesta, algo de l que de melhor se le podie dar als cumbidados, assi cumo un copo, un doce ou antramoços nun alçafate. I assi cumo nun se passában ls dies a comer doces ou antramoços, tamien ls cigarros éran cousa pa l un die, a nun ser que un fusse biciado, cousa que era craticada. Ls cigarros éran cousa cara, de ricos, i estes, na eideia de la giente de l’aldé, podien-se dar al luxo de comer doces todos ls dies i botá-le uas fumaças balientes. Dende que ls probes fumássen ne ls dies de fiesta, yá que estes éran ls dies an que ls probes mais se querien aparecer als ricos, al menos naqueilho que para eilhes era l mais amportante, la barriga chena i haber de todo a ringalheira. Para quien nun tubir esta cultura de l cigarro cumo fiesta, chama craba al que andubir a pedir cigarros i nun le passa pula cabeça a naide de andar a dar cigarros als outros. Mas quien tubir la cultura de l cigarro cumo fiesta, esta mete tamien cigarros que se dan a las pessonas, i todos acéitan mesmo que nun séian fumadores. I l cigarro merece respeito, i por esso nun puode ser çtripado assi sien mais nien menos, respeito esse que l miu bezino tiu Jesé Fonso antendie i praticaba bien: á Amadeu, esse cigarro si l bou a aceitar, que ye de ls buonos, mas se tu nun t’amportas, guardo-lo pa l demingo que ben. I reluzien-le ls uolhos anquanto ponie l cigarro atrás l’oureilha, rodando-lo, ameroso, antre ls dedos acastanhados de fumo, calor i calhos. Nunca squecie l dito de agradecer, 'anton, que d’hoije nun anho!' Aqueilha notícia na telbison, que yá habie salido ne ls jornales, era dada cumo un sinal d’atraso daqueilha giente stramuntana, que até pon ls garoticos a fumar, i ye sabido que ls cigarros mátan ls adultos a quantas mais ls pequerricos. Stá bien que ye ua tradiçon que ben de loinge, mas you tamien stou de acordo que hai tradiçones que nun se dében de respeitar. Mas l causo nien ye esso. L que me xateia ye que naide antendiu que l cigarro ye un eilemiento eissencial de la fiesta i que sien el la fiesta nun tornará a ser la mesma. Nun tengo pena que s’acabe, mas custa-me que nun s’antenda i todo agora seia medido pul raseiro dun fundamentalismo antitabaco que deixa a la muostra la cobardie antresseira de las medidas que se tóman: se assi nun fur, anton porque nun se cérran dua beç las fábricas de cigarros? La respuosta bai a quedar para soutordie die.

Amadeu Ferreira

segunda-feira, 7 de janeiro de 2008

Salmos (012)


Salmo de Dabide. Pa l grande cantador.
Para uito cuordas.

Salba-mos, á Senhor, porque hai cada beç menos justos,
yá son mi poucos ls liales antre ls filhos de ls homes.
Cada un diç cousas falsas al sou próssimo,
cun beiços que fálan bien i cun drobeç ne l sou coraçon.

Que l Senhor corte a esses lábios bien falantes
cula lhéngua que fala cun sobérbia,
Yá que dízen: «Cula nuossa lhéngua hemos de subertir,
nuossos beiços mos çfenderan,
quien mos poderá adominar?»

Diç l Semhor, «Por bias de l'agonia de ls misarables,
i de ls gemidos de ls probes
bou-me a lhebantar agora i ponerei a salbo l que ye oupremido.»
Las palabras de l Senhor son palabras puras,
prata refinada an forno de barro,
purficada siete bezes.
Tu, Senhor, ls guardarás
i dessa giraçon ls lhibrarás para siempre.
Ls malos ándan a circar todo
i an to l lhado ls mais malos de ls filhos de ls homes son premiados.

Traduçon de Fracisco Niebro


sábado, 5 de janeiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (036)


Ua atrás doutra las óndias apressiadas
Anrebúlhan l sou berde mobimiento
I chían l’alba scuma
Ne l moreno de las praias.
Ua atrás doutra las nubres pousonas
Rómpen l sou redondo mobimiento
I l sol cale l spácio
De l aire antre las nubres scassas.
Andifrentes a mi i you a eilha,
La natureza deste die sereno
Rouba pouco al miu sentido
De se sumir l tiempo.
Solo ua lhebe pena ancunsequente
Para un cachico a la puorta de mie alma
I apuis de me mirar un cachico
Passa, a dá-le la risa de nada.

Fernando Pessoa [Odas, Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:
Uma após uma as ondas apressadas
Enrolam o seu verde movimento
E chiam a alva ‘spuma
No moreno das praias.
Uma após uma as nuvens vagarosas
Rasgam o seu redondo movimento
E o sol aquece o ‘spaço
Do ar entre as nuvens ‘scassas.
Indiferente a mim e eu a ela,
A natureza deste dia calmo
Furta pouco ao meu senso
De se esvair o tempo.
Só uma vaga pena inconsequente
Pára um momento à porta da minha alma
E após fitar-me um pouco
Passa, a sorrir de nada.]

quarta-feira, 2 de janeiro de 2008

De cabeça atada



(Diário tardiego dun fumador an suspenso 7)

Quando ampecei a fumar, i desso yá falei an crónicas atrasadas, nunca me passou pula cabeça que podira haber ua lei subre ls sítios adonde se podie ou nun podie fumar. An pribado, yá ls doutores dezien que fumar faç mal, inda que muita beç l dezíran anquanto íban botando uas fumaradas balientes; tamien las pessonas mais achegadas de casa íban dezindo que ls cigarros fazien mal a la carteira i a la salude, subretodo quando l catarro se stouraba an sgárrios que deixában un a las puortas de la muorte. La berdade ye que este anho de 2008 ampeça cun ua nuoba lei subre l tabaco, que ye mais ua lei subre adonde nun se puode fumar. Nun conheço essa lei, nien sei se algue beç me dará pa la ler. Eilha nun me trai las ganas que beio an ciertas crónicas de jornal, nien me parece que seia un purmeiro passo para ua ditadura, inda que algun zagero paraça star ne l que se quier. Uns dan palmas cumo se la nuoba lei traíra ende l paraíso de l aire lhimpo, outros sálen an defénsia de la lhibardade de cada un fazer l que le dir la gana. Nun mangino cumo you eirie a reagir se inda fumasse, mas pula cierta cumpririe la lei, pus siempre tube deficuldade an saber l que fazer nestes casos, yá que la lhibardade de ls fumadores puode ir contra la lhibardade de ls que nun fúman. Dar lhibardade de fumar puode querer dezir que quien nun fuma ye que ten de se fastar desse sítio adonde se fuma, indo por eisemplo pa la rue? Hai dues pessonas que trabálhan ne l mesmo sítio anhos a filo, ua fuma i outra nó: por adonde passa la lhibarade de cada ua deilhas? Todo esto ye mui cumplicado i nien sei se la lei fui loinge de mais cumo alguns dízen ou nó. Alguns pula cierta acharien que fumar habie de ser cunsidrado cumo crime, i ende ye que stariemos a passar la raia de l que ye aceitable; outros acharien que cada un habie de fazer l que le dir la gana. La berdade ye que me tengo algo zantressado de todo l que se ten screbido subre este assunto ne ls jornales, i nun me parece que la lei traia ua oupression antolerable subre ls fumadores, nien que las lhibardades andebiduales pássen por ende: las palabras ténen de cuntinar a mantener l sou sentido i nun hai que las banalizar. Mas tamien tengo de dezir que nun m’anquemoda se alguien stubir a fumar an pie de mi, i a las bezes até dou cumigo a sorber aquel fumo que se bai sparbando pul aire, assi cumo ls antigos diuses s’assomában a las jinelas de l cielo a sorber l oulor que s’oupie de ls sacrafícios an que se assában animales an grandes braseiras an honra desses mesmos diuses, mas que éran comidos puls sous saçardotes. Talbeç por esso you cuntine a dezir que sou un fumador an suspenso, yá que inda hoije cunsidro que l deixar de fumar fui l deixar un de ls prazeres de ls muitos que la bida me daba. Nunca senti que me fazisse mal, mas soboreaba cada chupada cumo un prazer defrente de todos ls outros, solitário, ye berdade, mas todos ls prazeres son sentidos de modo andebidual i solitário. Antoce l que ye que mos puode lhebar a deixar un prazer assi tan grande sien que mos tómen por masoquistas? Cuido que esso puode depender de muita cousa i de cada un. Ne l miu caso fui por respeito pulas pessonas que cumigo bíben i solo por esso. I essa decision tamien ye un eisercício de lhibardade, que mais nun seia, i nun fui solo esso, para nun tener que ls star siempre a oubir a axaringar-me l miolho. Deiqui se puode cuncluir que l atafanhar ua lhibardade nuossa, cumo l fumar, solo puode ser feito pul eisercício dua outra lhibardade nuossa, l querer deixar de fumar, i por bias dua lhibardade cun eisercício mais fondo, yá que la lhibardade andebidual solo faç sentido se fur eisercida an relaçon cula lhibardade de outros. La lhibardade nun fazerie sentido nun mundo adonde solo you eisistisse, yá que ende la scuolha, que la lhibardade siempre ye, perderie l sou aliçace mais fondo: l sentido ético i social que la pónen cumo fondo de la denidade houmana, de l home que solo cunsigue eisistir cumo ser social. Seia cumo fur, la lhibardade nunca puode deixar de ser scuolha andebidual i nunca eisistirá adonde houbir zprézio pula pessona, inda que seia an nome de la sociadade ou dun eidial ou eidiologie ou paraíso qualesquieras. Talbeç deiqui a un anho tórnemos a falar desta lei, de l modo cumo fui cumprida i, possiblemente, cuncluir que an questiones de fumo nada tornou a ser cumo até eiqui i que, afinal, las lhibardades nun fúrun sequiera bolhiçcadas.
Amadeu Ferreira

terça-feira, 1 de janeiro de 2008

Odas de Ricardo Reis (035)


Sufro, Lídia, de miedo de l çtino.
La lhiebe piedra que un sfergante upe
Las lisas ruodras de l miu carro, grima
Miu coraçon.


Todo l que m’amanace de me mudar
Para melhor que seia, ódio i scapo.
Déixen-me ls diuses mie bida siempre
Sien renobar.


Mius dies, mas que un passe i outro passe
Quedando you siempre quaije l mesmo, indo
Pa la belheç cumo un die entra
Na nuitica.

Fernando Pessoa [Odes, Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués
Sofro, Lídia, do medo do destino.
A leve pedra que um momento ergue
As lisas rodas do meu carro, aterra
Meu coração.


Tudo quanto me ameace de mudar-me
Para melhor que seja, odeio e fujo.
Deixem-me os deuses minha vida sempre
Sem renovar


Meus dias, mas que um passe e outro passe
Ficando eu sempre quase o mesmo, indo
Para a velhice como um dia entra
No anoitecer.]

Bien benido

Fumus nós que decidimos
que hoije nace l anho nuobo:
miramos pa l que bibimos
mas nun salimos dun uobo

cumo nace nuoba bida:
mas de l tiempo la corriente
nunca se dá por perdida
i pon a sonhar la giente

an nuobos dies sien malina:
faç bien cun nuobo sentido
dezir cua sprança nina,
anho nuobo bien benido.

Fonso Roixo

segunda-feira, 31 de dezembro de 2007

Çpedida

Bai-te anho, que yá nun tornas
a tener outr'anho tou:
mas bibirás porque bibo;
quien bai morrendo sou you

al modo que ls anhos pássan
cua mui grande admirança:
al modo que quedo bielho
un tiempo nuobo m'alcança

i me fasta de ls antigos;
nun te pago l que me deste,
puis nunca saberie cumo,
mas ne l que an mi te quedeste

spero fazer buona paga:
todos te mándan ambora,
mas you, nun sei bien porquei,
tengo algo andrento que chora.

Ye l tiempo que sembra an nós
angúrrias i remissacos,
delores, miedos, i suonhos,
pelo rúcio, i chenos sacos

de lhembráncias, squecimientos;
de todo quédan-mos nadas
an que mos bamos çfazendo
al son de las airaçadas.

Cumo pesa l nunca mais,
esso si, ye la mie muorte,
que an mi se bai antranhando
(bibir tamien ye ua suorte)!

Fonso Roixo

Maluquice


A la lhéngua mirandesa



Nun te conhece naide. Nó. Assi i todo you canto-te.

Frederico García Llorca [Llanto por Ignacio Sánchez Mejías, IV]
Traduçon Fracisco Niebro



[an castelhano

No te conoce nadie. No. Pero yo te canto ]

Anho bielho V

Solo hai ua corona de glória de que podemos tener proua: ye l bien que sembremos [tenga esse bien la forma que tubir i seia a respeito de l que fur]. Agora, hai que asperar que la sementeira naça, mas sien nunca deixar cansar l braço sumbrador. Anque todo esso mal se beia, stá ende la raíç de la paç a que tenemos dreito, la paç mais neçaira i que solo depende de nós, la paç cun nós mesmos.

Anho bielho IV

Hai anhos de que, an ciertos sentidos cumo salude, poderiemos dezir que fúrun annus horribilis.
Serie grande la tentacion a dezir que este fui un deilhes. Mas porque lo habie de dezir se outros piores inda puoden benir?
La bida nun ye cumo ls poços: ye siempre possible bater mais fondo.

Anho bielho III

L mirandés cuntina sien ua anstituiçon central, pública, que ajunte todos ls sfuorços que se fázen, que l repersente i que l lhiebe mais para lantre.
Para alhá de l Menistério de la Cultura [an que la Menistra yá l pormetiu bárias bezes] ls repunsabbles son muitos. Por mi digo cumo yá dixo l Abade Manuol Sardina an 1884 a respeito de andifréncia de las Academies delantre de l mirandés: «bergonha aterna a todos eilhes».
L mais de ls mirandeses sei que bamos a cuntinar a fazer l que ye nuossa oubrigaçon an relaçon a la nuossa lhéngua: falá-la, screbi-la, dibulgá-la, degnificá-la als uolhos de l mundo, studá-la i lhebá-la palantre.

Anho bielho II

Este fui un anho special pa ls caminos de la lhéngua mirandesa pula anternete. Yá muitá que eilha anda porqui, mas astanho stendiu-se a la lharga. Agora hai que la lhebar mais loinge i a todo l lhado, aprobeitando las bantaiges de la publicaçon ne l sfergante i para todo l mundo.
L que falta agora ye que la lhéngua mirandesa fale cada beç mais de todo i aparéçan blogues temáticos subre ls mais bariados assuntos. Tamien ténen que aparecer sítios adonde toda essa anformacion seia cunsolidada i guárden todo l que ten de ser guardado para alhá la nubrina de cada die, yá que ls sítios eisistentes ou son mui amadores ou nun cunsíguen subertir l campanairo de cada terrica.
Ampeça a ser tiempo de pensar an custruir un jornal birtual, todo screbido an mirandés: que anforme ne l sfergante i que pense i que ajunte giente alredror de l porjeto. Talbeç essa puoda ser ua nobidade a balanciar para deiqui a un anho.
L mirandés ancarrapitou-se na óndia de l'anternete i agora nunca mais la puode deixar, abinturando-se cada beç mais por nuobos mares. Bonda nun perder l baláncio.

Anho bielho I

La purmeira cousa a dezir ye que stamos bibos, cundiçon para poder mirar al para trás i andar al palantre.
Ye l purmeiro anho bielho deste blogue, anque inda nien sequiera tenga un anho.

Quando un ampeça a mirar al para trás, pa l que fui este anho, solo bei nubrina. Fui hai tan pouco tiempo i nien sequiera se me lhembra de l que staba a fazer hai un anho a esta hora ou que die de la sumana fui l 31 de dezembre. Cun tanta nubrina, nun admira que seia tan defícele fazer la stória.

Miro al para trás i beio pessonas, sítios, palabras, risas, delores, salude, malinas, cachicos buonos, cachicos menos buonos, cousas que fiç i cousas que nun fiç i gustarie de haber feito. Nun dá para fazer l baláncio: l amportante fui l que s'antranhou an mi fazendo-me ua pessona defrente, un cachico mais bielho i spero que un cachico melhor. Talbeç mais uns pelicos rúcios, uas angúrrias, uas ferruges pulas drobezes de l cuorpo.

Muitas horas de astanho stan neste blogue: horas de boziar la solidon an busca de cumpanha, cumo se fúramos an óndias pul mundo, an letras, an palabras, an testos. Acaba por nun amportar se mos léien: amporta ye star acá, ne l camino por adonde nun sabemos quien bai a passar. I ls própios testos ban quedando, ban-se ancarramelando, fazendo l sou própio camino.

Ye assi: screbir ye ua lhuita contra la muorte. Estes testos son ua proba de bida: eisísten, eisisto, stan acá, stou acá. Esso ye l ampeço de todo.





domingo, 30 de dezembro de 2007

Bacas matancieiras

Ancuntrei-lo acerca de l Saldanha, uolhos de renobielha i aqueilhas certezas que todo cumplícan. Fumos praceiros de carteira, you na quarta i el na segunda classe.
Eiqui queda un cachico de la lharga cumbersa.
- Sali de l'aldé hai quarenta anhos i inda ye assi que la beio. Yá tornei alhá neste antretiempo, mas eilha nun demuda.
- Sabes l que me lhémbran las Scapadas?
- L quei?
- L Folharanço. I sabes l que me lhembra l folharanço?
- L quei?
- Las bacas chouriceiras. Apuis dua bida de trabalho, secas, yá solo músquelo, yá nun serbien para mais nada que chouriças.
- Nó, dixe-le, las bacas matancieiras, cumo le chamában, éran matadas ne ls currales. Agora las bacas de bender al quilo, essas si éran presas ne l Sagrado, cun un sobeio al Folharanço ou a la puorta de l açougue. Era pa las pessonas sabéren que iba a haber chica l die apuis. Las bacas matancieiras éran partidas, cumo tal, an quatro i apuis metien la chicha nuns cestos sterqueiros, cun un albeiro ambaixo para que la chicha nun se amporcasse.
Pisca mais ua beç l relhumbrar de ls uolhos, spiertos cumo dues streilhas. Deseamos-mos bun anho.
Beio-lo a fastar-se, l gorro anterrado até als oclos, l sobretudo çpindurado de ls ombros, yá a dar a dar a fogaça. Quien l bei, inda cuida que camina neste mundo...

sexta-feira, 28 de dezembro de 2007

Ambasones bárbelas


Datrás, hai dous mil anhos, quando uns pobos tenien fame, ajuntában-se a la raia de outros pobos mais ricos, i oubrigában ls generales a ser heirois para ls detenéren. Al modo que íban daprendendo, ganhában fuorça i antrában puli al para lantre: chamában-le a esso las ambasones... bárbelas. Bendo bien, uns scapában de la fame, outros de l friu, i outros buscában sabe-se alhá l quei.

Quando you era moço, la giente que tenie fame passaba las raias de ls mais ricos, iba por essa ouropa afuora i pul mundo, i estes podien aporbeitar l trabalho deilhes. Inda ls cunsidrában bárbelos, mas nun era de ambasones que se trataba, anquanto deilhes percisórun. Siempre le oubi dezir a essa giente: quien ten fame busca-lo adonde lo haba.

Agora bénen de África an cousas a mo de barcos i achégan-se a la raia de mar de ls mais ricos, cumo nuoba demanada de l santo graal: nien chégan a dar trabalho a generales i eisércitos, que lhougo son recambiados pa l sítio de adonde benírun. Mas méten-le miedo, bien se bei, a quien perdiu la lhembráncia de l que fui i para adonde fui.

Las ambasones bárbelas studei-las al sbarrulhar de l ampério romano. Agora, leio ls jornales i dízen-me que bénen ende ls bárbelos i hai que le cerrar la puorta. Lhembra-se-me bien que l grande ampério romano, inda que cientos de anhos apuis, nun le rejistiu. Nunca naide aguantou las ambasones... bárbelas. Quien ten fame nun puode deixar de lo buscar adonde lo haba, anquanto tubir fame.

Fracisco Niebro


quinta-feira, 27 de dezembro de 2007

La raíç


L que de la tierra nace i cula fuorça de la tierra creciu comemos: obra an nós i a la tierra buolbe, mas de l que an nós queda mos fazemos; nun somos quelor d'arble ou fuolha, mas de tierra amarielha, negra, clara, mos queloramos; ye la Tierra l nuosso mundo, que pisamos i de adonde nun salimos: anton, porquei queremos tanto bolar se la bida, l sangre, mos ben dua raíç? haberá outros mundos, outras bidas, mas ye la Tierra que mos assopra la bida: ser eicologista ye gustarmos de nós, de la madre que mos girou i mos manten: se nun fur esse gustar, mais bal todo mundo poner a bolar.

Fracisco Niebro

domingo, 23 de dezembro de 2007

Odas de Ricardo Reis (034)


Nó a ti, Cristo, ódio ou çprézio
Que als outros diuses que antes antrórun
Na mimória de ls homes
Nien mais nien menos sós, mas outro dius.


Ne l Panteon faltabas. Yá que beniste
Ne l Panteon tou lhugar acupa,
Mas cuidas nun atentes
Lhadronar l que als outros ye debido.


Tou búltio triste i quemobido anriba
L machorro delor de l’houmanidade antiga
Si, nuoba guapa quelor
Trouxo al antigo Panteon ancierto.


Mas que ls tous crentes nun úpan anriba
Outros, antigos diuses que datórun
Por filhos de Saturno
De mais acerca l’ourige armana de las cousas,


I melhores lhembráncias arrecolhírun
De l caos de l ampeço i de la Noite
Adonde ls diuses nun son
Mais que las streilhas criadas de l Fado.


Nó a ti, mas als tous, tengo rábia, Cristo.
Tu nun sós mais que un dius a mais ne l aterno
Panteon que manda
Na nuossa bida ancierta.


Nien mais grande nien mais pequeinho que ls nuobos diuses,
Tue selumbrie forma delorida
Trouxo algo que faltaba
Al númaro de ls diuses.


Por esso reina a la par doutros de l Oulimpo,
Ou pula triste tierra se quejires
Bai a anxugar l choro
De ls houmanos que súfren.


Mas nun béngan malucos tous cultores
An tou nome a bedar l eiterno culto
De las perséncias mais grandes
Ou praceiras de la tue.


A esses, si, de l fondo tengo rábia
De l crente peito, i a esses you nun sigo,
Superticiosos lheigos
Na céncia de ls diuses.


Á, oumentai, nun cumbatendo nunca.
Anriquecei l Oulimpo, als diuses dando
Cada beç mais grande fuorça
Pul númaro mais grande.


Bonda ls males que l Fado las Parcas fizo
Por sou tino natural fazéren.
Nós homes mos fágamos
Ounidos puls diuses.


Fernando Pessoa [Odes, Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro



[an pertués:

Não a ti, Cristo, odeio ou menosprezo
Que aos outros deuses que te precederam
Na memória dos homens.
Nem mais nem menos és, mas outro deus.


No Panteão faltavas. Pois quie vieste
No Panteão o teu lugar ocupa,
Mas cuida não procures
Usurpar o que aos outros é devido.


Teu vulto triste e comovido sobre
A ‘stéril dor da humanidade antiga
Sim, nova pulcritude
Trouxe ao antigo Pantão incerto.


Mas que os teus crentes te não ergam sobre
Outros, antigos deuses que dataram
Por filhos de Saturno
De mais perto da origem igual das coisas,


E melhores memórias recolheram
Do primitivo caos e da Noite
Onde os deuses não são
Mais que as estrelas súbditas doFado.


Não a ti, mas aos teus, odeio, Cristo.
Tu não és mais que um deus a mais no eterno
Panteão que preside
À nossa vida incerta.


Nem maior nem menor que os novos deuses,
Tua sombria forma dolorida
Trouxe algo que faltava
Ao número dos divos.


Por isso reina a par de outros no Olimpo,
Ou pela triste terra se quiseres
Vai enxugar o pranto
Dos humanos que sofrem.


Não venham, porém, ‘stultos teus cultores
Em teu nome vedar o eterno culto
Das presenças maiores
Ou parceiras da tua.


A esses, sim, do âmago eu odeio
Do crente peito, e a esses eu não sigo,
Supersticiosos leigos
Na ciência dos deuses.


Ah, aumentai, não combatendo nunca.
Enriquecei o Olimpo, aos deuses dando
Cada vez maior força
Plo número maior.


Basta os males que o Fado as Parcas fez
Por seu intuito natural fazerem.
Nós homens nos façamos
Unidos pelos deuses.]

sábado, 22 de dezembro de 2007

Salmos (011)


Salmo de Dabide,
pa l mais grande cantador


Ne l Senhor cunfio; cumo bos astrebis a dezi-le a la mie alma:
scapa-te pa ls montes cumo un páixaro?
Ls malos yá árman l arco
i pónen sues frechas na cuorda
para le atiráren a las scuras als que son retos de coraçon.
Quando ls aliçaces yá son abanados
que puode fazer l justo?


L Senhor mora an sou santo palácio,
l trono de l Senhor stá ne ls cielos;
ls uolhos del míran l mundo,
l capielho de sous uolhos ousérban ls filhos de ls homes.
L Senhor pon l justo a la proba,
mas al malo i al biolento nun ls puode ber.
Porriba ls malos fazerá chober tiçones acessos i alxofre,
i ua fuorte airaçada será l que inche l copo del.
Porque l Senhor ye justo i gusta de la justícia
i l rostro del stá cun atento al que ye reto.


sexta-feira, 21 de dezembro de 2007

Se cuidas que tue malina
arrepassa las de Jó,
abre ls uolhos i l que bés
lhougo te dirá que nó.

Fonso Roixo

Odas de Ricardo Reis (033)


Nó a ti, Cristo, ódio ou te nun quiero.
An ti cumo ne ls outros acradito diuses mais bielhos.
Solo te tengo por nien mais nien menos
Do que eilhes, mas mais nuobo solo.


Tengo-le rábia si, i a esses cun sereno çprézio,
Que te quieren porriba de ls outros tous armanos diuses.
Quiero-te adonde tu stás, nien mais alto
Nien mais baixo que eilhes, tu solo.


Dius triste, neçairto talbeç porque niun habie
Cumo tu, un a mais ne l Panteon i ne l culto,
Nada mais, nien mais alto nien mais puro
Porque para todo habie diuses, menos tu.


Cuida tu, eidólatra sclusibo de Cristo, que la bida
Ye bariada i todos ls dies son çfrentes de ls outros,
I solo sendo bariado cumo eilhes
Staremos cula berdade i solos.


Fernando Pessoa, [Odas, Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:

Não a ti, Cristo, odeio ou te não quero.
Em ti como nos outros creio deuses mais velhos.
Só te tenho por nem mais nem menos
Do que eles, mas mais novo apenas.


Odeio-os sim, e a esses com calma aborreço,
Que te querem acima dos outros teus iguais deuses.
Quero-te onde tu ‘stás, nem mais alto
Nem mais baixo que eles, tu apenas.


Deus triste, preciso talvez porque nenhum havia
Como tu, um a mais no Panteão e no culto,
Nada mais, nem mais alto nem mais puro
Porque para tudo havia deuses, menos tu.


Cura tu, idólatra exclusivo de Cristo, que a vida
É múltipla e todos os dias são diferentes dos outros,
E só sendo múltiplos como eles
‘Staremos com a verdade e a sós.]

segunda-feira, 17 de dezembro de 2007

La panela de polbo

[Crónica publicada ne l jornal Público de 16 de Dezembre de 2007]

Yá quaije ua sumana que staba el solo na barraca, muntada an pie l eidefício de binte pisos que agora andában a fazer. De ls trés, solo el quedara: un, galhego, habie-le dado la belharaça a la última de la hora i dixo que yá nun aguantaba mais un anho sien s’ir a passar l Natal a la sue tierra; outro, algeriano, habie salido yá por ende un més sien dezir al quei i porquei, mas el siempre tubo l’eideia de que alguien de la família se le haberie muorto ou cousa aparecida. Houbo alguns de las barracas acerca que s’ajuntórun, mas el nun quijo cuontas cun naide, nien tenie gana de çúcia, que esso inda l deixaba mais triste. Habie mercado ua mano de polbo seco, yá uns dies, i ponira-lo de molho por to la semana. Scachonaba agora nua panela, cun tronchos i patatas a la par. Fura siempre esse l sou quemido na nuite de Cunselada.

A cierta altura inda pensou ir tamien a passar l Natal cula família, mas staba un tiempo steporado i mais balie guardar la biaige pa l berano. Stá bien que las suidades éran agora mais fuortes, mas un die tornarie d’afatibo i tenerie muito tiempo para passar l Natal cula família. Mais amportante que l Natal siempre fura tener cun quei mercar l polbo, cun quei aguantar la salude, cun quei amparar l’eiducaçon de ls rapazes. El alhá tenie las sues cuontas cun Dius, que iba acertando andrento del, mas nunca fura de missas i outras cousas assi de fazer de cuonta. Este yá era l quarto Natal que passaba fuora de casa, i l die a seguir cuntinaba cula mesma carambina a antranhá-se-le até la raíç de las benas. Stá bien que gustarie de ir até la fogueira que, a esta hora, habie de star a bruar ne l Sagrado; stá bien que l sonido de la gaita le chegaba yá andeble na manginançon, mas era quanto bundaba; stá bien que nun iba a jogar la partida de çueca, cul armano i ls cunhados, essa çculpa para tener siempre a la borda de l lhume l cacharro de bino morno, mas cacharro eilhi nun le faltaba i la çueca çpensába-la bien; stá bien que al die apuis de l Natal nun tenie de ir a trabalhar i scachar la carambina que se agarrara a todo l xantié, mas era para esso que el staba alhi, a miles de quilómetros de la sue tierra, staba alhi para ganhar la bida del i de ls que alhá quedórun.

Yá staba cozido l polbo, que bafeaba a la par de ls trochos i las patatas. Éran uito de la nuite quando metiu a la boca la purmeira garfiada. De tan buono, l polbo lhembraba-le un que comira uns anhos atrás i fura a mercar a la Spanha. Als poucos, fui cumo se fura comendo a la par de ls que deixara an sue casa, an Pertual, ua casa pouco defrente daqueilha barraca porbisória. Nesto, passou-le pula cabeça que l polbo que alhá comien fura mercado cul denheiro que el ambiara: al fin, todo fazie sentido i nien raça de suidade quedara. Essa eideia agarrou-se-le de tal maneira que fui l Natal del. L Natal mais cuntento que inda hoije se lhembra de haber passado an to la sue bida, un Natal passado de l lhado de quien dá, cumo siempre fura la bida del. Nun quiero tornar a passar por el, lhembra-se agora, mas hai cousas que nun cumben squecer.

Amadeu Ferreira

domingo, 16 de dezembro de 2007

Camilo Pessanha


Baixa an folhaiges tienras la lhadeira:
- An berdes, froixos tons quaije drumidos,
Que sánan, frescos, mius uolhos ardidos,
An que la chama de rábia se sgueira ...


Á, ben, de branco, - d’antre la folhaige!
Ls galhos, lhebe, la tue mano aparte.
Á ben! Que mius uolhos quieren çposar-te,
Reber-te birge la serena eimaige.


De silba bouba un galho lhargo i squibo
Tan delicado te beisou nun dedo
Cua pinga quelor-de-rosa bibo!...


Lhebe la saia... Doce aire l’anlia.
Ah ben! De branco! D’antre l alboredo!
Alma de silfo, cuorpo de camélia ...

Camilo Pessanha
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:

Desce em folhedos tenros a colina:
Em glaucos, frouxos tons adormecidos,
Que saram, frescos, meus olhos ardidos,
Nos quais a chama do furor declina...


Oh vem, de branco, - do imo da folhagem!
Os ramos, leve, a tua mão aparte.
Oh vem! Meus olhos querem desposar-te,
Reflectir-te virgem a serena imagem.


De silva doida uma haste esquiva
Quão delicada te osculou num dedo
Com um aljôfar cor-de-rosa viva!...


Ligeira a saia... Doce a brisa, impele-a.
Oh vem! De branco! Do imo do arvoredo!
Alma de silfo, carne de camélia...]

sábado, 15 de dezembro de 2007

Paisaige9


Fui slubiando debagarico antre cruzes i lajas cun dezires, uns guapos, outros mintirosos. Datrás, todo éran muntonicos de tierra, que se tornában a ousar na fin duns tantos anhos. Agora, todo se bolbira an guapas sepulturas. Nun antendie porquei nun gustában que la tierra se bira, se tanta giente eilhi fura anterrada. Ua tierra dun burmeilho seco, talbeç de l sangre de giente que nunca tubo dreito a foia cun nome an laja de marmle. Aqueilha tierra era l que quedou de toda la giente que mos trouxo al mundo i mos ansinou l que sabemos: nien seinhas de mie bó i to la giente que coinci, i de que inda le oubo las risas, que inda me fala cumo se stubira an pie de mi. Dius ye la lia que todo ata cul tiempo: la lia era aqueilha tierra burmeilha, sagrada, adonde ponie ls pies. Staba eilhi l que you iba a ser un die: un nada que se çfizo an tierra, ua tierra que cuntinará a ser l que siempre fui, cumo se nunca mos houbira recebido an sou seno, tierra mai, diusa que de nós se alimenta i mos debuolbe an nuobas bidas. Tierra mai, de adonde todo ben i para adonde todo bai.

Fracisco Niebro

quinta-feira, 13 de dezembro de 2007

Byblos

Fui guapa cidade antiga
i apuis un lhibro serie:
mas talbeç naide sperasse
que hoje fura lhibrarie.

Fonso Roixo

quarta-feira, 12 de dezembro de 2007

Salmos (010)


Porquei, Senhor, stás tan loinge?
Porquei te scondes ne ls tiempos de agonia?
An sou argulho, l malo persigue cun rábia l misarable;
que seia caçado nas rateiras que el armou.
L malo gloria-se de sues ambiçones,
l ganancioso diç mal i çprézia l Senhor.
L malo diç, na sua altibeç:
todo l que matina ye que nun hai Dius.
Cuida que sous caminos han de ir siempre palantre,
mas ls tous juízos stan loinge del a grande altura,
el çprézia to ls sous adbersairos.


Diç an sou coraçon: «nunca me eirei abaixo,
porque de giraçon an giraçon nunca starei an zgrácia.»
Sue boca stá chena de maldiçon, anganhos i stúcia;
ambaixo sue lhéngua hai moléstia i maldade.


Pon-se cumo rateira acerca las aldés,
ne ls scundideiros mata l einocente,
i ls uolhos del abáixan-se acontra l probe.
Scundido cumo lhion na sue madrigueira
arma rateiras para roubar al misarable
i quando l caça arrastra-lo na sue rede.
Ancuolhe-se i acoca-se,
i la camarada de ls probes cai an sues fuortes gárrias.


Diç an sou coraçon: «Dius yá se squeciu,
i tapa sue cara para nun tener ber mais.»
Lhebanta-se, Senhor Dius, upe la tue mano
i nun te squeças de ls misarables.
Porquei l ímpio çprézia a Dius,
dezindo an sou coraçon, Tu nun l castigarás?
Mas tu bien l bés, porque miras pa l trabalho i pa l anfado
para l antregar an tues manos.
L probe a ti apledia,
Tu sós l amparo de l uorfano.


Cobra l braço de ls ímpios i malinos:
busca sue maldade até que nun seias capaç de l’achar.


L Senhor ye rei eiterno para siempre:
zaparéçan ls paganos de la tierra que le pertence.
Senhor, tu oubiste ls deseios de ls houmildes,
tu cunfortarás sous coraçones i tous oubidos staran abiertos para eilhes:
pa le fazer justícia al uorfano i al aflegido,
para quie l home de la terra
nun cuntine a spalhar bioléncia.

domingo, 9 de dezembro de 2007

Odas de Ricardo Reis (032)


Feliç aquel a quien la bida grata
Le cuncediu que de ls diuses se lhembrasse
I bisse cumo eilhes
Estas terrenas cousas adonde mora
Un refleco mortal de l’eimortal bida.
Feliç, que quando la hora tributária
Arrepassar sue preça de casa pa que la Parca scoche
L filo filado até la fin,
Gozar poderá l alto prémio
De arrar ne l Aberno sereno lhapo
De la cumbibença.


Mas aquel que quier Cristo anteponer
Als mais antigos Diuses que ne l Oulimpo
Seguírun a Saturno –
L sou blasfemo ser deixado
Na frie spiaçon – até que ls Diuses
De quien se squeciu deilhes se lhémbren -
Erra, selombra zanquieta, perdidamente,
Nien la biúda le pon na boca
L óbolo a Caronte agradecido,
I an riba l sou cuorpo sien foia
Nun bota tierra l biandante.


Fernando Pessoa [Odes, Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:
Feliz aquele a quem a vida grata
Concedeu que dos deuses se lembrasse
E visse como eles
Estas terrenas coisas onde mora
Um reflexo mortal da imortal vida.
Feliz, que quando a hora tributária
Transpor seu átrio por que a Parca corte
O fio fiado até ao fim,
Gozar poderá o alto prêmio
De errar no Averno grato abrigo
Da convivência.


Mas aquele que quer Cristo antepor
Aos mais antigos Deuses que no Olimpo
Seguiram a Saturno —
O seu blasfemo ser abandonado
Na fria expiação — até que os Deuses
De quem se esqueceu deles se recordem —
Erra, sombra inquieta, incertamente,
Nem a viúva lhe põe na boca
O óbolo a Caronte grato,
E sobre o seu corpo insepulto
Não deita terra o viandante.]

sábado, 8 de dezembro de 2007

Rábia eicológica

Rábia mesmo,
ye quando un nun puode fazer
nada, nien que sbraceie bien.

Nun fura rábia,
i serie muorte.

Fracisco Niebro

Salmos (009)


Salmo de Dabide,
pa l mais grande cantador, subre Muth-Labben.


Hei de lhoubar l Senhor cun todo l miu coraçon,
hei de cuntar todas las sues marabilhas.
An ti m’alegrarei i darei brincos de cuntento,
i cantarei salmos al tou nome, á Altíssemo.


Porque ls mius einemigos yá arrecúlan,
cáien-se i quédan-se muortos delantre de ti.
Porque tu defendiste l miu dreito i la demanda,
senteste-te ne l tribunal para julgar cun justícia.
Amanaceste ls paganos, deste cuonta de ls malos,
i arrinqueste l nome deilhes pula raíç, para siempre.
Á einemigo, acabórun-se las derrotas que fazes, para siempre,
que le çtruíste las cidades i la lhembráncia deilhes zapareciu.


Mas l Senhor sentará-se para siempre,
que yá purparou l sou tribunal para julgar.
El mesmo julgará l mundo cun justícia
i gobernará las naçones cun eiquidade.
L Senhor ha de ser alíbio pa l aflegido,
un grande alíbio an tiempos de agonia.
Ls que conhécen l tou nome, Senhor, cunfiaran an ti,
porque nunca zampareste que ándan a saber de ti.


Cantai salmos al Senhor, que mora an Sion,
anunciai antre ls pobos las sues áfricas.
El persígue ls que arramórun sangre, lhembra-se deilhes,
nun se squece de l choro de ls misarables.


Ten mezricórdia de mi, Senhor,
mira la miséria que ben de ls que m’apoquéntan,
tu que me lhibras de las puortas de la muorte.
Assi cuntarei tous lhoubores a las puortas de Sion,
i cuntentarei-me cun tue salbaçon.


Ls paganos afundírun na foia que fazírun,
ls pies prendírun-se-le ne l lhaço que scundírun.
L Senhor quedou coincido pul juízo que fizo,
i ls malo caiu ne ls lhaços que el mesmo armou.


Ls malos han de tornar pa l anfierno
i ls paganos que se squécen de Dius.
Porque l probe nun será squecido para siempre,
nien la sprança de ls anfelizes se perderá eiternamente.


Alhebanta-te, Senhor! Que l home nun subirta!
Que séian julgadas las naçones delantre de ti.
Faç cun que téngan grima de ti, Senhor,
i quéden a saber que nun pássan de homes.

Traduçon de Fracisco Niebro


sexta-feira, 7 de dezembro de 2007

Ls talamoucos

Siempre se falou a las claras,
mas ls que l'oubien nunca la quejírun oubir.

Un die benírun de fuora i boziórun
que era ua raposeira de lhéngua,
que até sabie melhor:
ye assi la fruita de las raposeiras,
fuora de tiempo.

Poderie dezir un dito:
ls piores xordos son ls que nun quieren oubir.

Fracisco Niebro

quinta-feira, 6 de dezembro de 2007

Calhórun-se las risadas

las manhanas mal se aguántan de pies,
arrebalando ne l çprézio de nuobas lhadeiras;
l tiempo, agarrado al caiato de las piedras,
derrite-se cua dureç de cúscaro;

ua proua antiga upe-se inda ne l silenço de las caleijas
a boziar ua madureç de s'aguantar
solica mesmo al centro de l mundo;
naciu de la raça de ls fincones que

scáchan al meio las airaçadas
mas nun rejísten al arrastrado rober de las patrielhas;
nun sfergante, todo quedou sério:

porquei se calhórun las risadas
stralhadas boubadas
i naide sabe adonde bamos a parar?

Fracisco Niebro


Fazer milagres dá muito trabalho

Passórun cientos d'anhos a fazer milagres,
i fúrun ajuntando seclos de canseiras.

Fazer milagres dá muito trabalho,
i bai-se perdendo la fé
quando ralamente dan cierto,
menos que las fuorças pa ls fazer.

Un die cansórun-se i fúrun-se
a bagamundar por tierras
culs milagres todos yá feitos
ou donde custáran menos a fazer.

Passórun cientos d'anhos, por milagre.
Nien milagres le balírun.

Fracisco Niebro


quarta-feira, 5 de dezembro de 2007

Paisaige8

Las piedras crécen por todo l lhado
i nun páran de nacer.
Doucalion bien las atirou,
mas nien el fui capaç de milagres, eiqui,
mar de piedra adonde tierra mal s'assoma.

Quei senó piedras habien de piedras dar?
Mas puls beneiros salie un anganha
fame de pan, azeite i bino:
de quei tenerien miedo las piedras,
assi scrabizadas,
feridas
na sue pedregal lhibardade?

Fracisco Niebro

Pedidos

Nunca sei porque me píden
cousas que nun puodo dar:
darie-las se you podisse,
a quien percisa, a la par.

Fonso Roixo

terça-feira, 4 de dezembro de 2007

Anhos

Quando apagueste las belas
anriba de l bolho d'anhos,
deixeste la lhuç de ls dies
a lhuzir contra ls zanganhos.

Ls anhos que bou fazendo
son lhuzicas que colguei:
faç-me bien cad'anho ir bendo
ls cachicos que alumbrei.

Fonso Roixo

segunda-feira, 3 de dezembro de 2007

Odas de Ricardo Reis (031)

Sigue l tou çtino.
Rega tues arbles,
Ama tues rosas,
L restro ye selombra
D’arbles alhenas.


La rialidade
Siempre ye mais ou menos
De l que nós queremos.
Solo nós somos siempre
Armanos a nós própios.


Suable ye bibir solo.
Grande i nobre ye siempre
Bibir solamente.
Deixa l delor ne ls altares
Cumo pormessa als diuses.


Bei de loinge la bida.
Nunca l’anterrogues.
Eilha nada puode
Dezir-te. La repuosta
Stá para alhá de ls diuses.


Mas serenamente
Eimita l Oulimpo
Ne l tou coraçon.
Ls diuses son diuses
Porque nun se pénsan.

Fernando Pessoa [Odes, de ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:
Segue o teu destino,
Rega as tuas plantas,
Ama as tuas rosas,
O resto é sombra
De ávores alheias.


A realidade
Sempre é mais ou menos
Do que nós queremos.
Só nós somos sempre
Iguais a nós próprios.


Suave é viver só.
Grande e nobre é sempre
Viver simplesmente.
Deixa a dor nas aras
Como ex-voto aos deuses.


Vê de longe a vida.
Nunca a interrogues.
Ela nada pode
Dizer-te. A resposta
Está além dos deuses.


Mas serenamente
Imita o Olimpo
No teu coração.
Os deuses são deuses
Porque não se pensam.]

domingo, 2 de dezembro de 2007

Siléncios

Boziaba, de tan fuorte,
Siléncios que anúncian nadas:
Brúan ls siléncios de muorte,
Cumo antes las truniadas.

Naide de cuonta se dou
porque nun aparecie:
- Ah, cumo nun me lhembrou...
Morriu-se! Hai muito nun l bie...

Fonso Roixo

sábado, 1 de dezembro de 2007

Salmos (008)


Salmo de Dabide, pa l mais grande cantador, subre la lhira de Gat.

Á, Senhor nuosso Dius,
cumo ye grande l buosso nome an to la tierra!
Yá que poniste la majistade porriba ls cielos.
De la boca de ls garoticos, i de ls que máman,
faziste la tue fuorça, por bias de ls tous einemigos,
para fazer calhar al einemigo bingatibo.


Quando miro pa ls cielos, obra de ls tous dedos,
la lhuna i las streilhas que purpareste:
quei ye l home para te lhembrares del,
i l filho de l home para del te acupares?
i l faziste un cachico mais pequeinho que ls anjos,
mas de glória i de honra l coroneste.
Deste-le l poder subre las obras de las tues manos,
todo poniste ambaixo ls pies del.
Oubeilhas i buis i todo
i até ls animales brabos;
la abes de l cielo i ls peixes de l mar,
i todo l que passa puls caminos de ls mares.
Á Senhor, nuosso Dius,
cumo ye afamado l tou nome an to la tierra!


Traduçon de Fracisco Niebro

domingo, 25 de novembro de 2007

Para-me de repente l pensamiento


Pára-me de repente l Pensamiento...
- Cumo se debrebe aplaquiado
Na Bouba Correrie... an que, lhebado...
- Anda an Busca... de Paç... de Squecimiento...


- Para Surpreso... Scruitador... Atiento
Cumo para... un Cabalho Alboriado
Lantre un Abismo... a sous pies rasgado ...
- Para... i Queda... i Tarda-se un Momiento ...


Ben traído an la Bouba Correrie
Para al pie de l Abismo i se demora


I Margulha an la Nuite, Scura i Frie
Un Mirar d’Aço que an la Nuite splora ...


- Mas l delor ye Spora todo l die ...

- I El Galga... i Cuntina... a fuorça de Spora!


Ângelo de Lima
Traduçon de Fracisco Niebro


[an pertués:

Pára-me de repente o pensamento
- Como se de repente sofreado
Na Douda Correria... em que, levado...
- Anda em Busca...da Paz...do Esquecimento


Pára Surpreso...Escrutador...Atento
Como pára...um Cavalo Alucinado
Ante um Abismo...ante seus pés rasgado...
- Pára...e Fica...e Demora-se um Momento...


Vem trazido na Douda Correria
Pára à beira do Abismo e se demora


E Mergulha na Noute, Escura e Fria
Um Olhar d’Aço, que na Noute explora...


- Mas a Espora da dor seu flanco estria...

- E Ele Galga...e Prossegue...sob a Espora!]

sexta-feira, 23 de novembro de 2007

La galana ambelesada01

a la lhéngua mirandesa


Cansada de bolar quier nuobas alas
doliente de scundida pide rue
fartica de chequeiros pide salas
ambergonhada quier ua proua sue.

Se nun la fálan cada die se muorre
se nun la scríben scacha-se salagre
se nun l’ansínan queda-se nun cuorre
se nun la trátan buolbe-se an binagre.

Renace an cada nino que l’aprenda
relhuç an cada lhibro que la scriba
chora por inda haber quien nun l’antenda.

Beisos de muorte bótan-le parriba
i eilha rejiste andeble sien eimenda
até s’achar remédio pa que biba.

Fracisco Niebro (2001)

lhéngua03


Nunca se le han de squecer aqueilhes purmeiros dies de scuola: la lhéngua que siempre falara, que cuntinaba a falar an casa, i que falaba todo mundo na aldé, todos menos ua meia dúzia de fidalgos, essa lhéngua nun podie antrar na scuola. La porsora lhougo dixo que tenien de falar cumo habie de ser i nó cumo falában na rue i an casa. Purmeiro fui un choque: era cumo apagar muitos anhos de scuola. Mas adepuis ampeçou a çcunfiar: la porsora si era ua pessona bien sabida, i habie de tener algue rezon. Inda porriba ls lhibros éran todos an fidalgo i nien ua palabrica que s'aparecira cula sue lhéngua. Era mesmo para çcunfiar: ua lhéngua daqueilhas, que nun benie ne ls lhibros i nun antraba na scuola, nun iba a lhado nanhun. Até ls pais, que era l que sabien falar, nun la defendien, assi cumo quien arrrenega la mai ou ten bergonha deilha. Stában siempre cula mesma adaínha: mira se sós spierto pa la letra, mira se studas ls lhibros, tu fala-me cumo debe de ser, tu lhibra-te-me desta bida arrastrada, tu mira a ber se sós alguien na bida, aporbeita que a mi lhougo de pequeinho me mandórun culas canhonas, i por ende afuora. Arre, que checharrar! I fúrun aqueilhes anhos todos a martelhar, que até ne l recreio, als jogos, un tenie que falar fidalgo. Nun daba para antender: la china ou las necras jogadas ne l recreio era an fidalgo; na rue i apuis de scuola era cula nuossa fala. Até cansaba tener que star siempre a scolher la lhéngua que se podie ousar, que un anganho lhougo podie traier atrás ua lhambada bien stralhada. Éran lhénguas an tenson, sticadas cumo filo de stendedeiro por un arrocho que naide bie, mas staba alhá. Acabou por pensar: para que habie de sujeitar ls filhos a todo esso que tubo de aturar? Nó, nun balie la pena andar cun tanta cumplicaçon: la bielha fala nien un solo lhibro tenie, nien al menos ua carreirica de lhinhas a relampar acontra l branco de la fuolha. Ls lhibros i la porsora ye que tenien rezon.

Fracisco Niebro


quinta-feira, 22 de novembro de 2007

Çfruitar de l que tengo i cun salude



Quei ne l templo cunsagrado a Apolo pide
l poeta? Quei diç, de la pátera l nuobo
bino arramar? Nó de la rica
Sardeinha las grandes colheitas,

nó de l’abranada Calhábria ls buns
ganados, nó l ouro ou l marfil de la Índia,
nó tierras, adonde l Liris la assossegada
auga ruobe, calhado riu.

Póden cula pedadeira de Cales aqueilhes a quien dou
la Fertuna ua binha, i an dourados copos
l rico mercador arrame
binos trocados por Sírias mercadories,

stimado puls próprios diuses, pus trés i quatro bezes
al anho torna a ber l ouceano Atlántico
sin peligro: a mi susténtan-me azeitunas,
chicórea i tienras malbas.

Çfruitar de l que tengo i cun salude a mi
premite, ah filho de Lhatona, i, pido-te, cun todo
l juízo, nien ua belheç hourrible
arrastrar nien faltoso de la cítara.

Hourácio Flaco [Odas, Lhibro I, XXXI]

Traduçon de Marcus Miranda




[an lhatin:

Quid dedicatum poscit Apollinem
uates? quid orat, de patera nouum
fundens liquorem? non opimae
Sardiniae segetes feraces,

non aestuosae grata Calabriae
armenta, non aurum aut ebur Indicum,
non rura, quae Liris quieta
mordet aqua taciturnus amnis.

Premant Calena falce quibus dedit
Fortuna uitem, diues et aureis
mercator exsiccet culillis
uina Syra reparata merce,

dis carus ipsis, quippe ter et quater
anno reuisens aequor Atlanticum
inpune: me pascunt oliuae,
me cichorea leuesque maluae.

Frui paratis et ualido mihi,
Latoe, dones, at, precor, integra
cum mente, nec turpem senectam
degere nec cithara carentem.

Horatius Flaccus, Carmina, Liber I, XXXI]

lhéngua02


Mesmo quando falaba pertués, era a la sue moda: bolbie cuostas i sentie la caçuada cumo baba a scorrir; outros éran mais çcarados i çpejában-le risicas cumo túndias. Apuis, ampeçórun a aparecer aqueilhes barraigistas todos, que nun tenien adonde caier muortos, mas habien-se çcubierto ricos an lhéngua. De tantos que éran, nun tenien que se afazer als questumes i a la lhéngua, cumo siempre fui la lei de ls benediços. Zde hai muito que ye assi: uas lhénguas sírben para fazer caçuada de las outras, cumo se uas lhénguas nacíran yá cun sangre azul i outras cun sangre de criado: nun l sabe, mas yá las figuras de ls quelóquios de Gil Vicente fázen caçuada de ciertos modos de falar cumo l sou. La berdade ye que yá iba farto dessa caçuada toda, i nun querie passar de sous lhemites, senó inda tenie que respunder an tribunal sabe-se alhá por quei. L melhor serie mesmo deixar la fala i, assi, yá naide caçuarie de l sou modo de falar. Nun fui capaç, que essa fui la fala que siempre falou. Chegou-se a cumbencir que la lhéngua era un strobilho, era pouco bibideira: el yá nun iba a lhado nanhun, mas ls garotos, cuitados, que culpa tenien? L melhor era mesmo ansiná-los zde l ampeço, nun le passara cumo a el. Treminou, antoce, que ls filhos, esses si nun la íban a falar i, por esso, nunca habien de saber la quelor de las risadas de caçuada.

Fracisco Niebro